HET PROCES TE BERLIJN v.d. Lubbe verandert van houding Lou de Visser als getuige gevraagd Het Rjjksdagbrandproces werd Maandag voortgezet. Naast andere getuigen is ook de communist Kaempfer aanwezig bij wien beklaagde Popoff volgens verklaringen van verscheiden getuigen vertoefd zou hebben. Als de beklaagden de zaal worden binnengebracht, baart de houding van van der Lubbe algemeen opzien. Voor de eerste maal houdt van der Lubbe het hoofd omhoog. Hij kijkt ook voor de eerste maal naar de getuigen inde zaal. De senaat deelde mede, dat hij besloten heeft den leider van de communistische partij Holland, Louis de Visser als getuige te hooren over de reden, waarom van der Lubbe uit de C.P.H. is getreden. Als eerste getuigen worden gehoord de inspecteur van ’t Rijksdaggebouw Scranowitz, de chefredacteur van Telegraphen Union dr. Gericke en de redacteur van de „Völkische Beobachter”, Melmo. Dimitrof stelt dan een aantal bewijzen voor, waarover de Senaat later zal beraadslagen. Als volgende getuige wordt de tuinman Mueller gehoord, die tezamen met den getuige Organitzka van der Lubbe in Februari 1932 heeft ontmoet. Getuige weet evenwel niets met zekerheid te zeggen. Wel herkent hij van der Lubbe, die met opgeheven hoofd naar den rechterstoel loopt. Vander Lubbe antwoordt verder vrijmoedig op eenige vragen van den voorzitter, zijn antwoorden spreken evenwel elkaar steeds tegen. Ook Dimitrof richt een aantal vragen tot v.d. Lubbe, die deze slechts met een enkel woord beantwoordt. Na hervatting van de zitting wordt als getuige gehoord het Nationaal-socialistische Rüksdaglid Dr. Albrecht, die ten tijde van den Rijksdagbrand aan den Reichstagufer woonde. Hij had een griepaanval en lag te bed. ’s Avonds klopte het dienstmeisje aan de deur en deelde hem mede, dat de Rijksdag in brand stond. Getuige was toen uit bed gesprongen en was zonder boord en das en zonder hoed naar het Rijksdaggebouw geloopen om uiteen kast een aantal belangrijke acten te halen. Bij het betreden van het gebouw was hy tegengehouden, doch na zich als Rijksdaglid te hebben geïdentificeerd werd hij doorgelaten en liep door de garderobe, de trap op en door de glazen deur inde richting van de groote zaal, waar alles dik inde rook stond. Niettemin liep hij door, haalde de papieren uit de kast en haastte zich langs denzelfden weg terug. In totaal was hij slechts 3 of 4 minuten inden Rijksdag geweest. Torgler concludeert hieruit, dat het waarschijnlijk deze getuige is geweest, die overhaast den Rijksdag heeft verlaten. De portier van den Rijksdag Went en een politie-officier hebben reeds vroeger de verklaringen van Dr. Albrecht bevestigd. Op een vraag van Torgler of hij niet gelooft, dat de krantenberichten over het z.g.n. vluchten van Torgler. en Koenen tegen 10 uur uit den Rijksdag op zichzelf betrekking moet hebben, antwoordt Dr. Albrecht: „Dat is reeds daarom ónmogelijk, omdat ik alleen zonder hoed, zonder das en zonder boord ben geweest, en omdat er tusschen ons niet slechts politiek, doch ook naar het uiterlijk een groot verschil bestaat . Volgende getuige is de kapper Grawe uit Henningsdorf, die zich in arrest bevindt en met een invalide-wagentje voor de getuigentafel moet worden gereden. Hij deelt mede, dat hij op -/ of 28 Februari ’s ochtends tegen half 10 voor de deur een troepje menschen had gezien, waarbij ook Vander Lubbe stond. Hij maakte zijn vrouw toen reeds op het gezicht van Vander Lubbe opmerkzaam. Vander Lubbe moet voor de tafel komen en wordt opnieuw aan een langdurig verhoor