GEMENGD NIEUWS TROCES TEGEN LONDENSCHE ZWENDELBANK. Een zwendelproces, dat een hel licht werpt op de methodes, die de zwcndelbanken te Londen volgen om vertrouwen te wekken, is heden begonnen voor het Kings Bench-gerechtshof. De voornaamste beschuldigde is zekere Stanley Grove Spiro, die met de noorderzon is vertrokken en zich thans vermoedelijk in Mexico ophoudt. Hij slaagde er in, den rentenier Brendon en na diens dood zijn weduwe en drie zoons een bedrag afhandig te maken van ruim f 100.000. Iri 1024 werd de oude en goed bekendstaande beursmakelaarsfirma Maclean & Henderson te Stirling in Schotland overgenomen door zekere Klphinstone, een bankroetier, wiens faillissement nog niet was gehomologeerd, Hij was dan ook de strooman van Spiro, die door middel van deze firma in relaties kwam met beleggers inde provincie, die hij er toe over haalde hun solide effecten te verwisselen voor waardelooze aandeelen in maatschappijen, die op het punt van liquidatie stonden. Een andere truc was deze: de firma Maclean & Henderson liet kooporders voor effecten uitvoeren door de Londensche firma Bunt & Co., waar eveneens een strooman van Spiro in zot. Deze firma bleek dan later onbetrouwbaar te zijn opgetreden en de gelden te hebben verduisterd op een wijze, welk verhaal bezwaarlijk maakte. Maclean & Henderson waren er dan z.g. „ingeloopen” en behielden alzoo het vertrouwen van den klant, dien zij zoo deerlijk hadden geplukt. De oude heer Brendon was reeds voor ongeveer .10.000 pond opgelicht, toen hij kwam te sterven. De zoons stelde de firma Maclean & Henderson van het overlijden in kennis. Den volgenden 'dag vervoegde Spiro, die zich uitgaf voor Maclean, zich aan het sterfhuis. De huisknecht zeide hem: „Weet u, dat mijn meester overleden is?” Spiro stapte naar binnen, nam zijn hoed af, boog het hoofd en zeide: ..God hebbe zijne ziel”. Na op den huisknecht voldoende indruk te hebben gemaakt, had Spiro een onderhoud met de twee oudste zoons. Hij trachtte hen over te halen hem een afschrift te geven van het testament van hun vader, daar hij naar zijn zeggen wellicht in staat zou zijn, door aandeelen op de erfgenamen over te schrijven, hun betaling van successierechten te besparen. De zoons gingen hier toen niet op in, doch later gelukte het Spiro niet-' temin, eenige transacties tot stand te brengen, waardoor de zoons meer dan duizend pond en de weduwe ruim 500 pond verloor. Thans is tegen zijn trawanten en stroomannen door de weduwe en haar drie zoons een eiseh tot schadevergoeding ingesteld, wegens frauduleuze samenspanning. Maar Spiro zelf wist bijtijds te ontvluchten. ..Ongelukkigerwijs” zeide ironisch de advocaat der eischende partij, „hebben dringende zaken of andere aangelegenheden zijn afwezigheid ten gevolge gehad, zoodat hij niet kon voldoen aan de dagvaardiging om hier te verschijnen”. --- UIT DE GEVANGENIS ONTSNAPT EN NEERGESCHOTEN. Donderdagavond laat heeft de politic te St. Louis den negentienjarigen Rav Rush gedoood en den achttienjarigen Alvin Molt ernstig gewónd tijdehs een revolvergevecht, waarin ook twee rechercheurs getroffen werden. De beide jongemannen waren gevlucht uit de staatsgevangenis van Zuid-Michigan. --- KIDNAPPERS IN ARGENTINIë AAN HET WERK. Tweejarig knaapje ontvoerd. Van de ranch „La Sorpresa” inde nabijheid van Buenos Aires, is gisteren door bandieten het tweejarig zoontje van den rijken veefokker Simon Pereyra ontvoerd. Een sterke afdeeling politic zoekt thans het gebied rond Carnet, nabij Mar Del Plata af, om een spoor van de Kidnappers te ontdekken. --- GOED GESLAAGDE LANDING. Donderdag naderde met ingetrokken landingsloestel boven het vliegveld te Newark (New Jersey) een toestel van de United Air Lines, aan boord, waarvan zich twee piloten bevonden. Zij hadden met het vliegtuig proefvluchten genomen. Reeds maakten zij aanstalten om te landen, toen plotseling bleek, dat het landingsgestel niet meer