GEMENGD NIEUWS HET SPAANSCHE GOUD. Een goede portie conflict-stof verdreven. – Hoe het transport plaats vond. Wij lezen inde „Msb.”: Oef! had de wereld reden uitte roepen, toen weer een goede portie conflictstof uit haar midden verdween. Het Spaansche goud ging de grens over en dat is een gebeurtenis, die mogelijkerwijze, blijken zal van internationale beteekenis te wezen. De voorname hinderpaal op het pad, dat naar een goede verstandhouding tusschen Frankrjjk en Spanje voert, is nu weggeruimd en de toekomst zal ons leeren, of en tot hoever dat pad bewandeld zal worden. Voorloopig is echter de Fransche tabaksregie het kind van de rekening en dat is een blij voorteeken. Zij heeft opdracht gekregen in allerijl vijftigduizend pakjes sigaretten naar de grens te sturen en die opdracht wijst er op, dat de loozing van de Spaansche vluchtelingen in Frankrijk, na de restitutie van het goud, in versneld tempo voortgezet gaat worden. Aangezien elk terugkeerende van de Fransche regeering, bij het passeeren van de grens, een pakje sigaretten ten geschenke ontvangt, moet de regie haar sluimer nu eens onderbreken. De restitutie van het goud had op grond van een geveld vonnis plaats, maar lang vóór het uitgesproken werd, was met de ten uitvoerlegging ervan reeds een begin gemaakt. Inderdaad waren reeds 12 dagen lang vijftien beambten van de Spaansche staatsbank in Mont de Marsan dag aan dag bezig om het goud te tellen, te inspecteeren en in te pakken. De schat bestaat n.l. slechts voor een onbeduidend deel uit baren; de gansche rest wordt door dollarmunten gevormd en deze moeten niet alleen geteld, maar ook stuk voor stuk op hun echtheid onderzocht worden. Daarna in zakjes verpakt en, tegen den tijd, dat het vonnis viel, lagen de zakjes, een gewicht Van 45.000 kg. vormend, al voor vertrek gereed. Voor het transport had men vijf vrachtwagens te Straatsburg ontboden bij een firma, die zich in vervoer van ongewoonheden specialiseert. Vier camions waren noodig en de vijfde trad als reserve op. Het waren geen pantserwagens, deze vehikels, maar mooi beschilderde en goed gesloten wagens. De directeur van de Banca de Espana was in persoon naar de Mont de Marsan overgekomen en daar ter plaatse werd quitantie gegeven en had de vervulling van de overige formaliteiten plaats. Daarna werden de portieren gesloten en door den directeur van het zegel der staatsbank voorzien. Aangezien het gangsterdom in Frankrijk geen Amerikaansche proporties aangenomen heeft, waren de getroffen voorzorgsmaatregelen bescheiden van omvang. De bewaking van het transport was toevertrouwd «an een kapitein van de gendarmerie, die dertig man op motorfietsen den 150 K.M. weg af liet patrouilleeren, welke Mont de Marsan van de grens sch'eiden. Dit is niet veel, vooral wanneer men weet, dat geruchten omtrent het transport reeds des morgens iii omloop waren, zij het dan niet in preciesen vorm. De kapitein zelf opende, van acht gendarmen vergezeld, den stoet. Dan volgden de vijf rijk beladen camions, en daarna nog een sluitautotje met wat politie. Op den bok van de vrachtwagens zaten naast den chauffeur een Fransche detective en een beambte van de Banco de Espana. De reis ging naar het grensdorp Behobie, een drietal k.m. Oostelijk van Hendaye gelegen. De plaatselijke grensbrug over de Bidassoa is bereids drie jaar gesloten, maar werd voor de bijzondere gelegenheid even in gebruik hersteld. Aan de Fransche zijde stonden wat toeristen, die bij toeval van het evenement getuigen zouden zijn. Onder hen een grijze Amerikaan, die aan zijn echtgenoote verklaarde, dat het ietwat vreemd uitziend transport een reizend circuswas, dat zich naar Spanje begaf om de menschen