Prijs van Crisis-botermerk De crisiszuivelcentrale maakt bekend, dat voor de week van 7 tot 13 Januari, behoudens tusschentijdsche wijziging, de prijs van het crisisbotermerk op f I. per K.G. en die voor vervoervergunning voor buitenlandsche boter op f 1.10 per K.G. is vastgesteld. --- DRIEKONINGEN Wij gaan nu inde donkre nacht Door uitgestorven straten, ’t Is zoo duister, zonder sneeuw, Zoo droevig en verlaten. De huiskens staan er dicht bijeen Stil voor zich heen te droomen, ’t Is als wachten zij op iets Dat zeker nog zou komen. ’t Is zoo rustig om ons heen, Dat wij omringd door duister, Wel hooren ’t oude Kerstverhaal Kom zachtkens hier en luister. We zien de Wijzen haastig gaan Die de boodschap eens verstonden En er in Bethlem’s arme stal ’t Kindje Jezus vonden. Kom vraag nu niet en volg maar stil Die menschen vol beladen, Met schatten goud en edelsteen Die ’t Kindje cenr> aanbaden. Wat is die weg toch moeilijk zwaar Zoo’n pijn doen reeds mijn voeten, Neen blijf nu niet alleen daar staan, Kom volg de ster, wij moeten Zie jij die huiskens daar al staan? ’k G’loof dat wij nu komen In ’t dorp waarvan de Engel sprak, Waar ’t Kindje is gekomen. Wij gaan nu langzaam, langzaam voort, De ster blijft staan, waarboven? Jij kunt nog nauw’lijks meer vooruit Jij wilde niet gelooven. Kom wees nu sterk, wij zijn er al, De ster staat bij ’n woning. .Zeg, zie jij wel wat daar gebeurt, Waarom knielt daar die Koning? Och nee, jij kunt ’t toch niet zien, Ik zal ’t heel stil fluisteren Jij bent te moe, jij kunt niet meer, Maar kom, probeer te luist’ren. ’t Is ’n stal ’n arme stal Heel klein, maar zie, in ’t midden Daar straalt ’n licht, zoo heerlijk schoon Vanuit ’n houten kribbe. Daar ligt ’n kindje in, zoo mooi, Dat de Wijzen staam’lend groeten. Neen, vraag nu niet, voel jij dan niet Dat wij ook knielen moeten? Voel jij dan niet dat ’t heilig is Deez’ nacht stil, zonder klanken, Kom vouw je handen nu te saam En laat ons knielend danken. Kacheltje --- WAT ANDEREN ZEGGEN Een goede sociale daad Het „Huisgezin” schrijft In het bedrijf van Philips te Eindhoven zullen negenhonderd jongens worden aangenomen en even zoovele meisjes worden ontslagen. Dit is vooral in dezen tijd een belangrijk besluit. Wij beseffen volkomen, dat er aan den maatregel een schaduwzijde is verbonden voor de meisjes en voor de gezinnen waartoe ze behooren. Die gezinnen verdisconteeren uiteraard de verdienste der meisjes, zullen die over het algemeen goed kunnen gebruiken en het onmiddellijk gemis zal ongelegenheid veroorzaken. Bovendien zullen de meisjes, in zoo grooten getale, niet allen dadelijk een andere betrekking of dienst hebben gevonden. Maar zwaarder weegt de noodzakelijkheid, voor voor de jongens een emplooi te vinden. De ernstigste klacht in verband met de werkloosheid is wel, dat zooveel jeugdigen niet aan werk kunnen komen, ledig rondloopen, geen vakkennis opdoen, wat ze geleerd hebben verkeren, den lust tot den arbeid verliezen en zedelijk ontwricht raken. Een niet-werkende jongelingschap is een gevaar voor zich zelf en voor de maatschappij. Daarom kan aan beide geen grooter weldaad worden bewezen dan aan die jongelingschap werk te verschaffen. En zoo bezien moet het besluit van Philips als een goede sociale daad worden geprezen, welke, waar het mogelijk is, worde nagevolgd. Men besluite hieruit niet, dat wc ons om het lot der meisjes niet bekommeren. Voorop sta, dat, indien er betrekkingen te weinig zijn en keus moet worden gedaan, de jongen vóór gaat. De jongen is, als regel, de toekomstige huisvader en natuurlijke kostwinner. Belet men hem dit te worden, dan handelt men tegen den draad in, dan wordt het christelijke gezin inden wortel aangetast. Opzettelijk behoeft hier hel vraagstuk van het meisje inde fabriek niet te worden behandeld. Reeds toen men niet voor het ontstellende tekort aan werkgelegenheid stond vond de stelling veel instemming, dat het