De terugkeer van de uit West Brabant naar Zeeland geëvacueerde bevolking naar haar De terugkeer van de uit West Brabant naar Zeeland geëvacueerde bevolking naar haar woonplaats --- Generaal-Vlieger Friedrich Christiansen Gelijk gemeld, heeft luitenant-generaal von Falkenhausen Woensdag zijn militaire bevoegdheden aan zijn opvolger luitenant-generaal Christiansen overgedragen. Naast hem zal Rijkscommissaris rijksminister Seyss-Inquart het civiele gezag voor het bezette gebied in Nederland uitoefenen. Generaal Christiansen is geen onbekende hier te lande. In 1930 heeft hij hier te lande vertoefd als commandant van de groote Dornier-vliegboot Do X, welke hier op doorreis naar de Ver. Staten, in Schellingwoude bij Amsterdam is gedaald. Friedrich Christiansen is op 12 December 1879 te Wijk op het eiland Föhr, een van de Duitsche Waddeneilanden geboren. Zijn vader was kapitein op eender postbooten. Hij stamt uiteen oud Noord-Friesch geslacht, een geslacht van zeevaarders. * Herhaaldelijk zijn leden van dit geslacht in Holland gekomen, waar zij bekendheid verwierven als gezagvoerders en harpoeniers. Zelfs bracht een van hen het tot een vooraanstaande positie in Amsterdam, waar hij ook deel uitmaakte van de vroedschap. Ook de huidige bevelhebber, generaal Christiansen, is in Nederland lang geen onbekende, bij welke opmerking niet onvermeld mag blijven dat hij voor Nederland steeds zeer veel sympathie heeft gevoeld. Toen hij lö jaar was, trok hij naar zee. Op 22-jarigen leeftijd was de jonge' Christiansen tweede officier aan boord van het grootste zeilschip ter wereld, de vijfmaster Preuszen. Van 1901—1902 was hij in militairen dienst bij de Duitsche marine. Daarna trok hij weer naar zee en werd achtereenvolgens stuurman en kapitein ler koopvaardij. Toen hij in het voorjaar van 1914 met zijn schip Christiania uit de Middelhindsche Zee te Hamburg terugkeerde, zag hij enkele vliegers bezig op het vliegveld Fuhlsbüttel. Dit was voor hem aanleiding om zich met de vliegerij te gaan bezig houden. Hij werd leerling aan dc centrale voor aviatiek en verwierf op 27 Maart 1914 zijn brevet. Daarna heeft hij aan verscheidene wedstrijden deelgenomen. Na het uitbreken van den oorlog werd Christiansen belast met de opleiding van zeevliegers. In 1917 werd hij commnadant van de watervlicgtuigbasis te Zeebrug'ge. Daar heeft hij verscheidene vliegtochten boven vijandelijk gebied zoowel ter zee als ter land ondernomen met afwisselend succes. Het waren „zwarte” en „gelukkige” dagen vermeldt hij in zijn dagboek. Hens bemerkte hij op een verkenningsvlucht, dat een Duitsche torpedoboot in zinkenden toestand verkeerde na in gevecht te zijn geweest met Lngelsche oorlogsvaartuigen. Het gelukte Christiansen, die inde nabijheid op zee was gedaald, drie gewonde matrozen uit liet water te halen, van wie er een op de waarnemersplaats in het vliegtuig werd geplaatst. De beide andere werden aan de drijvers van het vliegtuig vastgebonden. Ondanks het feit. dat het Duitsche watervliegtuig overbelast was, wist Christiansen Zeebrugge te bereiken, waarna hij onmiddellijk terugvloog als gids, voor vliegtuigen en torpedobooten, welke 25 overlevenden, die inde Noordzee dreven, hebben gered. Voor deze daad werd aan Christiansen de reddingsmedaille uitgereikt. Voor.is verwierf Christiansen het Ijzeren Kruis