daar te lande wat op te vroolijken. Toen de man uit den mond van omstaanders vernam, dat de kunstenaars van dit reizend circus allemaal Amerikanen waren en nog wel van puur goud, verloor zelfs zijn echtgenoote het spraakgebruik en het is niet zeker, of het later teruggevonden werd. Aan de grens haastig een paar formaliteiten en nog een incidentje, dat de vroolijkheid van de toekijkers hoog de lucht in voerde. Eender goudauto’s weigerde n.l. te vertrekken. Koppig als ’n muilezel bleef zij staan en noch de zoete woordjes noch de krachttaal van den chauffeur konden ’t vehikel er toe bewegen Frankrijk uit en Spanje in te rijden. De gouden dollars scheen’het sejour in Frankrijk zóó goed bevallen te zijn, dat zij niet meer weg wilden. Na een wijltje scheen de auto echter toch te begrijpen, dat er niets aan te doen was. Zij sloeg weer aan en onder luid gelach van de menigte was de stoet nu spoedig uit aller oog verdwenen. --- IN EEN VLAAG VAN VERSTANDSVERBIJSTERING GEPLEEGD. Woensdagavond laat is op de Langegracht te Leiden een moordaanslag gepleegd, waarbij de 30-jarige Textielarbeider J. F. T„ wonende aan de Uiterstegracht zoodanig met een mes is toegetakeld, dat aanvankelijk voor zijn leven werd gevreesd. Omstreeks 12 uur wandelde T. aldaar met een juffrouw die hij naar huis zou geleiden. Toen zij ter hoogte van de Vincentiuspoort waren gekomen, hoorden zij iemand hard achter hen aanloopen en het volgende oogenblik had een man den niets vermoedenden T. met een zakmes twee diepe steken inden rug tusschen de schouderbladen en het hoofd toegebracht. Het slachtoffer, dat hevig bloedde, wist zich naar de portiersloge van de stedelijke lichtfabrieken te sleepen, waar hij voorloopig werd verbonden, in afwachting van de komst van den eersten hulpdienst, die hem naar het Academisch Ziekenhuis overbracht. De man had zooveel bloed verloren, dat aanvankelijk voor zijn leven werd gevreesd. Gisteren was de toestand iets beter, al blijft deze zorgelijk. De dader, de 36-jarige werklooze M. van Z. werd even later in zijn woning gearresteerd, ’t geen met eenig verzet gepaard ging. Over de motieven tast men volkomen in het duister. De verslagene noch diens metgezellin herinneren zich den dader ooit eerder te hebben gezien, terwijl de laatste vertelde ook ’t slachtoffer en de hem vergezellende juffrouw niet te kennen. Vermoed wordt dan ook, dat hij ineen vlaag van waanzin heeft gehandeld. De man blijft voorloopig in verzekerde bewaring. --- OVERSTROOMINGEN IN NOORD-CHINA. Tusschen Tientsin en Peking zijn 150 dorpen met een bevolking van 50.000 zielen overstroomd, als gevolg van het doorbreken der dijken van de zijrivieren van de Haiho. Op verscheidene plaatsen ondervindt het treinverkeer vertraging. Tientsin is voor verkeer gesloten. --- DIEFSTALLEN IN ZWEMINRICHTINGEN. Vijftienjarig meisje op heeterdaad betrapt. Woensdagmiddag ontdekte men in het Schinkelbad te Amsterdam, dat een meisje zich ophield ineen badhokje, waar zij niets te maken had. Daar vermoed werd dat zij minder goede bedoelingen had werd zij aan de politie overgeleverd. Op het bureau Overtoom bekende zij inderdaad, dat zij een en ander had willen wegnemen. Bij ’n huiszoeking werden twee poederdoosjes en twee leege portemonnaietjes, gevonden. De politie van het bureau Overtoom 449 verzoekt degenen, die dergelijke voorwerpen missen, zich aan het bureau te willen vervoegen. --- KINGSFORD SMITH NOG NIET VERGETEN. Nieuwe nasporingen? Kingsford Smith is nog niet vergeten. Opnieuw zullen pogingen in het werk worden gesteld de plaats op te sporen, waar de beroemdste vlieger van Australië in 1935, ergens aan de kunst van Burma, het onderspit heeft moeten