Goering in Boedapest aangekomen Uit Boedapest wordt gemeld: Goering is op zijn vacantiereis te Boedapest aangekomen. Zijn vliegtuig landde Vrijdagmiddag om 2 unr. Hij werd aldaar officiëel ontvangen, waarna hij zich met zijn gezelschap naar de Duitsche ambassade begaf, waar in intiemen kring gedéjeuneerd werd. Goering heeft daarna een onderhoud vaneen uur gehad met Rijksbestuur de? Horthy. --- De overgang van Mr. Marchant Waarom Katholiek? Thans is verschenen de brochure van mr. H. P. Marchant, getiteld „Tot Verweer”. Voor vandaag nemen wij over wat de vroegere minister van 0., K. en W. zegt over zijn overgang naar de Katholieke Kerk. Een neiging in die richting heb ik sedert het volbrengen van mijn academische studie altijd gevoeld. Het feit echter, dat de katholieken in de maatschappij veelszins een afzonderlijk leven leiden, houdt niet-katholieken dagelijks op een afstand. Zoodra ik echter ambtelijk met Katholieke instellingen en personen in aanraking kwam en ik de practijk binnen inde organisaties en in het katholieke leven leerde kennen, voelde ik mij opgewekt om te gaan onderzoeken, te gaan lezen wat tot dusver gesloten boeken waren gebleven. Ik zocht de noodige voorlichting, en geleidelijk kwam ik tot de overtuiging, dat men, staande voor de Evangeliën, gesteld is voor de keuze: gij gelooft er in als het Woord van God of gij gelooft het niet. Wie eenmaal de Evangeliën als Gods Woord aanvaardt, en verder gaat, wie bestudeert, wat naar de Katholieke leer op dezen grondslag is opgebouwd, hij zal ervaren, dat dit alles logisch sluit. Elier vond ik vastheid, die ik had gezocht. En hier vond ik de eene algemeene Kerk, die God in Christus heeft gesticht. --- Nieuwe regeling der pacht Ingediend is een wetsontwerp houdende een nieuwe regeling van de pacht. Aan de Memorie van Toelichting wordt het volgende ontleend: Het aangeboden ontwerp bedoelt niet een in beginsel nieuw ontwerp te zijn. Het is het oude ontwerp of juister een samensmelting van de beide oude ontwerpen, welke slechts een revisie, zij het dan ook op een aantal punten niet onbelangrijke revisie, hebben ondergaan. De onderdeelen welke een wijziging hebben ondergaan zijn: 1. Het zoogenaamde „continuatierecht”. 2. De vergoeding voor door den pachter aangebrachte verbeteringen. 3. Het' tegengaan van buitenspoorige pachtovereenkomsten. 4. De berechting van pachtzaken, in verband met de pachtcommissie. 5. De vorm van het ontwerp. --- HET MIJNCONFLICT OPGELOST GEEN LOONSVERLAGING EN DAAROM GEEN STAKING Mr. Verschuur Regeeringscommissaris Sinds gisteravond is de angstige spanning welke reeds maanden over de Mijnstreek hing, geweken. Men wist nog wel niet precies alles, maar men wist zeker, dat het Mijnconflict bevredigend was opgelost! En daar ging ’t toch maar om. Een half jaar lang kan men wel zeggen, is ’t leven in onze Mijnstreek zoo down en slow geweest als wellicht nooit te voren. De onzekere spanning drukte op allen; ’t kon niet anders, van de Mijnen hangt onze streek immers zoo goed als geheel af. De mijnwerkers waren verbitterd en tevens beangstigd voor nog weer verlies van loon en sociale voordeelen; de directies leefden ook in een zenuwachtige sfeer; de mijnbeambten ondervonden van dit alles ook den terugslag en dan verder allen leden onder den greep dezer verlammende spanning; met name ook de middenstanders. ’t Kon niet lang zoo meer duren! En Goddank; ’t is nu ook geëindigd; ’t spook der staking is verdreven! Dank moeten we daarvoor op de eerste plaats brengen aan God en na Hem aan allen, die er toe hebben meegewerkt, om het conflict op te lossen. Hier denken wc vooral aan de regeering, den Rijksbemiddelaar Mr. Aalberse, Mr. van Waterschoot