VOOR DE JEUGD DE MEIMAAND De Meimaand, in haar blij gewaad, weer overal te blinken staat, vol groene en versche blaren; o mensch, wat zal ’t hierboven zijn, wat zal ’t in ’s hemels hoven zijn? Dat zal u, zal u varen! Zo zong weleer, de grote Maria-vcreerder en dichter Guido Gezellc. De Meimaand herinnerde hem aan de schoonheid van de hemel. Hoe schoon moet het daar wel zijn, daar de natuur, in Meigewaad van groene en verse bladen uitgedost, reeds zo schoon kan wezen! Ja, terecht, de Meimaand, ze is ongetwijfeld de mooiste! Blanke bloesem dwarrelt neer uit de bloeiende vruchtbomen; te midden van het tere groen komen de kleuren der bloemen zoveel schoner uit! En over dit alles dartelt het zonlicht en zet glans en luister bij aan dit Mei-festijn. Nog wint de bloemenmaand aan heerlijkheid, waar Maria, de Koningin des 'Hemels, er troont in onze kerken, onze huizen. In alle landen der wereld.immers gaat men op naar Haar; die heel die mooie Meimaand haar schatten uitdeelt aan hen, die trouw haar eren ch huldigen. En wij, in ons dierbaar gewest, blijven zeker niet achter bij die algemene hulde, want Limburg heeft de eeuwen door getoond, Maria heel bizondcr te eren. In steden en dorpen treffen we aan de kapelletjes, waar het vrome volk Zijn Moeder gaat begroeten, waarheen men pelgrimeert in dagen van vreugde, als in tijden van nood. Wie kent ze niet, de Lieve Vrouwkes van ons Limburg? Wie, die er nooit hoorde of las van O. L. Vr. van Schilberg te Echt, van O. L. Vr. Sterre der Zee te Maastricht, van O. L. Vr. van het H. Hart te Sittard, van al die anderen in Noord-, Midden- en Zuid-Limburg? Maria ter ere, wil ik hier in ’t kort de geschiedenis verhalen van Onze Lieve Vrouw van Oostrum, zoals ik die las in ’t mooie werkje „de Lieve Vrouwkes van Limburg”, geschreven door Ad. Wel tors. . Het is al heel lang geleden, wel 600 jaar. In de buurt van het stadje Venray, woonde toen een brave landman. Hard moest hij werken, want de tijden waren slecht en de peelgronden schraal. Toch was hij niet arm, en ieder jaar kocht hij een lapje grond er bij. Op zekere dag staat hij te wieden op zijn vlasakker en hoort uit het klooster nabij de angelusklok luiden. Eerbiedig neemt hij de muts af, bidt de „Engel des Heren”, veegt het zweet van zijn voorhoofd en wil juist „middag” gaan eten. Maar wat is dat? Tussen het groen blinkt een vreemd voorwerp en als hij zich bukt, om nader toe te zien, heeft hij reeds in zijn handen een klein Lieve Vrouwebeeldje. Hoe komt dat nu hier? Zó iets moois heeft hij nog nooit gezien, en zó klein, het past haast in zijn grove werkmanshand. Hij kijkt naar boven, rondom zich heen, maar in heel het vlakke land is niemand meer te zien. En toch heeft hij een stem gehoord! Wie spreekt hem toe? En daar klinkt het opnieuw, als een vogelstemmetje zo fijn: „Hier wil ik rusten!” De sterke boer beeft van aandoening, alsof de koorts hem op de leden slaat. En stap voor stap, op zijn grote klompen, strompelt hij met het beeldje huiswaarts. Hij draagt het zo onhandig, in zijn grove handen, als draagt hij een levend wezentje, dat bij geen pijn wil doen. Zijn kinderen zijn al eens komen kijken, waar vader blijft, maar bleek als een geslagene komt hij daar zijn huis binnen en als sprakeloos zet hij het wonderschone beeldje midden op de eiken keukentafel: „Gevonden op het veld” dat is alles wat hij zeggen kan. Maar die middag ■was het doodstil in huis en niemand die haast sprak, maar ook niemand, die eten kon. ’t Was alsof men ineen kapel zat, al van ontroering. „Vrouw!” zegt de boer des avonds, „als mijn vlas goed wordt, bouw ik een rustkapel op mijn akker voor dat Moeder Godsbeeldje! Steek de kaarsen aan, roep de kinderen voor de rozenkrans!” En reeds de volgende dag, lang voor de tijd, stond zijn akker vol bloeiend opgeschoten vlas, duizend blauwe bloempjes als een opgeschoten