delven. De Australische minister voor de civiele luchtvaart, Fairbairn, heeft ineen interview medegedeeld, dat hij zich in verbinding heeft gesteld met den minister van Defensie, Street, met het voorstel eender nieuwe „vliegende forten” van de Royal Australian Air Force, welke binnenkort zullen worden afgeleverd, met het opsporingswerk te belasten. Minister Fairbairn zeide, dat het feit, dat men in Juni 1937 een wiel van Smithy’s machine aan de Zuid-Westkust van Burma heeft gevonden, ’t bewijs levert, dat zijn vliegtuig ergens inde buurt moet zijn neergestort. Bij nasporingen, welke hier in Februari van het vorige jaar zijn gedaan, heeft men op enkele boomen, welke vlak bij een steile rots stonden, sporen vaneen voorbijscherend vliegtuig gevonden. De groote actie-radius van het „vliegende fort”, aldus minister Fairbairn, maakt het mogelijk, dat enkele dagen aan een grondig onderzoek worden besteed. „Ik weet, dat de kans gering is, dat men iets van sir Charles of zijn machine zal vinden, doch de gelegenheid, welke zich hier biedt, is m.i. te gunstig”. Naar uit Londen wordt vernomen, is nog geen datum voor aflevering der nieuwe machines vastgesteld. --- POGING TOT BRANDSTICHTING DOOR GEESTESZIEKE. Woensdagmiddag heeft een vrouw, die vijandige gevoelens tegen de bewoners vaneen eerste verdieping vaneen woning inde Okeghemstraat te Amsterdam koesterde, gepoogd brand te stichten. Zij goot petroleum inde brievenbus en wierp er een paar brandende lucifers achteraan. Nog voordat de brand een ernstigen omvang kon aannemen, hadden de bewoners het brandje inde brievenbus opgemerkt en werden de vlammen gedoofd, zoodat erger werd voorkomen. Aangifte volgde bij de politie, die de vrouw aanhield. Men bleek met een geesteszieke te doen te hebben, die inden waan leefde, dat de bewoners van het bewuste huis haar kwaad wilden doen. De vrouw is naar het Wilhelmina-gasthuis ovérgebracht. --- MET DEN KINDERWAGEN ER OP UIT. Onder de baby gestolen manufacturen. Te Musselkanaal hebben verschillende winkeliers, vooral manufacturiers, de gewoonte om verschillende artikelen op hun trottoirs uitte stallen. Vooral tijdens de zomersche dagen maken de winkeliers hier een gebruik van en de winkelend» dames vinden er een genoegen in om eens wat te gaan „neuzen” in al het begeerlijks dat uitgestald wordt. Het bleek telkens, dat er artikelen vermist werden; dan jurkjes, dan andere voorwerpen. De dader of daders konden niet gemakkelijk opgespoord worden, toch is men er eindelijk in geslaagd. Het bleek namelijk, dat na een bezoek van de vrouw die achter een kinderwagen wandelde, meermalen goederen vermist waren. Met groote interesse passeerde zij de étalages en meerdere artikelen werden zoo nauwlettend bekeken, dat het argwaan moest wekken. De politie werd met het geval in kennis gesteld en op een gegeven moment hield zij de vrouw staande. Deze belangstelling gold echter niet zoozeer de baby, die zich inden wagen in diepe rust bleek te bevinden', doch den anderen inhoud. Toen de wagen werd nagezien hleken er o.a. in te zitten: twee schorten, een paar kinderkousen, een paar schoenen en een blouse. Deze goederen bleken bij een achttal winkeliers te zijn ontvreemd. De vrouw trachtte eerst nog te ontkennen door te vertellen, dat de goederen dooreen 5-jarig knaapje, dat haar vergezelde, waren gevonden, maar tenslotte viel zij door de mand. --- POLITIEK RELLETJE OP DE ROZENGRACHT. Twee mannen aangehouden. In verband met een relletje van Vrijdagavond op de Rozengracht te Amsterdam, waarbij politieke tegenstanders een colporteur van „Volk en Vaderland” hebben mishandeld, heeft de politie van het bureau Marnixstraat een 34-jarigen en een 18-jarigen