Advertentie prospectus Vestigingswet I Middenst. dipf. – ftlanuf. Or. – Kruideniersd. RESA – ARNHEM (BEKENDE SCHRIFTELIJKE CURSUS) --- Kardinaal Faulhaber over Paus Pius XII De valsche opvatting der absolute staatsalmacht Een moedige predicatie in sombere tijden DE VALSCHE OPVATTING DER ABSOLUTE STAATSMACHT De „Osservatore Romano” publiceert uitvoerige passages uiteen predikatie van Kardinaal Faulhaber, aartsbisschop van MKinchen, over de persoon en het werk van Paus Pius XII. Deze toespraak is ’n actueel document, omdat de Kardinaal met moedige openhartigheid gewaagt omtrent de valsche opvatting der absolute staatsalmaeht. Enkele passages zullen wij hieraan ontleenen. Sprekende over de Pauskeuze van den Heiligen Vader zeide Kardinaal Faulhaber: „Wij herinneren het ons nog, alsof het gisteren was gebeurd. Ook wij hebben deelgenomen aan het Conclaaf in het Vaticaan. eHt conclaaf heeft slechts 2(5 uur geduurd en de.eigenlijke stemming, duurde 5 uur. Een groote echo heeft deze Pauskeuze gehad in ons land, waar ontelbare personen door persoonlijke herinneringen verbonden zijn aan den vrocgeren Apostolischen Nuntius van Miünchen. Hoevelen hebben mij na mijn terugkeer niet met stralende oogen verteld: ik heb hem bloemeen aangeboden, ik heb in zijn tegenwoordigheid gezongen, ik heb bij hem de H. Mis gediend, ik werd door hem gevormd .” Uitvoerig besprak Kardinaal Faulhaber vervolgens de eerste Encycliek van Paus Pius XII. Hij merkte op hoe deze Encycliek feitelijk een boodschap is van Christus. Het geloof in het Priesterschap van den H. Petrus en zijn opvolgers is noodzakelijk, dit geloof is onafscheidelijk verbonden met het Geloof aan het Evangelie en aan de Godheid van Christus. „Het geloof in het Primaatschap van den Bisschop van Rome wordt nog gemakkelijker wanneer deze, van zuiver menschelijk oogpunt beschouwd, een man is vaneen geniale geestesgrootheid, vaneen souvereine goedheid, vaneen vroomheid en een nederigheid als die van Pius XII, en wanneer hij, zooals het geval is met Kardinaal Pacelli inde twaalfjaren van zijn Nuntiatuur te München en te Berlijn de officieele kringen en ons volk zoozeer nabijgekomen is in zijne toespraken op Katholieke Duitsche congressen en bij zijn rondreizen. Hij spreekt onze taal uitmuntend, hij kent en bemint ons volk, hij heeft Duitsche Concordaten voorbereid en onderteekend. Ontelbare personen hebben met hem gesproken, voor officieele en particuliere aangelegenheden, en met dankbaarheid zegenen wij dit uur. Dit alles is prachtig en goed. Maarde beslissende factor voor het geloof in het Primaatschap van den Paus bestaat niet in genialiteit en beminnelijkheid. Beslissend is het woord van den Heer: Gij zijt Petrus, en op deze steenrots zal ik Mijn Kerk bouwen. Wij gelooven in het Primaatschap van den Paus omdat wij gelooven in Christus. Met Apostolische Vrijmoedigheid heeft de H. Vader in zijn eerste Encycliek enkele moderne dwalingen blootgelegd, vooral de diepe en uiteindelijke wortel van het kwaad, dat wij inde moderne samenleving betreuren, de ontkenning en de afwijzing vaneen norm van universeele moraal zoowel in het individueele als in het sociale leven en inde internationale betrekkingen. De geheele menschheid is één gezin, met één en dezelfde oorsprong, één woonplaats en één en dezelfde Middelaar bij den Vader. Men kan werken voor de roem van het eigen vaderland, men kan wettige belangen bevorderen, maarde liefde jegens het eigen vaderland mag de oogen niet sluiten voor de universaliteit van de christelijke liefde. Een tweede dwaling van onzen tijd, die verband houdt met de ontkenning van de moreele natuurwet, is de bewering, dat de burgerlijke