functionneerde en ingetrokken bleef, geruimen tijd cirkelden de piloten met het toestel rond, klaarblijkelijk pogingen in het werk stellende o.n bet euvel te verhelpen. Zij slaagden hierin echter niet, zoodat zij gedwongen waren zonder landingsgestel te landen. Uiterst omzichtig zetten zij tenslotte het toestel neer, waarbij zij hun manoeuvre zoo voortreffelijk bleken te hebben berekend, dat, hoewel hun toestel beschadigd werd, verdere ongelukken uitbleven. --- EEN GESPREK MET MEVROUW COURTHS-MAHLER Courths-Mahler? Zoo vroegen we ons af is zij dan werkelijk een levend wezen en niet een begrip? Hedwig Courths-Mahler, de meest geprezen en meest gesmade schrijfster van onzen tijd? De vrouw over wie twee parodistische boeken zijn geschreven, de vrouw ook, van wie in talrijke dagbladen, zoowel in het Duitsche als andere talen romans verschijnen, die door jonge meisjes en vrouwen worden verslonden? We keken de telefoongids na ja, ze staat er in Hedwig C. M. woont wezenlijk en waarachtig in de nabijheid van de Harderbergstrasze te Berlijn en men deelt ons mede, dat zij bereid is ons te ontvangen, aldus vertelt een verslaggever van de Köln.. Yolksz. Wij bellen. Een dienstmeisje laat ons ineen groote voorkamer, van daar brengt ze ons in een enorme „Berlincr Zimmer”, die eigenlijk wel een ridderzaal lijkt. Er staat een piano inde kamer. Aan de muur hangt een portret van Asta Nielsen met een eigenhandig onderschrift, verder eenige aardige schilderijen. Ook zien wij een bibliotheek. Het is de woning vaneen ambtenaar of een goed gesitueerden rentenier. Daar komt ons de huishoudster reeds tegemoet, een bejaarde dame, met een schort voor, die ons op hartelijke wijze begroet. „Kunnen wij mevrouw Courths-Mahler spreken ?” vroegen wij. „wij hebben ons bezoek reeds aangekondigd.” De dame ziet ons met vroolijke, verstandige oogen vriendelijk aan. „Ik ben mevrouw Courths-Mahler”, zegt zij met een Saksisch accent en ze heeft blijkbaar pret over onze verrassing, terwijl ze ons uitnoodigt plaatste nemen. Wij willen, ik, de journalist en deze mijnheer, de fotograaf, zeg ik verlegen, naar aanleiding van uw zeventigsten verjaardag en interview met u publiceeren. Wees u maar niet bang, dat wij een soort litteraire kritiek willen schrijven...” De oude dame glimlacht en zegt verrast: „Litteraire kritiek ? Zou u dat bij mijn boeken zoo moeilijk vallen?” Nu pas geraken we thuis; de dame weet heel precies, wat haar boeken waard zijn; zij beschouwt zich heelemaal niet als een dichteres. Thans kunnen wij over alles wat ons interesseert, spreken. Mevrouw Courths-Mahler vertelt ons, dat zij reeds als jong meisje de drang in zich voelde om te schrijven. Eens gelukte het haar een verhaal gepubliceerd te krijgen en daarna heeft ze zich aan den eersten roman gewaagd. Jammer genoeg had ze reeds" op haar twintigste jaar een contract met een uitgever, een duivel vaneen vent, gesloten, die haar drie jaar lang voor een uiterst klein honorarium heeft uitgebuit. Spoedig werden haar romans zeer bekend. De eenc roman volgde den anderen mijn huwelijk met den heer Courths heeft hieraan niets veranderd en ik heb zeer veel geld verdiend. „Wissen Se, meine Romane habn alle ’n gudes Aende,” zegt zij in zuiver Saksisch en voegt er met een goedigen blik aan toe: „ich habn zu gudes Herz, ich gann sie nicht schlecht ausgehn lassen !” „Ja zeer veel geld 1” Wij zouden gaarne een bedrag willen weten. Maar wederom glimlacht de oude dame en zegt aarzelend: „Ja, weet u, toen had ik pech, vreeselijke pech. Tijdens de inflatie heb ik al mijn geld tot op den laatslen cent verloren een millioen Mark, goede, oude Marken, verdwenen.” Zij kijkt even bedroefd. Maar dan lacht ze weer: „Toen moest ik in het jaar 1923 opnieuw beginnen te sparen. Ziet u, men moet vlijtig zijn en den moed niet laten zakken. Thans ben ik er weer bovenop. En ze haalt een Zweedsch prospectus vaneen groote Stockholmsche