Sint Nicolaas van Myra Een weldoener van de mensen en strijder voor God Slachtoffer van kerkvervolging Op het Concilie van Nicea zat hij tussen de Vaders en gold als eender meest eerbiedwaardigsten. Want de bisschop van Myra was een Confessor. Hij had marteling en kerker ondergaan om Christus’ wil, toen Keizer Licinius ineen laatste en verbeten strijd het stervend paganisme wilde handhaven tegenover het jonge, opkomende Christendom. De onverwacht snelle overwinning van Constantijn inde velden van Adrianopel (318) opende duizenden, om Christus’ wil gevangengehouden, de poorten en ook Nicolaas keerde terug. Naar Myra ging hij, waar hij de bisschopsstaf w,per opnam. In aansluiting op onze beschouwing van de vorige week geven wij hier nog een nader karakterbeeld van de Goede Sint.. Dooreen wondere beschikking Gods was hij daar veie jaren geleden bisschop geworden. Hoewel hij schatrijk was en een patriciërsloopbaan voor hem openstond was Nicolaas priester geworden en leefde met enkele anderen samen in kloosterlijke gemeenschap. Wel was het Christendom nog niet officieel toegelaten, maar rond 275 heerste er rust en vrede voor de Kerk in Klein Azië. Men had daar wel andere problemen op te lossen, dan het organiseren vaneen jacht op Christenen; de Perzen aan de Eufraat, de Goten aan de Beneden-Donau en de mysterieuze koningin Zenobia in het Zuiden bedreigden het Rijk. Zo leefden Nicolaas en zijn gezellen ongemoeid en hij was spoedig algemeen bemind. Zijn groot vermogen deelde hij volgens Christus’ woord uit aan de armen, aan goeden en kwaden zoals God ook Zijn zon laat opgaan voor alle mensen gelijk. Toen hij alles had opgegeven, meende de jonge priester dat God hem naar de woestijn van Opper-Egypte riep, naar Thebaïs, waar Paulus en Antonius leefden. Nicolaas vertrok, maar onderweg leerde hij Gods Wil kennen niet inde eenzaamheid, maar in het volle leven moest hij Christus dienen. Daarom keerde hij terug naar Lycië en kwam te Myra juist op het ogenblik, dat de bisschop was gestorven. Op rechtstreekse aanwijzing van God werd Nicolaas tot bisschop gekozen. Zijn wondere goedheid maakte hem spoedig tot de meest beminde figuur in Asia Minor. --- KINDERVRIEND In deze jaren was hij vooral de grote Kindervriend, naar het voorbeeld van Christus. Ontelbaar zijnde legenden over zijn zorg en milddadige goedheid voor kinderen. Lang duurde zijn pontificaat, dertig jaren gingen voorbij, keizers kwamen en gingen, de gruwelijke vervolging van Diocletianus kwam over Gods Kerk, maar in het Verre Lycië zag men er weinig van. Toen na de overwinning van Constantijn, toen in heel het Westen de Kerk de langverbeide vrede erkenning kreeg, was hier de kerkvervolging plotseling begonnen. Licinius, eens Constantijns vriend en bondgenot, wilde de alleenheerschappij _ en deed een beroep op alle heidense elementen tegen Constantijn en tegen het Christendom. Ook Nicolaas werd gegrepen, gekerkerd en gefolterd. Na maanden van lichamelijke en geestelijke kwelling werd hij verlost. Licinius was verslagen en gedood en nu was de bisschop weer in Myra. Maar er was iets veranderd vóór zijn gevangenneming was de bisschop de goede man, de weldoener* die nooit weigeren kon. Allen hadden van hem geprofiteerd, goeden en kwaden, de goeden hadden hem bedankt en waren nog beter geworden, voor sommige kwaden was het een aanleiding tot bekering geweest en Nicolaas had God daarvoor bedankt, maar voor de meeste kwaden was het slechts bij profiteren, gebleven, terwijl ze in hun hart de spot dreven met de doodgewone bisschop, die hebben en houen weggaf, zonder te vragen of hij soms niet werd bedrogen. En toen de trawanten van Licinius de heilige man in boeien hadden geklonken en opgesloten, zodat zijn machtige welsprekendheid niet meerde kudde kon beschermen, tegen afval