autoriteit onafhankelijk zou zijn tegenover God en Zijn wetten. In dat geval zou God niet de eerste bron zijn van het recht, maarde menschelijke macht zou de oorsprong zijn van de juridische normen en van de hoogste regelen Van internationale moraal. Met deze dwaling, waarvan alle consequenties gelukkig nog niet zijn doorgevoerd, zou men van den staat een afgod maken. Met vrijmoedigheid heeft de Pauselijke Encycliek de grenzen getrokken van het staatsrecht tegenover het privaatrecht, het gezinsrecht en het internationale recht. Met bijzondere ijver en vastberadenheid richt de H. Vader zich op als de beschermer van het gezinsrecht. Juist dit recht wordt zwaar getroffen in onzen lijd. De réchten van het geweten moeten heilig blijven. De staat kan bezittingen en het leven opeischen, maar aan de door God verloste ziel kan hij niet raken. De gezinsvoeding moet ook tot het welzijn van den staat leiden. Op bijzondere wijze moet gezorgd worden voor het bijbrengen van de burgerlijke deugden en offervaardigheid. Maar men kan aan het .gezin niet het recht ontnemen, om de kinderen ook voor Christus op te voeden, en opvoeding, die vreemd is of vijandig staat tegenover de christelijke idealen, zal de bitterste vruchten dragen, ook voor de natie. De valsche opvatting over de absolute staatsalmaeht zal een fatalen invloed hebben op de samenleving der volkeren. Natiën en staten, ofschoon onafhankelijk van elkander blijven toch onderling door moreele banden verbonden. Alleen waar het natuurrecht de basis is van de internationale betrekkingen, daar is een vreedzame samenwerking mogelijk. Het volkenrecht kan niet gescheiden worden van het goddelijk -echt. De H. Vader richt vervolgen de oogen op de toekomst. Ook als er na dezen oorlog een nieuwe ordening komt, ook als de vredesduif zal nederdalen, dan kan die nieuwe ordening toch alleen gestabiliseerd worden op de grondslagen van de moreel: natuurwetten. Met hoeveel zekerheid heeft de Paus de eeuwige wetten van het natuurrecht toegepast op de huidige moeilijke problemen. „Wie U hoort, hoort Mij” Inde stem van den H- Vader weerklinkt de stem van Christus.” Hierna bespreekt de Kardinaal twee punten uit de Encycliek, die voor het Duitsche volk van zeer groot belang zijn: de woorden van vaderlijke welwillendheid jegens de afgescheiden broeders, en vervolgens de passages over de economische oorzaken van de nooden van dezen tijd. Kardinaal Faulhaber besloot zijn predikatie met deze woorden: „De bisschop van Rome, die de sleutels van het Hemelrijk in handen heeft, de hoogste moreele autoriteit der wereld, heeft gesproken. Wij hebben naar hem geluisterd, en in hem hebben wijde» woorden van Christus vernomen. Wij hebben gezien hoe hij jn zijn encycliek de driepuntige kaars heeft omhooggeheven met de woorden: Lumen Ghristi! En wij antwoorden daarop: Deo gratias. Deo Graties.” --- Verdachte ontploffing te Dublin IN HET DUBLIN-CASTLE. Dublin, 25 April. (Reuter). Ineen kasteel te Dublin, nabij het hoofd’kwartier van den specialen recherchedienst, heeft zich vandaag een ontploffing voorgedaan. Officiéél wordt medegedeeld, dat vijf rechercheurs gewond zijn, hoewel niet ernstig. Niet-officiëel wTordt de veronderstelling geopperd, dat de ontploffing veroorzaakt is dooreen bom of mogelijk een landmijn. De Valera en de Minister van Nijverheid, Mackenzie, hebben een bezoek gebracht aan Dublin Castle om de schade in oogenschouw te nemen, die door de explosie is ontstaan. Een ooggetuige zeide, dat het vernielde stuk er uitzag, alsof er een luchtaanval op was ondernomen. De kostbare gebrandschilderde ramen van de koninklijke kapel zijn vernield. Krachtige afdeelingen militairen