man aangehouden en op het bureau ingesloten. Zij zullen voor den officier van Justitie worden geleid. Verdere arrestaties in deze zaak zijn nog te wachten. --- MOTORRIJDER TEGEN EEN BOOM. Donderdagochtend omstreeks zes uur is de motorrijder Wieringa uit Groningen te Leuvenheim, onder Brammen, tegen een boom gereden. Hij liep ’n schedelbasisfractuur op en een zware hersenschudding. Nadat een geneesheer hem de eerste hulp had verleend, is hij naar het R.K. ziekenhuis te Zutfen overgebracht. Zijn toestand is levensgevaarlijk. Het ongeluk is vermoedelijk te wijten aan oververmoeidheid. W., die musicus is, had tot half twee ’s nachts in Eindhoven gewerkt en bevond zich op weg naar huis. Het motorrijwiel werd geheel vernield. --- Tarief voor postcheques Bij koninklijk besluit is onlangs een kleine vereenvoudiging gebracht inde wijze van berekening van het evenredig recht voor postcheques. Het tarief ven 15/100 0/00 van het bedrag wordt niet meer berekend over het juiste bedrag van de cheques, maar overeen bedrag dat verkregen wordt door eenige afronding naar boven of naar beneden. Het bedraagt thans: Bij bedragen tot en met f 100 nihil. Boven f 100 tot en met f 500 5 „ f 500 „ „ „ f 1500 15 „ f 1500 „ „ „ f 2500 15 „ f 2500 „ „ „ f 3500 45 „ f 3500. „ „ „ f 4500 60 „ f 4500 „ „ „ f 55.00 75 „ f 5500 „ „ „ f 6500 90 „ f 6500 „ „ „ f 7500 105 „ f 7500 „ „ „ f 8500 120 „ f 8500 „ „ „ f 9500 135 enz. De overeenkomstig het bovenstaande berekende rechten worden steeds, evenals tot nu toe, verhoogd met het vaste recht van f 0.05 voor elke cheque. --- Paus Pius XII en de Duitsche Katholieken Op 20 Juli j.l. heeft de katholieke jeugd van het aarsibisdom Freihurg de jaarlijksche belijdenisdag gehouden, bij welke gelegenheid een telegram aan den H. Vader werd gezonden, om uiting te geven aan de onwankelbare trouw van de deelnemers jegens het H. Geloof. Mgr. Dr. Gröber, aartsbisschop van Freihurg, heeeft een antwoordtelegram ontvangen van den H. Vader, waarin Paus Pius XII mededeelt, dat hij diep getroffen is door deze gelofte van trouw en moed der katholieke jongemannen. De H. Vader heeft aan alle deelnemers van de Relijdenis-Zondag en aan alle geloovigen van het Aartsbisdom den Apostolischen Zegen gegeven. --- De Kath. Esperanto-Centrale te Brno door de Gestapo gesloten Te Brno bevond zich sinds eenige jaren het generaal-secretariaat van de Internationale Esperanto-vereeniging (1.K.U.E.) de uitgeverij van het maandblad „Bspero Katolika” en een particuliere uitgeverij voor katholieke Esperantolitteratuur. Naar het laatste nummer van de nu in België gedrukte „Espero Katholika” meldt, werd de Esperanto-centrale te Brno door de Gestapo gesloten. Al het materiaal, de kasgelden, de boeken enz. werden in beslag genomen. De heer L. de Jong (Holland) is belast met de taak van voorloopig Secretaris-Generaal van de Internationale Katholieke Esperanto-vereeniging. --- VERHAAL VAN DE WEEK DE SALOMON VAN HET ROODE EILAND DOOR FATHER LOHMAN. In het jaar 1810 boog de grootste koning der Madagassen zich, naar het voorbeeld van zijn voorvaderen, over de heilige bron van Nosifito, om zich daarin te spiegelen. Vol schrik sprong hij op: „Mijn hoofd is oud geworden, mijn dood is nabij”. In Andohalo verzamelde hij toen zijn geheele volk. Radama, zijn zoon, moest den heiligen steen beklimmen en de koning riep zijn volk toe: „Na mijn dood is Radama uw koning.” Kort daarop roeiden de Madagassen hun grootsten held in een zilveren boot naar de koninklijke doodengroeve in Ambohimanga. De naam van dezen koning eischt een kwartier spreekoefening. Andrianampoinimerina heet hij, d.w.z. de door het Merinavolk gewenschte prins, en hij regeerde 23 