Iste en 2de klasse, de huisorde van Hohenzollern, en op 12 December 1917 de orde Pour le Mérite. Deze hoogste Duitsche onderscheiding verwierf Christiansen voor het tot daling brengen van het Engelsche luchtschip C 27. Toen de oorlog geëindigd was, was Christiansen kapitein-luitenant der marineróserve. Hij had 21 overwinningen inde lucht op zijn naam. Eenigen tijd heeft Christiansen dienst gedaan bij de Duitsche haringvisscherij, waar hij met een dc.or hem zelf vervaardigd watervliegtuig scholen haringen opspoorde. Zijn ervaringen als zeevlieger kw'amen hem daarbij zeer van pas. De omstandigheden waren evenwel van dien aard, dat Christiansen omstreeks 1923 weer bij de koopvaardij kwam. Acht jaren heeft hij toen als gezagvoerder vaneen passagiersschip van de Hapag op Midden-Amerika gevaren. Gedurende dien tijd verzamelde hij allerlei weerkundige gegevens voor een oceaanvlucht. Dit was aanleiding dat hij als zeevlieger van groote ervaring aangesleid werd als commandant van de groote twaalf motorigc Dorniervliegboot Do X, waarmee hij in étappex een vlucht naar de Ver. Stalen heeft ondernomen. Dc eerste étappe leidde van Altenrhein naar Amsterdam en vandaar via Calshot (Southampton), La Rochelle, Bordeaux naar Lissabon, waar een gunstig tijdstip voor den overtocht naar Amerika werd afgewacht. In totaal werd 33000 K.M. met de Do X heen en weer over den Atlantischen Oceaan afgelegd. Als commandant van dc Do X behoorde Christiansen tot de grondleggers van het transoceanische luchtverkeer. Dc regeering van Adolf Hitler heeft Christiansen de functie van Ministerrialrat bij het rijksluchtvaartministerie verleend. Na eenigen tijd werd hij kolonel en vervolgens generaal-majoor bij de Duitsche militaire luchtvaart. Hij werd inspecteur van de vliegscholen en op 20 April 1937 leider van het nationaal-socialistische vliegercorps. In 1934, 1935 en 1937 heeft „olie Krischan”, zooals hij door de kameraden-vliegers werd genoemd, actief deelgenomen aan de wedstrijden over Duitschland, de z.g.n. Deutschland-Flüge. --- De woningvoorraad in de mijnstreek EEN BESCCHOUWING VAN DEN INSPECTEUR DER VOLKSHUISVESTING. Het aantal leegstaande woningen inde geheele mijnstreek in Limburg was op 31 December 1939 gedaald van 1173 tot 993, of 180 minder. In 1939 kwamen 65 woningen gereed, zoodat 832 woningen meer bezet zijn. Inde gemeenten Beek, Geleen, Heerlen, Schaesberg, Sittard en Voerendaal, heerscht meer of minder groote woningnood. Te Brunssum, Eijgelshoven, Hoensbroek, Nieuwenhagen en Nuth is het aantal leegstaande woningen sterk ingekrompen. Te Kerkrade, Susteren en Übach over Worms is nog een groot woningen-overschot aanwezig. Deze laatste gemeenten zijn echter voor den woningvoorraad voor het overige deel van de mijnstreek van geen of geringe beteekenis. Het bovenstaande staat ineen beschouwing van den inspecteur der Volkshuisvesting, ir. F. B. J. M. Moubis, over den toestand in zijn ambtsgebied, de provincie Limburg, in 1939. Deze beschouwing' komt voor in het jaarverslag van den hoofdinspecteur over het afgeloopen jaar. Aan ir. Moubis’ mededeelingen wordt voorts ontleend dat op 31 December j.l. in elf grootere gemeenten der mijnstreek, n.l. Beek, Brunssum, Eijgelshoven, Geleen, Heerlen, Hoensbroek, Kerkrade, Nieuwenhagen, Schaesberg, Sittard en Uhaeh over Worms 652 woningen, .waarvan 