uitgeverij te voorschijn waarop een groot aantal nieuwe Courths-Mahlers worden aangekondigd. Zij zegt, dat haar dochters gelukkig getrouwd zijn en... dat ze ondanks haar hoogen ouderdom nog steeds voortgaat met schrijven. Nog steeds vormen gravinnen en luitenants haar hoofdfiguren, elke roman verschaft haar nieuwe vreugde. En naar het schijnt ook de lezeressen en lezers. Hoeveel romans ze dan wel in totaal geschreven heeft, weten. „Ja, dat is moeilijk te zeggen”, meent ze lachend, „ik heb ze nog niet geteld. Echter moeten het er wel een honderd vijftig zijn.” Wij vragen haar, wat ze zelf leest... en tot onze verwondering hooi-en wij de namen van heel ernstige Duitsche dichters. Mevrouw Courths begeleidt ons naar de deur. „Mogen we misschien weten, hoeveel romans u per jaar produceert?” Lachend zegt ze, dat dit zakengeheimen zijn. We gaande trap af, ineen nis staat een buste van Gocthe. Een raadselachtige vrouw, denken we en zien elkander zwijgend aan. Nu we met haar gesproken hebben, lijkt ze ons nog mysterieuzer: Weet zij, wat zij schrijft? Schrijft zij slechts om geld te verdienen, zooals een ander appels verkoopt of schoenen, schrijft zij daar zij toch haar eigen boeken op de juiste waarde weet te schatten —■ uit den een of anderen onbegrijpelijken drang? Hoe komt het, dat deze brave Saksische huismoeder met haar zes kinderen een van de meest gelezen schrijfsters is van Europa? Men zal het mysterie Courths-Mahler wel nooit geheel kunnen doorgronden. --- TOONEELSPEELSTEK DOOR SPAANSCHE OPSTANDELINGEN DOODGESCHOTEN? Te Gibraltar zijn berichten ontvangen, waarvan een bevestiging tot dusverre niet is verkregen, en volgens welke de actrice Rosita Diaz, die ook buiten Spanje bekendheid heeft verworven zoowel als tooneelspeelstcr als door haar optreden als filmactrice, door de opstandelingen zou zijn terechtgesteld, beschuldigd van spionnage. --- OPENBARE VIJAND No. 1. Te Armonk inden staat New-York heeft men Merle Vandenbush gearresteerd, terwijl hij zich uit de voeten maakte na een bankroof, die hem een buit van 20.000 dollars zou hebben opgelcverd. Hij werd gezocht wegens kidnapping en roof in Michigan en gold den laatsten tijd als „public enemy no. 1”. --- EEN BRUIDSSCHAT VOOR VIJP. De jonge dames Dionnc, beter bekend als de Canadeesche vijfling, hebben ondanks haar prille jeugd reeds een groolen bruidschat. De minister van Volksgezondheid, Croll, die als voogd voor de vijf beroemdheden optreedt, heeft in het parlement medegedeeld, dat zijn pupillen thans reeds 500.000 dollar in effecten bezitten. Zooals bekend, heeft de Canadeesche regeering zich indertijd met de opvoeding der kleintjes belast en er voor zorg gedragen, dat de materieele vöordeelen der beroemdheid den kinderen ten goede kwamen. Ondanks het speciaal gebouwde huis en den lijfarts, is er nog genoeg geld overgeblecen voor een onbezorgde toekomst der vijf gezusters Dionnc. --- Volendam maakt schoentjes Broodwinning voor visscherszonen. Er schuilt in ieder inensch een latente kracht, die verder strekt dan de dageli, schc ijver voor het levensonderhoud. Het is de kracht tot grooter daden, die inden mensch ontwaakt, als de stormklok wordt geluid en het gevaar van ondergang dreigt. Deze kracht heeft Volendam gevoeld, toen het belang van het Nederlandsche volk van de visschersbevolking het offer eisehtc van zijn geliefd beroep. Volendam wilde niet ten onder gaan.” Met deze woorden begon de burgemeester van Edam en Volendam, de heer J. Kolfschoten, Dinsdagmiddag een toespraak, ter gelegenheid van de opeing vaneen nieuwe schoenfabriek te Volendam. Toen het visschersbedrijf achteruitging, heeft Volendam uitgezien naar nieuwe wegen. Voor de mannen, die op de botters niet meer hun brood konden verdienen, zochten ondernemende lieden bronnen van verdiensten te scheppen door de stichting van industrieën. Inde afgeloopen jaren zijn aldus opgericht een fabriek tot verwerking