onderworpen, waarbij het doodstil is inde zaal. Vander Lubbe’s verklaringen zijn aarzelend, worden zeer zacht gezegd en zijn zoo in tegenspraak met elkaar, dat men nauwelijks een duidelijk beeld van zijn verblijf te Henningsdorf krijgt. President: „U zou op eender twee dagen ’sochtends in het portaal hebben gestaan. Is dat juist?” Vander Lubbe: „Bij de Nazi’s te Spandau bi' Henningsdorf”. President: „Wat wilde U dan in het huis? Wist U wat voor menschen het waren?” Vander Lubbe: „Eenvoudige.” President: „Hebt U de menschen gekend?” Vander Lubbe: „Neen.” President: „Wat wilde U er dan doen?” Vander Lubbe: „Ik wilde eten hebben.” Uit de verdere vragen blijkt, dat Vander Lubbe te Spandau tegen den middag naar ’n nationaalsocialistische demonstratie heeft gekeken, die op een plein werd gehouden. Vandaar zou hij dan naar Henningsdorf hebben geloopen. President: „Wist U, dat de menschen in het huis Communisten waren?” Vander Lubbe: „Neen, dat wist ik niet.” Dimitrof: „Is Vander Lubbe alleen van Berlijn naar Spandau gegaan?” Vander Lubbe: „Alleen.” Dimitrof: „Is hij van Spandau naar Henningsdorf met iemand anders gegaan?” Vander Lubbe: „Neen.” Op de vraag van Dimitrof, of hij den volgenden ochtend met iemand anders naar Berlijn is gegaan, antwoordt Vander Lubbe eveneens: „Alleen”. Dimitrof: „Is het juist, dat het geen toe val is, dat Vander Lubbe in Henningsdorf overnachtte?” Vander Lubbe: „Ik wilde daar goed slapen.” • Verdere vragen van Dimitrof zijn aanleiding voor den president om Vander Lubbe nogmaals te vragen of hy den brand gesticht heeft. Vander Lubbe antwoord bevestigend. Dimitrof: „Is het juist, dat hij het alleen heeft gedaan?” Vander Lubbe: „Ja.” President: „Was er niemand bij?” Vander Lubbe: „Neen”. President: „Heeft ook niemand U gezegd het te doen?” Vander Lubbe: „Neen”. Torgler: „Hoe kwam Vander Lubbe aan de vloeibare brandstof en heeft hij deze in het gebouw gekregen?” Vander Lubbe: „Die heb ik gekocht.” Op verzoek van Dr. Werner wordt hem nogmaals gevraagd of hij inderdaad zelf aan de vloeibare brandstof wist te komen. Vander Lubbe geeft dan lachend ten antwoord, dat hy de pakjes bedoelt, de vuurmakers. President: „Daarmee kon U toch den Rijksdag niet in brand steken.” Vander Lubbe: „Het waren alleen maar vuurmakers”. Hiermede wordt de zitting gesloten tot vandaag. --- Risico-garantie voor den Export Uit Bern wordt gemeld: De regeering van het kantoor Bern neett in een mededeeling aan den Grooten Raad een voor stel gedaan tot opening vaneen crediet van tr. 10.000 voor de bevordering van den export door het overnemen van risico-garanUes van den St In’verband hiermede wordt kennis gegeven van Sovjet-Russische opdrachten aan een machinefabriek in Biel. Door er op te wijzen dat de export van de betreffende machines geen nadeelige gevolgen voor de Zwitsersche indus-Ir ie heeft, verzoekt de regeering van Bern den Grooten Raad een deel van de risico-garantie over te nemen. . Het Bondsdepartement van Industrie, Verheid en Arbeid heeft de regeering van Bern geantwoord, dat den Bondsraad binnenkort een ontwerp over de bevordering van den export door staats-risico-garanties zal worden voorgelegd, teneinde de exportzaken mogeli.ik te maken, welke anders, vanwege het hooge credietrisico niet kunnen worden afgesloten. Vernomen wordt dat inderdaad de bevordering van den export door risico-garanties op t oogenbhk weer in studio is en voorstellen worden gedaan, daar bij een aantal landen de mogelijkheid van opdrachten aan de Zwitsersche industrie bestaal. . Zooals