Buitenlands Weekoverzicht Europa ontwaakt Europa ontwaakt, zo heeft de grijze veldmaarschalk Smuts reeds enkele malen de volkeren van het oude werelddeel toegeroepen. Maar Europa is helaas geen concreet begrip en de Europese volkeren vormen een agglomeraat, d.w.z. een bevolking zonder enige samenhang, met vaak geheel tegenstrijdige belangen, met geheel verschillende zeden, gewoonten, behoeften en historie en die elkander niet eens verstaan. Hoe stelt de oude heer Smuts zich dit ontwaken van deze zo geheel verschillende volkerengroepen voor? De bekende Spaanse diplomaat en internationaal beroemd schrijver, Salvador de Madariaga, heeft dezelfde leuze, maar wat concreter aangeheven in zijn boek „Victors beware” („overwinnaars waakt”), waarin hij de vorming vaneen Europese Commissie suggereert, welke zich op een Europese manier met de Europese vraagstukken moet bezig houden. Wij weten niet, welke methode de overwinnaars op dit ogenblik in Moskou volgen, om de Europese problemen op te lossen, we zien alleen elke dag opnieuw, dat de heren, wat de resultaten betreft, maar heel weinig vorderingen maken en tot nu toe geen enkel probleem tot oplossing brengen. Aan wie dit precies ligt, n.l. dat Washington en Londen de Europese atmosfeer niet goed aanvoelen, of dat Rusland, dat zich altijd van Europa heeft geïsoleerd, met de Europese mentaliteit niet op de hoogte is, kunnen we hier in het midden laten. Maar vaneen „ontwakend Europa” is nog allermin. ' sprake en van „waken” der overwinnaars zien we ook nog heel weinig. De Ver. Staten hebben inde afgelopen week de wereld verrast met de onthulling vaneen aantal geheime afspraken, door de Grote Drie te Teheran, Jalta en Potsdam getroffen. Het meest onaangename hier waste ervaren, dat ondanks de nadrukkelijke verklaring van het „Atlanticcharter”, dat geheime diplomatieke verdragen de wereld uit moesten, dezelfde heren, die dit charter opstelden, nog tijdens de oorlog, nieuwe geheime diplomatieke afspraken maakten. Om daarna met het meest ernstige gezicht van de wereld mee te delen, dat deze niet gemaakt waren. De democraat Roosevelt, de conservatief Churchill, de socialist Attlee en communist Stalin hebben alle vier aan dit nieuwe bedrog der mensheid meegedaan. En niet minder pijnlijk is het te ontdekken, dat bij deze geheime afspraken tijdens de oorlog en direct na de capitulatie, Rusland wel degelijk concessies zijn gedaan ten nadele van Turkije inde Dardanellen, dat de Russische suprematie in Hongarije officieel is erkend, enz. In het Engelse Lagerhuis is men deze week over deze onthullingen nogal verontwaardigd geweest en men heeft Attlee gevraagd of er soms nog meer geheime afspraken zijn gemaakt, waarop de Britse premier, natuurlijk weer met het meest ernstige gezicht, zulks ontkende. Maar hoe weten we, of de Attlee van Maart 1947 meer waarheidslievend is, dan de Attlee van September 1945? Het is te begrepen, schrijft de „Manchester Guardian” spijtig, dat een totalitair regiem als dat van Hitler en Stalin zjjn toevlucht neemt tot geheime verdragen, maar dat Roosevelt, Churchill en Attlee daaraan meededen, is onbegrijpelijk. Hoe kunnen echter de volkeren van Europa ontwaken als ze gekluisterd zitten door geheime verdragen, die nooit het belang van het volk, maar altijd concessies en compromissen ten doel hebben, teneinde machtsposities te verkrijgen? De Ver. Staten spreken klare taal In tegenstelling met deze geheime verdragen, die tijdens en onmiddellijk na de oorlog tussen de Geallieerden en