GRONDWETSHERZIENING HET RAPPORT DER STAATSCOMMISSIE EEN VERSCHIJNINGSVERBOD GEWENSCHT? II (Slot) * In ons vorig artikel hebben wij gezien, dat’ onder de vele honderden, die jaarlijks ter zake van beleediging veroordeeld worden, onze collega’s journalisten zulk een onbeduidend percentage vertegenwoordigen, dat uit dien hoofde een afschaffing of verzwakking van de drukpersvrijheid stellig niet te verdedigen valt. Maar wij zagen tevens, dat inde laatste jaren een misdadig soort op schandaal beluste scribenten is opgestaan, dat koelbloedig volksmisleiding bedrijft als een welgeordend systeem, neen erger als een tak van wetenschap, en dat zijn voorbeelden en wellicht zijn instructies krijgt, hetzij van •de Komintern te Moscou, ofwel van het Reichsministerium für Volksaufklarung und Propaganda” te Berlijn. Wat is nu te doen tegen deze stelselmatige demagogie volgens internationale schablonen en zonder een zweem van goede trouw? De Staatscommissie tot voorbereiding eener gedeeltelijke herziening onzer Grondwet, meent een geneesmiddel tegen deze opzettelijke meeningsvervalsching gevonden te hebben ineen aanvulling van het bekende art. 7 (zie ons vorig nummer), met een tweede lid, dat zou luiden als volgt: „De wet kan regels stellen, volgens welke eene bepaalde uitgave wegens nader bij de wet te omschrijven grove inbreuk op de openbare orde tijdelijk kan worden verboden”. Ziehier de motieven, waarop de meerderheid der commissie haar voorstel tot inperking der onbelemmerde vrijheid van drukpers grondt: Het recht, zijn gedachten en gevoelens door middel van de drukpers te openbaren, is ook volgens de commissie een onzer belangrijkste politieke rechten. Zij is gekant tegen een aantasting van dit recht dooreen voorafgaande goedkeuring te eischen van wat gedrukt zal worden. De commissie meent, dat de eerbiediging van de vrijheid van de pers moet eindigen, waar die vrijheid in losbandigheid ontaardt. De aansprakelijkheid, zooals deze in onze wetgeving is geregeld, heeft de maatschappij niet voldoende kunnen beschermen tegien grove verstoring van de orde door middel van de pers De voorgestelde redactie laat uitdrukkelijk ruimte voor een verschijningsverbod, terwijl zij tevens de bevoegdheid van den wetgever, om dergelijke verboden mogelijk te maken, begrenst ten aanzien van den aard van het feit dat daartoe aanleiding kan geven. De commissie is echter van oordeel, dat aan den wetgever kan worden overgelaten te beslissen, of dat feit een strafbaar feit zal moeten zijn, en of de bevoegdheid, de verschijning vaneen uitgaaf tijdelijk te verbieden, alleen aan den rechter zal moeten worden verleend, dan wel of ook in geval van grove verstoring der openbare orde, zonder dat deze nog een strafbaar feit zou behoeven op te leveren, of in geval van ernstige bedreiging van de openbare orde, de verschijning vaneen uitgave lijdelijk door de regeering of haar organen zou moeten kunnen worden verboden. * * * Wij hebben de laatste alinea uit de toelichting der Staatscommissie hier nogmaals weergegeven, hoewel men haar reeds in ons blad van Donderdag zal hebben aangetroffen. Maar zij lijkt ons zcno gewichtig en, eerlijk gezegd, zoo vérstrekkend in haar slotwoorden, die wij vet lieten drukken, dat het ons gewenscht voorkomt haar nauwgezet le ontleden en haar gevolgen zorgvuldig na te.gaan. Immers welke bevoegdheid wordt hier voor de Regeering in het verschiet gesteld? Uitdrukkelijk en opzettelijk wordt door de meerderheid der Commissie ruimte gelaten voor een verschijningsverbod van bepaalde uitgaven. Rn het opleggen van dit verbod wordt niet zonder meer overgelaten aan den Rechter, om ’t te hanteeren als een bijkomende straf op grove persdelicten, zooals hij b.v. aan dronken chauffeurs