vroeger gaat het om zaken, welke in cle eerste plaats de noodlijdende machine-industrie werk bieden kunnen. Voordat de door liet bonds departement van Industrie, Nijverheid en Arbeid bewerkte ontwerpen den bondsraad ter goedkeuring voorgelegd worden, vinden waarschijnlijk reeds inde komende dagen besprekingen met de industrie plaats. Nog steeds is men in het Bondshuis van meening, dat de risico-garantie met de bedoeling den export te bevorderen, een maatregel inhoudt waartoe slechts in overeenstemming met de industrie moet worden overgegaan. --- Mandolinefeest Het 10de Nationaal Mandolinefeest, uitgaand* van het tijdschrift „De Mandolinegids” zal 2en Paaschdag 1934 te Utrecht gehouden worden in het Gebouw voor Kunsten en Wetenschappen. De organisatie is dit jaar in handen van het Utrechtsche Mandoline Orkest „Cordoni Musicali”. Voor dit feest bestaat inde kringen der mandolinespelers steeds groole belangstelling. In 1933 namen ruim 40 vereenigingen deel; het grootste aantal dat ooit op een dergelijk concours werd bereikt. Ook thans blijkt de organisatie steeds de volle medewerking der vereenigingen te hebben, zoodat het feest ook in 1934 zeker weer zal slagen . Het secretariaat van het concours is gevestigd bij mej. D. Beugeling, Amsterdamsche straatweg 633. Zuilen (U). --- De verkiezingen in Duitschland WESTFALEN-NOORD: Rijksdag uitgebracht 1.634.780 stemmen. N.S.D.A.P. 1.501.055 Ongeldig 133.725 „ Referendum uitgebracht 1.620.973 stemmen. Ja 1.543.330 ~ Neen 91.953 Ongeldig 31.347 „ WESTFALEN-ZUID: Rijksdag uitgebracht 1.672.358 stemmen. N.S.D.A.P. 1.528.571 Ongeldig 143.487 „ Referendum uitgebracht 1.698.243 stemmen. Ja 1.568.600 Neen 100.587 „ Ongeldig 29.056 „ DUSSELDORF (Oost): Rijksdag uitgebracht 1.454.425 stemmen. N.S.D.A.P. 1.323.523 Ongeldig 130.602 „ Referendum uitgebracht 1.470.611 stemmen. Ja 1.354.234 Neen 87.864 „ Ongeldig 28.453 „ DUSSELDORF (West): Rijksdag uitgebracht 1.230.004 stemmen. N.S.D.A.P. 1.171.734 Ongeldig 58.270 „ Referendum uitgebracht 1.234.778 stemmen. Ja 1.174.974 Neen 44.229 „ Ongeldig 16.575 „ --- Mussolini’s corporatieve ideaal Hij heeft definitief besloten, de kamer van afgevaardigden op te heffen. Uit Rome: Naar wij vernemen heeft Mussolini definitief besloten de kamer van afgevaardigden op te heffen en is hij voornemens eender meest gedurfde plannen voor sociale wetgeving inden modernen tijd in te leiden. Verwacht wordt, dat Mussolini heden of morgen op de slotzitting van den raad voor de corporaties zal mededeelen of de opheffing van de kamer onmiddellijk geheel of gedeeltelijk zal plaats hebben. Algemeen wordt gedacht, dat aan den raad voor de corporaties machtiging zal worden gegeven om het economisch bewind der naties te controleeren. Als dit voorgestelde plan verwezenlijkt wordt, blijft de staat door het ministerie der corporaraties toch nog onder dictatoriale controle. --- WERELDKRONIEK Voor binnen- en buitenland heeft Hitler Zondag door de dubbele Duitsche verkiezingen, een volkomen zege bevochten. Door tactiek en propaganda vooral heeft het Nat. Socialisme thans zijn cachet diep op Duitschland gedrukt. Dat alles is niet meer te ontkennen, ofschoon men de zaak natuurlijk niet eenzijdig moet beschouwen en doet men dat niet, dan komt men al spoedig tot de conclusie, dat er toch niet zoo heel veel is veranderd, als men oppervlakkig wel zou meenen. ’t Werd algemeen verwacht, dat de overgroote meerderheid van het Duitsche volk met een „ja” zou antwoorden op de nuchter en simpel gestelde vraag, of Duitschland recht