VOOR ONZE JEUGD FOTO-HOEKJE WE ONTWIKKELEN ZELF. NADRUK VERBODEN Onder Redactie van J. VAN DE BURGT, Hoofd der St. Vincentius-School te Heerlerheide V. Jongeluitjes, na we dan ontwikkeld hebben, willen we toch ook wel even weten, wat er nu precies gebeurd is. Let dus ’ns op, dan zal ik met eenvoudige woorden dit in ’t kort uiteenzetten. Inde emulsie, dus de matte zijde van plaat of film, bevindt zich broomzilver. Wordt dit nu door het licht getroffen en dan ontwikkeld, dan verandert dit broomzilver in metaalzilvër. Een belichte film ziet er dus vóór de ontwikkeling precies hetzelfde uit als ’n onbelichte. Eerst als de film in aanraking komt mei ontwikkelaar zijnde belichte plaatsen zichtbaar, omdat ze dan zwart worden. Een plek waarop dus veel licht is gevallen, ’n witte muur bijv., wordt op de film zwarter dan ’t overige deel. Bij ’t fixeren wordt het broomzilver, dat nog niet belicht werd, opgelost en onschadelijk gemaakt. Dan zal ’t verkregen beeld dus houdbaar worden. Deden we dit niet, dan zou de film, als ze weer bij ’t licht kwam, helemaal zwart worden. Dat weten en onthouden we dus weer, hè vrienden. THOMAS MORUS. --- WE MAKEN ZELF ONZE „AFDRUKJES". Nadat de film is ontwikkeld, gefixeerd, gespoeld en gedroogd, beginnen we aan ’t laatste bedrijf: afdrukken. Bij de fotobandelaar kopen we een afdrukraampje, volgens ’t formaat van onze film, b.v. 6 x 9 of 6j,2 x 11. Tevens hoort daarbij een pakje kunstlichtpapier van dito formaat! Dit kun je krijgen in soorten, en wel: Zacht, Normaal, Hard, en Extra-hard. Heb je nu ’n film die wat kort belicht is, ’n „dun negatief” noemt de amateur dat, dan neem je „Hard” of „Extra-hard”. Voor overbelichte (te lang) negatieven gebruik je „Zacht”. In ’t begin is ’t nogal moeilijk om direct de juiste papiersoort te pakken; neem dan b.v. van ieder één pakje en probeer met proefstrookjes tot je ’t weet! Als ontwikkelaar gebruik je dezelfde, welke voor de film gebruikt werd, die je dan verdunt, volgens aanwijzing op ’t flesje. Koop ’n schaaltje van 9.x 12. Dat is ’t gemakkelijkst en doe daarin plm. 50 c.c. ontwikkelaar (ik veronderstel dat je al ’n maatglas met schaalverdeeling bezit!) ’n Tweede schaaltje doe je bijna vol met fixeerbad. (Zelfde oplossing als voor rolfilm). Zet ’n emmer helder water vlak bij, om dé afdrukjes af le spoelen voor zij in ’t fixeerbad gaan! Allesplaats je ineen kamer, waar je ’t licht wat getemperd hebt door ’n donkere doek over de lampekap te hangen. Neem als werktafel iets wat niet beschadigd wordt, b.v. ’n flinke plaat karton of ’n stuk triplex. De zuren bijten nl. geweldig lelijk uit. Blijf op ’n flinke afstand van de lichtbron, het is het beste, met de rug naar de lamp in je eigen schaduw te experimenteren. Je maakt het pakje papier open, of beter, leg eerst ’t filmpje (negatief) in liet drukraampje, met de matte (beeldzijde) boven. Neem vervolgens ’n velletje afdrukpapier en knip daar ’n strookje vanaf. Leg dit met de laagzijde (glanst!!) op de film en sluit ’t drukraampje. Houd het raampje plm. 10 seconden op 20 cM. afstand voor de lamp. Ga naar je tafel en maak het raampje open. Leg ’t strookje in het ontwikkelbad. Na plm. 60 sec. moet dan ’t beeld erop staan. Komt ’t te snel op dan moet je korter belichten. Duurt ’t te lang dan belicht je langer. Heb je zode belichtingstijd met proefstrookjes vastgesteld, dan leg je ’n geheel vel in ’t raampje. Let erop, dat de laagzijde van het papier op de beeldzijde van de film ligt. Om dit makkelijk te maken, is op de achterzijde van ’t afdrukpapier gewoonlijk de firmanaam meermalen gedrukt. Na belichten