v.d. Gracht, de directies van de Particuliere Mijnen, de besturen der Mijnwerkersbonden. En hierbij kunnen wij thans ook Mr. Verschuur nog noemen. --- Nadere bijzonderheden. – Mr. Verschuur regeeringscommissaris van het A.M.F. Over de oplossing van het Mijnconflict vernemen wij nog het volgende: Wat de loonen enz. der Mijnwerkers betreft blijft alles zooals het thans is. De Directies der Particuliere Mijnen hebben al hun voorstellen dienaangaande ingetrokken. Regeeringscommissaris in het A.M.F. wordt Mr. Verschuur, die tevens een onderzoek naar eventueele bezuinigingen in het A.M.F. en naar den toestand van de Mijnen zal instellen. Deze commissaris der regeering krijgt een beslissende stem bij reglementswijzigingen en een adviseerende stem bij ten uitvoerlegging van de reglementsbepalingen in het A.M.F. De Algemeene Vergadering van het A.M.F. neemt geen besluiten meer met 2/3 meerderheid, maar met een gewone meerderheid. Aan de wenschen der mijnwerkersbonden is dus in allen deele tegemoet gekomen. De nader door de regeering voorgestelde bevoegdheden van Oud-minister mr. T. J. Verschuur zullen in een brief van de Regeering aan de partijen worden vastgelegd. Verder zal mr. Verschuur worden belast met een onderzoek naar de financieele en economi* sche positie van het Mijnbedrijf. Weliswaar wordt bij in deze functie niet benoemd op grond van artikel 45 der Arbeidsgeschillenwet, waardoor hem een wettelijk dwingende enquête-bevoegdheid zou zijn verleend, maar de betrokken partijen hebben toegezegd, hem bij dat onderzoek de meest mogelijke hulp en medewerking te zullen verleenen. Men mag dus verwachten, dat practisch het resultaat van het onderzoek hetzelfde zal zijn, als wanneer de wettelijke enquête-bevoegdheid was verleend, terwijl het onaangename, dat het dwingende karakter daarvan meebrengt, is vermeden. Het onderzoek, waarmede mr. Verschuur thans belast wordt, zal zeer omvangrijk zijn en zal o.a. ook omvatten de kwestie van de invoerrechten, de contingenteering, het verkoopkantoor, kortom de geheele financieele en economische positie van het Mijnbedrijf. We behoeven niet te zeggen, dat de resultaten van dat onderzoek met groote belangstelling worden tegemoet gezien. MR. T. J. VERSCHUUR --- DE UITBREIDING VAN VALKENBURG Een hachelijk vraagstuk Gedwongen annexatie van heele gemeenten is NIET de geschikte oplossing In ons artikel van gisteren hebben wij de geschiedenis van Valkenburg nagegaan tot ’t rampjaar 1772, toen de Staatsche commandant van Maastricht het trotsche kasteel van het stadje in de lucht deed vliegen. Door dit onheil verloor ’t Geulstadje elke militaire beteekenis en zakte af tot den rang van een boerengemeente, die zich alleen nog door zijn gehavende muren en poorten van de omringende dorpen onderscheidde. Vandaar waarschijnlijk de naam „grasburgers”, waarmee de spotzieke Maastrichtenaars de voormalige „poorters” plachten te betitelen. Daarentegen moet de huidige spotnaam „Bokkerijders” ontstaan zijn in een tijd, dat men de geschiedenis der beruchte rooversbende vergeten was. Immers het historische Valkenburg heeft nooit „Bokkerijders” gekend en de cenige boef, die hier wegens medeplichtigheid aan de nachtelijke rooftochten werd aangehouden was geen Valkenburger, maar een inwoner van St. Pieter. En Sint Pieter behoorde tot het gebied van Schin-op-Geul en werd eerst in den Fransclien tijd met Valkenburg vereenigd. Voor ons ligt een rekwest van den Valkenburgschen gemeenteraad, gedateerd 14 Brumaire an X (5 Nov. 1801) en geteekend door II. Libourel, maire (burgemeester) en de heeren J. P. Quaedvlieg, Simon Reynards, Nic. Smeets, J. Bormans en Adolphe Mesters, raadsleden. Het rekwest is gericht aan den