van paardenhaar en een confectiefabriek, waarin tezamen ongeveer zestig personen werk vinden. Het was een Volendamsch schoenwinkelier, Jaap Veerman, die op de gedachte kwam een schoenfabriek in Volendam op te richten. In Augustus 1933 voerde hij de eerste besprekingen en in 1934 kon hij met tien arbeiders ineen oude timmermanswerkplaats het werk aanvangen. In dat jaar werd de N.V. Schoenfabriek Volendam opgericht. Aanvankelijk bepaalde de productie zich tot klompensokjes, dat zijnde loeren muiltjes, die de Volendammers in hun klompen droegen. Geleidelijk ging de fabriek over tot den aanmaak van modern schoenwerk voor baby’s en kinderen. In October 1936 werd een nieuwe fabriek betrokken. De proefperiode was voorbij en de directie wierp zich met kracht op de binncnlandschc markt. Reizigers reizen het land af en ook op de Jaarbeurs zijnde Volendarasche schoenen verschenen, De fabriek heeft thans een wckelijksche productie van 2200 paar. Hij biedt de mogelijkheid de productie tot meep dan 4000 paar per week uitte breiden. Het bedrijf is met particulier kapitaal opgericht. De overheidssubsidie, welke zij ontvangt, bestaat ineen opleidingstoelage, welke krachtens de Zuiderzeesteunwet van het vakonderriejit aan visscherszonen wordt uitgekcerd. Vandaag is deze fabriek, waar ruim zestig visscherszonen hun brood verdienen, plechtig geopend. Ineen bijeenkomst heeft burgemeester Kolfschoten, die de onbezoldigde functie van president-commissaris bekleedt, de betcekenis van deze industrie voor de werkverruiming in het door de afsluiting der Zuiderzee zoo zwaar getroffen dorp, toegelicht. De beide directeuren, de heeren J. Veerman en A. G. Kuiperie, bedankten allen die aan de tot stand koming hadden meegewerkt, in het bijzonder den heer J. de Boer, die het initiatief financieel heeft gesteund. Bevriende relaties voerden nog het woord en wenschten de fabriek succes. De fabriek werd daarna door den burgemeester geopend door het doorknippen vaneen lint en bezichtigde de genoodigde het inwendige. Volendam, waar de traditie van het visschersvolk zoo lang veilig waren, verandert. Terwijl de oude visschers met hun verweerde koppen en wijde zeemansbroeken ledig loopen inde straatjes, werkt binnen ineen van ijzer en baksteen opgetrokken loods het jongere geslacht, in overalls aan ratelende machines. Een enkele draagt nog zijn duffelsche jasje met zilveren knoppen bij het stikken van telkens een naadje. De jongeren verdienen hun brood --- RADIO ZONDAG !|| 28 FEBRUARI 1937. ||j HILVERSUM I 1875 M. 8.55 VARA; 10.00 VPRO; 12.00 AVRO; 5.00 VP RO; 5.30 VARA; 8.00 AVRO 8.35 Gramofoon 9.00 Sportnieuws 9.05 Tuinb.- praatje 9.30 Orgelspel 9.45 Van Staat en Maatschappij, causerie 10.00 Zondagsschool 10.30 Ned. Herv. Kerkdienst 12.00 Orgelconcert 12.10 Lezing De bestemming van onze generatie 12.35 Het Oinroep orkest 1.15 Kovacs Lajos’ orkest 2.00 Boekenhalfuur 2.30 Concertgebouw orkest en solist 4.00 Gramofoon 4.10 Schaakles 4.35 AVRO Dansorkest 4.55 Sportnieuws ANP 5.00 Gesprekken niet luisteraars 5.30 Kindermirtje 6.00 Sportpraatie 6.15 Sportnieuws ANP 6.20 De Ramblers 6.55 Dantnicijws 7,00' Populair programma met medewerking van solisten en het VARA Theater orkest 8.00 Berichten ANP en Mededeelingen 8.15 Kovacs Lajos’ orkest. AVRO Girls en solisten 9.00 Radio hoorkrant 9.45 Radio journaal 10.00 Fragment uit de opera Fidelio 11.00 Berichten ANP AVRO Dansorkest 11.40—12.00 Orgelspel. HILVERSUM II 301 M. 8-30 NCRV; 9.30 KRO; 5.00 NCRV; 7.45 11.00 KRO. 8.30 Morgenwijding 9.30 Gramofoon 10.30 Hoog mis 12.00 Gramofoon 12.15 KRO orkest 1.00 De boekbespreking 1.20 R.K. Mannenkoor St. Caecilia en Gramofoon 2.00 Godsdienstig onderricht v. ouderen 2.30 KRO orkest 3.10 Toespraak 3.15 De Band tusschen Koloniën en Moederland 3.35 KRO orkest 4.00 Ziekenlof 4.55 Sportnieuws 5.00 Gewijde muziek 5.50 Evang. Kerkdienst. Hierna: Gewijde muziek (Gramofoon) 7.45 