had op gelijkberechtigdheid of niet. Een Duitscher zou geen goed vaderlander zijn, als hij daarop met „neen” had geantwoord, ’t Resultaat van dit volksreferendum was dan ook lang voorzien en het buitenlandwas er dan ook al op voorbereid. Hitlers positie werd er alleen maar officieel door versterkt, en officieel kan hij zich nu ook op de algemeene opinie van zijn volk beroepen. De Ryksdagverkiezing had ook geen ander resultaat, dan werd verwacht, hoewel de verwachtingen mogelijk wel wat overtroffen werden. Maar men moet hierbij niet vergeten, dat velen, niet uit overtuiging, maar uit puren angst voor materieel belang en mogelijk ook voor concen* tratie-kamp op de Nazi’s hebben gestemd. Want zouden b.v. bijna alle Duitsche socialisten en communisten ineens Nazi-gezind zijn geworden? En zouden ook alle katholieken van harte op een regeering hebben gestemd, die hun ’t blijkt eiken dag al meer en meer alles behalve goed gezind is. Daar komt dan ook nog bij dat de Duitsche kiezer in ’t geheel geen keuze had bij de stemming. Of N.S.D.A.P. of ongeldig kon hij stemmen; een andere mogelijkheid bestond er niet. ’t Is inderdaad opmerkelijk, hoe in Duitschland op het oogenblik tegen de katholieken wordt geageerd. Goering schijnt hier de grootste aanstoker te zijn. Men weet, dat hij de katholieken voor „zwarte mollen” heeft uitgemaakt en hij zal er ook wel niet vreemd aan zyn, dat wederom een aantal vooraanstaande katholieken, o.m. een Marx, Stegerwald en pastoor v.d. Velden zijn gearresteerd als verdacht van voortgezet misdrijf van oplichting. ’t Oude, lugubere spelletje schijnt weer te beginnen. Zyn de katholieken in ’t oog van Goering soms nog te machtig? Laat hij zich dan probeeren te beheerschen, om geen gevaar te loopen, zijn sterken kop tegen de Petrus-rots kapot te loopen. Wij gelooven vooralsnog niet, dat Hitler Goerings onberedeneerde onstuimigheid zou goedkeuren, eerder hebben wijden indruk, dat Hitler op het oogenblik dien lastigen potentaat liever kwijt dan rijk zou zijn. Maar zelfs een Goering heeft in het huidige Duitschland nog vele aanhangers en daar zal Hitler voorloopig ook nog rekening mee moeten houden. ’t Buitenland houdt intusschen öp het oogenblik alleen rekening met Hitler als de vertegenwoordiger van het Duitsche volk. Wat een verantwoording heeft deze volksleider momenteel? ’t Binnenland zal hij, zooals hij plechtig heeft beloofd uit den nood redden waarvan tot nu toe nog heel weinig is terecht gekomen de crisis is in Duitschland nog erger dan elders en voorts zal hij het buitenland voor zich moeten winnen; ineen isolement kan Duitschland toch niet leven en geïsoleerd is het op het oogenblik geheel en al. De indruk in Frankrijk van de Duitsche verkiezingen kan niet anders dan eén van afwachtcn worden genoemd. Er zijn politieke kringen, die van directe onderhar-delingen met Hitler niet afkeerig zijn, maar anderen zijn er, die daarvan geen heil meer verwachten en aandringen op ’n sterk verbond van Frankrijk met Engeland, Polen, Rusland en de Kleine Entente. Dus afdoende! In Engeland laat men zich wat bezadigder uit: „Hitler”, schrijft de „Times”, „heeft in ieder geval zijn zin gekregen bij het Duitsche volk. Hij heeft de natie gestandariseerd, Duitschland is nationaal-socialistisch. Officieel is er geen andere soort Duitscher. Voortaan zullen de buitenlandsche naties uitsluitend met een nationaalsocialistisch Duitschland hebben te maken”. De „Daily Herald” (Labour-blad), constateert, dat Hitler uit de buitenlandsclie situatie binnenlandsch