541 arbeiderswoningen leegstonden en 84 woningen, waarvan elf arbeiderswoningen, in aanbouw waren. Een jaar tevoren waren deze vier cijfers achtereenvolgens 903, 714, 147 en 20. In 1939 werden 496 woningen voltooid tegen 301 het jaar tevoren, zoodat 747 woningen meer bezet werden. Het aantal leegstaande woningen in Maastricht is steeds dalende, n.l. van 62Ö in 1937 tot 533 in 1938 tot 433 in 1939. Hieronder bevinden zich nu 100 Arbeiderswoningen. Een complex van 59 arbeiderswoningen in het Quartier Amelie, toebehoorende aan de heeren Regout, werd gemoderniseerd. Hiermede was ruim f 70.000 gemoeid. In Midden-Limburg, behalve Roermond, staan ongeveer 40 woningen leeg, in Noörd-Limburg ongeveer 180. Het overleg, in 1969 gepleegd met een tweede groep van gemeenten, om te geraken tot een gemeenschappelijke regeling van het bouw- en woningtoezicht, heeft tot een resultaat geleid. Het betreft de gemeenten Heer, Eijsden, Gronsveld, Margraten, St. Geertruid, Cadier en Keer, Rijckholt en Mesch. De gemeenten Heer en Noorbeek zijn niet tot de gemeenschappelijke regeling toegetreden. Het ligt voor de hand, dat zij bij deze combinatie of een andere zullen worden ingedeeld. Ir. Moubis besluit zijn uiteenzetting met de mededeeling, dat er in twintig gemeenten in Limburg een goedgekeurd uitbreidingsplan is. In vier is zulk een plan vastgesteld en in 35 in voorbereiding. Het aantal bewoonde slechte woningen inde provincie wordt op 1250 geschat.. --- TOERISME Noord-Limburg en ’t toerisme VELE STEDELINGEN ZULLEN DEZEN ZOMER GAARNE EENIGEN TIJD IN EEN RUSTIGE STREEK DOORBRENGEN. De V.V.V. te Arcen (Noord-Limburg.) verzocht ons opname van het volgende: Terecht stellen de verschillende hoteliers en pensionhouders in onze gemeente de vraag: „hoe zal het dezen zomer gaan met het vreemdelingenverkeer?” Niemand zal op deze vraag thans reeds een definitief antwoord durven geven. Toch zullen wij rekening houdende met de omstandigheden van thans mogen vertrouwen, dat het dezen zomer in ons land rustig zal blijven en wanneer wij enkele weken verder zijn, de vacanties inde groote steden zijn begonnen, zullen vele stedelingen gaarne eenigen tijd ineen rustig gebied komen doorbrengen. Eenige dagen voor Pinksteren waren er tal van perspectieven aan Ie wijzen, die een optimisme rechtvaardigden voor een goed seizoen 1940 in onze gemeente. In, tegenstelling met andere jaren waren alle hotels en alle pensions voor de Pinksterdagen geheel volgeboekt! Bovendien waren er verschillende kampgroepen die voor deze dagen reeds een kampterrein hadden gereserveerd. Dit alles mag zeker voor een stimulans zijn om thans met dubbele energie verder te werken aan de taak die op het gebied van het vreemdelingenverkeer in onze gemeente werd gesteld. De algemeene toestand is gewijzigd en deze wijziging zal ook tol uiting komen in het toerisme, wat betreft de werkwijze der te nemen en reeds genomen voorbereidingen inde propaganda. Maar wij nemen het standpunt in, dat dit geen aanleiding vormt om bij de pakken neer te gaan zitten. Het is in het belang' van onze geheele streek, dat voortgegaan wordt met het actieve streven landgenooten attent te maken op ons gebied. Onze inlichtingendienst heeft vele fraaie geïllustreerde gidsen gereed liggen voor een ieder, die belangstelling heeft voor onze streek en