Frederik Ozanam’s loven en streven. Freek rik Ozanam werd geboren 23 April 1813, inde toenmalige Fransche stad Milaan, waar zijn vader dokter was. Weldra verlaat de familie Ozanam Milaan voor Lyon, die geboorteplaats van moeder. .Te Lyon, bij zijn zeer godvruchtige en weldadige miders, groeit Frederik op, echter n;et zonder ten korte geloofscrisis te doorstaan, die door een zijner leeraren, I’aibibé Noiret, voor altijd overwonnen wordt. In 1831, als de storm der revolutie in 1830 bijna geluwd is, gaat Freder'k Ozanam te Parijs inde rechten studeeren. Het Parijs van dien tijd was, zooals heden nog, een mengelmoes van ’t slechtste en ’t beste der wereld. Naast ongeloof, materialisme, zedenbederf en revolutie, ook praeht-vcorbeelden van eenvoudig geloof, van heldhaftige Pelde voor den evenmensch, van vurig apostolaat. Te Lyon, op 18-jarigen leeftijd, zien we Ozanam al inde eerste linie staan ler verdediging van het H. Geloof cn het plan zijn leven lang d't “program te vervullen, wordt in Parijs, zoowel door het kwade als het goede, gevormd. Als zijn ongeloovige professoren Christus en Zijn Kerk beleedigen, protesteert hij heftig. Het spoort hem aan, dat slooperswerk tegen te gaan, en de Kerk in haar luister te herstellen. Ozanam komt in aanraking met mannen, die enze'fde leuze cn doel hadden ais hij: Ampère, Lacorda're, Chateaubriand. Montalembert en een aantal degelijke, door en door katholieke studenten uit Lyon en elders en zij hebben één program: „Le Christe avant tout Christus vóór alles!” Ampère, de beroemde natuurkundige, neemt Ozanam eenigen lijd in zijn huis op, schoolt en sterkt den toekomstigen voorvechter door zijn voorbeeld als groot-geleerde, maar vooral door zijn godsdienst’g leven. „Ozanam, wat is God groot!” roept 'Ampère uit, tijdens zijn geleerde onderzoekingen. En als Ozanam ’s avonds even zijn parochiekerk binnengaat om troost en moed te zoeken bij God, treft hij er denzslfden groeten Ampère, neergeknield en in gebed verslonden vóór het Allerheiligste. --- Italiaansche Brieven De Maagd van Lucca DOOR FELIX RUTTEN Gemma Galgani wordt Zondag a.s. zalig verklaard; men wil dus weten wie zij is, en wil haar leven lezen. Aan biographieën van haar ontbreekt het niet. Haar levensloop werd niet alleen in Italië te boek gesteld. In alle Katholieke landen van de wereld is haar naam bekend geworden, is over haar geredetwist. Maar dit leven vaneen kind, dat in het derde jaar dezer eeuw gestorven is, moet haar levens beschrijver zelf wel «wel tot wanhoop brengen. Niets van al hetgeen een boek belangrijk maakt voor den doorsnee lezer gebeurt daarin. De poovere feiten van dit jeugdbestaan vullen niet eens een bladzijde. Hoe modern het ook is, als vaneen tiidgenoote, lijkt het toch volkomen middeleeuwsch. Heiligenlevens zijn nu eenmaal zoo: ofwel vol wonderlijke buitenissigheden, bont als romans van avontuur, of leeg, vlak af. doodgewoon. Ziehier dit leven in zijn uiterlijkheid: Gemina’s moeder en lievelingsbroeder. die priester wilde worden, slervcn vroegtijdig. Haar vader, ehemi ons, verliest zijn fortuin, sterft spoedig daarop en laat drie zoons ea drie dochters achter in volslagen armoede. Een achtenswaardige fam'L'e le Lucca neemt Gemma op als huisgenonle. Zn verricht er het daagsche huiswerk. Niemand: weet echter dat het meisje eood Fransch spreekt, dat zij een mooie stem bezit, dat zij de pen weet te voeren en het penseel te hanteeren. Z>i lükt koud en afgetrokken, ofschoon zii warmbteedig. van nature levendig is. Zii leeft niet met de wereld mee. maar uitsluitend inwendi* vereenïgd met God. Wanneer een jonge man zich voor haar begint te interesgeeren, vermijdt zii verder de straat, D’ openliikheid. Zü veriangt naar