profijt heeft getrokken. Het blad hoopt, dat hij thans als een staatsman zal optreden, die, wanneer men aan zijn verzekeringen geloof mag hechten, vrede en ontwapening wenscht. „Het staat thans aan hem”, besluit de „Daily Herald”, „om niet een theatraal gebaar te maken, maar een voorstel te doen, dat de gunstige overweging verdient, welke Mac Donald heeft toegezegd”. Zou Hitler dat klaar spelen? Zou hij zich zoo hoog weten te verheffen, dat hij niet alleen' het Duitsche maar ook het algemeen wereldbelang eens doorzag maar dan niet louter door ’n Nazi-bril. Katholiek opgevoed, moest hij toch inzien, dat zijn land met egoïstische machtsideeën de wereld alleen onheil kan brengen. --- Onware berichten Uit Moskou wordt gemeld: De United Press te Londen en het agentschap Demipo Tsoesin hebben een bericht verspreid dat uit Moskou zou komen uit niet officieele bron, meldde, dat op 3 November door de Sovjet-troepen aan de Mandsjoerijsche grens zes vaneen eskader van negen Japansche vliegtuigen waren neergeschoten, en verder dat twee Japansche oorlogsschepen inde territoriale Sovjetwateren tot zinken gebracht waren. Deze berichten worden met klem ontkend en aangeduid als verzinsels van provocatorischen aard. --- GEMENGD NIEUWS EEN KASLOOPER BEROOFD. Dezer dagen is inde nabijheid van het bijkantoor der Rijksbank te Karlsruhe, een kaslooper der Ettlingerbank overvallen en vaneen tasch met bankbiljetten en andere geldswaardige papieren beroofd. Een onbekende heeft drie schoten op den kaslooper gelost, die dooreen schot ernstig in het been werd getroffen. Met twee medeplichtigen is de straatroover ineen gereedstaande auto ontsnapt. Het nummer van de auto is bekend, terwijl de nummers der gestolen bankbiljetten en pandbrieven bekend zijn. --- GANDHI ZOU SPREKEN. De Mahatma met rotte eieren bekogeld Voor de eerste maal sedert zijn optreden in ’t publiek hebben zich te Bombay incidenten voorgedaan op een vergadering waar Gandhi zou spreken. Toen Gandhi met een aantal andere sprekers op het podium vaneen vergaderlokaal te Nagpoer had plaats genomen, werd vanuit de zaal een groot aantal rotte eieren naar de sprekers geworpen. --- WIE HET ONDERSTE UIT DE KAN WIL HEBBEN Het smokkelen van margarine. Dezer dagen is te Rotterdam een vrachtauto aangehouden, welke was voorzien vaneen dubbelen bodem. Tusschen den dubbelen bodem werd een partij gesmokkelde margarine vervoerd. Tégen de vervoerders, P. J. en W. K. is procesverbaal opgemaakt. Een paar dagen later is K. over de Belgische grens gekomen, met een vrachtauto, waarin hij een partij van 200 K.G. zgn. consumptievet vervoerde. Hij heeft van deze partij aangifte gedaan bij de douane. Toen hij even later verder op reiswas naar Rotterdam, werd hij door ’n paar marechaussee’s aangehouden en dezen stelden een onderzoek in, met het gevolg, dat, hoewel de partij was ingeklaard, deze toch in beslag is genomen. Want wat was het geval? Het vet was verpakt in pondspakken en om elk pak zaten twee banderollen voor een half pond. De douaneambtenaar had gemeend, dat deze zaak daarmee in orde was, maarde maréchaussee’s wisten, evenals trouwens K. bleek te weten, dat sedert 15 October om dergelijke pakken banderollen voor een dubbele waarde moeten worden geplakt, zulks in verband met de crisisheffing op dergelijke vetten. Daarmee had K. een belasting van 17i ct. per pond, dus van f 70 voor de heele partij ontdoken. Hij had in zijn wagen de ontbrekende banderollen los bij zich. Had de douane-ambtenaar aanmerking gemaakt op het feit, dat er te