meisje beter buiten de fabriek blijft. Thans zullen ook zij, die de stelling niet of niet volkomen beamen, toegeven, dat inde gegeven omstandigheden het werklooze meisje, bij den werkloozen jongen vergeleken, het mindere kwaad is. Daar staat naast, dat, indien voor den jongen geen betrekking wordt gevonden, hij werkloos is het helpen van z’n moeder bij de huishouding is een zeer ondeugdeljjke vervanging en is hem van geen nut voor zyn noodzakelijke beroepsvorming terwijl van het meisje, dat buiten de fabriek raakt, niet kan worden gezegd dat ze daarom werkloos is en zal blijven, Is er niet dadelijk iets te vinden, dan kan ze haar moeder een handje helpen, breien of naaien, in ieder geval zich thuis verdienstelijk maken en zich bezig houden; ook is voor de maatschappij niet gevaar aanwezig van rondslenterende jonge meisjes, die elkaar opwarmen en vergiftigen. Bovendien indien de Nederlandsche meisjes, die uit de fabriek trekken, beter nog: zich daar nooit in hebben begeven, zich beschikbaar stelden als dienstbode' of hulp inde huishouding, zouden wijde duizenden Duitsche en Oostenrjjksche dienstmeisjes kunnen missen, die feitelijk een aanklacht zijn tegen ons tegenwoordige geslacht. Ook omdat er deze reserve is, behoeft het sluiten der fabriek voor de meisjes niet zoo hard te worden genoemd als het op he,t eerste gezicht wel lijkt. En wijl niets dringender noodig is dan van de werklooze jongelingschap zoovelen mogelijk en zoo spoedig mogeltjk aan het werk te krijgen, is, het zij herhaald, Philips’ besluit als een goede sociale daad te loven. --- De gouden standaard Prof. mr. dr. Ch. Raaymakers S.J. hoogleeraar tc Nijmegen, heeft ineen radio-rede eender brandende kwesties, welke aan de orde zijn: de gouden standaard, besproken. Dat wij inden feitelijken zin van het woord geen gouden standaard bezilten iemand, die voor een bankbiljet van f ICO aan de loketten der Ned. Bank tien gouden tientjes zou vragen, krijgt nuiop het request is wel genoegzaam bekend. Dat is niet enkel bij ons het geval, maar ook in andere staten, die den gouden standaard handhaven. Intussclien kunnen we voor het geld dat wel in omloop is, zooals de gulden b.v. evenveel koopen als voor het tiende gedeelte van een gouden tientje. Zooals prof. Raymaakers nader uiteenzelte, kan men voor eiken gulden, onverschillig of die van goud, zilver, papier of wat ook is, evenveel koopen en een even groote schuld aflossen, als met een bepaald gewicht aan goud. En wel als gevolg van de omstandigheid, dat het goud de grondslag is van ons geldstelsel. In dit verband spreken we dan ook van dit stelsel als ..de gouden standaard genoemd.” Nu zijn er tegenwoordig niet weinigen, die de waarde van onze geldeenheid, den gulden dus. van het goud willen losmaken, b.v. ook de Tilburgsche professoren. Indien dit zou geschieden zou natuurlijk het gouden tientje zijn volle waarde behouden, maarde tien zilveren geldstukken, die thans evenveel waard zijn, zouden in waarde terugloopen. Waarom willen nu velen den gouden standaard prijsgeven? Op die vraag antwoordde prof. Raaymakers: omdat zij meenen dat de gouden standaard wel niet de eenige oorzaak is van onze ellende, maar toch een van de hoofdoorzaken. De goudproductie, zoo zeggen ze, heeft geen gelijken tred kunnen houden met het toenemende ruilverkeer; er is een tekort aan goud ontstaan, waardoor het een onnatuurlijk hooge waarde heeft gekregen. Onze gulden zit aan het goud vast en bijgevolg is ook deze onnatuurlijk in waarde gestegen. Men kan voor een gulden nu meer koopen dan vroeger en daarom gaande zaken zoo slecht. Is dat inderdaad zoo? Het antwoord op die vraag werd, zooals de Gelderl. het weer geeft, als volgt gegeven: Zoo eenvoudig als de kwestie door de voorstanders van het „weg met den gouden standaard” het probleem voorstellen, is het bij lange na niet. Ze zien over het hoofd dat prijsvorming een buitengewoon ingewikkeld