die op aanvraag gratis zullen worden toegezonden. Hef is van zeer groot belang hier te mogen vaststellen, dat onze gemeente van den oorlog nractisch niets geen schade heeft ondervonden. Onze gemeente is geen strijdgebied geweest, zoodat de vreemdeling hier rustig vele wandelingen en fietstochten kan maken, zonder bang te zijn voor projectielen, landmijnen en dgl. Gelukkig is ons boschrijk en prachtig ongerept gebied geheel ongeschonden! Ongetwijfeld zullen de treinverbindingen naar bet Zuiden dezen zomer reeds veel verbeterd zijn. Voor zoover zulks nog niet mogelijk zal kunnen zijn. zij hier nog vermeld, dat vanaf Nijmegen reeds een regelmatige tram verbinding van ide Maasbuurtspoorweg naar Arcen wordt onderhouden. Arcen (Noord-Limburg) verwacht ook dezen zomer vele gasten! --- KERK EN SCHOOL Uitvaart Mgr. F. J. H. Evers Woensdagmorgen is inde kerk van den H. Jacobus aan de Parkstraat te Den Haag de plechtige uitvaartdienst gehouden voor Mgr. F. J. H. Evers, huisprelaat van Z.H. den Paus, oud-hoofdaalmoezenier van leger en vloot en lid van den Raad van Defensie. Dinsdagavond was het stoffelijk overschot naar de garnizoenskerk overgebracht en daar binnen het priesterkoor opgebaard. De lijkbaar was gedekt met kelk, bonnet en het purper van de kerkelijke waardigheid van den overledene, terwijl vóór de baar een kussen was geplaatst met diens onderscheidingsteekenen. Om haif acht des avonds werden de plechtige zielenmetten gezongen, waarbij agens was de Hoogeerw. Deken van Den Haag, Mgr. J. M. v.d. Tuyn, terwijl de kapelaans N. Pronk en D. Buis respectievelijk als diaken en subdiaken fungeerden. Cantores waren de kapelaans J. Duyves en C. Vlaar. Woensdagmorgen om 10 uur werden de Lauden gezongen, waarna, om half elf, de plechtige Requiemmis werd opgedragen door den tegenwoordigen hoofdaalmoezenier kolonel Mgr. J. J. J. Noordman. Diaken was daarbij aalmoezenier majoor J. J. Brouwer, subdiaken kapelaan D. Buis en ceremoniarius kapelaan A. J. v.d. Oudenhoven. Cantores ■svaren de kapelaans N. v. Schaik en C. Vlaar. Het zangkoor zong de meerstemmige Requiemmis van Perosi. Na de H. Mis verrichtte Z.H. Exc. Mgr. J. P. Huibers, bisschop van Haarlem, die binnen het priesterkoor gezeten de plechtige Requiemmis had bijgewoond, de absoute. Ook de Pauselijke Internuntius Z.H. Exc. Mgr. Paolo Giobbe was bij de plechtigheid tegenwoordig. Verder waren nog aanwezig Mgr. prof. P. Groenen, Mgr. dr. Th. Verhoeven, directeur van het R.K. Centraal Bureau voor Onderwijs en Opvoeding, de Duitsche legeraalmoezenier Egon Schmidt, de pastoors C. A. Bulters 0.F.M., A. Vermeulen S.J., A. Stumpel S.J., W. Pompe, Rector W. Bokeloh, de majoors-aalmoezeniers A. Hoevenaars, L. v. Lierop en H. van Straelen, een deputatie van A.R.K.0., bestaande o.a. uit Overste J. P. Boots, Mr. dr. J. J. A. Bakker en kapitein S. van ’f Hof, de Malthezer Ridders W. C. J. J. baron van Voorst tot Voorst en Ch. A. A. M. F. A. graaf von Oberndorff, generaal-majoor H. F. M. baron van Voorst tot Voorst, Mr. dr. L. N. Deckers, Mr. W. J. Berger, procureur-generaal bij den Hoogen Raad, luitenant-generaal Jhr. Wittert, majoor K. C. A. Collette, Prof. mr. A. de Block, griffier van de Eerste Kamer, J. M. J. H. Lambooy, oud-burgemeester van Hilversum, Jhr. mr. O. van Nispen tot Sevenaer, oud-gezant bij den H. Stoel en te Brussel, Mr. J. R. H. van Schaik, voorzitter van de Tweede Kamer, gep. luit.