het klooster. Maar ■vier verschillende orden wijzen dp arme wees af. Een tijd lang had zi; een goeden geestelijken leidsman, maar deze keert haar mettertijd den rug toe. Een monsignnre die belangstelling voor haar gevoelde, begint te twijfelen aan haar eerlijkheid. Dat zii gestigmatiseerd is. heeft zii niet kunnen verbergen. In haar prille ieugd hebben haar broers haar bespot omdat zii visioenen zag; in haar latere jaren wordt over haar gesproken, alsof zii door D“n duivel bezeten was. Zij is .jaren lans lijdend en kwijnt len slotte weg aan een ondefinieerbare ziekte. Alleen degenen die haar nederigheid kenden, haar geduld, haar overgave aan den Goddelijken Wil, twijfelen niet lang aan de echtheid van haar stigmatisatie, dit zicht haar teeken der uitverkiezing. Het eenige waarvoor Gemma Galgani in haar leven een zekere activiteit ontwikkeld' heeft, was de stichting vaneen nonnenklooster der Passionisten te Lucca. Dit werk neemt geen voortgang, stilte op moeilijkheden. Dan schrijft zij aan haar leidsman: „Wanneer het binnen zes maanden geen aanvang genomen heeft, zal .Tesiis mij tot zich nemen.” Zes maanden daarna sterft zii. Gemma was den 12den Maart 1878 geboren, en stierf den 11 den April 1903. Zij was dus vijf en twintig iaar toen zij den geest gaf, te Lucca, op Paascb Zaterdag. Dit is alles aan feiten en tastbaarheden. Het niet meer dan gewoon bestaan vaneen afgetrokken. huishoudelijk, stil. zacht kind, Dat zijn pleegouders dient in dankbaarheid cn liefde. Voor den levensbeschrijver een leven zonder golfslag of rimpeling. Maar achter dit vrome meisjesbestaan, dat in zijn afzondering niets anders van de wereld kent dan de pijnen van een zwak lichaam, verschuilt zich een ontzettend, inwendig drama: een ziel die door God zelf met geweld wordt opgeëischt voor zijn liefde, die door lichamelijk leed en hartepijn tot het bezit dezer liefde wordt gelouterd, die zich in haar puur verlangen naar het Godsbezit van alles tracht te onthechten wat God niet is. maar door den duivel bestookt en gekweld wordt met alle middelen en zelfs in haar lichaam gepijnigd. Gemma leeft een gedeelte van haar leven in louler extase en geestvervoeringen. Soms voelt zij dat de geheimzinnige toestand langzaam over haar komt, en dan verbergt zij zich in haar kamer. Maar even dikwijls overvalt de verrukking haar plotseling, en dan is het of haar zinnenleven ophoudt en zij nog aleen maar voortbestaat met haar ziel. God ze'f heeft zich op deze ziel geworpen, als een adelaar op zijn prooi. God heeft bezit van haar genomen, als een bruidegom van de bruid. Zii is geheel van Hem vervuld, dronken van zijn liefde, overstelpt door Hem en als in Hem opaelost en weggevloeid. Gemma spreekt met Christus, met Maria, met engelen en heiligen. Ook is ham» heela bidden een espreken met hen en bidt zii geen rozenhoedjes, geen gebeden uit een kerkboek. Zij ziet de hemelscbe gestalten, maar niet onder lichamelijk vormen. Zij kan niet zeggen hoe zij ze ziet. en spreekt ervan als een liriht. alteen maar onvergelijkelijk licht. De liefde tot Christus verslindt en verteert deze ziel: maar'het is geen bruiloft van louter geestelijke geneuchten. Het wordt voor haar tot een voortdurende marteling, tot een langzame uitputting, een tragisch breken en sterven in schier duldelooze piinen van het vleesch. Gemma wilde bewust de deelgenoote van Christus’ Passie zijn, tot uitboeting van de zonden der anderen. tot voldoening voor den lijdenden Godmensch en eerherstel. Daarvandaan haar liefde voor dp Passionisten. Maar daarom ook, dat haar hoofd van Donderdag op Vrijdag de bloedige sporen eoner doornenkroon draagt, en dat haar handen, haar voeten en haar linkerzijde dan met bloedende wonden