karakter heeft. De zoo juist genoemde personen doen het voorkomen, dat de prijzen des te hooger zijn. naarmate er minder goud is, anders gezeed, dat de waarde van het goud de prijzen bepaalt, Zij, die zoo redeneeren, vergeten, dat de toestanden veranderd zijn en wel in dezen zin dat de geweldige uitbreiding van het credietverkeer mede grooten invloed heeft uitgeoefend op de prijsvorming. Veeleer zou men daarom kunnen zeggen dat de prijzen der goederen de waarde van het goud bepalen. Ineen land, dat den gouden standaard handhaaft, moeten het goud en de andere betaalmiddelen dezelfde waarde hebben, maar daaruit volgt nog niet, dat het goud die waarde bepaalt. Deze wordt beinvloed door den totalen voorraad betaalmiddelen, liet goud daarpnder begrepen. Dit laatste vormt maar ’n klein en verdwijnend gedeelte van het totaal. Daarom gaat het niet op, als hoofdoorzaak der lage prijzen de veronderstelde schaarschte aan goud te noemen. En dit te minder nog, nu tegenwoordig het internationale ruilverkeer door allerlei oorzaken van handelspolitieken aard tot op de helft is verminderd. Daar de behoefte aan goud, in verband met liet afgenomen ruilverkeer, vergeleken met voorheen, sterk is verminderd, kan toch bezwaarlijk de prijsdaling geweten worden aan toenemende schaarschte van het goud. Het is waar, de goudvoorraden zijn zeer ongelijk verdeeld over de wereld, maar daarin schuilt niet de oorzaak van de bestaande malaise, zegt Z.h.gel.; integendeel, maar ze is het gevolg er van, een aanwijzing, dat er in het internationale ruilverkeer iets hapert. Het evenwicht daarin is gestoord en er is geen ander geneesmiddel dan het herstel van dat verstoorde evenwicht dooreen betere regeling van ’t schuldenvraagstuk van in- en uitvoer. Als een particulier meer koopt dan hij betalen kan, moet hij niet klagen over tekort aan geld op deze wereld! Er is immers alleen een tekort in zijn eigen kas! Zoo moet ook een land dat minder kan exportecren naar het buitenland en toch evenveel blijft invoeren en dientengevolge zijn goudvoorraden ziet verdwijnen niet klagen over „de” schaarschte van „het” goud, maar het moet, als er geen mogelijkheid bestaat om zijn export te doen toenemen, zijn invoer inkrimpen, totdat bet evenwicht is hersteld. Als er derhalve geen goud-tekort is en de goudvoorraad bovendien geen overwegenden invloed heeft op het prijsniveau, noch nationaal, noch internationaal, dan is het duidelijk dat een prijsgeven van den gouden standaard niet alleen niet voldoende is om de prijzen omhoog te drijven. Dat is in Engeland gebleken. Een beetje inflatie blijftin den regel zonder uitwerking; toename van de circulatie-middelen werkt niet mechanisch maar psychologisch. Eerst als de vrees ontstaat komt het tot een vlucht inde goederen; dan begint de speculatie haar slag te slaan, dan vliegen de gooderenprijzen omhoog en niemand kan voorspellen, hoe ver die sprongen zullen gaan, als aan de geldwaarde een vaste basis ontbreekt. Nu kan men wel spreken vaneen beheersehte inflatie, maar als hel hek eenmaal van den dam is blijft ’n groot gevaar ontstaan. Daarvan weten Duitschland, Oostenrijk en Frankrijk mede te spreken. Er zijn er, die dit gevaar nog wel op den koop toe willen nemen en voor alles letten op het goedkooper worden van onze gulden, waardoor het buitenland meer geneigd zal zijn bij ons te koopen. Prof. Raaymakers merkte op, dat, ingeval onze gulden tegenover buitenlandsche valuta’s in waarde daalt, wij onzen invoer evenveel duurder moeten betalen, als wij onze exportartikelen goedkooper kunnen aanbieden. En aangezien uitvoer alléén gewenscht is, om goederen of diensten te kunnen invoeren, is het onzin, den uitvoer te willen bevorderen dooreen middel, dat tegelijkertijd den invoer in dezelfde mate bemoeilijkt. Prof. Raaymakers acht het prijs geven van den gouden standaard een sprong in het duister, en eveneens wees Z.h.gel. er op, da* naar