Rusland gesloten zijn, treft ons nu de buitengewone openhartigheid, waarmee de Amerikaanse staatslieden op dit ogenblik de verhouding met Rusland bespreken en daarbij op geen enkele wijze een blad voor de mond nemen. In zijn toelichting op de voorstellen aan het Congres tot steunverlening aan Griekenland en Turkije, heeft president Truman op de meest mogelijke openhartige wijze verklaard, dat de Ver. Staten de agressieve politiek van Rusland zien als een bedreiging voor de democratie en voor de vrede en dat in het afweren van die bedreiging, deze beide landen een voorpostenpositie innemen en daarom moeten gesteund worden. Daar was voor Moskou geen woord Frans bij. En deze week bij de verdediging van deze voorstellen, heeft de pl.verv. minister van buitenlandse zaken, Dean Acheson, nog eens duidelijk de puntjes op de i gezet en toen eender senatoren, n.l. Claude Pepper, dit nog niet duidelijk genoeg was en vroeg of het Sovjet-Rusland was, dat Turkije bedreigde, antwoordde de minister: „Ik weet geen ander land, dat een mogelijke aanvaller van Turkije zou kunnen zijn”. Eenzelfde openhartigheid treffen we op dit ogenblik aan in het Amerikaanse congres bij de debatten over maatregelen tegen de communistische partij. De oud-ambassadeur in Moskou. Bullitt een man die het dus kan weten zeide bij dit debat: „Onze grote vijand is Rusland en wanneer Rusland inderdaad beschikte overeen atoombom, zoals Stalin zegt, dan had het deze ongetwijfeld al lang boven ons land losgelaten.” Intussen, nog opvallender dan deze scherpe agressieve toon tegen Rusland, is de reactie op dit alles in Moskou, of beter gezegd, het achterwege blijven van enige reactie. Niet alleen drukt Molotov zijn collega Marshall dagelijks „hartelijk” de hand en wordt de Amerikaanse minister zelfs door Stalin ontvangen, maas de Russische pers en radio doen alsof zij van dit alles niets merken. Maar intussen zet het zijn politiek, welke de Amerikanen tot aan de keel zit, ongewijzigd voort. Terwijl de Amerikanen de herstelbetalingen van Duitsland zowat als afgeboekt beschouwen en bezig zjjn den verslagen vijand economisch te helpen, stelt Rusland in Moskou schadevergoedingseisen tot een bedrag, dat wanneer het werd ingewilligd, niet alleen geen cent meer voor de andere door Duitsland uitgeplunderde landen zou overblijven, maar vaneen economisch herstel van Duitsland nooit sprake zou zijn. En tegelijk met deze eis is Rusland inde laatste dagen met de confiscatie van Duitse eigendommen en fabrieken verder gegaan. Zo zijn de laatste weken, volgens Amerikaanse berichten, niet minder dan 2000 fabrieken inde Russische zone geconfisceerd, w.o. de beroemde uit 1710 daterende Meissner porseleinfabriek, waarbij het porselein aan Amerikaanse officieren te koop wordt aangeboden, als ze het tenminste met dollars betalen. Niet minder ergernis heeft de nieuwe mensenroof de laatste dagen in dé Russische zone gewekt van mensen, vooral studenten in bepaalde faculteiten, die eenvoudig worden gearresteerd en zonder dat men iets van hen meer verneemt, naar Rusland worden gevoerd. Nadat de Russisch gezinde pers hierover eerst in alle talen had gezwegen, krijgen we het wel erg doorzichtige motief, dat het hier alleen gaat om de arrestatie an nazi-elementen, die zich organiseerden tegen iet regiem van den bezetter. En tegenover de protesten over de nieuwe plunderingen in Duitsland komt radio Moskou Woensdagavond de Engelsen en Amerikanen beschuldigen, dat zij al het goud uit West-Duitsland in beslag genomen