wolk. Dat was nog nooit gezien! Maarde vróme man hield woord, bouwde een kapel en plaatste het beeldje er in en liet beitelen inde harde stenen: „O. L. Vrouw van Oostrum, bid voor ons! Hier wil ik rusten!” Maar het wondere voorval kon niet onbekend blijven. De vrome Peelbevolking kwam, voor en na, Maria bezoeken en veroveren, tot heil van mens en dier. Hoe kon zo’n Moeder haar kinderen onverhoord laten gaan? Men bracht als dank zilveren harten, benen en armen mee als wijgeschenken; ja! zelfs paardjes en schaapjes en allerlei dieren, en Oostrum werd te klein, om de stroom van pelgrims te bevatten. Een groter kapel was nodig, een klooster en pelgrimshuis en de heren van Oostrum: Spraeland en Broeckhuizen knielden met het landvolk neer, om Maria te eren en te danken. Zó werd O. L. Vrouw van Oostrum eender oudste en meest bezochte bedevaartplaatsen van ons Limburg. Maar er is ook onder onze kleine wonderbeeldjes van Maria geen, dat zó reikhalzend uitziet naar haar vereerders, geen zo schoon, als dat van Oostrum inde Peel. Beste lezertjes, bij dit enkel voorbeeld wil ik het laten. Wat ik nog zeggen wilde is dit: De verering van Maria, die ons door Jezus op het kruis tot Moeder werd gegeven, is een wezenlijke behoefte van het Christenhart. Vandaar die lange rij van Maria-feesten dooide Kerk ingesteld; vandaar de toewijding der Zaterdagen van het gehele jaar aan de onbevlekte Moeder-maagd; vandaar die talloze kerken en kapellen te harei- ere opgericht; vandaar eindelijk die veelvuldige broederschappen en godsvruchtoefeningen, welke men, Maria ter ere, allerwege aantreft. Welnu, laten wij dan, heel bizondcr inde Meimaand, onze goede hemelse Moeder loven en prijzen en dit doen, door de geestelijke ruiker van onze goede voornemens neer te leggen aan haar voeten. Beloven wij Haar trouw; tonen wij, door ’t dragen van de rozenkrans, te behoren lot haar kinderen. Vereren wij Maria bovenal, doo het navolgen van haar heilig leven, dan zullen wij eenmaal voor eeuwig haar lof zingen in de eeuwigheid. We zijn thans reeds genaderd tot de 3de Zaterdag in Mei. Laten we op de nog resterende dagen van dfeze wondermooie maand tot Maria onze toevlucht nemen; verdubbelen we onze gebeden en smekingen. Bidden wij intenser dan ooit tot Haar om vrede, waarvan zij met recht de Koningin mag genoemd worden. Vrede was Jezus, Haar Kind komen brengen. Vrede was het eerste woord, dat inde stille Deccmber-nacht bij Zijn geboorte de lucht vervulde; dat was ook liet eerste woord, dat uit zijn mond weerklonk, toen Hij Zijn verlossingswerk had volbracht. Maarde wereld kent geen vrede meer, omdat ze is afgedwaald van God en de geboden. „De oorlog is,” zoals een predikant inde Bosse kathedraal op de vooravond van Mei, het zo subliem uitdrukte, „de rijpe vrucht der zonde”. --- AAN ONZE ABONNÉ’S Onder moeilijke omstandigheden nemen wij heden wederom een aanvang met het uitgeven van onze courant. Uit den aard der zaak zal de omvang van onze courant voorloopig nog vrij gering zijn. Spoedig echter hopen wij onze lezers een volledige courant te kunnen laten bezorgen. Met vertrouwen inde toekomst, doen wij een beroep op onze abonnes, om eenig geduld te betrachten en bij de beoordeeling van onze courant rekening te houden met de omstandigheden. Speciaal met het oog op verschillende moeilijkheden welke onze bodes ondervinden verzoeken wij onze weekabonne s vriendelijk onze bodes op de gewone tijd te betalen. --- Kerkelijke Diensten Vaste H. Diensten op de Zondagen. PAROCHIEKERK. (Nadruk der Kerkdiensten is verboden). De lc 11. Mis om 6 uur; de 2de 11. Mis (vroegmis) om half 8; de 3de 11. Mis om kw. na 0, waaronder nog de H. Coinm. wordt uitgereikt, De Hoogmis om half 11. (Kindermis om half t>. Mleen vóór de schoolg. kinderen toegankelijk). Lof om 3 uur. S. MICHIELSKERK. De Vate H. Mis om 5.30 uur, de e2 H. Mis (vroegmis)