Sportnieuws 7.50 Middenstandscauserie S.lO Berichten ANP en Mededeelingen 8.20 Aether revue mei medewerking van solisten en KRO Melódisten 9.00 Sted. orkest van Maastricht met medewerking van soliste 9.45 Gramofoon 9.50 Radio tooneel 10.30 Berichten ANP 10.40—11.00 Epiloog. DROITWICH 1500 M. 12.50 BBC Harmonie orkest met medewerking van solist 1.50 BBC Mannenkoor met medewerking van solisten 2.20 Tainbouwpraatje 2.40 BBC orkest met medewerking van soliste 3.40 Gramofoon 4.20 Relig. causerie 4.40 Het Bridgewater harpkwintet 5.20 Relig. Causerie 5.40 Filmpraatje 5.55 Radio tooneel 7.50—8.10 Zang 8.15 Kerkdienst 9.05 Liefdadigheidsoproep 9.10 Berichten 9.25 Reportage 9.55 Leslie Jeffries e.n zijn orkest met medewerking van soliste 10.50 Epiloog. RADIO PARIS 1648 M. 7.20 en 8.20 en 11.20 Gramofoon 12.20 Orgelconcert 1.20 F. Gras’ orkest en zang 3.20 en 4.05 Zang 7.05 Gramofoon 800 Orgelspel 9.95 Rad'iotooneel 11.20 Dansmuziek. KEULEN 456 AI. 5.20 Havenconcert 7.50 Westduitsch Kamer orkest 9.50 Gramofoon 10.50 Orgelconcert 11.20 Hans Bund <’s orkest, Mandoline orkest, Berlijnseh Piano trio en solisten 2.20 Oinroep kwintet 4.05 Omroep orkest en solisten 7.20 Omroep dansorkest en solisten 10.00—11.20 W. Glahé’s dansorkest. BRUSSEL 322 en 484 M. 322 M. 9.25 en 10.20 Gramofoon 11.15 J. Schnvder’s orkest 12.20 Klein orkest 1.30—2.20 Gramofoon 2.35 Piano recital 3.00 Zang 3.20 Ëd. Loiseau’s orkest, Accordeonmuziek en Radiotooncel 5.20 Klein orkest 6.20 Viool en piano 7.20 Gramofoon 8.20 Salon orkest en zang 9.05 Hoorricht 9.20 Symphonie orkest en solist 10.30 Oinroep dansorkest 11.20—12.20 Gramofoon. 484 M. 9.20 Gramofoon 10.20 J. Sehnyder’s orkest 10.50 Orgelconcert 11.20 Gramofoon 12.20 Salon orkest en Gramofoon 1.30 Klein orkest en solist 2.20—2.35 en 2.50 Gramofoon 5.26 Fanfare orkest 7.35 Gramofoon 8.20 Oinroep Symphonie orkest en solist 9.20 Radio tooneel 9.35 Oinroepdansorkest 10.30—12.20 Gramofoon. D F.UTS CH LAN D SENR 1571 M. 7.20 Winterhulp concert 9.20 Berichten 9.50 12.15 Eugen Wolffs’ dansorkest en piano-duo (Van 10.05—10.20 Weerbericht). --- MAANDAG 1 MAART 1937. HILVERSUM I 1875 M. Algeni. programma verzorgd deer de VARA 10.00—10.20 v.m. VPRO. S.OO Gramofoon 10.00 Morgenwijding 10.20 Declamatie 10.40 Melody Circle 11.1 Vervolg declamatie 11.30 Vervolg concert 12.00 Gramofoon 12,15—1.45 De Flierefluiters met medewerking v. solist en gramofoon 2.00 Gramofoon 3.00 Concert en causerie 3.30 VARA orkest 4.30 Voor de kinderen 5.05 Vervolg concert 5.45 Gramofoon 6.00 Orgelspel 6.30 Muzikale causerie en gramofoon 7.10 Veiligheid'Skwartiertje 7.30 De Roodborstjes 8.00 Herhaling SOS berichten 8.03 Berichten ANP 8.10 Gramofoon 8.15 Residentie orkest met medewerking van solist 9.00 Declamatie 9.20 Vervolg concert 9.55 Dammieuws 10.00 Berichten ANP 10.05 De Ramblers en Gramofoon 11.00—12.00 Gramofoon. HILVERSUM II 301 M. NCRV uitzending. 8.00 Schriftlezing, Meditatie en Gewijde muziek (Gramofoon) ,8.30 Gramofoon 9.30 Gelukwensclien 10.30 Morgendienst 11.00 Christ. lectuur 11.30 Gramofoon 12.00 Berichten 12.15 Gramofoon 12.50 Orgelconcert 2.00 Voor de scholen 2.35 Gramofoon 3.00 Tuinbouwpraatje 3.40 Gramofoon 3.45—4.45 Bijbellezing 5.00 Dubbel mannenkwartet 6.30 Vragenuur 7.00 Berichten 7.15 Vragenuur 7.45 Reportage 8.00 Berichten ANP 8.15 NCRV kerkdienst 9.00 Causerie over Jan Swammerdam 9.30 Vervolg concert (Om 10:00 Berichten ANP) 10.30—11.30 Gramofoon. Hierna Schriftlezing. DRCGTWICH 1500 M. 11.05 Orgelspel 11.35—11.50 en 12.05 Gramofoon 12.20 Bijbelsche causerie 12.45 BBC Northern Ireland orkest met medewerking van solist 1.20 Sportreportage 1.40—2.20 Orgelconcert 3.20—3.55 Het Whitewav ensemble 4.20 Jazzmuziek 4.50 Piano recital 5.20 Causerie over vliegsport 5.35 Walter Collins’ orkest 6.20 Berichten 6.40 Lahdlbóuwcauserie 7.00 Komische voordracht 7.20 Zang 7.40 Gëraldo’s orkest en solisten 8.20 Causerie over jeugdherbergen 8.50 