hebben, alsmede ’t Duitse goud op buitenlandse banken. Alleen uit Zwitserland, aldus de radiocommentator Zoekov, heeft Engeland 50 ton Duits goud weggesleept. De Ver. Staten en Engeland hebben alleen aan goud meer weggesleept uit Duitsland, zo vertelt hij, dan het totale bedrag, dat Rusland eist. Donderdag heeft intussen de Engelse regering hierop reeds geantwoord, dat het inde westelijke zones in beslag genomen goud afkomstig bleek uit Denemarken, Nederland, België en Frankrijk en aan deze landen is en wordt teruggegeven als hun rechtmatig eigendom en dat Engeland van dit goud niets gehouden heeft. Verder heeft Engeland 350.000 ton scheepsruimte als schadevergoeding ontvangen en voor 1% millioen Mark aan kapitaalgoederen, maar, dat Engeland niets heeft ontvangen uit de lopende productie. Natuurlijk krijgen de Russen dit démenti niet te horen. Zoiets laat de propaganda niet toe. Maar uit dit alles blijkt wel, hoe prettig momenteel de internationale verhoudingen zijn en in welke sfeer in Moskou beraadslaagd wordt. Is het daarom niet volkomen duidelijk, dat daar tot nu toe weinig of niets wordt bereikt? Rusland misbruikt opnieuw het veto-recht! Inde toch reeds weinig vriendelijke sfeer tussen Rusland en de Ver. Staten zal ongetwijfeld een nieuwe verkoeling en een nieuw wantrouwen zijn ontstaan door het misbruik, dat Moskou opnieuw van het veto-recht heeft gemaakt, teneinde de Veiligheidsraad te beletten, stappen te doen tegen een van de Russische vazalstaten, die zich aan het internationale recht op ergerlijke wijze had vergrepen. Het betreft hier wel geen zaak, waarbij de Ver. Staten direct zijn betrokken, het ging hier om een geschil, dat Engeland direct raakte, maar het misbruik maken van het veto-recht heeft inde Ver. Staten al lang kwaad bloed gezet en daar geleid tot een scherpe reactie tegen dit instituut, een reactie, welke nu niet weinig zal worden versterkt. Want de wijze, waarop Rusland het ditmaal hanteerde, bewees maar al te duidelijk, op welk een ergerlijke wijze dit recht kan worden misbruikt. Zoals men weet, was er een ernstig geschil tussen Albanië en Engeland. Engeland beschuldigde dit land, dat het mijnen had gelegd inde Straat van Korfoe, een kanaal, dat loopt daar, waar de Albanese en Griekse kust elkander raken. Dit kanaal is een groot-scheeps vaarwater en voor alle naties vrij toegankelijk. Nu gebeurde het in het najaar tweemaal kort achter elkaar dat een Engelse torpedojager hier op een mijn liep, terwijl het kanaal geheel van mijnen was schoongeveegd. Die moesten dus later gelegd zijn, en nu niet tegen een vijandelijke vloot, want die bestond niet meer. Londen beschuldigde Albanië, maar daar beweerde men bij hoog en bij laag, dat men volkomen onschuldig was. Toen ging Engeland over tot het vissen naar mijnen, waartegen Albanië protesteerde, hetgeen Engeland niet belette een onderzoek in te stellen. Het bleek toen, ter hoogte van de Albanese haven Saranda, dat Duitse mijnen gevist werden van het type Y, die daarin dus door of in elk geval met medeweten van Albanië gelegd waren, want het bleek ook, dat de mijnen nog maar kort in het water lagen en dus lang na de oorlog gelegd waren. Engeland eiste dan ook schadevergoeding voor het verlies van twee Britse torpedojagers, hetgeen Albanië brutaal afwees. Daarop bracht Engeland de zaak voor de Veiligheidsraad. Deze heeft toen de zaak uitvoerig onderzocht en het overtuigend bewijs werd geleverd, dat met schending van alle internationale overeenkomsten, deze mijnen daar gelegd