en ontwikkelen (schudden met schaaltje!) spoel je de afdruk inde emmer water even af en leg hem daarna plm. ’n kwartier in ’t fixeerbad. Nog even dit. ’n Juist belicht vel papier behoeft niet snel uit het ontwïkkelbad genomen te worden. Na ’n zekere ontwikkeltijd blijft de afdruk „staan”. Hij wordt niet donkerder. Dit is ’t moment om hem af te spoelen. Na het fixeren (kan nooit te lang duren) moeten de foto’s gespoeld worden. Liefst in stroomend water, anders in twee schaaltjes, welke om de 10 minuten van vers water voorzien worden. Nog enkele bijzondere puntjes! Laat nooit ontwikkelaar in ’t fixeerbad komen, dat geeft vlekken! Zie toe, dat de foto’s niet op elkaar plakken in het fixeerbad. Kom niet te dicht bij de lamp met ’n onbeschermd velletje papier, ’t is dan voorbelicht en waardeloos! Tot slot: spoel de foto’s ’n uur lang. Goed fixeren en grondig spoelen, geven absoluut houdbare afdrukjes! CONSTANTIJN. --- EIGEN OMROEP HALLO!! HALLO HIER EEN BLOEMLEZING! Jongeluitjes! Ik ontdekte dezer dagen een bloemlezing uit ’t jaar 1898 samengesteld door P. E. Bauwens S.J. en getiteld „Zuid en Noord”. Achtereenvolgens zal ik enkele van de mooiste „leerdichtjes en zedelesjes” langs onze Eigen Omroep de S.N.E.-wereld inzenden. Daar gaat nummer één: KRINGETJES IN ’T WATER. (.1. P. Heye.) Kittelsteentje rond en glad, Als gij plompt in ’t klare nat, En het water, Met geklater Paarlend uit elkander spat, Zijt ge pas der hand ontgleden, Of gij wiggelt naar beneden. Doch waar ’t vocht u heeft omvat, Komt een kringetje op ’t nat; Verder vloeit het, Lang nog groeit het, Eer het uit elkander spat, ’t Wijst, hoe snel ge ook zinkt, , aan allen ’t Plekje, waar ge zijt gevallen. Elk onthoü het toch: het gaat Even zoo met goed en kwaad: Uren, dagen, Jaren dragen Nog het teeken van uw daad; Och, onthoü het toch, mijn vrinden: ’t Plekje is lang nog weer te vinden! Constantijn. --- „NATURA ARTIS MAGISTRA" HONDERD JAAR Beste vrienden, weer vraag ik als zo dikwijls reeds julie aandacht voor onze mooie Amsterdamse dierentuin, die 29 April van dit jaar zijn eeuwfeest vierde. Honderd jaar Artis'! Nou, me dunkt, bij dit zeldzaam jubilè mogen we wel eens even stilstaan en ik meende goed te doen eens in grote trekken te schetsen het onstaan en de proei van deze Europees-vermaarde dierentuin. Want de geschiedenis van Artis, eender oudste van de diergaarden inde wereld, is eigenlijk de geschiedenis van haar uitbreiding, de geschiedenis ook vaneen man, die met buitengewone energie zijn plannen, op allerlei wijs gedwarsboomd, in ’t einde wist bekroond. Op 29 April 1826 toch vrienden, richtte de boekhandelaar Westerman, een bekende Amsterdamse figuur, die in zijn woning inde Kalverstraat talrijke vogels verzamelde en verzorgde, het volgende schrijven aan Koning Willem I: Aan Z. M. den Koning der Nederlanden, Groot-Hertog van Luxemburg, enz. enz. Sire! Ondanks de menigvuldige schoone en nuttige inrigtingen onder U. M. werkdadig bestuur aan Nederland geschonken, bleef er eene tot heden, onopgemerkt of wellicht om den ondergeteekende onbekende redenen achterwege. Algemeen is er in Nederland en bijzonder in Amsterdam, meermalen gewenscht, dat er eene blijvende Diergaarde mogt worden dpgerigt, hetzij onder U. M. bijzondere protectie, hetzij voor rekening des Rijks, hetzij door particuliere negotiatie daar te stellen. De ondergeteekende vleit zich nederig, in geval het U.M. mogt behagen, hieraan eenig belang te willen hecnten, U.M. een uitgewerkt plante kunnen aanbieden, volgens hetwelk zo niet geheel zonder, zeker met een weinig beteekenend geldelijk