BBC Welscb orkest met medewerking van koor en orkest 9.20 Berichten 9.40 Buitenlandsch overzicht 9.55 Orgelspel 10.20 BBC orkest met medewerking van het BBC Mannenkoor en solist 11.20 Lew Stone en zjjn band 11.50—12.20 Dansmuziek (Gramofoon) radio paris iO4B m. 7.20 en 8.20 Gramofoon 12.20 Poulet kamer-orkest en zang 2.35 Gramofoon 4.20 Kamermuziek 5.50 Zang 6.05 Piano voordracht 6.50 Vervolg zang 7.05 Vervolg piano 7.20 Gramofoon 8.20 Radio tooneel 9.05 Florabella, operette. KEULEN 456 M. 5.50 F. Hauck’s orkest 7.50 Gramofoon 11.20 Sted. orkest Krefeld 12.35 Nedersaks. Symphoni-e orkest 1.35 Oinroep Schrammel ensemble —- 3.20 Omroep orkest 5.05 Omroep klein orkest 7.30 Westduitsch weekoverzicht 8.20 : Viool en piano 9.50—11.20 Oinroep orkest. BRUSSEL 322 en 484 M. 322 M. 12.20 Gramofoon 12.50 Salon orkest 1.30 Oinroep orkest 1.50—2.20 Gramofoon 5.20 Omroep dansorkest 6.50 en 7.20 Gramofoon 8.23 Omroep orkest en solisten 10.30—11.20 Gramofoon. 484 M 12.20 Gramofoon 12.50 Omroep orkest 1.30 Salon orkest 1.50—2.20 Gramofoon 5.20 Kamermuziek 6.35 Salon orkest en soliste 8.20 Nationaal Orkest en soliste 9.20 Radio tooneel 9.40 Vervolg concert 10.30—11.30 Omroep dansorkest DEU TS CII LAN D SENR 1571 M. 7.30 Rerl. Philharm. orkest met medewerking van solist 8.50 Boekbespreking 9.20 Berichten 9.50 Piano recital 10.05 Weerbericht. 10.20—11.20 Gcvar. programma. --- De traditioneele radio-Missiedag van de K.R.O. Naar wij vernemen zal Zondag 27 Juni a.s. de K.R.O. zijn jaarlijkschen Radiio-nussiedag houden. Op deze dag doel die KRO een beroep op de Katholieken van Nederland, om dooi' een klein offertje, het. koopen vaneen insigne, liet vol houden en het uitbreiden van de Phohi-zcndingen mogelijk te maken. Zooals bekend zendt de 1v.R.0. gedurende vier jaren, reeds, 4 uren per week, een bijzonder program. vla de ultra-korte-golfzendcrs uit, bestemd voor alle Nederlanders inden vreemde, nog meer bijzonder bestemd voor dé duizenden missionarissen, priesters en ï-eligicuseri, ver van hun vaderland verwijderd. Een nauwer contact en een inniger band tusschen Katholiek Nederland en zijn missionarissen is hierdoor bereikt. Dank zij de beschikking van het Doorluchtig Episcopaat aan den 1v.R.0. gedaan bij schrijven van 24 October 1933-is aan den K.R.O. toegcslaan jaarlijks aan al de kerken van- Nederland genoemde insigneverkoop té organiseeren, ten bate vaat de K.R.O. werelduitzendingen voor de Nederlandsche missionarissen. --- BOEKENNIEUWS SURSUM CORDA. Zang- en Gebeden- I boekje. 64—84ste duizendtal door 3 Dr. Th. Verhoeven. Uitgave: Dekker en v.d. Vegt en J. v. Leeuwen, Nijmegen—Utrecht. Prijs : 1 ex. 85 ent. 12 ex. 77- ent. 50 ex. en meer 72 ent. Hetzelfde boekje niet ’t Congregatieboekje in één band ' Prijs : 1 ex. ƒ 1.10 12 ex. ƒ 0.99 50 ex. en meer ƒ 0.94. Hulden en zingen, dat is het leven van dc kerk. Daartoe biedt Slirsum Corda ten allen tijde gelegenheid, ’t Boekje is geschikt voor alle liturgische tijden van het Kerkelijk jaar. Mooie gebeden en over ’! algemeen frissche goznnern. --- FEUILLETON. Twee uiteen nest DOOR ANNY VAN PAXHUYS. (N'adruk verboden) 14 Stefan von Hornstein greep Maria’s handje en hield dit met zachten druk vast. „Maria, ik heb je lief — mooie, blanke Maria.'’ Toen kreeg zij een gevoel alsof hij bloemen voor haar voeten strooide en zij op een geurend, welriekend tapijt trad. Ze lachte en dat beschouwde hij als een toestemming. In een zwijmel kuste hij de fijne handen en den mond, die een geheim verborg, dat hij nu weten moest. Hij voelde bij instinct, dat het niets slechts, niets oneerbaars kon zijn — dat wist hij, dat voelde hij met heilige zekerheid in deze oogenblikken, dat hij zich met het meisje verloofde. In Maria werd een kleine ijdelheid wakker. Ze verheugde zich over het kroontje, dat boven den naam van Stefan straalde en dat nu ook het hare ging worden. Stefan wilde nu met haar over de nachtelijke