waren en Albanië in elk geval daaraan medeplichtig was. Wie ze gelegd had, want Albanië heeft geen mijnenleggers, kon niet worden nagegaan, maar het moet in elk geval gebeurd zijn met medewerking van de regering in Tirana. De uitspraak was vrij algemeen, want er viel niets te loochenen, de feiten stonden vast. Alleen Rusland en Polen onthielden zich van stemming. Toen echter de voorzitter het voorstel aan de orde stelde, Albanië in deze schuldig te verklaren, stond de Rus Gromyko op en sprak zijn veto tegen dit voorstel uit, dat daarop niet in stemming kon komen. Grote verontwaardiging ontstond er natuurlijk overeen dergelijke houding en de Engelse afgevaardigde Sir. Edward Cadogan gaf daaraan in scherpe woorden uiting, maarde Rus bleef laconiek zwijgen. Rusland’s optreden, dat de Russische medeplichtigheid aan de internationale schending van Albanië duidelijk demonstreerde, heeft vooral inde Ver. Staten heftige beroering gewekt en algemeen wijst men er daar op, dat uit dit alles opnieuw blijkt, dat Rusland’s optreden op geen enkele wijze afwijkt van de perfide Hitler-methoden, om inde internationale verhoudingen te stoken. Het Russisch optreden treft bovendien temeer, omdat sinds September van het veto-recht geen gebruik meer was gemaakt en daardoor de gedachte had postgevat, dat Rusland had ingezien, dat dit misbruik toch onbehoorlijk was. Voor Engeland rest nu niets anders meer, dan de zaak voor het Int. Gerechtshof in Den Haag te brengen, waartoe Londen dan ook reeds heeft besloten. Het nieuwe Belgische Kabinet Dinsdagmiddag heeft de heer Spaak zijn nieuwe ploeg aan het parlement gepresenteerd met een regeringsverklaring, die wel duidelijk aantoonde, dat ook hier in België het politieke huwelijk tussen de katholieken en de socialisten, geen verbintenis is, die berust op wederzijdse echte liefde, maar in elk opzicht een huwelijk uit berekening is, waarbij de noodzaak, dat het niet anders kon, nog de doorslaggevend- factor is geweest. Het behoeft wel geen nader betoog, dat een dergelijk huwelijk nu juist niet direct het meest ideale is, ook niet in het staatkundig leven. Maar een andere oplossing dan een samenwerking tussen katholieken en socialisten, was niet meer mogeljjk. Reeds al te lang hadden de Belgische socialisten, die nog een behoorlek tikje anticlericaler zijn dan de Nederlandse socialisten, deze samenwerking met de katholieken gesaboteerd, tot grote schade van ’s lands belangen. De moeilijkheden om zich in deze nieuwe verhouding wat te acclamatiseren, zullen dan ook in België nog wel een tikje groter zijn, dan bijv. in ons land. Ook omdat de minder vooruitstrevende vleugel der Belgische katholieke partij, naar we vermoeden, ook wel iets sterker is, dan in ons land en zich daarom straks inde practijk van de samenwerking met de socialisten, zich nog wel wat heftiger roeren zal dan de conservatieve vleugel ten onzent. Waarbij komt, dat de machtspositie van de Belgische socialisten in het Kabinet groter is dan met hun getalsterkte overeenkomt. Maar dit schijnen de kath. leiders, om tactische redenen, n.l. de weerstand in socialistische kringen tegen de samenwerking, zoveel mogelijk te breken, zelf zo te hebben gewild. Zo is het zeker, dat de Prins Regent aanvankelijk een katholiek aanwees voor de vorming vaneen nieuw Kabinet, zowel de heren van Cauwelaert als De Schrijver hebben een opdracht gekregen, maar daarvoor bedankt met het advies, dat het tactisch beter was een socialist aan te wijzen. Zij schenen toen het oog te hebben