handhaven een afzetting. Motorrijders en andere voorbijgangers weerden ondervraagd. De politie gelooft, dat de springstof gisteravond is aangebracht. --- In het land van de boter Kopenhagen, 25 April. (Deensch Tel. Ag.) Het Ministerie van Handel heeft een mededeeling uitgegeven over de distributie van margarine en boter. Vanaf 1 Vlei mag margarine alleen verschaft worden aan gezinnen met een bepaald laag inkomen en wel slechts 1 pond per maand en per persoon. In deze gezinnen krijgen kinderen beneden de 15 jaar kaarten voor den aankoop van IV2 kilogram boter tegen verminderden prijs. Binnenkort zullen maatregelen getroffen worden om ook boter tegen verminderden prijs ter beschikking te stellen van bejaarde en invaliede personen, alsmede van personen die socialen steun krijgen en van werkloozen. De maandelijksche uitgaven van den staat welke voor het verschaffen van boter aan kinderen ten koste worden gelegd, w’orden geraamd op 1.2 millioen kronen. --- WAAROM ALLEEN DES ZOMERS? Ge kunt niet schaatsenrijden in Augustus, noch zonnebaden in November, maar wat dwingt ons voor de vacantie de overvolle zomermaanden uit te kiezen? Laten we breken met sleur en gewoonten DOOR DICK SCHIFERLI In bepaalde tijden van het jaar gaan we op reis, om onze vacantie op een ganseh andere wijze door te brengen dan de dagen van arbeid en andere obligate bezigheden. Om T even of wij in opwinding geraken over historische bijzonderheden of ’t nimmer te overschatten natuurschoon dan wel, dat wij een landstreek in het algemeen waardeeren naar de mate waarin die verschilt van onze dagelijksche omgeving. Het op reis gaan, het beleven van de vacantie buiten de plaats onzer inwoning, is en blijft een tclkenjare terugkeerende onderneming, die een groote bekoring heeft. Er zijn er die imponeerende heuvelruggen en anderen die het decor van weelderige boschgroei noodig hebben, als voorwaarde voor een volledige en gelukkigmakende vacantiestemming, nog anderen die volstaan met een uitzicht op de steeds wisselende zee. Het is alles natuurlijk terug te voeren tot die eenige en alles verklarende maatstaf: de verandering van atmosfeer, waarin men tot zichzelf komt en het leven adders leeft, vrij van zorgen en dagelijksche plichten. Zoo behoeft er omtrent de beteekenis van het met-vacantie-gaan volstrekt geen verschil van meening te bestaan. De „tred des dagelijkschen levens” om met den dichter te spreken wijzigt naar mate wij ons vrijer gevoelen. Vrijer van beweging en vrijer van gedachten. Wij gaan met vacantie en ontsnappen aldus aan onze arbeidsplicht en ten deele ook aan onzen wil, bereid om volop te genieten vaneen omgeving die oog en hart bekoort en waarin wij ons dichter weten bij de natuur dan inde dagen, die slechts de uitvoering van het werkprogramma kennen. We gaan dus met vacantie, we stappen inden trein, zorgeloos en opgewekt, vervuld van plannen en tijdelijke idealen maar apropos maar waarom doen wij dat eigenlijk bij voorkeur en uitsluitend inde zomermaanden? Waarom juist in het klassieke „hoogseizoen”, dat wij als het ware dooreen ongeschreven wet als vacantie-seizoen aanvaarden, zonder er eens een oogenfolik bij stil te staan, dat er in het voorjaar met zijn uitbundig vroolijke hel-lichte kleuren en in het najaar, wanneer de natuur gerijpt is in brons-bruine tinten nóg meer te genieten valt? Honderden en nog eens honderden vaderlanders zijn bevrijd van de verplichting om voor hun vacantie het afgebakende tijdperk der schoolvacanties te kiezen. Wij denken aan de kinderloozen en aan gepensionneerden en ook aan de jongeren, van „boven den schooltijd”, die vrij zijn om het tijdstip van vacantie te kiezen. Wij