doorkorven zijn. wonden die zich na dn smartelijke bloeding weer geheimzinnig, voor do wetenschap onverklaarbaar, sluiten en eerlang genezen, zonder noemenswaardige sporen achter te laten. Gemma had vrijwillig aan Jesus aangeboden als offer tot redding van de zielen: de bezorgdheid voor het zielenheil'van anderen is een kenmerkende eigenschap van haar, waarover de duivel, niet zelden in allerlei gestalten zichtbaar, gevoelig wraak nam. Maar Dan deed de goddelijke Bruidegom haar weten, welk offer hij zelf in het bijzonder van haar vroeg. „Ik verlang een groot zoenoffer”, openbaarde Hij haar, „voor de zonden en heiligschennissen waardoor de bedienaars van mijn heiligdom Mij beledigen; ware het niet ter wille van de engelen die om mijn altaren heenslaan, Ik zou velen van hen wegmaaien met mijn wraak” . De maagd aanvaardde. En het zoenoffer werd verleerd in al D? vlammen die opslaan uit leed en smart. De bruid van den gekruisten God werd inderOiad en op schrikwekkende wijze met hem gekruisigd. Het zoet geluk der mystieke liefde, die Gemma in haar eerste jaren gekend had, werd nu al overlogen met al de duisternissen van Den Calvarieberg. Ook lag zij op haar sterfbed met uitgestrekte armen, als aan het kruis geklonken. En eindelijk stierf zij zonder een zucht, met een glimlach op de lippen. Haar hoofd zonk daarbij zijdelings neer, zooals het van den stervenden Christus zelf heet: inclinato capite tradidit spiritum. Benedict Willinmson, die het leven van Gemma van Lucca beschreef inde Engelsche taal (1932), legt er den nadruk op. dat Lucca zelf de stad genoemo wordt van het Heilig aanschijn: Gitta del Yolto Santo, naar een beeld van den Gekruiste, dat er sinds eeuwen werd vereerd. Nicodemus zou het vervaardigd hebben. Op Goeden Vrijdag van het jaar 782 werd dit kruis– er uit Palestina overgebracht; en toen l.ucca een onafhankelijke republiek was gewor- ' deij. werd D? gekruiste Christus tot koning van de stad uitgeroepen. Het is wonderlijk, hoe Gemma Galgani, de maagd van Lucca, ineen tijd, die van geen offer weten wil. opnieuw en zoo uitdrukkelijk de leer van het Kruis verkondigt: dat er geen redding mogelijk is, waar geen bloed wordt vergoten. Het kan niet uilblijven. dat De naam van Gemma Galgani, dit jaar onder de zalig verklaarden van Gods kerk opgenomen, opnieuw den naam van Therese Neumann op de lippen brengt. Overeenkomsten tusschen de beiden liggen voor het grijpen. En wat in dezen samenhang vooral de aandacht trekt, is de aanwezigheid van den medicus bij de gestigmatiseerde van Lucca. Het is dit moment dat menig Jezer het merkwaardigst lijken zal in het leven van Gemma. Haar levensbeschrijver noemt in dit verhand den naam van Monsignore Volpi, die levendig belang stelde in het meisje van Lucca. Maar ook bij hem rees de twijfel op, of de uitwendige teekenen die de oogen schenen waar te nemen wel in verband gebracht moesten worden met bovennatuurlijke genaden. Daarom besloot de priester om zijn toevlucht te nemen tot den man der wetenschap: hij zou een arts bij het kind brengen om haar te onderzoeken en vooral de wondteekenen na te speuren, of het ontstaan daarvan misschien langs medischen weg verklaarbaar was. De priester stelde Gemma’s pleegmoeder in kennis met zijn voornemen, en deze sprak er over met Gemma. Maar Gemma werd op geheimzinnige wijze ingelicht over hetgeen gebeuren zou. Dan liet zij Mgr. Volpi weten, dat hem ieder teeken zou gegeven worden, wat hij ook eischen mocht, wanneer hij alleen tot haar kwam, zonder den medicus, maar Dat er niels merkwaardigs zou gebeuren, wanneer deze laatste bij hem was: dat er hier geen sprake was vaneen ziektetoestand, zooals velen meenden. Maarde Monsignore liet zich hierdoor niet