gehad op den heer van Acker, maar deze wilde men inde Partij niet, omdat hij te veel katholiek gezind zou zijn. De keuze is toen gevallen op den heer Spaak, waarmee beide groepen zich ten slotte verenigen konden. Maarde begroeting van het Kabinet en vooral van zijn regeringsverklaring, is in kringen van socialisten en katholieken niet bijzonder hartelijk geweest. Zo schreef, na de Regeringsverklaring, de conservatieve kath. „La Libre Belgique”, dat uit ’t program niet bleek, dat de katholieken zich bepaald gecompromitteerd hebben, maar veel verder ging de waardering niet! Dat de Koning was ingeruiid tegen concessies van de zijde der socialisten op het terrein van de ordeningspolitiek, kon het kath. blad maar matig bekoren. We zullen echter goed doen eens even de practijk van deze samenwerking af te wachten. Dat nu in elk geval het vrouwenkiesrecht eindelijk wordt ingevoerd, geeft voor de naaste toekomst een perspectief voor betere en in elk geval stabielere partijverhoudingen in België dan tot nu toe het geval was. --- PALMPASEN Palmzondag inde kerk en in de folklore Neemt van mijn hand ten danek, o Heer, ’t Geen de Joodtsche sehaer weleer, ' U met palmen, kled'ren, psalmen En een stomme eselin Aendeden voor de leste min. („’t Eseitje, van Palmen” van Joh. Stalpaert van der Wiele) Oudste viering Palmzondag' werd reeds inde 4de eeuw door de Kerk gevierd, ter gedachtenis van Jezus’ intocht in Jeruzalem. Van deze feestviering bezitten we 'n nauwkeurige beschrijving in ’t reisverhaal vaneen Zuid-Franse of Spaanse non, die inde 4de eeuw een pelgrimstocht naar Palestina deed de „Peregrinatio ad Loca Sancta”: „Op Palmzondag hebben vóór de middag de gewone Zondagse godsdienstoefeningen plaats in de grote kerk op Golgotha die Martyrium heet. Inde namiddag komt men samen inde kerk, die op Eleona, d.i. de Olijfberg, ligt. Tegen 5 uur wordt de plaats uit het evangelie gelezen, waar de kinderen met olijftakken den Heer tegemoet gaan, roepende: „Gezegend Die komt inde naam des Heren”. Dan staan de bisschop en het hele volk onverwijld op en trekken van de Olijfberg naar beneden; het volk gaat voor den bisschop uit, onder het zingen van hymnen en antifonen, waarop telkens geantwoord wordt: „Gezegend, Die komt inde naam des Heren”. Alle kinderen uit deze plaatsen, zelfs zij, die nog te klein zijn om te kunnen lopen en gedragen moeten worden, hebben palmtakken of olijftakken inde hand; zo begeleidt men den bisschop naar de wijze, waarop Christus begeleid werd.” Middeleeuwen Deze plechtige Palmprocessie te Jeruzalem vond spoedig navolging, eerst in Egypte en Klein-Azië, later ook in het Westen. Inde 7de eeuw was het gebruik algemeen geworden. De Palmwijding is van iets latere datum, inde Bste of 9de eeuw werd dit ingevoerd. Gedurende de Middeleeuwen nam de Palmprocessie in omvang en luister toe, ze kreeg een dramatisch karakter, iets vaneen toneelspel, geheel inde geest van die tijd. De persoon, die Christus voorstelde, reed op een ezel. Soms stelde men zich met een houten Christusbeeld tevreden en plaatste het op een ezel, ook van hout, die gedragen of getrokken moest worden. Een ander gebruik: het evangelieboek, het symbool van Christus, werd ineen kostbaar schrijn gelegd en meegevoerd. Maarde mooiste en meest treffende wijze om een Palmprocessie te houden, kende men in Engeland. Daar droeg men het Allerheiligste mee en een ongesluierd processiekruis. Een klein gedeelte der deelnemers volgde het Allerheiligste, de andere groep het kruis. De twee groepen