en misleiding, toen weer afgodsbeelden in heilige plaatsen werden opgericht, waren juist die kwaden, de zwarte schapen zijner kudde, naar voren gekomen en hadden de trouw geblevenen feller gesard en meer intens gekwetst dan welke heiden ook. Dat had Nicolaas inde ziel getroffen en zijn optreden was nu anders naast grote goedheid en mildheid toonde hij een onverzettelijke strijdersmoed, zoals hij inde gevangenis lijdensen offerzin had getoond. Nog steeds was hij de goede vader voor allen, die van goede wil waren, maar daarnaast werd hij de grote verdediger van Christus’ Kerk en de onvermoeide bestrijder van valse broeders vooral. En die waren talrijk. Onder leiding van Arius durfden zij de Godheid van Christus loochenen. Nicolaas verdedigde hartstochtelijk en welsprekend dit fundament van het Christelijk geloof en toonde geen neiging tot toegeven of door de vingers zien op dit punt. Er uit moesten ze, weg uit zijn diocees en hij rustte niét voor de hardnekkigen verdreven waren. --- DE KOEK Sint Nicolaaskoek valt meestal bij groot en klein, inde smaak. Men heeft er niet beslist een oven voor nodig, ineen zgn. dubbele koekepan, op een petroleumstelletje. gaat het ook, mits men met het keren een beetje handig is. 250 gr. bloem, 225 gr. margarine, 175 gr. suiker wat zout, 100 gr. rozijntjes zonder pit, 1 of 2 lepels jam en een zakje --- vanillesuiker of wat kaneel Was de rozijntjes en maal ze of hak ze behoorlijk fijn. Roer er de jam (bijv. oranjemarmelade) door, tot het een kleverige substantie is. Meng bloem, suiker, margarine, zout en kaneel of vanillesuiker dooreen en kneed het tot ’n goed samenhangende massa. Druk de helft in een ronde vorm of inde zgn. dubbele koekepan. werk de zijkanten van het deeg een beetje naar boven. Leg inde ontstane holte de rozi.jnenmassa en doe daarover de tweede helft van het deeg. Bak het deeg inde oven ongeveer 25 a 30 minuten. Zorg dat het niet bruin van betekenis wordt en niet hard bakt, het moet ml. taai blijven en niet bros worden. Bak de koek inde dubbele koekepan en geef 20 minuten aan de éne kant (kleine vlammetjes) en 15 min. aan de andere kant. Draai de dubbele koekepan snel en handig om, na 20 minuten, anders zakt het nog weke deeg naar één kant en loopt het uit de pan'. Stort de St. Nicolaaskoek. nadat hjj enige tijd heeft kunnen bekoelen (na ongeveer 20 minuten.) De koek zou in punten gesneden kunnen worden (waarbij de donkere vulling zéér tot haar recht komt) en elke punt wordt in cellofaan verpakt. Gebruikt men verschillend gekleurd cellofaan. dan wordt het effect extra aardig. Deze verpakking heeft vóór, dat de koek, die vrij vet is, geen ongelukken kan aanrichten en vetvlekken maken op plaatsen waar dat allerminst gewenst is. Bovendien kan men er nu langwerpige doosjes mee vullen en twee cadeaux maken van één koek. --- De geschiedenis van Uw geschenk Gebruik van parfum zo oud als de wereld Zieke vrouw schonk geheim aan Zuster Klementine Lavendel en Rosmarijn, hoe levendig herinneren deze woon den aan de goede oude tijd, toen onze grootmoeders de stengels dezer planten en de blaadjes van de tijm in het kabinet tussen de keurig opgevouwen was legden! In Duitsland, vooral op het platteland, heeft de rosmarijn héél lang hier en daar nog een grote rol gespeeld. In de blonde lokken der bruid hac hij een ereplaats en droeve tegenstelling men vlocht ei kransen van, om ze als laatste hulde te leggen op de graven der afgestorvenen. Inde Bijbel en de oude geschiedenisboeken leest men, hoe het vroeger algemeen gebruik was, om zichzelf of heilige voorwerpen met kostbare welriekende water te besprenkelen. Wat men eigenlijk onder geurige vloeistoffen moet verstaan, valt niet zo gemakkelijk aan te geven. Tegenwoordig hechten wij aan het woord „essence”, een begrip vaneen vloeistof van „spirituele” aard, waarin een sterk riekende of smakende stof is opgelost. Doch dat zal toen waarschijnlijk iets anders zijn geweest, tenminste, men vindt nergens in de oudheid zinspelingen op het aanwezig zijn van spiritus. Inde zevende eeuw na Christus schijnen de Moren, die wat scheikunde betreft, alle andere volken ver vooruit waren, spiritus uit wijn verkregen te hebben; zij gaven daaraan de naam al-cohol (het beste), hetgeen later alcohol werd en hetzelfde betekent als wijngeest of vluchtige spiritus. Naar alle waarschijnlijkheid waren die welriekende essences niets meer dan een waterachtige vloeistof, die door toevoeging van 'bloemen enige geur had verkregen, wat voor die tijd voldoende was, doch die bij de verfijnde smaak van tegenwoordig zeker niet meer aan de eisen zou kunnen voldoen. De meeste plantengeuren zijn bijzonder vluchtig: alleen door distilleren scheidt zich van de waterdelen een geringe hoeveelheid vloeistof af, die dan een zeer sterke geur krijgt. Dit zijnde zgn. aetherische of vluchtige oliën, die vrij kostbaar zijn. Men kan zich echter niet van alle bloemen op deze wijze de geuren verschaffen. Viooltjes, reseda’s, jasmijnen en andere soorten hebben een veel omslachtiger bewerking, nodig, voordat zij afstand doen van haar grootste aantrekkelijkheid. --- Keuls water Maar geen geur is zo populair geworden als de Eau de Cologne. Toen de Fransen tijdens de zevenjarige oorlog eens de stad Keulen belegerden, was de slechte lucht inde straat bijzonder opvallend. De burgemeester Ariaan van Scheren, ondervond er al het lastige van, want hij moest voortdurend op de been zijn om te zien, of men wel goed voor de besproeiing en beroking zorgde. Op zekere dag had hij weer een deputatie uit het volk, dat zich over dat eeuwig zwavelen ergerde, moeten tevreden stellen. Geheel onder de indruk kwam hij ineen wéinig goed humeur bij zijn vrouw. Deze had iuist bezoek vah een non. die hij bij ziin komst eerbiedig groette. Zijn vrouw stelde de kloosterzuster voor als Zuster Marie Klementine Martin, en zij vervolgde: ..Zij heeft een flesje reukwater voor je meegebracht, dat. ...” De burgervader liet zijn vrouw niet uitspreken: nauwelijks had hij „reukwater” gehoord, of hij liep, een en al gelukkig, naar de non toe on het scheelde niet veel of hij had haar in ziin beroering aan zijn hart gedrukt. Gelukkig bedacht hii zich nog bijtijds en vroeg op een flesje wijzende, dat zij in de hand hield: „Eigen vinding?” De non antwoordde ontkennend, maar vertelde hetgeen volgt: '„Enige jaren geleden klopte aan onze poort een arme, zieke vrouw. Ik deed open en bracht haar naar mijn cel, waar zij uitgeput op mijn bed neerzonk. Ze was een Italiaanse en ik heb haar tot haar laatste snik verzorgd. De avond voor haar sterven gaf zij mij een recept, dat zij onder haar kleren verborgen had. „Zuster Klementine,” zeide zij, „dat is het enige, wat ik u kan nalaten; mijn vader heeft inde gevangenis een reukwater uitgevonden en mij het recept gegeven. Doe er mee wat je wilt de geur er van is heerlijk”. Nu was de rust in Keulen verzekerd. Er was een wapen gevonden tegen de onaangename lucht op straat. Zolang Zuster Maria Klementine leefde, maakte zij zelf het water. Na haar dood verviel ’t recept aan ’t klooster; er werd ’n laboratorium bijgebouwd en alle nonnen moesten helpen bij de bereiding van „het heerlijke water.” Later kwam er een pachter voor, die achter de kloosterkerk een winkel opende. Op zekere dag werd er aan de andere kant van het plein nog een dergelijke zaak gevestigd door de Italiaan Johann Maria Farina, die beweerde, dat zijn vader de echte uitvinder van dit reukwater was geweest, en dat deze de wijze van bereiding aan zijn kameraad inde gevangenis, de vader van Paul Ferurinus. had medegedeeld. Sedert die tijd rezen de