afbrengen van zijn voornemen. Hij kwam om twee uur ’s middags op den bepaalden dag naar Gemma’s woonhuis en bracht den arts mee. Sinds een uur was Gemma het was op een Vrijdag in extase. Beiden traden Gemma’s kamer binnen, waar het meisje zich bevond met hloeDzweet om de slapen, de bloedende wonden in haar handen. De dokter nam haar met zijn koele oogen op, drenkte dan een doek met water en wiesch daarmee haar voorhoofd en haar handen. Het bloed verdween zonder sporen na te laten;het vloeide niet meer opnieuw; er waren geen wonden in Gemma’s handen... „Ziet ge nu wel, sprak hij, dat het niets anders is dan een uitvloeisel van histerie? In Dezen ziektetoestand veroorzaken dergelijkc meisjes zulke wonden in hun ledematen met naalden en spelden.” Gemma bleef onderwij in extase en bemerkte mets van hetgeen er rondom haar plaats greep. Maar tegen het einde van haar geestvervoering werd haar geopenbaard dat de medicus haar bezoëht had, dat hij niets aan haar had waargeno'’len, ?.n ,dat haar groote moeilijkheDen wachtten. ,11] bij haar ontwaken kon Gemma Gemma er zich rekenschap van geven, welke verandering er in haar omgeving had plaats gegrepen: twijfel, koude bejegening, verachting. Zelf schreef zij over de gebeurtenissen dezer dagen: „Sommigen houden mij voor een slaapwandelaarster, anderen voor een zieke, en anderen denken dat ik de wonden in mijn handen zelf heb veroorzaakt. Maar Jesus zeide mij. dat dit alles zoo door Hem beschikt is en dat mij nog zwaardere dingen staan te wachten.” Heeft God niet gewild, dat Zijn werk werd onderworpen aan de critiek der menschelijke 'aetenschap? De uitspraak vaneen medisch onderzoek zou ongetwijfeld een stroom van vulgaire nieuwsgierigheid over den drempel van Gemma’s woonhuis gewentelD hebben, die haar kuisehe gevoelens zeer zeker in hevige mate had geschokt. In dezen zin is Lucca geen Ivonnersreuth geworden. --- Limburgsche Spreekwoorden Gezegden en Uitdrukkingen in Banholl en omstreken opgeteekend door WILLEM H. BOURS. Met moot vaare mit de pèèrd die me op staal hat = men moet zich met eigen middelen (of de dienstbare) redden of weten te behelpen. Dèè es de vier hoofiezers van eine hond nog neet weerd = die is te lui, deugt niet. Das eine hoèsteügel gehecht aan z’n eigen huis of heirn. Dèè es met geine stek de deur oet te sloön = zit steeds thuis, tot vervelends toe vaak. len heksel howwe = kort en klein slaan. Es me de koo neet kinde, wist me neet wao et kauf heèm waor = als men ’t niet (tastbaar of logisch denkbaar) kon nagaan, wist men ’t niet. Ook persoonlijk gebruikt, h.v.: als men de moeder niet kende, wist men ’t kind niet thuis te wijzen. Men zegt ook: Es me de keu neet kinde. wit me neet wao de kaover vandaan kiëme. De koo steit op gene zolder = zonder melk. Ow mussche veengt mê neet mit kaaf = praatjes vullen geen gaatjes. Zo dom es boeëneschtruu = erg dom. Es drek mist jard, mot er gevaere wêrre = men wordt wijs als het te laat is (jard = wordt). Zet um eine meuntel op = geeft hem z’n mond vol. Meuntel komt van: varkens meuntelen, d.i. iets inde neus hechten of zetten om het wroeten tegen te gaan. Zet dèè de praam ens op (dèè kriegt de Draam op) = maak die(n) eens kalm. Een praam is ’n ijzer waar men een kwaad paard mee stil houdt. Diej waor good veur wèl = voor ’n dik vrouwmensch. Een wel is een houten rol om het land vast te rollen. Diej deed de eerpelle opslaon (ook: jarpele) = voor ’n dik (vrouw)mensch van wie men kan aannemen dat ze danig wat naar binnen zal slikken. Die heet ziene kapbóöm bloct = dat beest is mager. Ei stjuk spek in ei vet verke schtjèèke -- iemand die ’t reeds goed heeft nog wat erbij geven. ■ Es et verke stief es, bruujt ct der troög uèm = ondank