kunnen, op grond van de wetten onzer jaargetijden niet schaatsenrijden in Augustus, noch zonnebaden in November, maar wat dwingt ons voor de vacantie juist de door verkeers- en toeristendrukte zoo overvolle zomermaanden uit te zoeken ? , De vraag stellen is haar beantwoorden, maar het antwoord klinkt even eenvoudig als ontnuchterend; wij plegen uitsluitend inden zomer met vacantie te gaan, omdat... wij dat zoo gewend zijn omdat „iedereen het doet”., „ Maarde tijd dien wij thans beleven vraagt in de eerste plaats om practische overwegingen en die manen ons tot een bescheiden zelfcorrectie. Die herinneren ons er aan dat het behaaglijk en aantrekkelijk oni eens te breken met sleur en gewoonte, om eens te trachten onze vacantie nóg vollediger, nog bljjder en nóg gerieflijker te maken, door in het voor- of in het najaar met vacantie te gaan. In het „voor-” of „na-seizoen” wanneer het daar buiten nóg mooier, nóg verrukkelijker en waarom het te verhalen nóg rustiger is. En er zijn bovendien overwegingen van nog andere, zoo ge wilt, van practischen aard; in voor- en na-jaar is het goedkooper met vacantie te gaan dan inden zomer, het reizen is rustiger en gemakkelijker, het logies is goedkooper. Mei, Juni en September zijn prachtige maanden, waarin de natuur in ons land vaneen ongekende schoonheid is. Dat wordt nog veel te veel vergeten. De gerijpte schoonheid vaneen bloem in vollen tooi kan prachtig zijn, maar het bloei-proces zelf is beklemmender van schoonheid. Zoo ook verhoudt zich de zomer tot het voorjaar. Niet ten onrechte zong de dichter: „Schim wie der junge Frühling, ist diese Welt”. Want in het voorjaar, wanneer de natuur losbreekt en er bruisend leven vaart in al wat groeit en bloeit, wanneer de hemel hoog lijkt en veel blauw heeft, is het goed daar buiten te zijn. Voorjaar, dat wil zeggen: herwonnen levensblijheid en vernieuwing van den geest. Het is heerlijk om in zulk een tijd een vacantie door te brengen. Wij moeten breken met de sleur voor zoover wij b;j onze vacantieplannen niet aan een bepaalde zomermaand gebonden zijn. Vroeg of laat gaan wij met vacantie nietwaar, maar waarom dan inderdaad niet vroeg óf laat, d.w.z. vroeger of later dan de klassieke zomervacantdemaanden? Waarom zoudt ge bij bet bestellen van de hotelkamer en het zoeken vaneen plaatsje inden trein concessies doen, wanneer dat niet strikt noödzakelijk is? Laat ons, indien mogelijk, die vacantie tot een nog volkomener genieting en tot een nog blijdcr feest maken: door haar te kiezen niet inde overvolle en daardoor minder gerieflijke zomermaanden, maar daarvóór of daarna, in voorjaar of herfst! --- ZWITSERLAND ZAL ZICH TOT HET EINDE TOE VERZETTEN De les van Scandinavië Naar aanleiding van reeds gedeeltelijk geplubiceerde maatregelen van den Zwitserschen Federalen Raad met betrekking op een eventueelen inval in Zwitserland, deelt onze correspondent in Bern ons nog de volgende bijzonderheden mede. Het behoeft geen betoog dat Zwitserland diep begaan is met het lot der Scandinavische volkeren. Nadat er in Finland weer vrede was gekomen, heeft de oorlog in-Noord-Europa nu een nieuw terrein gevonden. En vooral de wijze, waarop een en ander is geschied, is oorzaak geweest van nieuwe en uitermate gedetailleerde maatregelen van den Zwitserschen Federalen Raad. De bevolking van Zwitserland staat sympathiek tegenover de Scandinavische volkeren, de regeering heeft in deze haar taak ingezien en de les van Schandinavië bestudeerd. En het getuigt van ’s-lands bezorgdheid, dat de Bondsraad zeer spoedig practisch voordeel heeft getrokken uit de les van Scandinavië. De Bondsraad en de Commandant van het Zwitsersche leger hebben