Farina’s als paddestoelen uit de grond. Later maakten ook vele Duitse apothekers en drogisten „Eau de Cologne”. --- De Sint en de zieken (Van onze medische medewerker) VOLOP SUIKERGOED EN MARSEPEIN, echte of nagemaakte boterletters, geruite sjaals, gestreepte sjaals, flesjes parfum, eiectrische treinen en ander speelgoed voor kleine en grote mensen. Vol verwachting klopt ons hart. Want behalve de koek en alle mooie cadeautjes die het kind xich kan wensen is er ook nog altijd de mogelijkheid van de gard, van het zakje met wat zout en de zak waarin we misschien mee moeten naar Madrid. Ook wie volwassen is, kan dikwijls nog een vleugje angst meevoelen voor het slechte geweten dat hem op 5 December in zijn jonge jaren zoveel narigheid voorspiegelde. Maar verder: wat een glanzende herinnering, wat een warmte bracht de Sinterklaasavond vooral in het grote gezin. Zeker, dat is waar, maar het geldt alleen voor de gezonden. Hoe staat het met de zieken: deien die mede inde feestvreugde of gaat de kinderheilige hen voorbij. Het plezier van versjes maken, surprises zoeken aan de bei trekken en hard weglopen als je een pakje op de stoep hebt gezet, is er voor hen niet bij. warme gekruide wijn verdragen ze niet, liet zien van suikerbeesten en fondantjes maakt hen misschien al missehjk. En cadeautjes, ach, wat geven ze er om? Zij hebben toch niet het gevoel, dat ze er bij horen. Laat het feest maar ongemerkt langs me heen gaan; hoe minder ik er van merk, hoe beter Maar dat is niet waar! Vrienden en huisgenoten vaneen zieke, maak hem toch duidelijk dat hij er wel bijhoort; laat hem delen inde grote en kleine genoegens van feestdagen, ook van binterklaas. Het zal bijdragen tot zijn beterschap of als die niet voor hem mocht zijn weggelegd, zal het hem troosten. Ik vergeet nooit, hoe zorgzaam een stel kinderen, waar ik vroeger dikwijls aan huis kwam, op 5 December een mand met aardigheidjes klaarmaakte voor hun kindse grootmoeder, die haar kamer op de bovenverdieping nooit meer verliet. Oma kon geen a' vaneen b meer onderscheiden, ze graaide begerig naar de pakjes met rode lintjes en begon dadelijk handen vol snoepgoed in haar mummelmond te steken; en toch was het goed en hartelijk, dat haar kleinkinderen hadden geleerd, dat ze een mens niet moeten vergeten in zijn ouderdom. Maar wat mogen we onze zieken nu geven op zo’n dag? De keus is zo beperkt zegt menigeen. Laten we eerst even vaststellen dat de patiënten met acute ziekten werkelijk liever met rust gelaten moeten worden; die hebben al genoeg met zichzelf te stellen. Als ze rillen van koorts of krimpen van pijn verlangen zij geen enkele belangstelling dan de verstandige zorg, waarmee hun bed wordt glad gestreken, drinken wordt gereikt, zo nodig ijszakken of warme kruiken worden klaargemaakt. En als zij behoefte hebben aan smakelijk fruit of aan eau de cologne om zich te verfrissen, dan komt dat er tóch wel, zullen we hopen. Een hele verlanglijst lets anders is het chronische patiënten en invaliden. Betrek hen inde vrolijkheid, als het maar even kan en doe dat met tact. Als ze misschien, mopperig zeggen, dat ze er niets mee te maken willen hebben, overrompel hen dan niet, maar probeer hen zonder geforceerdheid tot enig meeleven te brengen. Dat is belangrijker dan de vraag, wat ze moeten „krijgen”, want er is kans op, dat het hun ziekteproces gunstig beinvloedt. En werkelijk, wat we hen zullen geven, blijkt altijd wel vanzelf als we het maar goed met een menen. Daar zijn niet alleen de zakdoeken, waarvan ze er altijd best wat extra kunnen gebruiken, of de stukjes zeep, daar is ook een nieuwe pyama. een sierlijke nachtjapon of een behaaglijk bedjasje voor wie meestentijds in bed moeten blijven. Daar is een stevig tasje, waarin de vrouw de kleine hebbedingetjes bewaart, die zij in