gingen eerst in tegenovergestelde richting om elkaar later te ontmoeten en wel juist bij het zingen van: „Gezegend Hij, die komt inde naam des Heren”. Zo verkreeg men een dramatische uitbeelding van het: „processerunt obviam ei” „zij gingen Hem tegemoet”. De Palm-ezel In onze streken was het gebruik vaneen houten Christusbeeld op een beschilderde, eikenhouten Palm-ezel algemeen. Zo sterk kwam die ezel in het middelpunt der belangstelling', dat in Vlaanderen Palmzondag de naam „Ezelsfeest” had gekregen. In Amsterdam trok men het ene jaar van de „Jeruzalem” (een kapel naast de St. Olofs- of Oudezijdskapel) naar de Oude Kerk, het andere jaar werd de processie aan de Nieuwe zijde gehouden: van de H. Stede naar de Nieuwe Kerk. In Utrecht trok men van de Dom naar de Pieterskerk, over de weg, die nu Voetiusstraat heet, maar inde Middeleeuwen de eretitel van „Ezelssteeg” droeg. „De laatste Zondag van de Vasten was Palmzondag (Palmdach of Palmsondach). Op die dag was de Domkerk op het glansrijkste versierd, wat men aan altaarkleden, vanen of kruisen kostelijks had, werd alles door den kanunnik-koster naar het koor gebracht. Voor de trappen van het koor waren palmtakken neergelegd. Tc negen uur (hora tertia) traden de kanunnikken van de 5 kapittels aan met hun schoonste kappen en kruisen, en de wijding der palmen begon. Als de palmtakken waren uitgedeeld, gingen allen in processie uit de kathedraal naar de St. Pieter. Aan het hoofd van de stoet ging de ezelleider, aan de zijde vaneen houten ezel, waarop een Christusbeeld was geplaatst. Inde Pieterskerk werden gebeden gelezen en enige hymnen gezongen, waarna het ceremonieel der kruisverering (adoratio crucis) plaats had. Daarna keerde de processie onder het zingen vaneen schone hymne naar de kathedraal terug. Voordat men de kerk binnentrok, verbleef men nog op een zekere plek, waar de klokkenluiders met een baldakijn wachtten. Onder die tent plaatsten zich twee priesters, die een kruis droegen, en de koorknapen zongen het „Gloria Laus”. Als men in het heiligdom was teruggekeerd, ving de Mis van de Passie aan.” Zowel in Utrecht als in Amsterda werd de Palm-ezel begeleid en voortgetrokken door Jeruzalemvaarders, door mannen, die een pelgrimage naar het H. Land hadden gedaan. Zij stelden dit voorrecht op hoge prijs en ontvingen van de stedelijke regering een speciale beloning. Want in de oude stadsrekeningen van Utrecht komt deze telkens terugkerende post voor: „Item, opten Palmdach geschenckt nader gewoenten den broederen van Jherusalem 4 statkannen wijns” geboekt als: „wijnen op Palmdach gegeven” of „Uutgegeven van den palmwijn”. De volgende dag werd het feest voortgezet: „Noch des Manendags dairna hebben ons overste laten halen noch 18 statkannen wijns voor die broederen”. Door de reformatie kwam er een einde aan de openbare Palmprocessie. Palmzondag leefde voort op een andere wijze: Palmpasen Hoewel de palmpaas eens algemeen was in onze noordelijke provinciën, is ze nu een verdwijnende folklore geworden. In 1906 heeft Dr. A. Beets te Utrecht een Palmpaastentoonstelling georganiseerd; ongeveer 100 plaatsen in ons land hadden het gebruik nog in ere gehouden en namen deel aan die zeer merkwaardige expositie. Sinds dat jaar is het Palmpaasgebied echter steeds meer ingekrompen. In volle fleur kan men de Palmpaas nog zien in het Oosten van ons land: in Gelderland, Overijsel en Drente. De Palmpaas is een Idnge of korte versierde stok, met een broodvogeltje erop, dat een krentenoog' heeft en op kop en