de militairen, die nog niet onder de wapenen zijn, medegedeeld wat zij moeten doen, zoo het land bij verrassing door een vreemde mogendheid zou worden aangevallen. En men is daarbij uitgegaan van dit onwrikbare besluit : „Ons land zal zich tot het einde toe en met alle middelen verzetten tegen den aanvaller, wie hij ook is.” Deze wensch van de regeering is ook de wensch van de bevolking, ook al zijn er in Qns klein landje antipatiën en sympathiën. Deze konden niet uitblijven, gezien het meertalige karakter van ons land. Maarde vastberadenheid van den Bondsraad is wel een sterke factor, om het land tot volledige neutraliteit te bewegen om, wanneer het noodzakelijk zal zijn wat Gód verhoede eensgezind tegen een eventueelen aanvaller op te treden. De mobilisatie zal worden afgekondigd bij de eerste gevechten, die aan de grens of in het binnenland plaats vinden. Met aanplakbiljetten, per radio, met koeriers, met de traditioneele omroepers, met vlugschriften en vliegtuigen zal de mobilisatie bekend gemaakt worden. Alle militairen met verlof moeten onmiddellijk opkomen, uitgezonderd diegenen, die permanent verlof of het zoogenaamde verlof voor onbepaalden tijd hebben verkregen. De officieren moeten onmiddellijk de soldaten verzamelen; zij moeten streng optreden tegen parachutisten, tegen luchtinfanterie en saboteurs. Als er geen officieren aanwezig zijn, moet iedere soldaat zoo energiek mogelijk op eigen initiatief handelen. De militairen moeten zich zoo spoedig mogelijk bij de eenheden vervoegen, zoodat het front niet verzwakt wordt dooreen onnuttige verspreiding der krachten. Van uitzonderlijk belang is de mededeeling, dat men géén geloof hechten moet aan radioverklaringen, die niet in overeenstemming zijn met het onwrikbare besluit van den Bondsraad, om verzet te bieden zoolang het eenigszins mogeljjk is. Uit de gebeurtenissen in Noorwegen weet de Zwitsersche bevolking, wat deze verklaring van den Bondsraad wil zeggen. Deze gedetailleerde bevelen hebben grooten indruk in Zwitserland gemaakt. De bevolking is ervan overtuigd, dat de tijden ernstiger zijn geworden sinds het begin van den oorlog. Maar men weet ook, dat deze maatregelen van den Zwitserschen Federalen Raad er veel toe kunnen bijdragen, dat eventueele aanvallers hun plannen nog eens kunnen wijzigen. Meer nog dan tot op heden het geval is geweest, gaat men zich voorbereiden op praetisrihe oefeningen, om in geval van ’n werkelijken aanval ervan verzekerd te zijn, dat er geen paniek zal uitbreken. Door de militaire autoriteiten is bekend gemaakt, dat er tegen het einde van April verduisterings- en alarmoefeningen zullen worden gehouden. De juiste datum wordt echter verzwegen. Twee nachten achter elkaar zal geheel Zwitserland verduisterd moeten worden, met uitzondering van de grensstrook in het Westen, het Noorden en het Oosten van het land, opdat de oorlogvoerende mogendheden kunnen zien, waar Zwitserland begint. Overdag zal op tevoren niet bepaalde uren alarm worden gemaakt. Deze alarmoefeningen vinden ook plaats inde zone, die niet tot het verduisterde gebied behoort. Het begin van de oefeningen wordt enkel en alleen door de radio medegedeeld, zoodat alle officieele radioposten van de Zwitsersche gemeenten nu voortdurend op hun hoede moeten zijn. De gemeentelijke autoriteiten mogen dan met dein hun bereik zijnde publicatiemiddelen, zooals aanplakbiljetten en omroepers, de inwoners van de alarmtocstand op de boogie brengen. Dienzelfden avond nog begint reeds de verduistering. Wanneer overdag het alarmsignaal gegeven wordt, moet de bevolking stipt de hand houden aan de bevelen, die op kleine biljetten staan. Deze biljetten zijn