bezwaar, eene diergaarde zoude kunnen worden opgerigt, welke der studeerende jongelingschap tot bijzonder nut en der Hoofdstad tot geen gering sieraad verstrekken zou.” Ziethier, vrienden, een gedeelte van ’t schrijven en waarin we dus de allereerste oorsprong terugvinden vaneen inrichting, die Amsterdam thans een vermaardheid schenkt, tot ver over de grenzen, zonder welke men zich deze wereldstad niet meer denken kan. Ja met recht mogen we zeggen, vrienden, dat 29 April 1936 de geboortedatum was van die prachtige inrichting van 'het genootschap „Natura Artis Magistra”. En toch, met dit schrijven begon ook de strijd voor Winterman, want toen de Koning hem een uitgebreid plan ter inzage verzocht, waarop Winterman natuurlijk was voorbereid werd dit ontwerp door den Koning om nader advies toegezonden aan het Stedelijk bestuur van Amsterdam en aan den Gouverneur van Noord-Holland. En om kort te zijn: de Amsterdamse burgemeester was met Weslerman’s plan helemaal niet ingenomen. De regering liet zich daarna nu ook positief uit en deelde kort en bondig mede, dat er van ’t oprichten vaneen diergaarde niet kon komen. Je begrijpt wat ’n teleurstelling dit antwoord was voor Westerman. Maar hij was er de man niet naar ,om nou bij deze tegenslag zich te laten ontmoedigen. Waar een wil is, daar is ook een weg en die weg was spoedig gevonden. Reindert Draak, opzichter van het Burger-Weeshuis, die ’n belangrijke verzameling dieren op de zolder van die inrichting bezat, moest op last van de regenten van liet gesticht zijn verzameling ujt dat gebouw verwijderen. Westerman nu wist zijn vriend Draak te helpen. Draak’s verzameling werd in 1837'in de „Stads Herberg” inde Plantage Middenlaan ondergebracht en tegen betaling voor belangstellenden toegankelijk gesteld. Dit was slechts een begin, want de levende have ontbrak volkomen. Trouwens tie „Stads Herberg” bezat wel een tuin, doch deze was door bakkersloodsen volkomen ingenomen. Allereerst moest men dus, wilde men levend materiaal gaan exposeeren, naar een tuin omzien. En weer vonden Westerman en twee zijner vrienden uitkomst. De tuin, genaamd „Middenhof” bijkans gelegen tegenover de „Stadsberg” werd aangekocht en op 31 Mei 1838 had reeds de eerste Algemene Vergadering plaats van ’t inmiddels opgerichte Genootschap „Natura Artis Magistra”. Nog inde zomer van ’t zelfde jaar steeg ’t aantal leden tot 400 en was er zoveel geld, dat men van Gornelis van Aken, eigenaar vaneen reizende menagerie, de hele kostbare verzameling voor een bedrag ad f 34.000 kon overnemen. Zo was dan van „Middenhof” de victorie begonnen en al bleef ’t Amsterdamse stadsbestuur steeds maar weer opnieuw allerlei bezwaren opperen, Westerman’s kloek beleid en tact wisten steeds te zegevieren. Hem mogen we dan ook gerust als de ontwerper en stichter noemen van de Amsterdamse diergaarde. Op 9 Mei 1890 ontviel hij aan het Genootschap en toenzzin opvolger dr. C. Kerbert een woord van eerbiedige nagedachtenis wijdde bij het heengaan van Westerman, kon hij er op wijzen dat de aanvankelijke halve bunder terrein, tot tien bunder was uit gegroeid, bevolkt door 2300 levende dieren, waarnevens 1480 geraamten, 5976 dieren op alcohol, 4453 opgezette dieren, een boekerij met ruim 5000 boekwerken, een Aquarium volgens de eisen des tjjds ingericht, een fraai Museum voor land- en volkenkunde. En vrienden, wat is na 1890 weer niet al bijgekomen? Ik kan dit hier niet alles inden brede gaan opjsommen. Dit wil ik nog speciaal 'eggen bij gelegenheid van dit. zeldzaam jubilé: Bezoekt vroeg of laat eens Artis; dwaalt er eens genietend