alle waarschijnlijkheid een verlaging van onzen gulden door het buitenlandzon worden beantwoord met verhooging van invoerrechten of andere handelspolitieke maatregelen, die even zoovele belemmeringen zijn voor onzen uitvoer. --- De Kabinetscrisis in België Uit Brussel wordt gemeld: Inzake het oplossen van de moeilijkheden, die ontstaan waren door oneenigheid in het kabinet over het weer in dienst nemen van ambtenaren beschuldigd van activisme tijdens den oorlog, kan nog worden gemeld, dat het kabinet zich accoord heeft verklaard met de namens den koning voorgestelde compromisregeling. De ministers verklaarden, dat de kwestie thans naar ieders genoegen is opgelost. --- Goudvoorraad Banque de France weer grooter Uit Parijs wordt gemeld: Volgens den gepubliceerden bankstaat van de Banque de France is de goudvoorraad voor het eerst sedert geruimen tijd weer gestegen met 153 millioén. De voorafgaande week was de goudvoorraad nog teruggeloopen met 86millioen. --- Corruptie bij de Justitie te Brussel Een onder-directcur van het ministerie van justitie, belast met de behandeling van verzoeken om gratie en een griffier vaneen Brusselsche rechtbank zijn gearresteerd. Het parket had vernomen, dat zekere personen sommen gelds hadden aangeboden voor het verkrijgen van voonvaardelijke invrijheidstelling. In verband hiermede heeft het parket een onderzoek ingesteld, hetw'elk tot deze twee arrestaties leidde. --- Actie tegen Verkeersfonds Demonstratie voorbereid. Ineen onder voorzitterschap van den heer F. J. Peters in het Zuid-Hollandsch Koffiehuis te Den Haag gehouden vergadering van het district Zuid-Holland Noord van den Bond van Bedrijfsautohouders zijnde moeilijkheden besproken, waarvoor het automobilisme wordt geplaatst, o.a. door het Verkeersfonds. Ir. G. E. van Lier, technisch adviseur van den B. B. N., leidde het onderwerp in met een korte verwijzing naar den tiieuwjaarswensch van den heer Reitsma, hoofdredacteur van „Spoor- en Tramwegen”, die daarin de indiening van het Verkeersfonds beschouwt als een eersten stap naar volledige coördinatie van het vervoerwezen. waarvan hij verwacht, dat zij een einde zal maken aan de millioenen-verkwisting van het autotransport! Dit – aldus spr. wordt gewenscht door den propagandist van de Spoorwegen, die jarenlang millioenen hebben verkwist en daarmede nog steeds voortgaan, terwijl integendeel het autotransport het meest economische mag worden genoemd. Spr. gaf voorts een indruk van de millioenenlasten, die op het automobielverkeer worden gelegd en die door het ontwerp inzake instelling vaneen verkeersfonds nog aanmerkelijk zouden worden verhoogd. Wij willen aldus spr. gaarne, dat het spoorwegwezen wordt ontheven van zijn knellende banden. Indien het dan kan toonen, dat het zichzelf kan bedruipen, dan behoort het dat te doen; kan het dit niet, dan moeten die gedeelten, welke overbodig en oneconomisch zijn gebleken worden opgeheven. Er is evenwel een ander wetsontwerp aanhangig gemaakt, waarbij de spoorwegen inde gelegenheid worden gesteld om vrachttarieven te onderbieden met de bedoeling, de vrachtautohouders dood te drukken, wier lasten door de verhooging van de wegenbelasting (inde toekomst „motorrijtuigenbelasting”) en de benzi.iebelasting reeds zeer zwaar zijn geworden. De heer A. van Solingen. lid van het hoofdbestuur van den B. B. N„ critiseerde scherp het doel van het wetsontwerp inzake instelling van een verkeersfonds, dat strekt tot ontneming aan het autoverkeer van millioenen om daarmee het tekort van de spoorwegen te dekken. Spr. beschouwde dit ontwerp als een ernstige vergissing. Vermoedelijk eind Januari zal inden Dierentuin te ’s Gravenhage een groote vergadering, uitgaande van de drie groote verkeersbonden, worden gehouden ter bespreking van het Verkeersfonds. dat vele millioenen, opgebracht door de autohouders, in plaats van ten behoeve van de wegenverbetering waarvoor de