rug een palmtakje draagt. Dr. C. Catharina van der Graft, die buitengewoon veel studie van het onderwerp maakte, onderscheidt twee soorten Palmpaas: de lange stok met allerlei lekkernijen eraan, dat is de Friese vorm; de korte stok met een vlechtvormige hoofdkrans, die „krakeling”, „rad” of „wiel” heet het Saksische type. Op de top van beide soorten zit de vogel „haantje” of „zwaantje”. Soms is die Palmpaas een meesterstuk; dagen te voren zijnde kinderen er druk mee en des avonds voor Palmzondag wordt hij naast het bed geplaatst. Op de dag zelf moet de gehele familie het pronkstuk bewonderen en inde voormiddag wordt een optocht met de versierde vogels gehouden. Men trekt er mee naar het huis van den pastoor of dominee en naar den burgemeester. Onderweg worden oude Palmpaas-liedjes gezongen, die meestal op hetzelfde neerkomen: Palm, Palmpaschen Hei koerei! Over eenen Zondag Dan krijgen wij een ei. Eén ei is geen ei Twee ei is een hallef e: Drie ei is een paaschei! In Drente hoort men ook: Haentien op een stokkien, Biet maer van mien brokkien, Biet maer van mien stukkien brood. Morgen is mien haentien dood. In Brabant en Limburg bestaat een ander gebruik: gewijde palmtakjes worden tussen de daksparren der huizen gestoken, of in stallen en schuren en woonvertrekken achter een kruis gestoken, om tegen natuurrampen, vooral bij onweer, beschermd te zijn. Dan is er nog het „koren palmen”. Op de hoeken der akkers wordt een palmtakje inde grond .gestoken voor een goede oogst, terwijl men nog op enkele plaatsen daarbij het begin van het St Jans-Evangelie leest. --- MARIA GORETTI Patrones van alle Italiaanse verloofden BINNENKORT GROOTSE PLECHTIGHEID IN DE ST. PIETER (Van onzen Romeinsen correspondent) De volgende maand zal inde Sint Pieter, waar al zoveei zaligen en heiligen op pompeuze wijze tot ae eerder altaren zijn verneven, een plechtigheid worden gevierd, waarnaar ae rcan-nen met hun gevoel voor de grootsheid dezer apotheose, lang heboen uitgezien. De Italianen hebben namelijk ook een sterk gevoel voor dramatiek en het dramatisch einde van het leven van de twaalfjarige Mana Goretti, de patrones van alle Italiaanse verloofden. is even frappant als de roem van haar heldhaftigheid inde deugd groot is in dit land van harten die overvloeien van eergevoel en ridderlijkheid. De tragische dood van Maria Goretti doet bovendien sterk denken aan die van haar grote voorgangster, de H. Agnes want beide heiligen zi.; c voor de uiterst pijnlijke situatie komen te staan, dat zij hun deugd hebben moeten verdedigen tegen overmacht en dat zij in hun maagdelijke zwakheid toch die wonderlijke kracht hebben gevonden, die een grote persoonlijkheid verraadt en daardoor over alle bruut geweld wist te zegevieren. „Mariëtta, kom eens hier!’ Dertig k.m. van Rome af, inde buurt van Nettuno, inde Pontijnse moerassen woonden ineen eenvoudig huis, waar nu een molen is gevestigd, de Goretti’s samen met de Serenelli’s. Eenvoudige mensen, die met hard werken hun degelijks brood verdienen moesten. Vader Goretti was reeds vroeg aan de malariakoorts, die hier inde moerassen destijds sterk heerste, gestorven. Moeder Goretti, die nog leeft, moest het noodzakelijke levensonderhoud voor haar kleine kinderen verdienen door bij de buren op het land te werken. Het was 5 Juni 1902. Een veertig meter rnn huis af werkte Moeder Goretti op het land met den jongen Alessandro Serenelli. Maria, die toen' twaalf jaren oud was, moest thuis blijven en verstelde het linnengoed op de buitentrap vóór