jaar lang zijn volk van 1787 1810. Koning Andrianampoinimerina kon lezen noch schrijven, maar hij heeft zooveel wijsheid getoond inde sociale grondbeginselen, die hij aan zijn volk gaf, dat men hem den „Salomon van hel roode eiland” heeft genoemd. De Fransche regeering liet in Ambohimanga een marmeren plaat aanbrengen met de woorden „Hier leefde en regeerde de groote koning Andrianampoinimerina.” De meeste tradities en gebruiken, die den grondslag van de levenswijze der Madagassen vormen, zijn afkomstig van dezen eersten, grooten wetgever van het Merina of Hovavolk. Hij gaf zijn volk een burgerlijk recht en een strafrecht. De rechten en plichten van alle volksklassen, van den slaaf tot aan den koning, waren daarin vastgelegd. Al deze wetten verkondigde de heerscher in zijn lange Kabary (redevoeringen) voor het vergaderde volk. Inden lateren tijd zijn vele van deze redevoeringen verzameld en indruk verschenen. De koning werd bijgestaan door de „Vadintany” (raadgevers). Evenals de herauten van Karei den Groote doorkruisten de Vadintany het machtige rijk naar alle kanten, zij deelden de koninklijke besluiten aan alle volkslagen mee, controleerden het land en brachten aan het opperhoofd rapporten over de gebeurtenissen in het rijk en de wenschen van het volk uit. De koning was niet slechts de heerscher, maar ook de bezitter van land en menschen. „De aarde van dit land en de macht behoort aan mij”, verklaarde Andrianamponimerina, „ik verdeel den grond zooals ik verkies, omdat dit zoo mijn wil is. Het menschelijk leven is heilig, alleen ik kan over mijn onderdanen de doodstraf uitspreken. Het Merinavolk zij als een parelhoen, welks gevederte slechts één kleur heeft.” De persoon van den koning was onaantastbaar, heilig. Een ieder moest den specialen koningsgr»et kennen: „Heer, gij moget een hoogen ouderdom bereikenen zonder ziekte, gij moget slechts oud worden met uw volk.” Alleen boven den koninklijken draagstoel mocht een rood scherm worden gespannen. Alles week eerbiedig terug, als de koninklijke dienaren voorbijtrokken met rijst, water of brandhout dat voor den koning bestemd was. Niemand mocht aan den koninklijken disch aanzitten, niemand mocht hem van boven tot beneden aanschouwen, niemand mocht hooger staan dan de koning bij zijn doortocht. In zijn groote redevoeringen voor het volk eischte Andrianampoinimerian met bijzomVren nadruk de eenheid en eendracht onder zijn volk. In ieder dorp moesten allen de vreugde en het l:'den van ieder afzonderlijk dragen. Zij moesten elkander helpen bij ’t bouwen van hutten en bij het planten en oogsten van rijst. „Wanneer ienv’nd dit broederlijk vredesverhond verbreekt”, zoo luidde de strenge spreuk van den grooten man, „dan moet hij in vergetelheid geraken. Ver- mijd hem. Niemand geve hem vuur. De rook, die uit zijn hut opstijgt, vermenge zich nimmer meer met den uwen. Zijn verwanten zullen onder schande begraven worden.” Verbazingwekkend is vooral de uitspraak die Pater Callet in zijn geschiedenis over dit volk „Andrianampoinimerina’s liefdewet” noemt: „Bemint elkander, ik maak daarvan een wet, om U daartoe te dwingen. Het is beter met den koning in oneenigheid te leven dan met zijn buurman. Den koning ziet men zelden, den buurman dagelijks. Wanneer de buurman uitrust inde schaduw van Uw hut, stoor hem dan niet; wanneer hij bij U rijst wil leenen, geaf het hem. Begraaft elkander! Bij de lijken moet gij geen onderscheid maken tusschen zachte en ruwe menschen, tusschen vriend en vijand. Men moge bij het 'graf vaneen rijke naar believe ossen slachten, maar allen moeten van het vleesch kunnen eten. Voor de begrafenis vaneen arme zorge het geheele volk.” Allen