het besturen van auto’s voor een bepaalden lijd kan verbieden, neen, het wordt, althans veronderstellenderwijze in handen gelegd van de Regeering, die deze zwaarste aller sancties ofwel zelve, ofwel door „haar organen” zal kunnen toepassen. Nu weten we wel dat alleen bij „grove inbreuk op de openbare orde” deze uiterste maatregel zal kunnen worden getroffen. Maar dit neemt niet weg, dat bij ongewijzigde aanvaarding van de voorgestelde regeling, de Regeering eventueel bij vinnige en volgens haar meening ordeverstorende kritiek op haar beleid, zelve de roede ter hand zal kunnen nemen om het schuldig orgaan te straffen en de hinderlijke kritiek te smoren. Dit nu lijkt ons een eerste stap op den weg der gouvernementeele willekeur en een eerste inbreuk op het in ons Staatsrecht algemeen erkend beginsel, dat de Regeering ordineert, maar dat de Rechter straft. Met deze meening bevinden wij ons in zeer goed gezelschap. Immers in het Maandblad der R.K. Staatspartij troffen wij voor cenigen tijd een artikel, waarnaar wij reeds verwezen in ons vorig nummer. Dit artikel draagt den titel „preventieve censuur” en het is geteekend met de letter „Kn.” Zijn wij wél ingelicht, dan is de schrijver niemand minder dan Mr. Dr. D. A. P. N. Kooien, Katholiek lid van den Raad van State Ziehier vooreerst de opinie van dezen gezaghehbenden schrijver over de drukpersvrijheid in het algemeen- Zonder drukpersvrijheid is onze rechtsstaat niet volledig. Niet alleen in ons recht, doch dieper nog is deze vrijheid verankerd. Zij is ons volk in de ziel gegroeid. Geen kwader man, dan een Nederlander, die niet zijn meening zeggen mag. Inde bakermat der boekdrukkunst heeft de drukpersvrijheid het eerst gebloeid. Niet steeds ten zegen, het zij erkend. Doch kwam ons land er slechter af dan andere, waar het ventiel van het opstandige woord werd gestopt en het volk aldus geprest werd tot de opstandige daad? Wat de staatkunde te vreezen heeft is niet bet teveel aan denkbeelden, doch het tekort. Uit het teveel resulteeren tenslotte nieuwe vormen, uit het tekort slechts achterstand. Het teveel kost papier, het tekort bloed. In het algemeen heeft hier te lande de publieke gedachtenwisseling door middel van de drukpers de ontwikkeling der ideeën bevorderd, en sociale hervormingen zonder schokken doen verloopen. In het algemeen toonde ons volk aan de politieke minderjarigheid te zijn ontwassen, en in staat te zijnde weelde der drukpersvrijheid te kunnen dragen. Vergeten wjj, katholieken ook niet, wat wjj inde jaren van onze emancipatie te danken hebben gehad aan onze vrije pers. Inderdaad, hadden wij hier te lande geen volledige persvrijheid genoten, in die mate, dal ieder hoofdredacteur eigen verantwoordelijkheid draagt en zijn volle zelfstandigheid behoudt, niet alleen tegenover de Overheid, maar zelfs tegenover het Bestuur der partij, waarvan hij deel uitmaakt, dan ware de fenomenale ontwikkeling onzer Katholieke dagbladpers van meetaf onmogelijk geweest! En men meene niet, dat onze bladen inde dagen van hun opkomst, inden tijd van het monopolie der neutrale school, inden emancipatiestrijd tegen den onuitstaanbaren eigenwaan van het „denkend deel der natie” altijd zoo hoffelijk, beschaafd en gematigd zijn geweest als wij ze thans kennen. De tijd dat bij het noemen van de thans zoo deftige en bezadigde „Maasbode” de hoofdletter Min sommige kringen dooreen R placht le worden vervangen, ligt nog geen halve eeuw achter ons Andere tijden, andere zeden! En het zou niet de moeite waard zijn, om een grondwetswijziging zelfs maar le overwegen, wanneer aan de nieuwe „bewegingen” op politiek gebied geen ander verwijt viel te maken dan dat vaneen overmatig gebruik van superlatieven en invectieven. Maar wij