wegenbelasting was ingesteld wil overhevelen naar de spoorwegen en bovendien de wegenverbetering wil vertragen. Zoolang de wegenbelasting nog uitsluitend voor den aanleg en de verbetering van wegen werd gebruikt, overeenkomstig de belofte, door de Regeering gedaan, hebben wij haar aanvaard, doch wanneer de Regeering haar woord breekt en de opbrengst van deze bestemmingsbelasting gaat gebruiken voor andere doeleinden, zooals dekking van de spoorwegtekorten en daarbij de lasten van het automobilisme met 9 millioén gaat verhoogen, met het gevolg, dat 30.000 arbeiders gevaar loopen te worden toegevoegd aan het werkloozenleger, dan moeten wij daartegen scherp protesteeren. De spoorwegen behoeven volstrekt niet te worden afgeschaft; indien bij inkrimping daarvan een aantal arbeiders overtollig worden, dan vinden deze menschen nog wel hulp, hetgeen echter niet zou geschieden ten aanzien van dein het particuliere autobedrijf werkzaam geweest zijnde slachtoffers van het verkeersfonds. Den dag na de vergadering inden Dierentuin te Den Haag zal de B. B. N., hetzij te ’s Gravenhage dan wel te Utrecht, een groote demonstratieve bijeenkomst organiseeren, waarbij de bedrijfsautohouders met hun wagens verzocht zullen worden, aan die demonstratie deel te nemen. Bij de discussie gaf de heer Van Rijswijk een beschouwing van de historie der spoorwegen, waarvan de insiders reeds 25 jaren geleden hebben zien aankomen, dat daarvan slechts het geraamte zou overblijven en dat de belastingbetalers op den duur de schulden zouden moeten betalen. De heer Van Solingen zeide dat de strijd van den B. B. N. inde eerste plaats gaat tegen het Verkeersfonds, zooals dat in het wetsontwerp wordt voorgesteld. Indien het tot de instelling van de commissie van advies, hierboven genoemd, mocht komen, clan dient daarin in elk geval het aütomobielverkeer te worden vertegenwoordigd. Nog zeide de heer Van Lier, dat het autoverkeer reeds 42 millioen per jaar aan belastingen betaalt, waarvan slechts 7 millioen aan de bedrijfsautobushouders ten goede komt. Die belasting is niet meer voor verhooging vatbaar. Een beroep werd tenslotte gedaan op aller medewerking om den strijd tegen het aanhangige wetsontwerp tot een goed einde te brengen. --- Bomaanslag op Zuid-Slavisch consulaat Uit Weenen wordt gemeld; Volgens berichten uit Klagenfurtlr is daar een bomaanslag gepleegd op het Zuid-Slavischc consulaat. De daders wierpen bommen op het dak vaneen houten schuur inden tuin van het consulaat, vlak onder het slaapkamerraam van den consul generaal. Mirosewitsj Sorgow. Het dak van de schuur werd vernield, tal van vensterruiten sprongen. Dein de slaapkamer van den consul-generaal zijnde kinderen kwamen met den schrik vrij. Van de daders geen spoor. --- Inventarisatie van broedmachines Capaciteit van 14 millioen eieren. Voor selectie van den hoender- en eendenstapel heeft, zooals bekend, de Regeerinscommissaris voor de kippen- en eendenbouderij inventarisatie van de broedmachines noodig geoordeeld. ledereen die in 1934 een of meer van deze machines zou willen gebruiken werd verzocht dit op te geven aan het kantoor van den regeeringsrommissaris te Beekbergen (gemeente Apeldoorn). Ongeveer 9000 personen hebben medegedeeld in 1934 één of meer broedmachines te willen gebruiken, ter gezamenlijke capaciteit van 14 millioen eieren. --- WERELDKRONIEK De Engelsche minister van Buitenlandsche Zaken, Sir John Simon, zal op het oogenblik van zijn verblijf in Italië en bezoek aan Mussolini wel weer in Londen zijn aangeland. Zijn Kerstvacantie heeft hij meteen, voor politieke besprekingen gebruikt en de beide groote kwesties waarover beide staatslieden het hebben gehad, waren: de Volkenbond en de ontwapening of liever: ontwapening en Volkenbond, want zjj hechten blijkbaar aan het eerste probleem op het oogenblik meer waarde dan aan ’t tweede. En daarin hebben zij volkomen gelijk, want zoo de