-generaal C van Tuinen, Mr. J. Heerkens Thijssen, oud-lid van de Eerste Kamer, Jhr. mr. P. A. J. v.d. Brandeler, oud-procureur-generaal bij het Gerechtshof, Mr. L. Vermeulen, advocaat-generaal bij het Gerechtshof, luitenant-generaal P. van Munnekrede, lid van het Hoog Militair Gerechtshof, Mr. H. Loeff, C. Zubli en een vertegenwoordiging van de R.K. Onderofficierenvereeniging „St. Martinus”. Woensdagmiddag om half 4 is de begrafenis geschied op het kerkhof van het Retraitehuis „Layola” te Vught. --- Katholieke Economische Hoogeschool HET TWAALFDE JAARBOEK Verschenen is het twaalfde jaarboek der Katholieke Economische Hoogeschool te Tilburg, bevattende de lotgevallen der Hoogeschool gedurende het jaar 1938—1939. De groei van deze instelling bli,jkt nog steeds niet tot stilstand te zijn gekomen en het toenemend aantal studenten bewijst wel bijzonder duidelijk de groote wenschelijkheid van confessioneel hooger onderwijs. Het aantal ingeschreven studenten in het jaar 1938—1939 bedroeg 247, hetgeen met 47 hooger dan het voorafgaande jaar een record beteekent. Door het groot aantal studenten is de finaneieele positie der Hoogeschool niet ongunstig, doch ’t gemis aan een behoorlijke Rijkssubsidie wordt toch zeer gevoeld. Het Economisch-Technologisch Instituut heeft op breed terrein zijn werk voortgezet waarbij aan studenten der Hoogeschool een belangrijke plaats is ingeruimd. In verband hiermede kan gewezen worden op de groote wcnschelijkheid studenten eenigen tijd te werk te kunnen stellen in bedrijven van verschillenden aard om hun aldus een praetische scholing te kunnen geven. Tn het studiejaar 1938—1939 werd het onderwijs, zooals gebruikelijk, aangcvuld mei eenige cursorische voordrachten. Over den leeftijd der ingeschreven studenten wordt medegedeeld, dat bij den aanvang van het studiejaar de jongste student 16 en de oudste 42 jaar was. De examenresultaten in het 12e studiejaar kunnen als volgt worden samengevat: Geslaagd voor accountancy 1, doctoraal 24. randplaats 28, propaedeutisch 45 en boekhouden 26. Er was één promotie. --- VERHAAL VAN DE WEEK INTERMEZZO Druk hing het geroezemoes van stemmen inde concertzaal. leder zocht zijn plaats in dc overbezette rijen. Voor de derde maal ging het schelletje dat de orkestleden na de pauze bijeenriep. Eigenaardig. Heel wat oogenddraaldenwraalden naar het podium. Was men daar nog niet voltallig? Van de zaal uit gezien, leken alle plaatsen bezet. En toch miste men daar iemand. De lange, rechte gestalte van den dirigent stond naar het publiek gekeerd. Zoekend ging zijn blik over de hoofden. De orkestmeester mopperde. De overige leden van het orkest zaten grinnekend, in spanning en quasi onverschillig. Verlangde men stilte van het publiek? Was er protest tegen het trage herstel van de rust? Nu verstomde elk geluid, maarde spanning op het podium groeide. Inderdaad, men miste daar iemand, dat was duidelijk. En te oordeelen naar de geagiteerde sfeer, was het iemand van gewicht. lemand zonder wien men moeilijk verder kon. Achter inde zaal zat Huug. Z’n donkere oogen tintelden van pret. Twee maanden geleden had hij zich gepresenteerd bij den dirigent. „Mijn naam is Huug Dupont,” had hij gezegd, „ik zou graag ingeschreven worden als werkend lid van