zagen in ons eerste artikel dat de kwaal der nieuwbakken persproducten dieper schuilt en de symptomen veel ernstiger zijn dan zij zelfs inde vlegeljaren van de S.D.A.P. ooit tot uiting zijn gekomen. Intusschen kan dit onloochenbaar feit wel de aanleiding zijn voor een scherper repressie door den Strafrechter, en in het ergste geval voor een verschijnings- of beter een schrijfverbod, bij wijze van bijkomende straf den dader op te leggen, maar nooit voor het optreden der Regeering aan het hoofd vaneen, zij het repressieve censuur! Ook in dit opzicht vinden wijden auteur in het „Maandblad” aan onze zijde. Ziellier wat hij dienomtrent schrijft op blz. 279 van den vorigen jaargang: „De wetgever zal heel veel bereiken door een herziening van het Strafwetboek, wat betreft het daderschap van persdelicten. Het is heter door het aannemen vaneen fictief daderschap dengene, die in feite hoofdradacteur is dus geen strooman te treffen dan rotatiepersen en drukkerijen. „Het schijnt Dr. Colijn wenschelijk voor te komen een orgaan als zoodanig te kunnen opheffen door tijdelijke of permanente verboden. Dit is een illusie. Zulke verboden werken averechts: als propaganda. Houdt den dader!” Wij sluiten ons gaarne bij deze gezaghebbende meening aan. Men fornmleere de persdelicten zoo scherp als het nuttig en noodig schijnt. Men verfware de straffen. Men schrijve richtlijnen voor aan de Ambtenaren van het Openbaar Ministerie tot strenge handhaving der wet. En desnoods voege men een verbod om te publiceeren als bijkomende straf bij de hoofdstraf tegen den dader. Maar nooit neme de Regeering de plaats in van den Rechter. Want dit ware de eerste stap naaide dictatuur, waarvoor de Hemel ons behoede in lengte van dagen! Rectificatie: In ons hoofdartikel van gisteren hebben wij een citaat gegeven uit het Maandblad der R.K. Staatspartij. De zetter maakte er per vergissing „volkspartij ’ van. Hij wist blijkbaar niet, dat deze partij reeds sinds drie jaren van het politiek tooneel is verdwenen. --- Rijksminister Kerrl ongesteld Hij moet zijn werk onderbreken om gezondheidsredenen. De rijksminister voor kerkelijke aangelegenheden, Hans Kerrl, heeft zijn werkzaamheden wegens gezondheidsredenen moeten onderbreken Hij lijdt aan een ernstige leverkwaal, terwijl ook zijn hart niet in orde is. --- Hevige hoofdpijnen VOOR ALTIJD VERDWENEN. Een merkwaardig geval van beterschap door gebruik van Kruschen Salts werd ons beschreven door mevr. H. E. te S. „Eiken morgen opnieuw stond ik op met ondragelijke hoofdpijnen. Ik was altijd moe en het leven sdtieen nauwelijks de moeite waard. Maar ik had zooveel over Kruschen Salts gelezen, dat ik besloot het ook eens te probeeren. Toen ik het ongeveer een maand lang genomen 'had, merkte mijn vriendin plotseling op: „Je ziet er veel beter uit, voel je je nèt zoo goed?” Toen ik ja zei, en dat het door Kruschen Salts kwam, schoot zij inden lach, en zei: „Och, waarschijnlijk zou je je zonder dat goedje wél zoo goed voelen.” Maar ik hield vol en na ongeveer drie maanden zei ze: „Werkelijk, ik heb nog nooit iemand zóó zien veranderen. Je bent een heel andere vrouw, en als dat door Kruschen Salts komt, ga ik het ook probeeren.” Kruschen Salts bestaat uit 6 zouten, die de werking van ingewanden en nieren bevorderen, en zoodoende voor meer afdoende verwijdering van afvalstoffen zorg dragen. Hierdoor wordt de oorzaak weggenomen van klachten als lioofdpyn, gevoel van vermoeidheid e.d. Probeer eens een tijdlang de dagelijksche dosis Kruschen Salts en U zult zich in alle opzichten prettiger voelen: geen hoofdpijnen meer, maar nieuwe levenslust en een onverstoorbare opgewektheid. Kruschen Salts is uitsluitend verkrijgbaar bij alle apothekers en erkende drogisten a ƒ 