aan alle Zwitsers ter hand gesteld. De luiken moeten gesloten worden evenals de deuren en de gaskranen. De electrische stroom moet worden afgesloten, en allen moeten zich naar hun schuilplaats begeven of naar de openbare schuilkelders. Als het eindsignaal gegeven is. kan het normale leven weer herval worden. Op straat wordt het verkeer onmiddellijk onderbroken. Alle auto’s worden aangehouden en de inzittenden van de auto's en de trams moeten zich zoo snel mogelijk naar de schuilkelders begeven. Vermoedelijk zullen de alarmsignalen meermalen per dag gegeven wTorden, zoodat de waakzaamheid geen enkel oogenblik mag verslappen. Mogen deze grootscheepsche oefeningen eenerzijds wijzen op den ernst van den toestand, anderzijds wijzen zij toch ook op de paraatheid van den Bondsraad, en dit geeft een niet uitgesproken maar toch door iedereen opgemerkt veilig gevoel. Ook Zwitserland zal handhaven en als er een aanval op ons land zou gedaan worden, dan wil Zwitserland laten zien dat het ondanks de meertaligheid der bevolking todh een eenheid biedt, die tot groote krachtsinspanning in staat is. --- Welke Nederlanders de hoogste inkomens genieten Inde zoo juist verschenen derde aflevering van het maandschrift van het Centraal Bureau voor de Statistiek worden over de jaren 1934/1935 lot en met 1938/1939 eenige gegevens gepubliceerd betreffende de inkomens en vermogens voor de. 42 economische-geografische gebieden, waarin ons land kan worden verdeeld. Uit deze cijfers blijkt, dat het gemiddelde belaste inkomen per inwoner van 1934/1935 op 1935/ 1936 en van 1935/36 op 1936/1937 slechts weinig is gestegen voor 4 gebieden, terwijl verder stijgingen worden waargenomen voor 1936/1937 op 1937/ 1938 in 41 gebieden. Het gemiddelde belaste vermogen per inwoner vertoonde een stijging voor 2 gebieden van 1934/ 1935 op 1935/1936, voor 11 gebieden van 1935/1936 op 1936/1937, terwijl van 1936/1937 op 1937/1938 alle gebieden meer of minder sterke stijgingen doen zien en van 1937/1938 op 1938/1939 in 22 van de 42 gebieden nog stijgingen worden waargenomen. Het gemiddelde inkomen per inwoner over 1938/ 1939 is in 10 gebieden lioogcr dan over 1934/1935, terwijl zulks voor het gemiddelde vermogen per inwoner het geval is in 26 van de 42 gebieden. De hoogste gemiddelde inkomsten per inwoner worden over 1938/1939 aangetroffen inde gebieden ’s-Gravenhage en omstreken (ƒ597) de duinstreken in midden en zuidelijk N'oord-Holland en in Zuid-Holland (ƒ 547) en het Gooi en oostelijk Utrecht (ƒ536). In 3 gebieden ligt dit gemiddelde bedrag tusschen ƒ 400 en ƒ 500, in tien gebieden tusschen ƒ 300 en ƒ 400, in 16 gebieden tusschen ƒ 200 en ƒ 300 en in 10 gebieden tusschen ƒ 100 en ƒ2OO. Het laagste bedrag komt in het gebied der Drentsche veenstreken voor (ƒ126). De Hoogste gemiddelde vermogens per inwoner worden over 1938/1939 aangetroffen inde gebieden het Gooi en oostelijk Utrecht (ƒ3464) ’s-Gravenhage en omstreken (ƒ3273), de duinstreken in midden- en zuidelijk Noord-Holland en in Zuid-Holland (ƒ2802) en de Noord-Groningsche bouwstreek (2303). In 3 gebieden ligt dit gemiddelde bedrag tusschen ƒl5OO en ƒ2OOO, in 18 gebieden tusschen ƒ 1000 en ƒ 1500 en in 16 gebieden tusschen ƒ 500 en ƒ 1000, terwijl alleen voor de mijnstreek in Limburg een nog lager gemiddelde gevonden wordt (ƒ349). Voor overeenkomstige gegevens betreffende elk der ruim 1000 gemeenten moge verwezen worden naar de onlangs verschenen „statistiek der inkomens en vermogens in Nederland 1938Ï1939. --- FEUILLETON DE LAFAARD ROMAN VAN R. H. BENSON NADRUK VERBODEN. 