weinig banderolles om de pakken was geplakt, dan had hij hen vlug even bijgeplakt. Het vet had hij ingevoerd, om het te Rotterdam weer met pekel en kleurstof te bewerken, om het zoo als margarine te kunnen verkoopen. Was hem dit gelukt, dan had hy een winst van ongeveer 100 pet. kunnen maken. Deze poging is hem mislukt, omdat hij bovendien nog de extra-winst van f 70 heeft willen maken. Er is proces-verbyal tegen hem opgemaakt. --- EEN BRUTALE POSTDIEFSTAL. Tusschen Tombridge en Maidstone hebben roovers inden nacht van Donderdag op Vrydag een postauto aangehouden, den chauffeur bewusteloos geslagen en een aantal rangeteekende stukken ontvreemd. De chauffeur vertelde later, dat hij op een nauw gedeelte van den weg bij Mereworth een auto zag staan, een grooten gesloten wagen, midden op den weg, zoodat hij niet kon passeeren. Hij stopte dus, waarop een keurige chauffeur op hem toekwam en hem vroeg of hij eens even wilde helpen, daar hij zijn motor niet op gang kon krijgen. De man van de post, die geenerlei verdenking koesterde, stapte uit, doch nauwelijks op den weg, kreeg hij een klap met een zwaar voorwerp op zijn achterhoofd, zoodat hij bewusteloos ineenzakte. Toen hij bij kwam lag hij gebonden in het gras naast den weg met een prop in zijn mond. Met veel moeite slaagde hij erin een arm vrij te maken en de prop uit zijn mond te verwijderen. Toen bezwijmde hij weer. Even later kwam hij weer bij. Hij werd toen geholpen dooreen krantenlooper, die hem verder bevrijdde en op zijn bok hielp, waar hij even kon bekomen. De auto was ledig. De man reed naar het postkantoor te Maidstone, waar hjj het voorgevallene berichtte en de politie waarschuwde. De postwagen had veertig zakken bevat. Zij werden geopend teruggevonden ineen bosch bij Mereworth. Alle aangeteekende stukken wareu gestolen en ook de geleidelijst, zoodat men niet kon nagaan wat er vermist werd. De gewone brieven lagen her en der verspreid, doch zijn opgeraapt en aan de geadresseerden bezorgd. De buit van dc roovers is waarschijnlijk aanzienlijk. De chauffeur had niet kunnen zien van welk merk de auto was, waaruit de aanslag gepleegd is. Hij gelooft, dat er met den chauffeur mee vier mannen in zaten. --- DE GEVANGENEN DER SAHARA. Na de nederlaag van Annual in Marokko in 1921 werden eenige honderden Spaansche soldaten en officieren vermist. Eerst vele jaren later staken in Spanje stemmen op, die wisten mede te deelen, dat een groot aantal der vermisten in gevangenschap in het midden der Sahara leefde. Het lot der vermisten staat thans weder in het middelpunt van de publieke • belangstelling in Spanje en heeft tot levendige besprekingen geleid. De Spaansche kranten, die de eerste berichten met groot wantrouwen hadden opgenomen, hebben later hun wantrouwen laten varen en zijn er thans van overtuigd, dat tenminste een deel van dein omloop zijnde berichten gegrond is. Zooals men zich herinnert had de regeering Azana een commissie van onderzoek benoemd, welker conclusies echter geheim zijn gebleven. De leden dezer commissie verklaarden na bun terugkeer uit de Sahara slechts, dat het bericht inzake de nog inleven zijnde Spaansche gevangenen juist was. Thans deelt ook de „Sol”, het republikeinsche blad, mede, dat zonder twijfel nog verschillende honderden Spanjaarden zich inde macht van dein Centraal-Sahara levende stammen bevinden. „Velen hunner kameraden”, aldus het blad, „waren inde eerste jaren van hun gevangenschap gestorven, anderen echter, die zich ineen handwerk weten te bekwamen, mochten zich langzamerhand