rond in die wondertuin; men heet u daar hartelijk welkom, vrienden. --- Noteer even: April Mei en Juni de gevaarlijke maanden voor bos- en heidebranden Mag ik weer even in ’n kort woordje m’n waarschuwing, tevens vriendelijk verzoek om medewerking bovenstaand onderwerp betreffend in ons mooie jeugdblad lanceren? ’k Mocht reeds vroeger dit thema nader bespreken, maar och, zo nu en dan kan ’n repetitie, vooral in ’n nieuw kleedje gestoken, geen kwaad. Dus attentie s.v.p. lui! ’t Klinkt misschien weer wat vreemd voor velen, dat thans de kansen voor bos- en heidebrand groter zijn dan inde zomermaanden, die men juist om haar droogte en de „schijnbaar” lichtere brandbaarheid van het loof- en naaldhout daartoe als aangewezen „gevaarlijk” zou beschouwen. Ja, ’t publiek beseft de gevaren van bosbrand nog niet voldoende, omdat alles er nu toch zo mooi fris en groen uitziet en ook de ondergrond niet zo droog aanvoelt, dal enig brandgevaar men zou kunnen vermoeden in zulk een „vochtige” omgevig. En ’t gevolg van deze niet kwalijk (e nemen foutieve gedachtengang? Men is minder op z’n „qui vive” dan b.v. op een gloeiend hete Augustusdag, als men uiterst voorzichtig is bij ’t pienicoen omdat men ziet en voelt hoe gras en bei zijn uitgedroogd. En toch luitjes, ik zei ’t reeds, men redeneert fout, want het schuifbaar minder brandbare materiaal in April, Mei en Juni, is haast nog brandbaarder dan inde volle zomer. De bedreigelijke vochtigheid is maar schijn en herbergt juist de overvloedig stromende levenssappen, waarin zich ’n overdaad van barsachtige, en dus licht brandbare stoffen, bevinden. Na een vervaarlijke stortbui behoeft het maar even te waaien om alles weer zo droog te blazen, dat een bosbrand juist in deze periode gevaarlijke afmetingen kan gaan afnemen. En de bewijzen hebben jullie kunnen vinden en zul je nog wel eens aantreffen inde berichten der dagbladen van de laatste maanden, waar helaas reeds melding moet gemaakt worden van verschillende bosbranden. Dus lui, nou even practisch! Laten we voorzichtig zijn bij onze zwerftochten door bos en hei! Voorzichtig met vuur, in welke vorm dan ook. Denk er om, dat mooi sappig groen gras en weelderig groen loofhout met een weldadig aandoend fris windje, misschien nog een betere kiembodem voor een hevige brand vormen, dan een droog, dor stukje bos en hei op een windstille, gloeiend hete en pufferige Augustus-namiddag. Denkt er toch eens aan, wat een enorme schade, welke meestal in gedachteloze onvoorzichtigheid zijn oorzaak vindt, jaarlijks aan het nationaal „vermogen” berokkend wordt. Ik zal 2 cijfers geven: De financieele schade bedroeg in 1934 de som van f 92000, terwijl voor 1935 gerekend moet worden op f 55000. Me dunkt, dit zegt toch nog wel iets, is ’t niet vrienden! Komaan, allemaal dus propagandisten ook op dit terrein, waar ’t weer betreft, behoud van zooveel heerlijk, vaak ongerept natuurschoon. Voorzichtig met vuur op bos en hei in deze dagen en de nog volgende, want één enkel vonkje, een restje van ons koffievuurtje, een smeulend peukje van sigaar of sigaret en de brand is er. --- RIDDER RUPERT Het wasfeest inde burchfkapel van den koning. Rupert, de schildknaap, werd opgenomen inde ridderstand. Voor het gesmukte altaar der H. Maagd ontving hij de gewijde wapenen en op die heilige plaats sloeg zijn Heer hem tot ridder in zijn dienst. Fier stond daar de jonge ridder inde slotkapel en blijdschap jubelde in zijn hart. Trouw zou hjj blijven aan zijn gebieder, trouw ook blijven inde dienst van de zoete Moedermaagd. Droeg hij niet Haar teeken in zijn blazoen: de Roos