33 IV. Het diner dien avond was vroolijk. Een ongezien strijkje speelde inden wintertuin; ze zaten met hun vieren aan een ronde tafel; ze praatten opgewekt en opgewonden; ze waren zich allen bewust vaneen avontuur. Ze plaagden Val er mee dat, voor ze aan den pudding waren, de politie hem misschien kwam halen van top tot teen gewapend met revolvers, zwaarden en harnassen, om hem naar den kerker te brengen. „Alle gasten zullen opstaan,” riep Gertie, „alsof ze op een tooneel zaten; het strijkje zal ophouden en de lichten gaan uit. Dan schreeuw ik en val ik flauw voor het groote voetlicht dat langzaam blauw wordt. De gongs beginnen te slaan en—” „En ik werp mezelf op Val,” ging May door, „en verklaar dat ze hem alleen ■ zullen bereiken over het doode lichaam van zijn zuster.” „Praat niet zoo hard,” zei Austin heftig. „Daar ginder zit een predikant . „Hef is een aartsdeken,” zei Gertie. „Die zal naar voren komen met opgestoken hand om de tyrannie te vervloeken vaneen papistisch koninkrijk.” Val luisterde met groeiend genot. Het leek hem dat deze manier om te spreken overeen zeer wel mogelijke arrestatie Engelschen in Italië waardig was. Dit kleine landje kon toch niet au serieus genomen worden. En in elk geva was het goed om voor dwaas te spelen. Hij besloot zijn rol vol te houden, zelfs als de comische-opera-gendarmes verschenen. Maarde pudding kwam en werd rustig opgegeten en daarna het fruit en Austin bestelde chartreuse voor alle vier. „Om op de gezondheid van Val te drinken,” zei May. Dat werd plechtig gedaan. May hield zonder op te staan een kort speechje en stelde de gezondheid in van den beschermer der vrouwen., en toen begon ze te lachen. Maar Val die ze een oogenblik alle drie in de oogen keek zag dat Gertie naar hem keek. „Blijft niet te lang weg,” zei Austin toen ze opstonden, „wij zullen hier een tafeltje bewaren tot jullie terugkomen.” „Wij hebben maar vijf dingetjes in te pakken die we vandaag gekocht hebben,” zei May. „Daar is wat kant en.. .” „O schiet op en haast je,” zei Val. „En Gertie is vanavond mijn partner.” Hun gewone tafel was vrij en Val liet zich vallen ineen diepen stoel inden hoek, vanwaar hij Gertie kon zien binnenkomen Hij stak een sigaret aan. „Laten we even ernstig zijn,” zei Austin, „als er moeilijkheden komen ga ik naar mijn kennis van het gezantschap. Maar ze zullen niet durven. Die schavuit zal wel zorgen dat hel verhaal niet publiek wordt. Hij zag eruit als een heer.” „Goed, maar Hallo daar komt de portier aan! Zou hij ons moeten hebben?” Val was zich bewust dat zijn hart wat sneller ging kloppen, toen de man met zijn pet in zijn hand een weg zocht tusschen de tafels door. In zijn andere' hand droeg hij een presenteerblaadje. „Waarachtig ! —” zei "hij. De man kwam naar hen toe en stak het presenteerblaadje uit, met zijn duim wees hij op een kaartje waarop een naam en een kroontje stond. Hij hield het blaadje juist tusschen de twee broers in. „Voor wie is het?” „Voor meneer Valentine Medd”, zei de man. Val nam het kaartje, las het en gaf het door aan Austin. „Het is van de generaal,” zei hij. (Zijn lippen waren droog geworden en hij likte ze af.) „Luister eens,” zei Austin opstaand; „ik zal maar in jouw plaats gaan, ik spreek beter Italiaansch. Vermoedelijk komen ze excuses aanbieden en dan moeten we toch beleefd zijn. Waar is de heer?” „Daar zijn twee heeren, meneer; ze zijn inde kleine salone, naast de haldeur.” „Heel goed,” zei Austin. Hij knikte Val toe en ging heen. V. Val ging vijf minuten later rechtop zitten, toen de twee meisjes binnenkwamen. Alle hoofden keerden zich naar Gertie, toen ze voorbijkwam; ze glimlachte en haar gezicht straalde. „Eindelijk,” zei ze.... „Waar is Austin?” „De vlegels zijn hun excuses aan komen bieden,” gromde,Val. „Hij