HET COMMUNISME NAAR AANLEIDING VAN EEN NIEUW BOEK DE WIJSGEERIGE GRONDSLAG i. * * Voor ons ligt een nieuw boek van Pater Jacobs M.S.C. over „Het Communisme”. En bet is ons een oprecht genoegen te kunnen getuigen, dat wij aangenaam zijn getroffen door den klaren betoogtrant, den rustigen toon en de wetenschappelijke behandeling vaneen vraagstuk, dat al te dikwijls, ook van Katholieke zijde, met een minachtend schouderophalen wordt ter zijde geschoven. Wanneer men nieit verder kijkt, dan zijn vaaerlandsche neus lang is, dan schijnen er inderdaad; gegronde motieven te zijn voor een geringschatting van het gevaar, dat vanuit Moscou de wereld bedreigt. Immers vijftien jaar lang heeft het Communisme in Nederland reeds geploeterd en gezwoegd, gesohetterd en geschuimbekt, met het poover resultaat, dait het aantal zijner vertegenwoordigers in het parlement van twee in 1922 tot drie in 1937 is gestegen! Zulk een trage groei duidt omlegcnzeggelijk op een zekere immuniteit van ons volk tegen de bolsjewistische besmetting. Toch blijft het zaak de macht van dezen gezworen vijand onzer hoogste goederen niet te onderschatten noch zijn actie te minachten. Wamt het blijft een feit, dat het Communisme reeds meer dan twintig jaar oppermachtig ten troon zit in het grootste en volkrijkste land van de heele wereld, dat volgens de gegevens van het Internationaal Bureau voor de Statistiek niet minder dan 21.176.187 vierkante kilometers omvat en ruim ISO millioen inwoners telt! Bovendien vergele men niet, dat deze fatale dwaalleer in bijna alle landen van Europa gestadig vorderingen maakt: dat zij ondergronds ■woedt inde totalitaire Sitaien; dat zij inde Spaansche Republiek de aanleiding werd tot een bloedigen burgeroorlog en dat zij inde parlementair geregeerde landen hetzij snelle of langzame maar overal onloochenbare vorderingen maakt. Het is dus een goed en nuttig werk om op het voetspoor van Paus Pius XI deze dwaalleer in haar oorsprong op te sporen en in haar gruwelijke gevolgen na te gaan. Dit werk heeft Pater Jacbs op voortreffelijke wijze verricht. En daarvoor zijn wij hem van harte dankbaar. * * * Elke hetzij ware of valsche leer is nauw verbonden met een wereldbeschouwing. En elke wereldbeschouwing heeft ’n v.ijsgeerigen grondslag, waarmee zij staat of valt. De grondslag van het Communisme is het materialisme: de stofvergoding. Dit materialisme verwarre men vooral niet met de domme en platte ontkenning van ieder geestelijk clement inden Kosmos en inden mensch. Neen, het Communisme loochent den geest niet, maar beschouwt hem als een projectie, een weerspiegeling en dus als een product van de stof. Engelsl) heeft het reeds in het midden der vorige eeuw gezegd: „De stof is geen product van den geest: maarde geest is enkel een hooger product van de stof.” Elk zelfstandig bestaan van den geest wordt dus in beginsel ontkend door heit Communisme, dat geen plaats hoegenaamd openlaat voor eenig onstoffelijk wezen: met het bestaan van de onsterfelijke menschenziel verwerpt heit alle goede en booze geesten en consequent ook het Opperwezen: God! Hiermee vervalt vanzelf elke godsdienst en elke bovennatuurlijke zedenleer. Niet de mensch is door God geschapen naar Zijn beeld en gelijkenis: maarde volksfantasie schiep God naar het beeld en de gelijkenis van den mensch! Er gaapt dus tusschen het Communisme en het Christendom een klove, die van meetaf onoverbrugbaar is: religieus Communisme is even onbestaanbaar als een vierkante cirkel. Wie toetreedit tot de leer van Marx en Moscou heeft met de leer van Christus afgerekend. $ i Maar met zuivere negatie alleen kan geen ■wereldbeschouwing worden opgebouwd. Ondanks de loochening van eiken zelfstandigen geest, moest dus voor heit Communisme een intellectueel fundament worden gelegd! Lenin zocht en vond dit in het dialectisch materialisme. De stof zoo leent hij op het voetspoor van Marx *) is geen dood, maar een levend element! Men zegge niet: de stof beweegt! Neen, de stof is beweging: de heele Kosmos, ook elk microscopisch stofdeeltje, is als een waterstroom, die gestadig voorwaarts drijft. Er is een wet, die de richting dezer beweging bepaalt en haar tempo regelt. Deze wet is ontdekt door Hegel,3) den idealist en pantheïst! Wij herinneren ons nog levendig, hoe wij op negentienjarigen leeftijd te Rolduc zaten te kluiven op de „logica der contradictie” van dezen ondoorgropdelijken wijsgeer; hoe we scholden op den geleerden Pruis, die met zijn domme raadsels ons jeugdig brein op zulk een zware proef stelde, maar ook hoe kinderlijk blij we waren, toen wij het wondere denkspel van zijn „these, antithese en synthese” onder de knie hadden. „Alles is!” These. „Niets is!” Antithese. „Alles wordt!” Synthese. „Dat is baarlijke onzin”, hooren wij een lez