van mysterie, rood op zilveren veld? Zoals voorheen, toen hij nog als edelknaap diende, spelen hem blijdschap en bidden hem vreugde was, zo zou nu strijden hem jubel zijn, als de plicht hem gebood en bidden ook vreugde blijven. Dapper en vroom in dienst van den koning, in dienst ook der Hemelkoningin, dat zou Rupert’s levensroeping zijn. Hij wist ’t nu, de Zoete Vrouwe had zeker gewild, dat hij ridder zou worden en geen monnik. Nooit immers had zij hem het minste teken gegeven, hoe vaak hij ook als edelknaap en later als schildknaap, had gebeden om uitkomst in zijn moeilijkheid: ridder of monnik te worden. Ridder zijn, dragend haar kleuren, ’t was zeker even schoon en verheven in haar ogen. En zo trok hij uit ten strijde en overal waar Rupert vocht, daar was de zege! Zijn naam daverde over de tournooivelden, want ook daar was hij: Rupert, de sterke held Weer was zo’n glorie-dag voor ridder Rupert aangebroken. Hoog op zijn edel dier gezeten, gevolgd door zijn schildknaap, trok de onverwinbare naar ’s konings tournooi. Daar luidden plots ineen der kerken van de stad de klokken, ten teken dat er de H. Mis zou beginnen. Rupert steeg af van z’n geharnast paard, gaf schild en lans aan z’n schildknaap en trad in volle wapenrusting die kerk binnen. Hoog en slank rezen de pijlers en wondermooi zeefde er 't gouden zonnelicht door de spitsbogen-ramen, waaruit kleuren open bloeiden teer en fijn. Rond ’t hoogaltaar lagen als ineen krans zeven kapellen, alle gewijd aan öe Moeder van God en de zeven blijdschappen, die zij in zoete vreugde mocht ontvangen. In één dier kapellen knielde Ridder Rupert, en ingetogen volgde hij de heilige handelingen. En in devote vreugde overwoog hjj de eerste der zeven blijdschappen van Zijn lieve Moeder: de boodschap des Engels aan de H. Maagd. En blij was Ridder Rupert, blij in Maria’s eerste blijdschap. En toen hjj na de zegening van den priester opstorul om naar buiten te treden, inde heerlijke, stralende Meidag, hoorde hjj ineen andere kapel het „Confiteor” bidden. De ridder keerde terug op z’n schreden en weer knielde hij neer in zijn glinsterende rusting, volgend aandachtig de tweede offerdienst, tegelijk indachtig ook Maria’s blijdschap te Bcthlehem inde stal, toen het goddelijk Kindeke geboren werd. En vrede was er op ’t einde dier mis in Ridder Ruperl’s ziel en blijdschap tevens om Maria’s tweede vreugde tijdens haar aardse leven. Zo bleef hem roepen zevenmaal het „Confiteor” uit al de kapellen ter ere van Maria’s bljjdschappen en vierde Ridder Ruppert al die vreugden mede zijner lieve, hoge Edelvrouwe. Biddend en jubelend was hij indachtig Maria’s blijdschap, toen de drie Koningen uit het verre Oosten kwamen met hun kostbare gaven van goud, wierook en mirre. Mede juichte z’n hart, als hij gedachtig was de andere blijdschappen der Zoete Vrouwe: haar vreugde bij het wederzien van het Goddelijk Kind inde tempel, haar allergrootste blijdschap bij de glorievolle verrijzenis van haar Goddelijken Zoon, Maria’s glorie ook op Pinkstermorgen en ten slotte die hemelse blijdschap der Moedermaagd; de ten-hemel-opneming. En toen al die zeven blijdschappen der Moeder Gods in Ridder Rupert’s ziel hadden gejubeld, en hij alles had vergeten bij de herdenking van die zoete vreugden van Maria, toen eerst keerde hij terug naar zijn wachtende schildknaap en zijn trouw ros. Vlug sprong hij in ’t zadel. De zilveren halsbellen van ’t prachtig dier rinkelden en de rode pluimbossen woeien, toen ’t in vliegende galop naar ’t krijt rende buiten de stadspoort. Bij de afsluitboom van het tournooiveld stond steigerend