het orkest.” „Welk instrument?” „Cel.” „Kunnen we op het oogenblik niet gebruiken.” „Maar ik ben Dupont, Huug Dupont, uit N.” De dirigent stond op. „Het spi.jt me voor u, jongeman, maar het gaat niet. De cellen zijn overcompleet.” Daarmee was het onderhoud afgeloopen. Het was een heele desillusie voor Hutig. Hij had minstens verwacht met vlag en wimpel te worden binnengehaald. Een cellist als hij. Al woonde hij pas kort in deze stad, men moest toch van hem gehoord hebben inde muziekwereld. Nu zat Huug daar, boordevol leedvermaak. Ze zalen vast. De man, die blijkbaar op onderzoek was uitgesiiiurd, kwam terug en trok de schouders op, de orkestmeester werd woedend,, de dirigent had hét warm. Dit was het oogenblik voor Huug. Luidruchtig beende hij naar voren. „Kan ik helpen?” Vanaf zijn hboge standplaats keek de dirigent op hem neer. „Welk instrument?” „Elk”, loog Huug brutaal. De orkestmeester boog zich nu over de balustrade. „Je kunt niet invallen,” zei hij, „het gaat om de solo-partij voor cel.” Huug wees op het programma. „Ik ken al die soli van buiten.” Een van de eerste violen trok den orkestmeester aan zijn mouw. „Neem hem maar, dat is Dupont, die kent het wel.” Met een gymnastischen zwaai „nam” Huug het podium. Inde rij van de cellen lag een verlaten instrument, zielig geleund tegen een stoel. Hij was er al, stemde vlug en handig en gaf een knikje in de richting van den dirigent. Deze trok moedeloos zijn schouders op. Hij had geen keus. ’n Korte tik tegen den lessenaar, dan ging het dirigeerstokje omhoog. Zwaar en sonoor zette het orkest in. Reeds na enkele maten wisselden de cellen vluchtige blikken. Die daar kon er iets van. De dirigent voerde op. Het kon fiog goed worden. De orkestmeester herademde. Plots loste het gansche klankenfeest op in het volle, prachtige geluid van één cel. De eerste solo! Huug’s oogen staarden inde ruimte terwijl hij speelde. Het dirigeerstokje viel siil. Allen luisterden ademloos.. Dat was geen amateurswerk; dat was geniaal Zoo ging het ook de tweede soloparlij. En het orkest, begeesterd doordat spel wist een effect te bereiken, zooals nimmer daarvoor. Toen het laatste .accoord verklonk, barstte een daverend applaus los. Spontaan haalde de dirigent Huug van achter zijn instrument vandaan en bracht hem voor het voetlicht. Het werd ’n ware ovatie. Later haastte Huug zich door de maanverliehte straten. Vluchtig keek hij rechts en links voor hij ergens aanbelde. „Gelukt,” zeide hij, zoo gauw de deur openging, „prachtig geslaagd”. En binnen in het gezellige studeervertrek vertelde hij zijn vriend alles. ,',Natuurlijk werd ik dadelijk met vlag en wimpel als nieuw lid binnengehaald,” zoo eindigde hij zijn verhaal. Ik hoop maar, dat het me lukken zal mijn naam hoog te houden, want natuurlijk vermoedt niemand hoe hard ik de laatste weken op die soli heb gestudeerd.” Hij nam z’n glas op en dronk een fikschen teug. „Apropos,” zei hij toen, „je cel staat netjes ingepakt onder de veilige hoede van den conciërge van de zaal. En hier is de gulden, dien je als boete zult moeten betalen.” De bibliotheek boekle een tolalc aanwinst van 1196 deelcn, zoodat men thans in het bezit is van 30.041 boeken. Het Tilburgsch Studentencorps Sint Olaf maakte na het uitbundige lustrumjaar een kalme en goede periode door. Het werd een jaar van rustig