ontwapening niet eerst geregeld is, is en blijft de Volkenbond een paskwil. Daarbij komt nog dat Duitschland niets meer van den Volkenbond wil weten, of de ontwapeningskwestie, speciaal tusschen Frankrijk en Duitschland moet „in kruiken en kannen” zijn. In het laatste onderhoud dat Mussolini met sir John Simon heeft gehad is, naar Havas verneemt, verder gebleken, dat de Duce weinig waarde hecht aan de bijzonderheden overeen hervorming van den Volkenbond, doch veel meer aandacht schenkt aan de groote lijnen, waarlangs deze hervorming zich moet voltrekken. De wenschen van den Duce zouden birjien het kader van het huidige Volkenbondspact vervuld kunnen worden. ’t Zou al heel mooi zijn en Frankrijk zou er natuurlijk op de eerste plaats blij mee zijn, maar een andere wensch van den Duce is, dat de Volkenbond nu eens eindelijk ook van het verdrag van Versailles wordt losgemaakt en dat Duitschland als gelijkberechtigde mogendheid wordt beschouwd. En hier wringt ’m nu juist de schoen. Zal Frankrijk zich zoo hoog weten op te werken, dat het in ’t algemeen belang van Europa zijn al te starre Versailles-politiek zal laten varen? Men moet intusschen toegeven, dat het met zijn bekende voorstellen aan Berlijn reeds een kleine stap inde goede richting heeft gezet. Dit geeft tenminste een weinig hoop voor de toekomst. De draadlooze dienst te Londen meldt, dat hoewel Engelsche officieele kringen geen inlichtingen konden verstrekken over den inhou'l van het antwoord van Frankrijk aan Duitschland op het verzoek van laatstgenoemd land om toestemming te krijgen tot uitbreiding der wapening en tot wijziging van het verdrag van Versailles niettemin enkele bladen weten mee te deelen dat het antwoord van Frankrijk een heel eind tegemoet komt aan de verlangens van Duitschland. De hoofdredacteur voor het buitenlandsche nieuws van de News Chronicle merkt op: De nieuwe Fransche voorstellen voorzien in ontwapening in étappes, totdat er gelijkheid met Duitschland zal zijn bereikt. De toegezegde verminderingen, waarover men het eens zal moeten worden, hebben niet enkel betrekking op menschen, maar ook op materieel. Er zou onmiddellijk een aanvang mee kunnen worden gemaakt, d.w.z. er behoeft niet eerst een proefperiode te verloopen. Bovendien biedt Frankrijk aan om als bewijs van zijn verlangens naar vrede en goede betrekkingen van buurschap met Duitschland, de helft van zijn luchtmacht, onmiddellijk te sloopen. De ten uitvoerlegging van deze nieuwe aanbiedingen hangt af vaneen aanvaarding door iedereen vaneen algemeene ontwapeningsconventie en bovendien zullen zekere voorwaarden en waarborgen moeten worden aanvaard. Automatische periodieke controle van de reeds in principe door Duitschland goedgekeurde wapeningen moet b.v. al onmiddellijk in werking treden. Ook de Morning Post geeft een hiermee tamelijk wel overeenkomstige lezing van de strekking van het Fransche antwoord. Duitschland zal nu aan de wereld kunnen tonnen, wat zijn werkelijke bedoelingen zijn, u’t deze toch werkelijk aanzienlijke concessies van Frankrijk moet behandelen, zegt het blad. De Daily Telegraph verklaart, „dat het Fransche document als zeer bevredigend moet worden beschouwd. Frankrijk zou bereid zijn op voorwaarde, dat eender lievelingsdenkbeelden wordt verwezenlijkt door de vorming vaneen internationale luchtpolitie, zijn eigen luchtstrijd.naclit tot de helft te verminderen, en wel voor wat betreft alle categorieën gevechtsvliegtuigen, en volgens de Daily Telegraph bombardementsvliegtuigen inbegrepen. Verder zou Frankrijk eveneens bereid zijn tot afschaffing van de zware artillerie, alle kalibers boven 15 c.m., en zou ’t willen afzien vaneen proeftijd voor Duitschland”. Laten wij hopen, dat Hitler ook niet „’t onderste uit de kan’y wil hebben, dan zou er tenminste reeds vaneen eerste aanknoopingspunt voor bewapeningsvermindering gesproken kunnen worden. Wat Roosevelt in zijn finantieele