het trillend beest stil. Klaroenen schalden en een regen van rode rozen daalde neer over ’n ridder, die het strijdperk rondreed, groetend met zijn lans de edelvrouwen op de galerijen. Eén machtige kreet daverde over heel dat kleurige tournooiveld: „Heil Rupert! Heil den sterke, den onverwinbare 1” En vóór de afsluitboom stond Rupert, als verstard van verwondering. : Droomde hij?” Wat was dat dan voor ’n wonder visioen? Daarbinnen reed ’n ridder, geheel aan hem gelijk. Die droeg zijn zilveren rusting, voerde dezelfde kleuren op het schild, had zijn helm, zijn lans. En dat paard? Maar, dat was toch zijn dier; dat droeg immers dezelfde rode pluimen op kop en staart en dezelfde witte schabrak. Hoor, daar donderden weer de toejuichingen: „Heil Ridder Rupert ! Heil den sterke !” En de zilveren bellen aan de paardetoom, zijn bellen, ze rinkelden zuiver en hoog; de pluimbossen wuifden op kop en staart van ’s ridders paard. Daar opeens stond de wonderbare ridder voor Rupert en zijn vizier opslaand riep hij hem toe : „God groet u, Rupert, mijn ridder ! Zeven missen hebt ge gehoord, zonder opzien of zonder verstrooiing, en ge zijt blijde geweest in mijn blijdschappen. Zeven lansstoten heb ik gegeven, zonder vallen of wankelen en ik ben blijde geweest in die blijdschappen van u !” Zoet klonken die woorden; zacht was de blik, die Rupert op zich zag rusten. En inde stalen omlijsting van ’t glinsterend vizier herkende hij het gelaat der Lieve Vrouwe in ’sKonings burchtkapel. Toen, van paard springend, viel Rupert dien wonderbaren ridder te voet. En als hij daar vol schroom en in diepe eerbied lag geknield, overstroomde hem een machtig licht en veel verre stemmen hieven aan te zingen: „Gloria! Gloria!” Toen Rupert opzag, was de wonderbare ridder verdwenen en slechts een geur van rode rozen bleef er zweven op die plek. Herauten, edelvrouwen, de koning zelf, heel ’t volk stroomde naar de ingang,, waar naast het briesende en stampend paard Ridder Rupert lag geknield in het stof. Stamelend vertelde hij van ’t wonder visioen en eer iemand goed had kunnen begrijpen ’t wonder gebeuren, zat Rupert al in ’t zadel en sprak: „Nu moet ik heengaeii, höe gaarne ik ook bleef. Want men roept mij ginder al te dringend.” En vóór ’t beeld der Lieve Vrouwe in ’s Konings burchtkapel knielde hij neer en bad: ...., „Nu zullen voortaan, Zoete Vrouw, uw blijdschappen en mijn blijdschappen één blijdschap zijn voor immer en eeuwig.” En afleggend zijn zwaard, zijn lans, zijn helm en halsberg, zijn schild met de rode roos aan de voeten der Hemelse Edelvrouw, trad Ridder Rupert in het klooster en werd monnik in ’t convent der minderbroeders. --- PROOST! Hij heette Proost, Dirk Proost! Zij humeur was licht en vrolijk als zijn naam; zijn ogen lachten meestal, alsof er ’n brokje zonlicht in leefde en ’n stem had ie, helder als ’n klok. Om z’n eerlijk en rond karakter had ie veel vrinden, of liever, de hele zevende behoorde tot z’n intiemen. Z’n snaakse invallen waren even talrijk als z’n gezonde kwajongensstreken, die hem menige boete-predikatie of voelbaarder straf bezorgden. Meestal boette hij niet alleen voor de streken van eigen vinding, maar ook nog voor ’t kattekwaad van z’n makkers. Want Dirk Proost was, wat je noemt, ’n echte pechvogel! „Vooruit maar, lui, ik tippel toch tegen de lamp!” was altijd de inleiding bij ’n uitte voeren streek en z’n lachend geuite voorspelling kwam meestal uit. Waren ze op de eekhorenjacht, dan bleef als vanzelf sprekend Dirk, die overigens de beste klimmer was, met z’n broek aan ’n ongeziene takbreuk hangen en kwam