moesten meehelpen, om voor den doode het „lamba mona”, den zijden doek en den zweetdoek van roode zijde te koopen, hel gewone kleed, waarmee volgens hun opvatting, de doode Merina het rijk der geesten binnengaat. Andrianampoinimerina gebruikte al zijn geestkracht, om den grond van zijn land vruchtbaar te maken, om zijn volk arbeid en voedsel te verschaffen. Hij speelde het werkelijk klaar, dezen grond, waarvan een geleerde laconisch zeide: „Hij bezit de kleur en de vruchtbaarheid vaneen baksteen”, in menig opzicht te verbeteren. Alles moest meehelpen, om het vernielende element, het water, door reusachtige dammen in toom te houden. Er weren kanalen gegraven, om de velden te bebouwen en te bevloeien. De koning hield ’n heele reeks redevoeringen om de ingekankerde luiheid van zijn volk te hekelen en de arbeidsmethode tot in bijzonderheden te bepalen. In Andohalo stond hij op een steen en sprak tot zijn volk: „De luiaards moet gij verachten. De honger en de ledigheid maken hen tot dieven, tot grafschenders en oproerlingen. De arbeid onderscheidt den eerlijken mensch van den bedrieger. Mannen en vrouwen! Plant rijst ! Plant Maniok ! Plant bananen ! Plant mais ! Plant boonen ! Plant olienoten ! Plant aardappelen ! Draagt ook ruimschoots mest op de velden !” Dan volgen diepzinnige beschouwingen, om den arbeid door zijn hoog aanzien en zijn machtigen invloed te bevorderen: „De rijst en uw koning zijn slechts één wezen. De maniokwortels zijnde zuilen van mijn rijk, het zijn mijn soldaten inden oorlog tegen den hongersnood. Maar daar mompelt iemand, misschien een hoovaardig man of een ijdele vrouw: „Ik walg er van, om mest te dragen.” O gij, hoogmoedig wezen, wel draagt gij armbanden, .parelsnoeren, haarlinten, maar zeg mij,' wat baat u al die hoovaardij, wanneer gij een leege maag hebt?” Den rijken en machtigen riep de wijze man toe: „Gij zijt de bloemen van het veld, de mond van het volk grijpt naar de spade! Geeft aan de kleinen het voorbeeld.” Wanneer een arme om ondersteuning vroeg, dan liet de koning hem een spade geven en zei tot hei»: „Wanneer ik u geld geef, dan koopt gij een „lamba” (kleed) dat spoedig verslijt. Deze spade zij uw verdienste. Koop eerst een kip, dan een gans, dan een schaap, dan een os en tenslotte een slaaf. Door wijze maatregelen bracht de vorst een feilen wedijver inden arbeid. Hij organiseerde ieder jaar voor het zaaien een plechtige verdeeling van spaden, voerde het zoogenaamde „Dinagebruik” in, een wedstrijd tusschen twee dorpen. De boeren daagden hun buurlui uit: „Zoo gij meer arbeidt dan wij, dan zullen wij zijn als wilde zwijnen en moogt gij ons steenigen.” Dat was natuurlijk slechts Oostersche wijze van spreken. Wi ede wedstrijd verloor, moest een os betalen, die dan gemeenschappelijk werd opgegeten. Andrianampoinimerina is de grondlegger van de landbouwbedrijven in Madagascar: „Brengt mij inden oogsttijd proeven van uw arbeid,” sprak hij tot zijn volk, er zal geen belasting zijn. Ik ben rijker dan gij en ik heb niets van u noodig, maarde vruchten van uwen arbeid, het werk uwer handen, wil ik zien en bewonderen.” Hij deelde ruimschoots geschenken uit aan de winnaars van den wedstrijd en riep hun toe: „Bravo, uwe vrouwen en kinderen zullen geen leege maag hebben. Glanzend en vet wil ik u zien, dik en sterk.” De dorpsbestuurders waren aansprakelijk voor de uitvoering van het werk. Zij hadden hun voorschriften van den koning: „Wanneer gij een gezond mensch na den opgang van de zon ziet slapen, geef hem dan een behoorlijk pak slaag. Wie niet in staat is, een maniokwortel te planten, verdient ook geen rust. Jaagt de luiaards uit het dorp! Het huis in het Noorden verrade het huis