ineen mildere behandeling verheugen. Ja, eenigen der gevangenen kregen zoo waar een zekere vrijheid. Velen hebben een familie gesticht en zijn naar den Mohammedaanschen godsdienst overgegaan. De onderhandelingen over den terugkoop dezer gevangenen, welke goed waren ingezet, werden eenige weken geleden plotseling afgebroken lengevole vaneen mislukte poging tot overrompeling vaneen Spaansche compagnie in Ifni. Althans de stammen der Sahara spraken vaneen overrompeling, de Spanjaarden zelf beweerden, dat zij slechts hadden gepoogd te landen. De Mooren eischten duizend peseta s losgeld voor eiken gevangene. Maar men moet nog grooterc offers brengen om eindelijk deze smartelijke episode uit den Franschen kolonialen oorlog af te sluiten. --- DE MAN MET DEN LANGSTEN BARD VERMIST. Overboord gesprongen? Toen de Italiaansche mailboot „Conté di Savoia” uit New York aankwam, rapporteerde de kapitein, dat een van de passagiers vermist werd, n.l. een Indiaan, die op de wereldtentoonstelling te Chicago gestaan had als „de man met den langsten baard ter wereld”. Aan boord van het schip had hij ruzie gekregen met zijn manager, waarna hij kwaad geworden zijn baard had afgeknipt. Den volgenden dag werd hij vermist en men heeft hem niet weer teruggezien. --- EEN GECOMPLICEERDE BOTSING. 5 dooden, verscheidene gekwetsten. Een autobus met 13 menschen is te Valencia met een vrachtauto in botsing gekomen en omgeslagen. Een andere vrachtauto is daarna op de beide voertuigen ingereden. Vijf menschen zijn gedood, één is ernstig en verscheidene hebben lichte kwetsuren opgeloopen. --- HOE HET GOUD BEWAAKT WORDT. De Amerikaansche millioenen dollars, welke inde kelders van Wallstreet liggen opgeslagen, worden bewaakt dooreen leger van 5000 scherpschutters, gewapend met revolvers, automatische geweren, mitrailleurs, traangasbommen en andere wapens. Een groot deel van hun leven slijten deze bewakers onder den grond, waar restaurants, slaap zalen, schietbanen en exercitieterreinen zijn ingericht. Bovendien zijnde kelders nog beschermd door andere middelen. Zoo kunnen eenige automatisch onder water worden gezet, terwijl, andere met giftgas kunnen worden gevuld, en het verhaal gaat, dat ineen van deze kelders heete stoom naar een aanvaller geblazen kan worden. --- LISSABONS BOOMEN GEROOID. De gemeenteraad van Lissabon heeft besloten, duizenden prachtige plataanboomen inde stad om te hakken, daar zij zijn aangetast dooreen zich steeds meer verspreidende ziekte, die'de boomen doet wegkwijnen. Lissabon is bekend om zijn prachtige boomen, en men zégt, dat door dit besluit de stad van haar schoonste sieraad wordt beroofd. --- ADOLF HITLER’S ENGELSCHE NEEF. Willy Hitler wil een baantje hebben, met behulp van zijn groeten oom. Hitler’s Engelsche neef is in Berlijn zoo lezen we inde Sunday-Exphess en de eenige Nazi, die hiervan niet op de hoogte is, is Hitler zelf. Zijn naam is Willy Hitler. Hij is Engelsch onderdaan, 23 jaar oud en geboren in Newcastle. Sinds eenigen tijd, aldus schrijft de Sunday-Express, is hij zonder werk. Overal waar Willy Hitler zich aanrnelde voor een baantje, was zijn naam een struikelblok. Toen dacht hij opeens aan zijn oom. Enkele jaren geleden, toen Hitler nog midden in zijn strijd om de macht stond, werd er gecorrespondeerd tusschen Willy’s moeder (Hitler’s schoonzuster) en de toekomstige dictator. Adolf zond haar toen twee portretten met zijn liandteekening. Vol trots heeft Willy deze in zijn kamer opgehangen. Maar toen Willy zich zijn oom herinnerde, dacht hij