vlaggende thuis om er ’n pak rammel met moeders wrekende pantoffel te incasseren. Waren ze op de appeljacht inde een of andere boeren-boomgaard Dirk was namelijk van oprechte mening, dat Onze-Lieve-Heer de appels niet voor den boer alleen, maar voor alle kwieke jongens liet groeten! dan tippelde ie als van zelf sprekend tegen de lamp of liever tegen des eigenaars stok aan, die dan kermis hield op z’n onderste rugdeel. Pedht had ie, altijd pech! Maar toen ie op die mooie Mei-Woensdagmiddag met de fiets voor vader ’n spoedbrief moest brengen naar ’t naburig dorp, had ie elke gedachte aan mogelüke pech verre van zich gebannen. Wie zou er op zo’n gezegende Mei-mid'dag ook aan pech denken. De zon scheen met ’n mildheid, die heel de natuur en alle levende wezens echt deugd deed: de bloemen geurden als voor ’n koningsfeest en de vogels zongen of heel hun leven één heerlijk genot was. Man, en dan ’n fietstocht van bijna ’n uur over ’n weg, die als ’n gladde kegelbaan onder de koele boomschaduw leg! En ’n half uurtje rust bij vaders vriend, die de gulheid in persoon was! Dat was „kaasje” voor Dirk. Geen wonder, dat ie vrolijk op pad ging. Buiten z’n geboorteplaatsje gekomen, werd de schoonheid der Mei-natuur en ’t genot van de fietstocht hem te machtig en z’n luide stem orgelde lied op lied uit, zodat de werkers op ’t land met ingenomenheid naar den rijdenden zanger keken. Geen moment verveelde hij zich dan ook op z’n eenzame tocht. Eenzaam? Hij voelde zich helemaal niet eenzaam. De Mei-zon was immers bij hem en de zang der vogels en de geur der bloemen. Boven hem was de lach van ’n blauwe hemel en om hem heen de pracht van ’n natuur in feesttooi. En in hem de jonge levenslust van de dankbare vrolijkheid en ’t luide lied. Zo naderde hij z’n doel en voor hij er erg in en hjj betreurde het dat ’t dorpje niet meer in plaats van 15 K.M. niet 50 K.M. van z’n woonplaats lag. Maar allo, hij had nog ’n „zoete” rust en ’n heerlijke terugtocht voor de horst, geen treurnis dus. Vlet ’n voor zijn wilde bloed mak vaartje gleed hij de middag-stille dorpstraat in. Nog ’n twintigtal meters, dan moest ie rechts afslaan, de straat naar ’t marktplein in, waar de vriend van z’n vader woond?. ’t Verlangen naar ’t vermoede „zoete” onthaal trok van z’n hunkerende maar naar z’n rappe benen en onwillekeurig begonnen die wat sneller te trappen. Vlak voor de draai hoorde hjj de waarschuwende claxon-roep van ’n naderende auto en, even vaart minderend, glipte hij, zoveel mogelijk rechts houdend, de hoek om. Maar daar rees plotseling ’n hindernis voor hem op inde vorm van ’n oud vrouwtje, dat met ’n korf aan de arm op ’t klinkerpaadje ’n trottoir was ’t dorpje nog niet rijk naast de blauwstenen straat liep. Hij had nog net de tijd, om naar links uitte wijken, teneinde ’n aanrijding te voorkomen, maar meteen dwong de naderende auto hem, ’t stuur met ’n plotselinge draai naar rechts om te werpen. En deze manoeuvre werd hem noodlottig! Want vlak achter ’t vrouwtje stapte de dikke veldwachter in ’t rustig besef van z’n waardigheid en macht. En die dikke ordebewaarder kreeg geen tijd om zich door ’n sprong in veiligheid te stellen. Wel deed Dirk nog wanhopige pogingen om deze zware hinderpaal te ontwijken, maar ’t waste laat; meesterlijk torpedeerde hii den dikzak onder de angstige uitroep: „Gossiemjine, ik kon !” Wat ie kon of niet kon, zei ie niet, want terwijl „dikkie” inde goot neerplofte, dook ie zelf met ’n prachtige snoeksprong over z’n stuur heen in ’t zelfde harde bed. ’t Was ’n koddig gezicht! Vlak voor ’n laag stoeptrapje zat de foeterende