is werelds loon. ' Dat es et geld van de koo = afgemaakte zaak. Het kauf dur de koo geschtjüle = omgekocht. Gein koo heet blurn zonder vlekske = daar is niks van aan, inde beteekenis van: aan iets is altijd wat fouts. Diej (of: dat) hat geloot = ’n oude koe of paard. Loes liónder legge ooch al ins in gen niëtele = iedereen vergist zich wel eens. Dcc pakt de koo bie de lieure = die durft, pakt aan, F.eder moot zien eigen stoeëiskar vaare = ieder voor zich. Dèè es ezel es geboore, slurft neet es peerd = ieder vergaat ’t naar z’n kennen en kunnen. Es de broen et nier getrokke krieht = als ’t zoo maar blijft duren; als ’t maar shat. Ich zal dich ei peerd veurzette ik zal ie ’n handje helpen. Et blieft altiëd nog ei eppelke hange ook bij goed oppassen, mislukt nog wel eens wat. Déé schjeurt de schjaop en de andere de verke maakt goede zaken (tegenover de konkurrent bijv.) Es de krib et pèèrd moot naoloupe, liupt ct schjeif (dan doogt et neet) voor: verkeerd. Als ’t zóó moet gaan komt ’t veerkeerd uit. Riek invaare en erm dèrsche veel stroo doch weinig korrel. Ei pèèrci va Loretter krachenmert een knol. Op ein krom vaor wasse de meiste vruchte zoo „gauw” (of precies) niet. Ook: laat ’m maar loopen, hij weet wat hij doet (of: hij kan ’t wel). Dcè schjuurt der rein zoekt het uiterste. Rein is.de grenssteen, b.v. tusschen twee stukken bouwland. Das jarpelle vlaaj (jarpel-aardappcl) voer dikke boerenvla. Eederein plaant et ziengt —■ elk t zijne, elkeen plant ’t zijne. Dèè er bie der hak -r- bij de hand (bak t voerbak). Es de èsj zich neet sjaamte veur zien vrund da’ bron heè wao heè stun’ esschenhout brandt graag. Dan barst de baar, den understen stein boove kumt barsten of buigen. Dèè er bare bringe een langdurig gesprek voeren; steenen inmaakpotten of baren binden was (is) een langdurig werk. Dat waor ein (baar) van drie roeze een tè lang gesprek. Sliep ens en spuuj ens inde han’ allo, pak aan. Begin. Heè es bang dat heè neet roond kump behalve de gewone beteekenis, ook: z’n dienst verlaten buiten zijn tijd, als z’n tijd nog niet om is. Men weurd ierder euvereeje van ein nicskaar es van eine koetsj gauwer belasterd als geprezen. Dèè moot zich ei stuk zieje voor een dienst, waar men zwaar moet werken. Dèè hat veul kluuëtedrek voor ’n rijke boer. Dèè had veul schuuën i gen veld als voor gaande. Dat licht geine boer i gen venster en geine pastoer i gen deur dat hindert niemand. Er zunt langer pjaard es luuj spaar uw eigen. ■ Loes koonder legge ooch al ins i gen niëtele iedereen kan zich al eens vergissen. Aafgelaote melk ontroomd. Das vaere-vie spottend voor meisjes. Zoë taam wie een doof erg moe. Ook wel eens bedoeld: getemd. Zoë gries wie ein douf erg grijs. Zoë gluuje wie de aomer gloeiend heet. Zoë scherp wie ein vleem zeer scherp. Zoë schjeef wie êne platiël erg scheef. Loer ens of ze geine start hat ’n koopman zonder verstand. Dèè (of: dat) sliept al leng voor iets wat koud is, of koud heeft. Déé vie heelt, kon et vel verwaajte ’n ongeluk is gauw gekomen. Ein koo sclijit mië es liën muësje een groot is meer waard dan tien kleintjes. Groot geeft doorslag . Vrêm kiiuj lekken gein vrem kam er ’n tweede huwelijk is slecht voor de kinderen uit het eerste huwelijk. Diej hat veul schraome op geen beurs ’n oude koe. Deé pakt de koo bie de heuën die durft, die pakt aan. Hèè kiekt of er zien keu verloore hat is verlegen, kijkt of ie geen meer weet. Der wieje weeg makt der enne maan lastige arbeid vermoeit. Zoë naaks wie en piering naakt. Ze zint deech gescheekt gezegd als iemand in ’t land, wie of tuin veel last van mollen of muizen heeft. Doé moos der lake bruel op doön goed oppassen (lake bruel: om de bijen af le doen of af te houden). Diej