er opeens aan, dat Hitler gezegd heeft niet te dulden dat iemand een positie verwierf met behulp van zijn invloed. Niettemin is Willy Hitler onverschrokken naar Berlijn getogen. Dag aan dag staat Itii al te wachten om zijn oom te spreken. Rudolf Hessc, chef van de politieke politie, weet dat de Engelscliman Hitler in Berlijn is. Andere invloedrijke personen weten dit eveneens. Maarde eenige man, die het zeker op de eerste plaats dient te weten, weet het nog niet. Willy is een overtuigd Nazi en is voornemens om zich te laten naturaliseeren als Duitscher. --- ANECDOTEN VERTELD DOOR TWEE PRESIDENTEN. President Theodore Roosevelt, dc „roughrider” uit den Spaansch—Amerikaanschen oorlog, is als gevolg van zijn originaliteit tot een bijna legendarische figuur voor de Amerikanen geworden. Tal van anecdoten zijn in omloop over den krachtdadigen ouden heer. De volgende heeft zijn neef d,e huidige president Franklin Delano Roosevelt, uit den mond van Theodore Roosevelt zelf vernomen. Het gebeurde dateert nog uit den tijd, toen werkelijk inde Vereenigde Staten nog een „Wild Westen” bestond, waar vrijwel geen spoorwegen waren te vinden en dus zoo goed als alle boodschappen buiten de stad te paard of per wagen moesten worden verricht. Öp een keer, aldus verhaalde de oude Theodore Roosevelt, moest ik te paard berichten overbrengen naar een naburige prairiestad. Ik nam den snelsten mustang, dien mijn vader bezat, sprong in het zadel en draafde welgemoed heen. Erg ver was ik nog niet gekomen, toen eensklaps uiteen greppel een boom vaneen kerel te voorschijn sprong, die mij met zijn revolver dwong af te stappen. Daarop sprong hij zelf in het zadel en enkele oogenblikken later was de mustang van mijn vader al uit het gezicht verdwenen. Ik ging te voet verder. In het eerste dorpje, dat ik bereik, vraag ik naar den veldwachter, „Dood”, luidt het laconieke antwoord. „En de sheriff?” vraag ik verder. „Ik moet een diefstal aangeven”. „Inde gevangenis,” verklaart mijn zegsman. „Inde gevangenis?” herhaal ik verbaasd. „Wat heeft hjj dan uitgespookt?” „Den veldwachter vermoord,” word ik inge" licht. Ik ben nog niet voldaan. „Maar tot wien kan ik me dan wenden?” dring ik aan. Want ik moet nog altijd mijn gestolen mustang aangeven. „De notaris woont om den hoek”, verneem ik. Ik snel er verheugd heen, bel aan. De deur wordt geopend door den notaris zelf, een boom vaneen kerel, die mij spottend aanziet de dief van mijn mustang. Den diefstal heb ik toen maar niet meer aangegeven. En ziehier een anecdote, waarover de huidige Amerikaansche staatspresident, Franklin Delano Roosevelt, reeds menigmaal heeft gelachen, Een jeugdig zeecadet bevond zich op zijn eerste reis. Hij had een uitstekend examen gedaan, behalve juist wat zijn kennis der navigatie betrof. Tot zijn schrik kreeg hij op zekeren dag van den kapitein het bevel, den zonnestand en de positie van het schip te bepalen. Nadat hij met ontzaglijke inspanning het hem opgedragen werk had verricht, stelde hij de vellen papier met zijn becijferingen aan den kapitein ter hand. De ervaren zeerob keek ze even ineen spottend lachje speelde om zijn mondhoeken. „Pet af, jongmensch,” gelastte hij den cadet. „Wij bevinden ons op geheiligde» grond.” „Hoe bedoelt u dat, kapitein?” stamelde de onthutste cadet, terwijl hij schuw den blik liet gaan over het watervlak rondom. „Wanneer uw metingen juist zijn, jongmensch”, vervolgde de kapitein op plechtigen toon, .dan staan wij thans namelijk samen voor het altaar inde Westminster Abdij te Londen.” ---