in het Zuiden!” Andrianampoinimerina stelde landbouwinspecteurs aan, die regelmatig rondreizen moesten maken. Hij stichtte groote weekmarkten en liet de bevloeiïngskanalen vergrooten om het scheepvaartverkeer te bevorderen, waarlijk verbazingwekkend is het werk van dezen grooten man, den grondlegger van de maatschappelijke orde van het Merinarijk. En tóch op één gebied heeft deze groote menscbengecst jammerlijk gefaald: op het gebied der zedelijkheid. De zedeloosheid van dit volk was zoo groot, dat de eerste Europeanen, die ermee in aanraking kwamen, zeiden, dat het niet immoreel, onzedelijk, maar a-moreel, inderdaad zonder zeden was. Zoo had Andrianampoinimerina naast andere wreedheden en wangebruiken ook het vreeselijk gebruik van de Tanguinproof in het openbaar gehandhaafd. De veroordeelde moest van deze giftige vrucht eten, vermengd met drie stukjes kippenhuid. Wanneer hij deze stukjes weer uitbraakte, dan werd hij onschuldig geacht en anders werd hij ter dood gebracht. Twee maanden voor den dood van Andrianampoinimerina werd deze straf door de hovelingen uitgesproken over allen, die den koning naderden, omdat men de verdenking koesterde, dat men hem had vergiftigd. Ja, ook de scherpste menschengeest geraakt op dwaalwegen, wanneer bij niet door de ster van de wijsheid Gods op het juiste spoor gehouden wordt. „De mensch is slechts een riet, het zwakste der natuur, maar een riet, dat denkt”, zei eens d > Fransche schrijver Blaiso Pascol. Hij is en blijft een zwak schepsel. Daarom zou ik den grooten heidenschen koning der Madagasson liever willen vergelijken met den Romeinschen keizer-wijsgeer Marcus Aurolius dan met den door Gods wijsheid verlichten koning Salomon. --- De laatste dag van het Internationaal Christus- Koning-Congres HONDERDDUIZEND GELOOVIGEN NEMEN DEEL AAN DE SLUITINGSPLECHTIGHEID. (Vaneen bijzonderen correspondent.) Het is niet gemakkelijk om aan internationale congressen een eigen sfeer te geven. Deze congressen bestaan regelmatig uit plechtige H.H. Missen, studiebijeenkomsten, een manifestatie en een processie. Toch heeft het Christus-Koning-Congres van Ljubljana een eigen kleur gehad, en wel inden letterlijken zin van het woord. Ljubljana, 31 Juli 1939 Yoego-Slavië is een kleurenland, de bevolking heeft smaak voor kleuren. En ook de stad Ljubljana zelf is rijk aan kleuren, die gevarieerd zijn en toch harmonisch. Het witte marmer van de brug over de Ljubljanca-rivier staat ineen fel contrast met de roode kleur van de nabije Franciscanerkerk, terwijl het grijze kasteel boven op de groen-begroeide heuvel, die de stad domineert, een diepe indruk nalaat. En' vanaf deze heuvel gezien, ligt de stad Ljubljana als een mozaïek-vlek inde groene vlakte van Slovenië. Diezelfde kleurenrijkdom vroeg onze aandacht op Zondagmorgen, toen de Slovenen uit naburige dorpen met hun nationale kleederdracht als het ware de stad veroverd hadden. Een ontelbare menigte Slovenen was reeds Zaterdagavond naar Ljubljana gekomen, waar zij de nacht inde open lucht moesten doorbrengen. Toen de kerken reeds zeer vroeg inden morgen, om vier uur, geopend werden, gingen reeds tienduizenden naar binnen om de H. Mis bij te wonen en de H. Communie te ontvangen. Twee uur lag trok een stoet van geloovigen door de hoofdstraten van Ljubljana naar het stadion, dat geheel gevuld was, toen de Pauselijke Legaat, Kardinaal Hlond, arriveerde. Zestigduizend geolovigen verdrongen zich in het stadion en ook op het grasveld in het midden van het stadion, was geen plaatsmeer onbezet. Na het Evangelie werd door Kardinaal Hlond in vijf talen, in het Fransch, het Poolsch, het Duitsch, het Italiaansch en het Sloveensch een korte toespraak