rede zijn Congres heeft meegedeeld, heeft de geheele wereld wel verstomd doen staan. In 1935 zal Amerika een schuld van 32 milliard hebben en de begrooting 1934 wijst een tekort van 9 milliard aan. Daarbij deelde Roosevelt ook mede, dat de belastingen niet verhoogd zullen worden, maar dat de rente en aflossing der steeds stijgende schuld wel ergens anders vandaan zal kunnen worden gehaald. Men staat ervan te kijken, wat Roosevelt niet alles aandurft, terwijl men toch nog moet afwachten, of de toestand zich zoo snel zal verbeteren als de president verwacht, die n.b. voor 1936 reeds een sluitende begrooting toezegde. Men zal, schrijft de „Msb.” terecht, vóór men zich een juist oordeel over de positie van president Roosevelt kan vormen, moeten af wachten, hoe de huidige begrooting, welke ongetwijfeld sterk inflationistische tendenzen in zich houdt, op de geldmarkt zal uitwerken. Als de schulden stijgen tot een hoogtepunt, dat zelfs inde record-tijden van den oorlog niet bereikt werd, moet de begrooting daardoor reeds ineen steeds hachelijker situatie komen. De republikeinsche leider Snell verklaarde dan ook, dat hij dagen en dagen noodig zou hebben om van den schok, welke hij kreeg, toen hij het duizelingwekkende milliarden-cijfer hoorde uitspreken, te bekomen. Ook de president van het huis van afgevaardigden Rainey meende, dat het gepubliceerde deficit werkelijk schrikbarend is, waartegenover de democratische senator Reed weer als zijn oordeel te kennen gaf, dat de Vereenigde Staten onvoorwaardelijk in staat zijn om een schuldenlast van 32 milliard dollar te dragen, zoodat men de toekomst zonder eenige bezorgdheid kan tegemoet zien. Wie tenslotte gelijk zal krijgen, zal. dezelfde toekomst moeten toonen; maar heel spoedig zal blijken, of Roosevelts verwachting, dat de industrieele productie inde eerste achttien maanden met niet minder dan 34 procent zal stijgen, bewaarheid kan worden. Want een dergelijke opbloei moet toch zeker geleidelijk gaan, reeds binnenkort een aanvang nemen. Natuurlijk is met eenige belangstelling uitgezien, hoe in deze begrooting, de kostbaarste, welke ooit in vredestijd is ontworpen, de „nationale verdediging” er zou afkomen. Deze heeft een betrekkelijk geringe verhooging ondergaan; de vloot wordt met een 4000 man uitgebreid, terwijl voor nieuwbouw 53 millioén is uitgetrokken, terwijl ook de luchtvaart met 448 zware vliegtuigen zal versterkt worden. Op éën punt is Roosevelt een sterke realist geweest: betalingen uit de geallieerde oorlogsschulden komen op de begrooting niet meer voor, evenmin als een post voor de delegatie naar de ontwapeningsconferentie. Dat zijn twee punten, welke Europa te denken kunnen geven. --- Lin Kwei-Tang verslagen? Terugtocht van zijn troepen in Zuidelijke richting. De strijd in het Noorden van China ver-China verplaatst zich vrij snel naar de bergachtige streek in het Zuiden gelegen. De troepen van den rebellen-generaal Lin Kwei-tang trekken in Zuidelijke richting terug, achtervolgd door de regeeringstroepen. Zij trokken de spoorlijn Peking—Tientsin over en vluchtten vervolgens over het Groote Kanaal inde richting van de provincie Sjantoeng. Naar verluidt zouden zij voornemens zijn zich te verzamelen aan de grens van de provincie Sjantoeng. --- Incidenten inde Cortes „Leve de koning! Weg met de Catalanen-’’ Inde Spaansche cortes hebben incidenten plaats gehad; zjj werden uitgelokt door den fascistenleider Albinana. De afgevaardigden wilden elkander te lijf. Albinana trok zelfs zijn pistool. Het begon, toen de herde kingsplechtigheid voor kolonel Macia een aanvang z-m nemen en uitroepen werden gehoord als: „Leve de koning”, „Weg met de Catalanen”, hetgeen tot gevolg had, dat alle republikeinen een betooging voor de republiek hielden. Nadat de rustwas weergekeerd besloot de kamer een adres van rouwbeklag te zenden aan de regeering van Catalonië en aan mevrouw Macia. ---