Prefect van bet Departement der Nedermaas en strekt tot uitbreiding der gemeente Valkenburg met deelen van Berg (buiten de Poort) van Schin-op-Geul (Sint Pieter, Oost en Euverem), van Houthem (Bróekhem en Strabeek) en last .not least met heel de gemeente Oud-Valkenburg! Blijkens de motiveering van het rekwest bestond het gehucht Sint Pieter destijds uit vijf huizen, die volgens de rekwestranten „slechts veertig meter van Valkenburg verwijderd zijn. terwijl de afstand tot Schin-op-Geul ongeveer een uur gaans bedraagt”. Dit laatste is lichtelijk overdreven, maar de Fransche Regeering kwam na een onderzoek van ruim 10 jaar toch tot de overtuiging, dat Valkenburg wat al ta klein van afmetingen was voor een zelfstandige gemeente. Daarom voegde zij in 1812 het gehucht Sint Pieter bij de gemeente Valkenburg, die zoodoende haar huidige oppervlakte van 46 hectaren bereikte. Reeds in dien oerouden tijd was dit gebied onvoldoende voor een bevredigende ontwikkeling van het vestingstadje. Immers toen reeds strekte de „agglomeratie” zich een eindweegs buiten de gemeentegrenzen uit. Maarde toestand werd eerst recht moeielijk, toen er na den bouw. van het station „Fauquemont” in 1853, op het gebied der gemeente Hulsberg, geleidelijk een „spoorbuurt” ontstond, die voor en na uitgroeide tot een omvangrijke wijk aan beide zijden van de spoorlijn Maastricht—Simpelveld. En hierbij bleef het niet. De villaweg onder Houthem, ’t rotspark met Openluchttheater aan weerszijden der grenzen tusschen Houthem en Berg, de Valkenburgsche gemeentegrot èn de Lourdesgrot, beiden op het territoir van Berg, de uitzichttoren en de wijk Neerheim op het gebied van Oud-Valkenburg, het klooster „St. Jozef” met de omringende huizengroep onder Schin-op-Geul, ziedaar even zoovele „uitwassen”, die Valkenburgs uitbreiding op den duur onvermijdelijk moesten maken. Geen wonder, dat na de eerste forsche poging van 1801, inden loop der vorige eeuw nog verschillende andere oplossingen zijn beproefd, die evenwel alle op den tegenstand der omringende gemeenten zijn afgestuit. Eu nu meene men niet, dat deze aldoor even hardnekkig geboden tegenstand louter uit onwil en koppigheid, of erger nog uit haat en nijd voortsproot. Neen, de tegenstribbelende buurgemeenten hadden van hun standpunt reden te over om zich tegen gebiedsafstand te verzetten. Immers terwijl in het begin der vorige eeuw inden destijds nagenoeg onbewoonden omtrek van Valkenburg de belastingplichtigen zeer dun gezaaid waren, dragen zij thans in belangrijke mate bij inde kosten der gemeentelijke huishouding van de vijf landbouwende dorpen, waaronder zij ressorteeren. Wanneer dus de betrokken gemeentebesturen thans betoogen, dat zij deze bijdragen inden liuidigen crisistijd minder dan ooit kunnen missen, dan moet de redelijkheid van dit betoog zelfs den meest overtuigden „annexionist” in ’t oog springen. II (Slot). Men heeft dan ook reeds voor vijftien jaren de oplossing in een andere richting gezocht. Men heeft van regeeringswege de samenvoeging van al deze vijf — en met Schin-op-Geul zelfs zes — gemeenten tot één groot complex aan het Provinciaal Bestuur in overwï ging gegeven. En kort na den wereldoorlog is het desbetreffend plan aan de betrokken colleges voorgelegd. Maar tegen deze grootscheepsclie oplossing richtte zich de algemeene oppositie nog heftiger dan tegen een gedeeltelijken gebiedsafstand. Immers dit annexatie-ontwerp trof de besturen der landelijke dorpen rondom het oude Geulstadje wel minder in de beurs, maar des te erger in het hart! Heel het zelfstandigheidsgevoel, heel de o ïafhankelijkheidszucht van de Limburgsche landbouwers werd bij hen wakker. En hun lichtelijk-archaïstisch, maar nog