haar buurt wij hebben. Daar zijn voor de patiënten, die af en tóe mogen opstaan, een paar pantoffels, die prettig zijn om naar te kijken en om aan ie voeten te hebben, misschien een gemakkelijke stoel, een kussen inde rug of een plaid voor over de knieën. Voor de mannen, die er zich op verheugen er elke dag tenminste voor een paar uurtjes verzorgd uitte zien, is een mooie das even belangrijk als voor de gezonden, die het voorrecht hebben te kunnen gaan en staan, waar zij willen. En dan moet boven de mooie das ook net zo goed een correct geschoren gezicht uitkomen, daar zit al weer een mogelijkheid voor geven van welkome geschenken in, zoals al dan niet eiectrische scheerapparaten en wat daar bij mag komen. Lectuur ook snoep Dan is er ook, voor wie daar gevoelig voor is, een voorwerp van kunst. Als dat een plaats inde ziekenkamer heeft gaat er vreugde en levenskracht vanuit. En er is lectuur, om bemoediging ui te putten, om ziekelijke tobberij te verdrijven, om richting te geven aan de gedachten. Natuurlijk geen zwaarwichtige boeken voor een zieke, die op een bepaald ogenblik misschien alleen ontspanning zoekt, maar ook geen onbenullige verhaaltjes voor iemand, die naar degelijk geestelijk voedsel verlangt. Ach, wal is er toch veel te bedenken, waarmee je een zwak of ziek mens een plezier kunt doen. En snoepen, doen ze daar niet aan mee? Als hun ziekte dat ónmogelijk maakt, zoals bij diabetes dan kan het Sinterklaaslekkers maar beter niet onder hun ogen komen, om de verleiding niel ondragelijk te maken maar anders is er meestal wel een mogelijkheid. om zonder maagover lading ook een beetje mee te doen. Alleen: laat bij bedlegerige zieken uitsluitend verpakte lekkernijen toe, want bij hen moeten we nog meer dan bij gezonden de hygiëne hoog houden Dus geen losse chocoladeletters, geen kunstig nagemaakte bakerkinderen of W.C.-tjes van marsepein, die open en bloot stof vergaren op een nachtkastje. --- 6 DECEMBER H. NICOLAAS Op 6 December viert de H. Kerk het feest van de H. Nicolaas, Bisschop en Belijder, die niet alleen in het Oosten, maar ook bij ons algemeen vereerd wordt. Hij was Bisschop van Myra, ten tijde van het Concilie van Nicea, dat hij ook waarschijnlijk heeft bij gewoond. Al spoedig werd hij vereerd als een groot wonderdoener. Zijn grote milddadigheid en liefde voor armen en kinderen, die iedere heilige kenmerken, hebben hem ook tot een populaire heilige gemaakt, zodat een profane viering van zijn feestdag meer en meer ingang vond, ook in niet-katholieke kringen en die geheel los van de kerkelijke is komen te staan, zodat zelfs aan de begrippen „heilig” of „kerkelijk” niet meer wordt gedacht. En vooral in de laatste decennia wordt zijn naam gebruik als een reclameleuze, hegeen minder te waarderen i5.... --- Verrassingen Voor vijf December St. Nicolaas is een huiselijk feest. Dat huiselijke feest geeft de huisvrouw altijd veel „kopzorg” en veel werk. Hoe zal zij voor iedereen iets aardigs verzinnen; waarmee zal zij de kinderen, die niet meer thuis wonen, eens verwennen en hen het gevoel geven op deze bijzondere avond, dat er thuis aan hen ig gedacht; dat zij op dit echt Hollandse feest in gedachten mee aan tafel zitten? Een paar eenvoudige aanwijzingen, enkele niet te dure recepten zullen stellig welkom zijn voor al die moeders, die hebben te zorgen voor een grote familie van kinderen en kleinkinderen; onverschillig of zij het feest tezamen of afzonderlijk vieren. --- BORSTPLAAT IN NIEUWE VORM Het echte, oude Sinterklaaslekkers. de borstplaat, mag natuurlijk nooit ontbreken. Maak er een chocoladeborstplaat van en gebruik een „nieuwe” garnering. Neem, als u niet helemaal leek bent op het gebied van borstplaat maken, gerust een heel pond suiker tegelijk. Het werk voor een pond borstplaat is hetzelfde als voor een borstplaatje vaneen ons en het verlies. aan wat er inde pan blijft zitten, is veel kleiner. Kort en bondig luidt dit recept: 500 gram suiker, 1% dl. water. 