de deur. Allessandro wist ongemerkt naar huis te sluipen, ging langs Maria heen de buitentrap op en riep van het huis uit: Mariëtta, kom eens hier! Wat is er? Kom hier, zeg ik je! Zeg me eerst wat je wilt; anders kom ik niet! Zij wist maar al te goed, wat hij wilde, en kwam niet. Alessandro komt naar huiten, grijpt Maria vast, sleurt haar naar binnen en sluit de deur. Hij neemt een mes, dat reeds een paar maanden onder oude rommel verborgen was, in zijn hand en bedreigt haar met de dood, als ze niet toegeeft. Neen, neen niet! roept Maria uit en verdedigt zich met alle kracht die in haar is. Als zij eindelijk niet meer kan, zegt ze smekend: —• Wat doe je toch, Alessandro? Zo ga je naar de hel, ja, naar de hel! Alessandro dreigt met'zijn mes, als ze niet wil toegeven aan zijn verlangens. Mariëtta blijft bij haar energiek: no, no, no! Dan slaat hij t0e.... met het mes. „Veertien keren” staat inde officiële akten van het proces. De dokters constateerden later achttien verwondingen, waarvan negen zware; vier hadden het hart geraakt; één had het doorboord. Toch leefde Mariëtta nog tot de volgende dag. Maar heb je dan niet om hulp geroepen? vroeg de Moeder haar later. Jawel, ik heb geschreeuwd; maar zolang ik schreeuwde, ging hij door met steken. Toen ik niet meer kon, heeft hij mij aan mijn lot overgelaten; daarna is hij nog eens teruggekomen. Dat was, toen zij zich naar de buitentrap gesleept had en met zwakke stem om den Vader van den moordenaar riep, die beneden inde schaduw te slapen lag. De beul keerde weer terug en gaf haar nog een paar steken .inde richting van het hart. Haar gebed werd verhoord Voor hem heeft Maria gebeden. Op haar sterfbed gaf zij hem vergiffenis en bad God voor zijn bekering. En haar gebed werd verhoord. Na zijn straf, door de burgerlijke overheid hem opgelegd voorbeeldig uitgediend te hebben, heeft Alessandro, dia thans een dienstbetrekking ineen Capucijnerklooster heeft aangenomen, in het proces der zaligverklaring de meest uitgeoreide verklaringen tot grote lof van zijn slachtoffer afgelegd. Het proces kon zodoende snel worden afgewerkt, mede omdat zij – in tegenstelling tot haar grote voorgangster, de H. Agnes – tot de allereenvoudigste kringen behoorde en b.v. niet kon schrijven, zodat er geen geschriften behoefden te worden onderzocht. Van deze moderne heilige is, hoe dicht zij ook bij ons staat, weinig meer bekend, dan dat zij een eenvoudig, behulpzaam en in alles offervaardig kind is geweest. De beide laatste Pausen hebben echter alles gedaan, om het heldhaftige meisje tot de eer van de altaren te verheffen. Zodoende is ook de devotie van de Italiaanse jeugd tot Maria Gorelti snel gegroeid en is al spoedig van bijzondere gebedsverhoringen sprake geweest Hoewel het steeds de gewoonte is, dat familie en belangstellenden uit de kennissenkring vaneen zalige bij de plechtigheden inde St. Pieter aanwezig zijn, en er de beste, nlaatsen Krijgen toegewezen, is het zeer dé vraag, of de moordenaar van Maria Goretti, die voor God en zijn heilige verloofde reeds gezuiverd is door zijn voorbeeldige boete, aanwezig zal zijn. Het lijkt niet onwaarschijnlijk, daar het mogelijk een al te grote sensatie zou zijn voor het uiterst sensitieve Italiaanse gemoed. (Copy ontleend aan persoonlijke mededelingen van Mgr. Olaf Smit.) --- „DANK U ZEER, AMERIKA!” Een Japans jongetje dankt ’n Amerikaanse hulpcommissie voor de leniging van de voedselnood in Japan te Tokio en leest een hulde-brief voor uit naam van alle Japanse kinderen. ---