0.70 en ƒ 1.60 per flacon, omzetbelasting inbegrepen. Let op, dat op het etiket op de flesch, zoowel als op de buitenverpakking de naam Rowntree Handels Maatschappij, Amsterdam voorkomt. --- De Borinage De „N.R.Crt.” schrijft: Bergen-Mons... De sneltrein Brussel—Parijs schiet er langs met een lang-gerekt, tweetonig gefluit. Een uitgestorven stationsplein, slecht onderhouden parken, verlaten straten, een horizon afgebakend door hoog tegen den hemel afstekende, pyramidevormige sintelbergen... Dat is het Bergen van de laatste jaren, het middelpunt van wat vroeger een bedrijvige mijnstreek was. Vroeger. Want het gaat de Borinage slecht tegenwoordig. 16 van de 38 mijden in dit „pays noir” zijn gesloten. 20.000 mijnwerkers zijn in den loop der jaren werkloos geworden. Uitgeputte kolenlagen, verouderde exploitatiesmiddelen, dure transportkosten... Dit alles is o.m. de oorzaak van den troosteloozen toestand inde Borinage. Van het uitzichtlooze, dat een ieder, die langs de met zwarte kolensintels bedekte, slecht onderhouden wegen naar Frameries hobbelt, naar Quaregnon, Jemappes of Hornu..., met een soort beklemming moet opmerken. Uitgestorven dox-pen, leege straten, alleen voor diverse Maisons du Beuple, de werkloozen. Onverschillig langs de stoepen geschaard. Of in dichte drommen voor de deur, die iederen dag op denzelfden tijd geopend wordt, om hen den schamelen steun van 15 Belgische franken te doen toekomen. Een niet zeer groot bedrag voor de nujnwerkersvrouw om meer rond te komen. Maar alles bij elkaar, is de armoede nog niet het benauwendste element inde Borinage. De huisvesting is er zelfs beter dan wij in vele beproefde streken moeten aanschouwen. En de Borain, opgewekt en goedmoedig van nature, weet ondanks de vele tegenspoeden, zijn vroolijkheid te behouden. Maar bijzonder treffend in dit laqd der zwarte aarde, is het lot van de jongeren. Van de jongens vaneen jaar of veertien, die reeds doelloos langs de straten zwerven, of zich voegend bij de langs het Maison du Peuple geschaarde mannen, den dag tabakpruimend en lummelend doorbrengen, als zij. Mogelijkheden zijn er immers niet voor hen in deze steeds meer achteruitgaande mijnstreek. Het aantal werkende mijnwerkers neemt iederen dag af. Het aantal in exploitatie zijnde mijnen wordt iederen dag kleiner. En de levensvatbaarheid van de metaaluidustrieën, van de schoenfabrieken en pottebaKkerijen, is eveneens bijzonder klein. „Dat is onze grootste moeilijkheid”, vertelde ons de bovenmeester vaneen der scholen inde Borinage. „Wat moeten wij beginnen met onze jongens die alle klassen doorloopen hebben. Velen herhalen om den tijd te dooden de Hoogste klasse, zitten er soms voor een derde jaar._Maa dat is niet goed. Ze moeten eruit, weg uit eze streek, die nu eenmaal ten doode is ven. Want de Borain is een uiterst bruikbare werkkracht. Opvliegend en moeilijk van aard misschien, maar „pas niechant, pas meena > en bij deze woorden wenkte hij een klein jongetje, dat met een verongelijkt, verlegen gezichtje op het strafbankje zat. „Hij is er een zooa s zoowelen hier, no. 5 uiteen gezin, waarvan de man sinds jaren werkloos is. Wat kan men ui een dergelijke omgeving verwachten, wat is ervoor toekomst voor zoo’n jongen wanneei tu, zich niet weet los te maken van de aan dezen «rond vastgewortelde familie, die lievei de grootste armoede lijdt, dan de Borinage te verlaten. De Borinage is thans in staking. Niet voor de eerste keer. De armoede, de slechte toestanden inde mijnen, en bovenal het opvliegend karakter der bewoners, heeft deze streek steeds een brandpunt voor stakingen gemaakt. Dat de Borinage het voorbeeld van haar Antweipsch kameraden gevolgd heeft, is inde h'ud,'gef standigheden dubbel begrijpelijk. 