ontmoeting spreken. Het was toch het best, dat direct alles tusschen hen opgehelderd werd. Maria moest nu het masker laten vallen en eerlijk zeggen, waarom zij het zoo vreemde, late bezoek in het huurhuis van de buitenwijk achter de Warte had gemaakt en. waarom zij een zoo eenvoudige klcedij had gekozen. Maar hij moest van zijn voornemen afzien, want mevrouw Normann kwam juist de kamer binnen en viel, met één oogopslag den toestand begrijpend, haar dochter om den hals. „Lief kind T’ „Beste mijnheer von Hornstein, ik ben zoo verheugd !” Ze drukte hem de hand en keek hem geroerd inde oogen. „Wat heerlijk dat jullie beiden van elkaar houden jullie passen bij elkaar alsof jullie voor elkander geboren zijn.” In haar hoofd stormde alles door elkaar. Ze dacht aan de verlovingsaankondigingen, aan het uitzet, waarop natuurlijk een kroon of het -wapen geborduurd moest worden. Ze bedacht, dat ze er zelfs geen vermoeden van had, hoe Stefan’s wapenschild er uitzag. Maar dat kwam wel terecht. De hoofdzaak was dat haar schoonzoon den titel van baron had en dat zij Trees van conducteur Falk ! een waschechten baron met je en jij zou aanspreken. Ze had dan toch inderdaad heel wat bereikt. Hermann Stinner, die gewoonlijk al zijn avonden inden huize Xormann doorbracht kwam ook dezen avond en feliciteerde Maria en Stefan, maar Maria trof het, dat hij dit niet met warmte deed. en ze staarde verbaasd in het haar zoo vertrouwde gezicht. Het was alsof er een schaduw op zijn voorhoofd lag en iets pijnlijks in zijn schrandere trekken. Het werd Maria te moede alsof zij, eer zij over haar toekomst beslist had, Hermann Stinner raad had moeten vragen. Hij was altijd goed voor haar geweest en dikwijls was zij met een vraag, die in haar jeugd zeer gewichtig leek, naar hem toe gegaan. Altijd stond hij klaar om te helpen, altijd wist hij goeden raad. Maria werd een beetje boos op zichzelve. Ze had ook in dit geval Herman Stinner om raad moeten vragen. Ze keek hem opmerkzaam aan en vond, dat hij er voornaam en nog jong uitzag, niettegenstaande hij tegen de veertig liep. Nooit was haar dat tevoren zoo opgevallen. Veel had hij indertijd dooreen vrouw moeten lijden en daarom was hij ongetrouwd gebleven dat had haar moeder haar verteld en zij had nooit kunnen begrijpen, dat een vrouw zoo’n man dat had kunnen aandoen. Ook nu nog begreep zij het niet, want Herman Stinner was een beminnelijk, schrander en bijzonder mensch, en zij was ervan overtuigd, dat die vrouw, welke hem zooveel verdriet had aangedaan, zeker niet veel waardwas geweest. Robert Normann klopte zijn ingenieur op den schouder. „Jou geef ik Maria graag, bij ieder ander zou ik daar eerst nog eens over hebben moeten nadenken.” Toevallig keek hij daarij Herman Stinner aan, die sedert lang zijn vriend was geworden en zei lachend: „Jammer, dat onze fabrikant zoo’n onverbeterlijke vrijgezel is en bovendien wel een beetje te oud voor Maria hij is de eenige aan wien ik Maria nog liever had tóevertróuwd dan aan jou, beste Hornstein. Hij lachte over zijn eigen aardigheid, zijn vrouw en Hornstein lachten mee. Dit lachen deed Herman Stinner pijn. Inderdaad was hij wel wat oud voor Maria. Maar hij moest meelachen, al had hij het liefst de handen voor het gezicht gehouden om niet het geluk van den jongen man te moeten zien, die zoo blij en trotseh op zijn overwinning naar de blonde Maria keek. Naar zijn Maria, die hij Van kindsbeen af gekend had en die hij.... liefhad. Maar niemand wist iets daarvan of behoefde ooit iets daarvan te weten; dan zou men hem nog maar achter zijn rug uitlachen of medelijden met hem hebben. Dat zou niet gebeuren, dat kon hij niet verdragen. Robert Normann wilde, dat direct een intiem vcrlovingsfeestje zou worden gevierd. Met het groote, officiëele feest had men nog tijd genoeg, maar een paar glazen goeden wijn kon men zich wel direct veroorloven betoogde hij. Stefan von Hornstein knikte