hat paans nog dèrm een mager koebeest ’t Es eine reijgel als voorgaande. Dèè moos peen hauwe thuis blijven. ’s Es mer bloesj veel siroo cn weinig korrel, Gezegd, als er bloesem is doch weinig vruchtafzetting. Deè haolt er oet de koodèm ’t is een melkboer. --- Advertentie Op e/ke ivo/ia --- Het Eeuwfeest der St. Vincentius-Vereeniging Uit Rome werd gemeld: ;,Z.H. de Paus heeft tot pauselijk legaat naar het eerste eeuwfeest van de oprichting der conferenties van den H. Vincentius a Paulo, welk feest 19 Mei te Parijs gevierd wordt, benoemd den Aartsbisschop aldaar, Z.H. Em. Kardinaal Verdier.” Een kort bericht, maar tevens een veelomvattende tijdmg. We gaan vieren het eeuwfeest van een stichting, waarin practisch werd nagekomen het woord van den Goddelijken Leermeester: „Het eerste gebod is: „Gij zult den Heer, uwen God, dienen uit geheel uw hart, uit geheel uw verstand en uit al uwe krachten” en heit tweede is h!eraan gelijk: „Gij zult uw naaste beminnen als U zelven.” D'it toont heel het leven van den man, die den grondslag daarvoor gelegd heeft, en wiens leven we in het kort gaan verhalen, alsmede tevens het heerlijke werk, door de St. Vincentius vereenigingen tot stand gebracht, haar d'oel en streven. --- In 1833 sticht Ozanam zijn eerste conferentie van den H. Vincentius a Paulo In 1835 brengt hij Lacordaire op den preekstoel der Notre Dame te Parijs. In 1834, nog maar 21 jnar oud, is hij meester inde rechten; in 1836 haalt hij zijn doctoraat. Te Lyon blijft hij enkele jaren onderwijzen, pleiten, schrijven en apostel zijn. Parijs echter trekt hem aan. Parijs en de Letteren. In 1830 behaalt hij daarin het doctoraat. In 1848 is hij processor aan de vermaarde Sarbonne van Pt. rijs. In dat milieu, waar de strijd tegen Christus zoo groot Cs, zal hij én door degelijke wetenschap èn door zijn apostolisch, voorbeeld, de jeugd tot Christus terugvoeren. Op elk terrein wordt de geschiedenis der Kerk belicht, overal toont hij zich een katholiek van den daad. Wat versleten is, daar breekt hij mee; overal en op alle gebied is hij werkzaam. Als de revolutie van 1848 Parijs komt teisteren en zijn Bisschop als slachtoffer eischt, heeft Ozanam dien toestand volkomen doorzien en wijst hij nauwkeurig den weg voor de toekomst. Ozanam kan zijn van liefde brandend hart niet voldoen; daar was hij te zwak voor naar het lichaam. In 1852 geeft de gevierde professor zijn laatste les. Het zachtere klimaat der Pyreneën, de teere lucht van Italië, konden hem niet herstellen. God vroeg het offer van zijn leven, wat hij bracht op 8 September 1552, op den nog zoo jeugdige:: en veelbeloyenden leeftijd van 39 jaren Te Parijs, in die schaduw der katholieke Universiteit, inde krypte „des Carnies” met de meer dan honderd priesters, die in September 1792 voor hun trouw aan Rome werden gemarteld, en met den grooten kloosterling Lacardaire, wacht hij den dag der opstanding af. De waarheid van het Christendom heeft hij door woord en voorbeeld getoond. Ozanam is een voorbeeld van het moderne leekenapostolaat. Het le gebod des Meesters luidt: „Gij zult den Heer, uwen God, beminnen uit geheel uw hart, uit geheel uw verstand, uit al uw krachten”; het tweede is daaraan gelijk: „Gij zult uw naaste beminnen gelijk uw zelven.” Deze waarheid heeft hij niet alleen gepredikt, maar ook beleefd; daarvoor zijn leven gegeven; daarvoor is hij gestorven. Wat hij heeft, wat hij'is, wil hij, moet hij tnededeelen aan anderen; zijn geloof en kennis aan zooveel dwalende studenten mogelijk van zijn tijd. Spoedig ztet hij in, dat hij alleen met woorden niet kan volstaan. Zelf hoort ge hem vertellen, welke opwerping zijn ongeloovige medestudenten hem voor de voeten werpen: „Als we hen