veldwachter, even verder lag Dirk languit in de goot en tussen die twee gevallen grootheden lag de fiets met boven op eender omhoog stekende trappers de kepi van den ordebewaarder. Ofschoon de dikzak ’n slordige schuiver had gemaakt, was ie opvallend vlug overeind en naderde foeterend en dreigend z’n „torpedeerder”, die te versuft was om er tussen uitte trekken. Hij • pakte den opkrabbelenden knaap bij de schouder, rukte hem overeind en bulderde hem op barse toon toe: „Jou lelijke woesteling, dat zal ik je afleren, om fatsoenlijke mensen tegen de vlakte te rijden. Of denk je misschien, dat de hele weg voor jou alleen is?” „Nee, veldwachter, ik moest uitwi.jken voor de auto en ik meende ” stotterde Dirk. „Wat jij meent kan me geen sikkepit schelen; ik heb er enkel mee te maken, wat je gedaan hebt. Weet je, wat je gedaan hebt, bliksemse aap?” vroeg de veldwachter helemaal overbodig. Die overbodige vraag en ’t purperen gezicht van den woedenden man, op welks vrij kaal hoofd de schaarse haren recht overêind stonden, deden Dirk de humor van ’t geval inzien. Daar glinsterde weer vrolijkheid inde eerst verschrikte ogen en heel even lachte ’t spotduiveltje in z’n woorden, toen ie ernstig antwoordde: „Ja, veldwachter, ik ben van m’n fiets gerold. „Van je fiets ger01d?...... Dat kun je voor mijn part zo vaak doen, als je maar wilt, maar mij laat je rustig over de straat lopen. Nee, je hebt mij tegen de grond gereden en dat kost je ’n proces-verbaal. Je naam?” „Proost, veldwachter!” „Wat!... Jij durft nog: „Proost, veldwachter!” te zeggen, als ik je naam vraag. Dat maakt de zaak nog erger. Nou krijg je twee verhaaltjes: één wegens woest rijden en één wegens belediging van ’n ambtenaar in functie. En nou, je naam, vlug wat!” „Proost, veldwachter!” en ’t trilde om Dirk’s mondhoeken van ingehouden vrolijkheid. „Wat, durf je nou n0g...?” en de veldwachter kreeg bijna geen adem meer van woede. „Vooruit, brutale vlegel, mee naar het stadhuis!” Toen werd ’t Dirk toch ’n beetje te benauwd! Mee naar het stadhuis en misschien opgesloten! En de boodschap voor vader! „Maar ik heet Proost Dirk Proost! Eerlijk, veldwachter!” zei de jongen benauwd. „Ha, ha! Dirk Proost! Dacht je me zo voor het lapje te houden?” bromde de woedende veldwachter. „Dirk Proost?... En je woont zeker in Nergenshuizen, hè?” „Nee, veldwachter, ik woon in H. En ik moet ’n brief van vader bezorgen bij meneer Jansen op het Marktplein”, antwoordde Dirk flink. „Meneer Jansen! Drommels, dat was de wethouder!” bedacht de veldwachter. En meteen kreeg ie ’n goede inval. „Zo, moet jij ’n brief brengen naar wethouder Jansen? Die zal jou dan zeker wel kennen, hè ventje?” vroeg ie triomfantelijk. „Nou en of ! Ik krijg altijd limonade en ’n stuk chcola van hem als ik ’n boodschap moet doen!” antwoorde Dirk. „Prachtig! Kom dan ,maar ’ns mee, dan kan meneer Jansen jouw beweringen waar maken!” commandeerde de dikzak. Samen gingen ze naar meneer Jansen en daar werden Dirk’s woorden bevestigd. En heel gauw zaten de beide tegenstanders achter de aangeboden verfrissing, de veldwachter achter een stevige pot bier, Dirk achter een heerlijk glas limonade. „Voor de schrik!” lachte meneer Jansen, nadat de dikzak de geschiedenis verteld had. „Proost, veldwachter!” en Dirk hief z’n glas op. „Proost jongeheer Proost! Maar niet meer zo wild rijden, hoor!” vermaande de veldwachter lachend. „Vast niet, veldwachter!” beloofde Dirk. En hiermee was de vrede gesloten. „Dat was nou ’ns pech en geen pech!” vertelde Dirk de volgende morgen aan z’n vrinden, die nog vaak om de aanrijding moesten lachen. ---