stralend. „Ik zou er ook niet mee kunnen wachten, met te klinken, Maria, en op ons geluk te drinken!” Maria moest lachen; hij had in zijn optreden zoo iets jongensachtigs, dat haar bijzonder beviel. Mevrouw Normann ging de kamér uit om opdracht te geven voor een speciaal soupertje. Spoedig zat men bij elkaar en schuimde de champagne inde glazen, terwijl men aanstootte en Stefan met Maria klonk. Mevrouw Normann zei; „Jullie zullen zeker heel gelukkig met elkaar zijn!” Herman Stinner keek den jongen ingenieur ernstig en vragend aan. Stefan bemerkte dit plotselinge, scherpe observeeren en het trof hem onaangenaam. Het kwam hem voor, alsof inde oogen van den fabrikant een bedekte bedreiging verscholen lag en hij kon daarvoor geen oorzaak vinden. Mevrouw Normann Was wel de vroolijkste der kleine tafelronde. Een geheime hartewensch van haar was in vervulling gegaan nog sneller zelfs dan zij had durven hopen. Een gevoel van groote voldoening vervulde haar. Alles in haar leven was gelukkig geslaagd en heden was wel een hoogtepunt bereikt sedert den dag, dat kleine Marietje haar dochter was geworden. Het werd dien avond laat eer men afscheid' nam. Stefan drukte Maria telkens weer de hand. Als Herman Stinner er niet bij geweest was, had hjj haar wel tot afscheid gekust, maar nu kwam het er niet van. Het viel hem moeilijk onder déze schrandere, ernstige oogen aan zijn verlangen toe te geven. Directeur Normann en zijn iieve vrouw hadden hem zeker niet weerhouden. Met den fabrikant verliet hij het huis en vergezelde hem nog een eindweegs. Herman Stinner woonde niet ver van zijn directeur en Stefan von Hornstein bracht hem naar zijn huis. Door het geluk, dat hem plotseling inden schoot was geworpen, was de jonge man zoo óngewohden, dat hij het liefst met zijn chef steeds maar over Maria had gesproken. Hij dorst echter geen woord zeggen en wachtte maar af welk onderwerp de fabrikant zou aansnijden. Herman Stinner scheen echter niet den minsten lust te hebben, eenig gesprek te beginnen. Zwijgend liep lpj naast zijn ondergeschikte en bromde alleen een keer, dat het gemeen koud was, om daarna direct weer in zijn zwijgen te volharden. Voor de deur van het huis, waarin hij een étage bewoonde, stond hij stil. „Goeden nacht, mijnheer von Hornstein en nogmaals gefeliciteerd!” De koele, grijze oogen keken hem doordringend aan. „Ik zou u nog graag wat zeggen en hoop, dat u mij dit niet kwalijk zult, nemen.” De jonge ingenieur boog licht het hoofd. „Daar kunt u op rekenen; ik luister.” Hoe zwaarwichtig leek deze inleiding van den anders nooit gewichtig doenden chef. Herman Stinner had toch zeker niet het plan om nu midden in dén nacht na het verlovingsfeestje iets onaangenaams te gaan zeggen naar aanleiding vaneen teekening of een ontwerp? Daarvoor leken plaats en tijd nu toch wel erg ongelukkig gekozen. Herman Stinner knikte. „Dank u, mijnheer von Hornstein. Ik zal u niet lang ophouden en wil alleen maar zeggen, dat u alles moet doen om Maria Normann gelukkig te niaken. Ik zal daar een oogje öp houden !” Stefan von Hornstein stond zoo verbluft over deze als een bevel uitgesproken Woorden, dat hij eerst niét wist wat te antwoorden. Als Robert Normann zoo tegen hem gesproken had, was dat begrijpelijk geweest, maar uit den mond van Herman Stinner klonk het wel heel merkwaardig. Even dacht hij aan jalousie maarde fabrikent was bijna veertig. Toen lachte hij Herman Stinner was natuurlijk Maria’s „goede oom” en ontleende daaraan het recht óm voor Maria te zorgen en over haar te waken. In elk geval moest hij zorgen met den fabrikant op goeden voet te blijven. Lachend en toch ernstig antwoordde hij: „Ik houd heel veel van Maria en zij zal nooit spijt hebben, dat zij mij heeft leeren kennen!” Herman Stinner drukte hem de hand. „Ik dank u zeer. Wel te rusten, mijnheer von Hornstein !” Hij sloot de deur achter zich en was verdwenen. (Wordt vervolgd). ---