is er mee aan het praten.” „Is ’t werkelijk? Enfin we zullen er gauw van hooren. Laten we vast beginnen, tot hij terugkomt.” Val had een moeilijke vijf minuten. Zekere vage vermoedens die hij vastberaden onderdrukt had, kwamen nu met groote kracht terug. Hij weigerde zelfs nu er ernstig aan te denken; maar ze bleven terugkomen. Hij had eraan gedacht dat Italianen een raar volk waren met rare idees.. . Je wist nooit, hoe ze iets op zouden vatten.... Maar sinds de meisjes er waren, werd het weer anders. Ze brachten een sfeer van natuurlijkheid en gemoedelijkheid mee en Val gaf opgewekt kaarten, terwijl hij eenige opmerkingen ten beste gaf over Austin’s vermoedelijk avontuur. Maar ze zouden nooit aan hun spelletje beginnen, want weer kwam de portier naar hen toe. „Eh?” zei Val, toen de man plotseling voor hem stond. „Meneer Medd.... hij wenscht U te zien, meneer.” Val stond op, hij behcerschte zich met moeite. „Enfin, ik vermoed dat ik moet gaan en het in eigen persoon aanhooren,” zei hij, „kijk niet in mijn kaarten, terwijl ik weg ben.” De man leidde hem niet naar de salone naast de haldeur, maar naar een kleinere kamer er naast. Hij duwde de deur open en Val ging naar binnen. Daar stond Austin; hij zag er zonderling bleek en opgewonden uit. „Hoor eens,” zei hij, om zich heen kijkend om te zien of de deur dicht waren, „we zitten in een beroerd parket. Praat niet te hard; ze zitten hier naast.” „Wie?” „De beroerde generaal en nog iemand.. . Het schijnt dat de kerel, dien je in zijn gezicht geslagen hebt, een prins is, of tenminste iets wat er op lijkt.. .” Hij wees op het kaartje dat op de tafel lag. Val nam het op; hij las den naam Don Adriano Valentini-Mezzia. Boven den naam stond een kroontje; ineen hoekje stond heel klein): Palazzio Valentini-Mezzia, Roma. „Hij is een jongere broer van den prins,” zei Austin. „En?” „Wel, daar is een hoop herrie. Ik heb ze duidelijk mijn meening verteld dat als broers van prinsen Engelsche dames wenschen te beleedigen, ze klappen in hun gezicht moeten verwachten. Ze haalden hun schouders op en zeiden niets God! Ik wou dat ik beter Italiaansch kende”. „Maar wat donder willen ze dan?” zei Val wraakzuchtig. „Zijn ze gekomen om hun excuses aan te bieden?” „Nee, allesbehalve,” zei Austin bijna schreeuwend. „Ze zijn gekomen om je zijn uitdaging over te brengen een duel! En als je niet wilt vechten, zweren ze dat hij je in het publiek af zal ranselen. Het is meer dan bar!” Val ging zitten. Hij haalde zijn sigarettenkoker te voorschijn. Hij was nog voldoende bij zijn verstand om te merken dat zijn handen te veel trilden om een sigaret te pakken en hij bleef stil zitten met den koker in zijn handen. „Meen je dat ernstig?” „Ernstig... wel... goede God. Ik verzeker je dat ze omtrent ons goed op de hoogte zijn. Ze weten zelfs dat we Donderdag met den trein van acht uur vertrekken; en dus om het ons gemakkelijk te maken, zeggen ze, hebben ze besloten dat de ontmoeting morgenochtend om vijf uur zal plaats vinden. Ze hebben ergens een vervloekten tuin liggen, waar we niet gestoord zullen worden, zooals ze zeggen. En ze zijn nog zoo brutaal te vragen of dit ons conveniëert.” „Wat heb je gezegd?” „Ik heb gezegd dat ze naar de maan konden loopen. Ik zei dat Engelschen niet duelleerden. Ik zei dat wij met onze vuisten vochten of heelemaal niet. Ik zei dat ik naar den gezant zou gaan.” „En wat zeiden zij?” „Ze lachten. Ze zeiden dat dat niet gebruikelijk was in Ttalië met hun tegenwoordigheid te vereeren, dan moesten ze die vereering zoover drijven dat ze zich voegden naar de gebruiken. Ze zeiden het ook allemaal zoo vervloekt netjes en beleefd !” (Wordt vervolgd) ---