35 a 40 tranc ner dag met een werkweek van veelal vier dagen slechte werkomstandigheden, en verder mijngangen, die oud als zü zijn, herhaaldelijk instorten Is het geen wonder, dat „tout va bi (bien) de terminologie van den Borain om uitte druk! I n dat de staking algemeen is geworden / In hun primitieve bioscooplokalen, inde zalen van het Maison du Peuple houden zij thans hun luidruchtige stakingsvergaderingen. ive Familie” is de kreet die steeds tcrugkeert, gedurende hun rumoerige betoogingen. „Camille... „Familie Delattre”... hun oude kameraad en mede-mynwerker, Ihans minister van arbeid in het tweede kabinet van Zeeland. Hij begrijpt immers de nooden en behoeften van zijn Borinage. \ an hem verwachten zij thans de oplossing van dit probleem, dat voor hen zelf niet te doorgronden is. In Bergen zit in zijn kantoortje achter den boekwinkel van de arbeiderspers, Plumat, secretaris van de socialistische federaties van de Borinage tevens burgemeester van Quaregnon, een van de zwaarst getroffen dorpen van deze streek. „?a va bien mal”, is het refrein van zijn uitvoerige betoogingen. „ca va mal”, om dan te vervallen ineen langdurig stilzwijgen. Inde stad zelf blijven ondanks het middaguur de straten verlaten. Op de hoeken der straten bedelaars, die hun kinderen afsturen op den niets vermoedenden vreemdeling. Inde plantsoenen is het gras slecht onderhouden; op de verwaarloosde uitzichttoren ’n schichtig-wegvluchtende kat, als uiteen graf verrezen, grijze, gebogen bewaker... Voor de rest de stilte vaneen uitgestorven, ten doode opgeschreven stadje... Slechts od gezette tijden de langgerekte, tweetonige fluit van den sneltrein naar Parijs... --- Engelsche orders in Rusland Uit Cardiff wordt gemeld: De bekende blikfabrikanten Richard Thomas & Co. heeft in Rusland een order geplaatst voor 100.000 ton gietü'zer. Een deel van deze order zal worden gelost te Newport, Swansea en Llanelly, bestemd voor de plaatselijke fabrieken. Dit is naar men gelooft de eerste keer, dat Russisch gietijzer in Zuid-Wales wordt ingevoerd. De geheele lading zal van Rusland naar Engeland worden vervoerd in Grieksche schepen. --- Oostenrijksche Frontmilitie blijft gewapend Uit Weenen wordt gemeld: De leider der Frontmilitie, vice-kanselier Baar-Barenfels, heeft voor vertegenwoordigers der buitenlandsche pers verklaard, dat ontwapening der tot dusver bestaande weerformaties niet in aanmerking komt. De Frontmilitie zal naast ’t bondsleger bestaan, en evenals de fascistische militie in Italië, naast het leger, doch in nauwe samenwerking met het bondsleger arbeiden. In tijd van oorlog staat de frontmilitie onder het bondsleger. De vice-kanselier hoopt, wanneer de financieele toestand dit toelaat, tegen de 3000 miliciens permanent onder de wapenen te houden. --- VANDAAG ZIJN ZONNEBADEN GEWENSCHT? Inde overwegend katholieke deelen van ons land bespeurt men een algemeene bekendheid en instemming met één maatstaf: de inrichting mag niet gemengd zijn. Is aan dezen eisch voldaan, dan is de overheid tevreden en de zaak kan beginnen. En toch! Is dat wel de eenige norm? Zelfs duiven wijde vraag stellen of liet wel de. voornaamste maatstaf is die we moeten aanleggen. We stellen haar, omdat wij inde ervaring van de laatste jaren daartoe redenen hebben gevonden. Die ervaring immers heeft ons doen zien, dat zeer dikwijls aan het zwembad annex een „zonnebad” wordt aangelegd en dat beste, brave lieden dit zonnebad als een bijzondere aanwinst en attractie van hun inrichting prijzen. Maar hoe staat het nu met dat zonnebad?' Ts het nu inderdaad zoo onschuldig, aaubevelenswaardig, gezond, sterkend, als het wordt voorgesteld? Wie zich niet beperkt tot napraten en nadoen va» wat anderen eerder zeiden en deden maar ’t nieuwtje dat zich stilletjes een burgerrecht aan het verwerven is, eens oratorisch beziet, moet toch wel belangrijke bezwaren tegen deze moderne badmethode ontdekken. Vragen we ons eerst eens af, hoe het zonnebad ontstaan is. Heeft op een goeden dag een ondernemend man ergens op een zandige plaats inde hei een schutting neergezet met een poort erin, waar men gelegenheid had, zich gedeeltelijk ontkleed neer te leggen inde zon? Neen! Geen sterveling heeft daaraan gedacht en niemand zou dat hebben aangedurfd. Langzaam en zoetjesaan is het zonn'ehad hinnengesmokkeld inde zweminrichting. Het is immers de natuurlijkste zaak van de wereld, dat, wie gaat zwemmen, zich van zijn overtollige kleeding ontdoet en zich beperkt tot het in verband met de welgevoeglijkheid noodzakelijke. Deze zwemkleeding is ineen zweminrichting normaal en niemand neemt daar aanstoot aan. Zü is echter ook alléén ineen zwembad normaal en nergens anders.- De aard van de kleeding wordt nu eenmaal bepaald door het uur van den dag, de omgeving waarin men zich bevindt. Wie zich daar niet aan stoort gedraagt zich belachelijk en onbehoorlijk. Zoomin als een metselaar in smoking op den steiger staat, zoomin zit een zwemmer in zijn tricot aan een diner aan. Welnu, er is een groote klasse van menschen, die het zwemwater als regel te koud vindt, die het zwemmen vermoeiend vindt, die het zwemmen en baden inde openlucht absoluut niet interesseert. maar die blijkbaar wel gaarne inde zeer luchtige kleeding van den zwemmer zich overgeeft aan de lauwe genietingen van eenige uren luieren inde zon. Zü zün zelfs blijkens de ervaringen aan de kust verre inde meerderheid hoven de zwemmers. Handige zwembad-exploitanten hebben dit waargenomen en er hun financieel profijt van getrokken door ook deze „baders” service te geven en zoo ontstonden de „natuurbaden”. In deze natuurbaden was oorspronkelijk de zwemgelegenheid in goed Nederlandsch het smoesje, dat het rondwandelen en rondhangen in zwemcostuum moest rechtvaardigen. Later, toen niemand wakker werd, is men brutaler geworden. Het zonnebad ging in uitgestrektheid de zwemgelegenheid verre overtreffen en deze laatste werd regelrecht byzaak. Bü een bezoek dat we vorigen zomer eens aan zulk een natuurbad brachten, lag het diepe bassin daar eenzaam en verlaten, in ’t ondiepe gedeelte telden we vijf bezoekers, van het uitgestrekte zonnebad was nagenoeg geen plekje onbezet. De moreele goodwill van het zwembad wordt eenvoudig misbruikt voor het zonnebad. Natuurlijk werd van de hygiënische kwaliteiten van het zonnebad hoog opgegeven. Wü zullen de laatste zijn, om de heilzame werking van zonlicht en frissche lucht op het lichaam te ontkennen. Maar is het voor deze heilbrengende werking noodig, dat het lichtbad genoten wordt ineen luien, volkomen passieven toestand? Is da; zelfs gewenscht? Uit overwegingen van geestelijke gezondheid zeer zeker niet! Het passieve zich overgeven aan het genot van de streelende zonnewarmte maakt sensueel, ’t verslapt den wil, reduceert de energie. Hoe treffelijk is de tegenstelling tusschen deze wijze van baden en het zwembad. Het laatste staalt de zenuwen, verhoogt den moed. geeft nieuwe veerkracht, werkt verhelderend op het denken, schenkt voor den nacht een gezonde, diepe slaap. Er is zoo bezien niet de minste verwantschap tusschen het zwem- en het zandbad; integendeel, zü zün in wezen en uitwerking aan elkaar tegengesteld. Zü demonstreeren dat ook duidelijk. Bezoek een „echt” zwembad en zie het klaterende leven in het water, luistert er naar en ge hoort de levenslust opbruisen; het is allesbeweging, vol van vitale activiteit. Bezoek een zonnebad. Hier en daar een langzame beweging van ’n zich gemakkelyker schikkend bader, ’n lauw