aan de weldaden van het Christendom herinneren, antwoorden ze onveranderlijik; Ge hebt gelijk voor bet verleden; vroeger heeft het Christendom wonderen verricht, Maar wat doet het thans voor de menschheid? Gij zelf, die groot gaat op uw katholiekzijn, wat doet ge? Waar zijnde werken die de waarheid van uw Geloof bewijzen? Wij wachten er op om uw Geloof te aanvaarden en te volgen.” Dat was niet tegen een doeve gezegd! Aan en onder zijn vrienden bepleit hij eerst de katholieke actie in het algemeen, weldra de liefdadigheid in het bijzonder. „Om den zegen van God over ons apostolaat te trekken – zoo klinkt zijn woord ontbreken ons de werken van liefdadigheid. De zegen der armen is de zegen van God.” Nog denzelfden avond brengt hij met Le Ta'l– het weinige brandhout, wat ze bezitten, aan een arme. Dat is het eenvoudige begin der St. Vinccntïus-Genootschappen, die alles doet om de harten der ongelukkigen te verblijden en de harten der rijken te ontgloeien voor zulk heerlijk liefdewerk. --- Wie heeft de St. Vincentius-Genootsehappen gesticht? „God zelf en God alleen heeft alles gedaan”, antwoordt Paul Lahiarche, die de eerste zitting hijwoonde. „God alleen, en daarom is het te verwachten dat ze stand zal houden”. Drie jaar na den dood van Ozanam, in 1856, teekenen de 14 overblijvende leden der eerste conferentie, het volgende getuigenis-: „Is het waar dat de St. Vincentus-Genootschap door meerderen werd gesticht, niet minder waar is het, dat Frederik Ozanam de voornaamste en beslissende factor is geweest.” De geest der vereeniging is de geest van Ozanam, door Bailly op die eerste vergadering in Mei 1833 voor altijd vas’gelegd: „W’lt ge werkelijk den arme en LT zelve van nut zijn, maakt dan van uw liefde niet zoozeer een stoffelijke ondersteuning als wel van zedelijke en christelijke verheffing. Tracht U zelf te heiligen door de beschouwing’ van Jezus Christus, Die lijdt inden persoon der armen.” De groote Dr. Sehaepman verkondigt 'n 1896, bij het 50-jarig bestaan der Vincentius-Vëireeniging in Nederland: „dat heerlijke werk met zijn rijke vruchten naar ziel en lichaam” en brengt hulde aan dien inan, Frederik Ozanam, die liet initiatief voor dit werk genomen en in daden had omgezet. Gelijk de Katholieke Kerk algemeen, internationaal is, zoo is ook het werk van dezen echt katholieken man. Internationaal voor alle landen teln dien zin is het reeds algeilneen, maar meer nog universeel in veel breederen zin: n.I. voor alle tijden en voor alle nooden, want het is uit God geboren en voor God bestemd. Immers, de Vincentius-Veréenigingcn doen heel wat meer dan brood- en vleesch- en andere bonnetjes ronddeelen. Onwettige huwelijen in orde brengen; Patronaten en Studiekringen oprichten; Vacantie-kolonies tot stand brengen; Goede woningen verschaffen; Voer werk zorgen; Aan arbeiders tuintjes ter beschikking stellen; Volkshuizen slichten; De zieken inde hospitalen bezoeken; De veroordeelden inde gevangenissen gaan spreken; Brokken verzamelen; Voor melaatschen, doofstommen en blinden zorgen; Matrozen en zeevarenden helpen en hijstaan... O, onnitputtelijk is de lijst van het St. Vincentius-Pefdewerk, volgens de bekende paragraaf van bet oorspronkelijke reglement: „Geen enkel werk van liefdadigheid moet de St. Vincentius'vereeniging vreemd zijn.” Daarom het woord van Paus Pius X z.g.: „Ik koester /geen vuriger wenseh dan dat de St. Vincenlius-vereenig'ng tot de uiteinden der aarde draagt den geest en het leven van Ozanam, wijl zijn leven het leven is van den grooten Apostel der Naastenliefde, St. Vincentius a Paulo, wiens leven het leven is van den goddelijken Zaligmaker.” Het mosterdzaadje van 1833 was in het jaar na Ozanam’s af sterven (in 