werken, van voldoende belangstelling en van geleidelijken groei. De vergaderingen waren druk bezocht cn de gehouden inleidingen mogen goed, soms zelfs voortreffelijk genoemd worden. Een groot aantal vriendenclubs werd geboren, ♦erwijl de groote activiteit der Spoorstudenten een verheugend en vermeldenswaardig feit is. De eigenlijke onderafdeelingen konden zich niet alle handhaven. De politieke club stierf een geluidloozen dood, maar tot nieuw leven rekten zich de Sociale Studieclub dc Tribune en de Missieclub. Ook de hippische afdeeling Sleipnir smaakte een bloeiperiode. Het studentenblad Viking gaf reden tot tevredenheid. No g steeds is de Eigenhuiskwestie een netel'ge zaak. Het verslagboek merkt daarover op: ..Pet Eigen huis is er nog niet en ’t, ziet cr niet naar uit, dat het binnenkort komen gaat, al blijven sommige hardnekkige optimisten hoopen: Contra Spem in Spem. Onze tegenwoordige lokaliteit wordt wel ’ns met „Geestelijk Abattoir’’ betiteld: eenigermate afschrikwekkend mag het interieur wel heeten. Dat dit een geweldige belemmering vormt voor een normale ontplooiing van bet corpsleven, is zonder meer duidelijk. Eenige verbetering, zoo een volledige oplossing onmogelijk blijkt, zal binnenkort, hoe dan ook. moeten worden gevonden”. Het lezenswaardig verslagboek bevat naast 'n groot aantal biilagen nog volledige redevoer; nen van Prof. Mr. A. L. de Block, Prof. H. A. Koog en Prof. Dr. P. I. van Berkum. --- EXAMENS NUTTIGE HANDWERKEN. De secretaris-generaal, waarnemend hoofd van het departement van Onderwijs, brengt ter kennis dat de examens ter verkrijging vaneen akte van bekwaamheid tot het geven van huis- en schoolonderwijs inde nuttige handwerken vommeisjes voor het jaar 1940 zullen aanvangen op 16 Juli; dat zij, die zich aan dit examen wenschen te onderwerpen, zich vóór 15 Juni a.s. behooren aan te melden bij den voorzitter der commissie, voor welke zij wenscht te verschijnen met overlegging van haar geboorteakte, -waaruit blijkt dat zij den 18-jarigen leeftijd heeft of zal hebben volbracht op 1 Augustus 1940. De voorzitters van de examencommissies zijn: te Js Hertogenbosch: mejuffrouw Chr. J. J. L. Op de Coul, te Boxmeer; te Rotterdam: mejuffrouw A. F. Houba, te ’s Gravenhage; te Amsterdam: mejuffrouw C. M. den Boer te Amsterdam; te Groningen: mejuffrouw A. Keuning te Leeuwarden. Voor zooveel noodig wordt in herinnering gebracht, dat het niet geoorloofd is zich bij meer dan één commissie voor de nuttige handwerken tc doen inschrijven. Wanneer geconstateerd wordt, dat dit niettemin is geschied, wordt de candidaat niet toegelaten tot het afleggen vaneen tweede examen, terwijl het gestorte examengeld niet wordt teruggegeven. --- EXAMENCOMMISSIËN NUTTIGE HANDWERKEN. De secretaris-generaal, waarnemend hoofd van het departement van Onderwijs, heeft goedgevonden: Inde commissie, welke in 1940 belast is met het afnemen van de examens ter verkrijging van de akte van bekwaamheid van huis- en schoolonderwijs inde nuttige handwerken voor meisjes te benoemen : te ’s Hertogenbosch: tot voorzitter mej. Chr. .1. J. L. Op de Coul, Boxmeer; tot plaatsvervangend voorzitter: mej. F. Jansen, ’s Hertogenbosch; tot leden: mej. M. J. v.d. Berg, Breda: mej. A. 51. H. van Cruchten, Maastricht; mej. C. H. M. Four, ’s Hertogenbosch: mej. E. C. Lamminga, Arnhem; mevr. M. E. Overdijking, Apeldoorn; mej. A. Zijp, Moerdijk; tot plaatsvervangende leden: mej. G. .1. van Eijk. Dongen; mej. M. H. A. B. Janzen, Arnhem; mej. M. A. Laureijs, Tilburg; mej. C. Peeters Oisterwijk; mevr. J. H. van Rijswijk-Huisman, Nijmegen. --- Wat anderen zeggen Organisatie van den arbeid De „Nederlander” schrijft: De Opperbevelhebber heeft bij het departement van Sociale Zaken benoemd tot tijdelijke regecringscommissaris voor de organisatie van den arbeid prof. dr. J. E. de Quay te Tilburg. Het bericht is uiterst beknopt; welke taak deze nieuwe regeeringscommissaris heeft, welke bevoegdheden hem werden toegekend, het wordt ons niet gemeld. Niettemin meenen we te mogen veronderstellen, dat met deze benoeming een zeer belangrijke beslissing is genomen. Reeds eerder begon dr. ir. Ringers zijn werk ten dienste van den wederopbouw' ineen overeenkomstige positie; thans deze benoeming van prof. de Quay, een man, behoorend tot de jongere generatie, want zijn geboortedatum valt nog in deze eeuw. Wij kennen hem als een man, die zich steeds van liarle heeft gewijd aan alles wat de eenheid en de kracht van ons land zou kunnen bevorderen. Hij is een geleerde van erkende bekwaamheid, maar allerminst iemand, die het leven slechts vanuit de studeerkamer kent. Bovenal schijnt hij ons een persoonlijkheid, die deor een krachtigen wil tot de daad wordt gedreven. Aan zulke menschen hebben wij vandaag meer dan ooit behoefte. Ook op het stuk van den arbeid. Want al maakt het benoemingsbesluit, gelijk wij aanduidden, van de taak noch van de bevoegdheden van den nieuwbenoemde melding, wij achten hel waarschijnlijk, dat de bestrijding van dc werkloosheid het voornaamste object van zijn werkzaamheid zal zijn. Het valt niet te ontkennen, dat de veranderde omstandigheden de voortzetting van tal van takken van bedrijf onmogelijk maken of ernstig bemoeilijken. De demobilisatie van onze weermacht brengt duizenden kraehien op de arbeidsmarkt. Dit zijn factoren, welke een toeneming van het getal werkloozen ernstig doen vreezen. Aan den anderen kant opent het belangrijk versterkte economische contact, dat thans met het Duitsche rijk en de daarmede verbonden landen zal worden gelegd, allerhande mogelijkheden tot nieuwen arbeid. Deze nieuwe kansen kunnen niet onmiddellijk worden gerealiseerd. Een eerste voorwaarde daarvoor is het herstel van onze verkeersmiddelen. Daarnevens komen allerlei andere problemen, wTelke met de aanpassing aan dezen nieuwen toestand samenhangen, aan de orde. Psychologisch juist gezien schijnt ons, dat men niet meer spreekt van bestrijding van het kwaad der werkloosheid, maar positief van de organisatie van den arbeid, welke, naar wij hopen, voor ons volk zal zijn weggelegd. Een maatregel waarbij het verboden werd den arbeid ineen onderneming blijvend of tijdelijk stop te zetten, den arbeidsduur te verminderen tot minder dan 36 uur of zonder vergunning 25 of meer arbeiders per maand te ontslaan, draagt alvast een conservatoir karakter. Hij maakt het don regeeringscommissaris mogelijk de ontwikkeling inde hand te houden. Wij wenschen den nieuwen regeeringscommissaris kracht en wijsheid bij zijn werk. Het schijnt ons vanzelfsprekend, dat hij kan rekenen op ëe medewerking van allen, die in eenig ambt of functie aan de ordening van den arbeid kunnen medewerken. ---