gehouden over de beteekenis van het Koningschap van Christus voor onze moderne wereld. „De wetgeving aldus de Kardinaal moet weer geïnspireerd worden door de christelijke beginselen, omdat de wereld alleen met Gods wetten gelukkiger kan worden gemaakt. God heeft recht op de openbare eeredienst en Hij moet als souverein heerschen. ook inde politiek, inde literatuur, inde wetenschap en in de kunst.” De Gregoriaansche gezangen van de H. Mis werden afgewisseld met Sloveensche gods' dienstige liederen en na de H. Mis werd de Pauselijke Zegen gegeven door den Kardinaal Legaat. --- De slotplechtigheid. Inden namiddag trok opnieuw een stoet van het Paleis-plein naar het stadion. Ongeveer honderdduizend geloovigen bevonden zich in deze stoet, en tienduizenden konden geen plaatsmeer krijgen in het stadion. De stoet met dertig muziekcorpsen en honderden vlaggen defileerde voor het Hotel Union, waar de Kardinaal Legaat zich bevond op het balkon, vanwaar hij regelmatig de zegen gaf met het Allerheiligste* Toen alle geloovigen voorbij waren gingen de Kardinalen Hlond en Piazza en de overige hoogwaardigheidbekleeders naar het stadion voor de slotplechtigheid. In het stadion werden toespraken gehouden in vele talen door de vertegenwoordigers der afzonderlijke naties. Hier spraken o.m. de bisschop van Ljubljana, de Chineesche bisschop Mgr. Cheng, de Apostolische Vicaris van Egypte Mgr. Nuti, en voorts afgevaardigden uit Roemenië. Duitschland. Tsjecho-Slowakije. Vlaanderen, Kroatië, Zwitserland, Slowakije, Italië en Luxemburg. Na de toespraken werden door alle geloovigen de aanroepingen gezongen, waarna de Zegen met het Allerheiligste werd gegeven door Kardinaal Piazza, patriach van Venetië. Een groote manifestatie ter eere van den Kardinaal T.'-gaat besloot deze dagen, die op waardige wijze het Congres van Christus-Koning heeft bekroond. Kardinaal Hlond, de Pauselijke Legaat, is reeds op Maandagmorgen uit Ljubljana vertrokken en heeft zich naar Frankrijk begeven, om daar enkele dagen uitte rusten van de vermoeiende dagen van het Congres. --- RADIO GENERAAL APPEL DER N. C. R. V. In het Feijenoordstadion te Rotterdam is Donderdag het generaal appél der N. C. R. gehouden. Hieraan hebben ruim 40.000 personen deelgenomen dieper fiets, auto of trein naar Rotterdam waren gekomen. De politie had de handen vol werk om het verkeer in goede banen te leiden. Er was echter een zeer goede regeling getroffen, zoodat groote opstoppingen zich niet voordeden. Om elf uur kondigden saluutschoten het begin van de bijeenkomst aan, waarna een carillon het pauzesein der N. C. R. V. ten gehoore bracht. Hierna richtte de voorzitter van de vereeniging Mr. A. van der Deure, het woord tot de aanwezigen, waarvan hij speciaal minister H. van Boeven en den heer Schouten, voorzitter van de A. R. Kamerfractie verwelkomde. Vervolgens gaf spr. een uitgebreid overzicht van de oprichting en groei der N. C. R. V., terwijl hij tevens de zendtijdverdeeling besprak. Nadat nog eenige liederen waren gezongen, was het woord aan den heer H. van Boeyen, die wees op de eigenaardige verhouding tusschen de omroepvereenigingen en de regeering, welke verhouding voor het grootste deel op wederzijds wantrouwen is gegrondvest. Vervolgens hield de heer Schouten een rede, waarin hij de aanwezigen opwekte, de N| C. R. V. te steunen. Hierna voerden 800 gymnasten vrije oefeningen uit, waarna een uur werd gepauzeerd. ’s Middags hield prof. dr. P. Stegenga een rede tot de zieken en thuiszittenden, waarna een historisch spel werd opgevoerd. De tweede voorzitter ds. D. A. van den Bosch hield een slotrede. --- Advertentie mïojitix v.Rosserrrs GEURIGE MELANGE 25ctsr/2 ons ---