steeds spring-levend locaal-patriotismc kwam in 't geweer tegen hetgeen zij als een aanslag op hun eeuwen-heugend dorpsbestaan beschouwden. „Wij zijn geen Valkenburgers en wij willen geen Valkenburgers worden”, zoo klonk het eenparig antwoord van alle belanghebbenden. En daarmee was ook dit fraaie plan alweer van de baan. * # . # Indien derhalve de lange lijdensgeschiedenis van de toch onloochenbaar urgente uitbreiding van Valkenburg iets heeft geleerd, dan is het de enorme moeilijkheid om een rationeelc oplossing te vinden. Wellicht zal men thans door de omstandigheden wel gedwongen worden om te eindigen waarmee men vóór honderd jaar had moeten beginnen. Hadde men toen de ring-gemeenten voor de keuze gesteld: ófwel gebiedsafstand, ófwel totale annexatie, dan ware de uitkomst geen moment twijfelachtig geweest. Alle gemeenten zonder uitzondering zouden zich gehaast hebben een bescheiden stukje van hun nagenoeg onbewoond gebied prijs te geven, teneinde de voortzetting van hun zelfstandig bestaan te verzekeren. Thans ligt het geval anders. Thans heeft b.v. Oud-Valkenburg reeds te kennen gegeven, dat het de samenvoeging met Valkenburg verkiest boven ’n gebiedsafstand, waardoor een sluitende begrooting niet dan met de grootste offers te verkrijgen zou zijn. Het spreekt inmiddels vanzelf, dat deze overweging niet of althans niet in dezelfde mate geldt voor de andere betrokken gemeenten. Immers ieders positie is in de annexatiekwestie verschillend. En liet zou ten slotte ook voor Valkenburg ’n allesbehalve gelukkige uitkomst zijn, wanneer de autochtone burgerij plotseling door zes of zeven duizend inwoners van landelijke afkomst werd overvleugeld! Het bijeenbrengen van ongelijksoortige bevolkingsgroepen in één gemeentelijk verband eindigt doorgaans met een personen- en belangenbotsing, waarmee het algemeen belang allerminst gediend is., En daarom lijkt ons alles samengevat de meest aannemelijke oplossing deze: de bij Valkenburg aangebouwde wijken met een uitgesproken burgerlijk karakter worden met het Geulstadje vereenigd, maar de landbouwende gemeenten behouden als zoodanig hare zelfstandigheid, tenzij zij zelf de voorkeur geven aan een samenvoeging, die in dit geval uiteraard zonder moeite zou tot stand kernen. --- Goering op reis Met een uitgebreid gezelschap. Uit Berlijn. Goering is Vrijdagmiddag met zijn echtgenoote per vliegtuig vertrokken voor een ontspanningsreis naar Ragusa aan de Dalmatische kust, aldus meldt het Duitsche Nieuwsbureau. Hij •frordt vergezeld dooreen achttal personen, o.a. door rijksminister Kerrl en twee staatssecretarissen. Te Boedapest is een oponthoud van twee dagen voorzien. --- De Bezuiniging Krijgt het plan toch een meerderheid in de Kamer? Het Handelsblad meent, in tegenstelling met andere bladen, aanwijzingen te hebben, dat het bezuinigingsplan, zij het na wellicht op sommige punten wijziging te hebben ondergaan, tenslotte een meerderheid inde Kamer kan krijgen. Het blad zegt reden te hebben om aan te nemen dat de regeering harerzijds bereid is, gemeenschappelijk overleg ten volle tot zijn recht te doen komen. --- Positie Volkenbondscommissaris in Danzig Uit Genève wordt gemeld: De Volkenbondsraad heeft in zijn zitting van Vrijdagmiddag het rapport over de bevoegdheden van den Volkenbondscommissaris in Danzig aangenomen. De debatten, waaraan behalve door den Engelsehen rapporteur, Eden, deelgenomen werd door den president van den Danzigschen senaat, Greiser en de gedelegeerden van Polen en Frankrijk, leidden tot een volledige bijlegging van de meeningsverschillen. Bij het voorlezen van het rapport wees Eden er op, dat door onjuiste uiteenzettingen in het openbaar verkeerde opvattingen