1854) uilgegroeid tot een stevigen hoorn van 1500 vereenigingen; in 1930 tot den woudreus van 11000 confèrentiën, niet 209.000 werkende leden. Ons landje telt 431 Vincentius-Vereenigingen, die zoó enorm veel goed tot stand hebben gebracht en nog brengen, vooral nu we zulke critiekc tijden meemaken. ' Het proces der Zaligverklaring van Frederik Ozanam, is voor eenige jaren te Rome aanhangig gemaakt. P. JUCUNDUS, O.M. Cap. --- Naar een verzet-actie tegen het Concessie-stelsel voor vraehtautomobielen Maandagavond had onder leiding van Notaris Brinkman uit Roermond, alg. voorzitter van de „Vereenigde Autogebruikende Vakgroepen” te Maastricht, in tegenwoordigheid van alle kringbesturen, een vergadering plaats ter bespreking welke actie de V.A.V. zou voeren tegen de ingediende wet inzake „Concessiestelsel voor Vracht automobielen”. Alvorens dit onderwerp te behandelen deed de voorzitter medcdeeling vaneen art'kel „Uit Limhetwelk geplaatst was in het officieel Orgaan van den Ned.. Bond van Autobusd'iensten Touringcarondernemers, van 1 Mei j.l. De voorzitter liet zich scherp uit over dit artikel (den inhoud) en voelde zich gekrenkt als Limburger e nvoor de Limburgers door dit artikel De volgende motie werd met algemeene stemmen aangenomen, welke ter kennis van bedoeld off'cieel orgaan zal gebracht worden: „De verschillende besturen uit Limburg van de vakgroepen van de Vereenigdle Aiitogebruikende Vakgroepen V.A.V. met het Hoofdbestuur, ineen algemeene vergadering bijeen te Maastricht; kennis genomen hebbende van het artikel getiteld „Uit Litnburg”, voorkomende 'n het officieel orgaan van den Ned. Bond van Autobusdienst ondernemers en van den Ned. Bond van Touringcarondernemers van t Mei j.1.: getroffen door den voor Limburg krenkenden toon, waarin dat artikel is gesteld; protesteeren ten sterkste tegen den inhoud van d:t artikel en sprekenden wenseh uit dat genoemd officieel orgaan zich op een hooger standpunt zal stellen dan plaatsruimte af te staan voor pamfletten gelan ceerd met het kennelijk doel Limburg ineen valsch daglicht te stellen. Besluiten deze motie ter kennis te brengen van de directie van bedoeld orgaan en gaan over. tot de orde van den dag.” Vervolgens kwam in bespreking het voorgestelde wetsontwerp. De voorzitter achtte dat door dit wetsontwerp de belangen geschaad zouden worden vaneen massa autogebruikers en toonde dit in het kort aan de hand van het wetsontwerp aan. Men kwam tot een volgende conclusie: Zoo spoedig mogelijk zal de V.A.V. al of niet gesteund door hare zusterverenigingen, een groote algemeene vergadering bijeen roepen, op welke vergadering zal spreken de heer Notaris Brinkman te Roermond en anderen, waarin zal behandeld worden de nadeelen voor de autobezitters, die goederen voor anderen vervoeren waar de bezwaren tot uiting zullen kernen. Daar zal met alle kracht gestreden worden om bij de regeering aan te dringen dit wetsontwerp niet aan te nemen; aan de leden van de Tweede Kamer zal aangetoond wor den dat het niet aangaat om hel mooie autobedrijf ten koste van eennige aandeelhouders van een paar groote maatschappijen ten val'te brengen. De automobiel heeft bewezn in deze moderne tijd het economische vervoermiddel 1e zijn. Niet alleen de autobezitters, maar duizenden arbeiders worden door deze maatregelen getroffen. Er zal zoo spoedig mogelijk bekend worden gemaakt plaats en datum van de groote protestvergadering. Het hoofdbestuur van de Vereenigde Autogebruikende Vakgroepen 'heeft, naar wij nader vernemen, besloten een groote protest-vergadering te houden op Zondag 21 Mei ’s middags te 3 uur te Maastricht in „Victoria Taverne”, Wijker Brug straat 26, inzake Concessiestelsel voor Vrachtautomobiélen. ---