gemurmel van enkele stemmen, verder stilte...... Zooals het zwembad het symbool mag heeten vaneen zich verjongende generatie, zoo mag het zonnebad het zün vaneen decadent geslacht. Een symboliek, die door het scheiden der sexen niet minder spreekt. Het is daarom zeer de vraag, of men door het annexeeren van zonnebaden aan onze zweminrichtingen de volksgezondheid wel een dienst bewijst, bijzonderlük de geestelijke volksgezondheid En we zün het volkomen eens met den Inspecteur der Lichamelijke Opvoeding te Amsterdam, Dr. K. H. van Schagen, die niet aarzelde in dit verband te wijzen op de decadentie der Roroeinsche beschaving, zich o.a. in dergelijke badm-isbruiken uitend, als afschrikwekkend voorbeeld. Het wordt daarom onzes inziens hoog tijd, dat men zich gaat realiseeren wat men doet als men de zakelüke natuurbad-exploitanten kritiekloos na-aapt, slechts onder deze restrictie dat men de sexen scheidt. En men make in zijn actie tegen zedenverwildering een duidelük onderscheid tusschen het goede en slechte. Want ook dit is een gevaar: dat men in zijn ijver met het badwater het kind weggooit. Daarom is een duidelijk onderkennen van het gevaar, in meer dan één opzicht geboden. --- Australisch ministerieel bezoek aan ons land Met het K.L.M.-vliegtuig „de Lijster” dat Woensdagmiddag te kwart over vier uit Parijs te Amsterdam aankwam, arriveerde op Schiphol de Austalische minister van Justitie en Nijverheid, R. G. Menzies, die een officieel, zij het ook kort bezoek aan ons land komt brengen. Omtrent de aard van zijn bezoek aan Nederland deelde hij mede, dat hij weliswaar de offi. cieele opdracht tot het brengen van dit bezoek van zijn regeering heeft gekregen, doch dat daarbij niet de bedoeling voorzat, dat hij in Nederland speciale kwesties zou komen behandelen. Hij geloofde, dat de huidige stemming in Australië ten opzichte van Nederland zeer gunstig was om beiderzijds ernaar te streven niet alleen de handels-, maar ook de cultureele betrekkingen lusschen de beide landen zooveel mogelijk te bevorderen. Concrete mededeelingen omtrent deze mogelijkheden wilde de minister echter niet doen. „Ik ben immers geen minister van handel” merkte hij op. Een soortgelijke opmerking maakte hij toen wij hem nadere bijzonderheden vroegen omtrent de mogelijkheden tot uitbreiding van het Nederlandsche luchtverkeer naar Australië. „Ik ben evenmin minister voor de luchtvaart en ik zal dan ook wat ik hier verneem overbrengen aan mijn regeering, die alleen bevoegd is besluiten te nemen. Ik zal mij zooveel en zoo goed mogelijk van alles op de hoogte stellen en naar mijn beste weten adviseeren, doch bindende besprekingen voer ik hier niet en zelf zal ik mij niet speciaal met luchtvaartkwesties bezig houden. Woensdagavond werd in het restaurant van Schiphol den Australischen gast door de regeering een diner aangeboden. Donderdag werd een bezoek gebracht aan de Philips fabrieken te Eindhoven en vandaag zal de minister in Den Haag zijn, waar hij verschillende leden der regeering zal bezoeken en ontvangen zal worden door den minister president, dr. H. Colijn. Vermoedelijk zal hij daar ook nog eenige besprekingen voeren, waarna hij inden namiddag per vliegtuig naar Londen terugkeert. --- Advertentie nF AitnNNF’S VAN niT BLAD tusschen 18 en 65 laat ziln volaens onze Verzekertngsvoorwaarden tegen ongevallen verzekerd voor de volgende bedragen: , itnnn w, .ige innn »« o»'« i nnn «i 10(1 i0(| f5S,“ï f Qfl Skdïn'S ïïï jjfl . «Ïm”” fjjj. b2^eïw‘y™ flfl- f5 – ”n f2II0.-“as f600.-TüssBjf 1300.-ja ibü.tbll. iaü.ïai- ——,ia- -T*: 'I.:.“.T *.n,.end ah.nnê zlln – Poll» Aehoelt NIET verstrekt te warden – leder. e.nglft. MOET binnen DR.EMAAL 24 UUR n» hel ongeval g.scn.ooo. Deze verzekering is geldig