waren ontstaan over de taak van den commissaris de verzekering te geven van zijn volledig vertrouwen en hem dank te betuigen voor de prijzenswaardige leiding van zijn , functie, --- HET EERSTE COMMUNIQUé Tegen 6 uur gisterenavond ontvingen we uit Den Haag het volgende communiqué: Heden had onder leiding van den Minister van Waterstaat ten zijnen departemente in tegenwoordigheid van den Min. van Soc. Zaken, en den Rijksbemiddelaar Prof. Aalberse, Dr. v. Waterschoot v.d. Gracht, en Mr. Couvee Chef van de afd. Mijnwezen, andermaal een bespreking plaats over het dreigend conflict inde mijnindustrie. Het resultaat van deze besprekingen is geweest dat volledige overeenstemming tusschen partijen werd bereikt en het locnconflict tot een bevredigende oplossing is gebracht. Na afloop der conferentie brachten Directies en Bonden dank aan de regeering voor de verleende medewerking en hulp. --- EEN DANKDAG: Aan de Eerw. Geestelijkheid en de Geloovigen van ons Bisdom. Wij vernemen, dat in het mijnconflict een gunstige wending is gekomen. . Laten wij nu Zondag op de wijze als wjj hebben voorgeschreven, den goeden God dank brengen en Hem smeekeu, dat op voorspraak van onze goede Moeder Maria de sociale vrede in ons Bisdom moge bewaard blijven. GULIELMUS, Bisschop van Roermond, --- De ziekte van Prinses Juliana Haar toestand vooruitgaande Omtrent den toestand van H. K. H. Prinses Juliana kan worden medegedeeld, dat de lichte keelontsteking, waaraan zij lijdende is, langzaam afneemt. Voorloopig zal de Prinses nog haar kamer moeten houden. --- Kunstschatten van Castiglione in beslag genomen Uit Weenen wordt gemeld: De politie alhier heeft thans een ■ groot deel der kostbare kunstschatten van den vroegeren Weenschen bankier Castiglione in beslag genomen. Zij waren in 40 kisten reeds naar het station gebracht, van waar zij als vrachtgoed naar Milaan zouden worden vervoerd, waar Castiglione thans verblijf houdt. De inbeslagneming geschiedde op grond vaneen aanklacht vaneen bankfirma uit Graz, dat Castiglione beschuldigde van verijdeling van executie. Castiglione was indertijd pit Oostenrijk gevlucht, --- Duitsch smokkelaar neergeschoten Uit Ottersum wordt gemeld: Inden nacht van Donderdag op Vrijdag omstreeks één uur, is een 22-jar. Duilscher, die nabij de „Hekkens” onder de gemeente Ottersum een zak tabak over de Duitsche grens trachtte te smokkelen op Nederlandsch gebied door Duitsche douanebeambten aangeschoten en levensgevaarlijk gewond. Het slachtoffer is naar het Canisiusziekenhuis te Nijmegen vervoerd. Omtrent de nadere toedracht van de zaak kunnen wij nog het volgende melden. De smokkelaar was per rijwiel met de zak tabak op zijn rug de Nederlandsch-Duitsche grens genaderd. Bij een boerderij stapte hij van zijn fiets en zette de zak tevens neer, terwijl hij onbelast te voet verder ging om te onderzoeken of de plek veilig wras. Inmiddels waren een paar Duitsche douanebeambten de boerderij genaderd en vonden de fiets en de zak tabak. Zij waren dus over de grens gekomen, hetgeen, naar men ons hier vertelde, herhaaldelijk voorkomt. Toen de smokkelaar naar de boerderij terugkec-rde, merkte h;j dat hij gesnapt was. Eender beambten greep hem inde nek, waarna een vechtpartij ontstond. Tenslotte vast eender beambten zijn revolver te grijpen en twee schoten te lossen, welke inden rug en den arm van het slachtoffer terecht kwamen. Operatief ingrijpen is noodzakelijk gebleken. Men vreest voor het leven van het slachtoffer. Bij' informatie is ons nader gebleken, dat de toestand van den gewonde, een zekere H. H. uit Gocli, naar omstandigheden redelijk is. --- Advertentie Reuklaai no van jhgjfd --- Advertentie DEINET I. H. E. ‘ PULLEN BIER ---