50 gr. cacaopoeder (meer of minder, naar smaak), 1 pakje vanillesuiker, 100 gr. gemalen cocosnoot, 4 kleine geconfijte kersjes, rood of groen gekleurd, vetvrij papier en 4 ongeveer even grote borstplaatringen voor een borstplaat van bijna lVz ons. Doe suiker, cacaopoeder, water en vanillesuiker ineen schone steelpan. Laat de suiker oplossen in het water, zonder er in te roeren. Gebruik daarvoor een klein vuur. Leg intussen het vetvrije papier (heel dun met margarine bestreken) op het aanrecht. Zet er de (eveneens bestreken) borstplaatringen op. Laat de suikerstroop als alle suiker is opgelost, aan de kook komen en zachtjes koken tot een droppel, die van de lepel valt. niet meer als droppel aankomt, maar intussen inde lucht tot een dunne draad bekoelt. Roer inde stroop (van het vuur) tot ze niet meer dun en glanzend, maar dof en dik vloeibaar is geworden. Giet deze dikke borstplaatstroop zo vlug _ mogelijk inde vier ringen uit. Zorg dat de borstplaten van boven glad zijn en strooi er dadelijk wat gemalen cocos over, zodat ze er als besneeuwd uitziet. Druk midden inde borstplaat een gekleurd vruchtje. Laat de borstplaat enige minuten bekoelen en zet ze daarna met ring en al op hun kant, opdat ook de andere kant afkoelt. Neem na algehele bekoeling de ringen van de borstplaat. Leg borstplaat niet op elkaar, maar bewaar ze op een droge plaats. Knip (voor de verzending) dan uit papier een zgn. „kanten kleedje”, iets groter dan de borstplaat. Leg dit kleedje op een stuk karton doe hierover een stukje cellofaan en bindt de borstplaat met een smal gekleurd lintje vast. Pak iedere borstplaat ineen stevig stukje wit kastpapier gebruik een sierlijk touwtje of smal bandje (van ontvangen pakjes bewaard) om het witte papier en steek bovenop, . tussen het strikje een klein takje bruine elzekatjes, een paar hulzen van beukenootjes (desnoods even verguld)' of een droog bloemetje. De grote dochters zullen deze kleine bloemetjes zeker nog een tijdje op japon of mantelrever dragen. Voor wie liever halve walnoten op de borstplaat drukt of een andere vulling en garnering gebruikt, is er nu weer van alles te koop, maar dit is een goedkope, aardige en lekkere wijze van versieren. --- Dat is het beeld van deze dagen! Hoe klopt menig kinderhart van vreugde Dat is het beeld van deze dagen! Hoe klopt menig kinderhart van vreugde en verwachting voor het aanstaande grote feest! Met trots en een beetje vrees staat ze in de onmiddellijke buurt van de Heilige Man. die weet. hoe Hij met kinderen moet omgaan en ze op hun gemak weet te stellen. Zwarte Piet, laat staan een zak, komt er niet bij te pas. Is deze foto niet, ten overvloede, het dubbele bewijs van het feit, dat Sint Nicolaas bestaat: het bestaan van zijn Persoon, die de kunst der bilocatie in zo hoge mate verstaat, en het bestaan van de machtige idee, welke sinds eeuwen de mensheid stut naar goed doen en het verblijden van kinderharten, een groot ïn machtig idee daarom ook, omdat zovelen ergernis geven aan die kleinen, zonder zich te bekommeren om de felle verontwaardiging van Onze Lieve Heer, als Hij hen, die ergernis geven aan deze kleinen, de zwaarste veroordeling geeft? Houdt Sint Nicolaas in ere! --- SINTERKLAAS ANNO 1950 SAAL KRETNIS Als ik in mijn werkkamer In diep gepeins zit verzonken over het leven van Sint Nicolaas, niet goed wetende, wat over de goedheilig Man op te tekenen, wordt er aan mijn deur geklopt. Het is een klein Kretnis-je. In zijn handen heeft hij twee grote papieren, waarvan de inhoud zéér belangrijk schijnt. Hij wipt op mijn knie, ontvouwt geheimzinnig zijn papieren. „Aha”, zeg ik. als ik op het ene papier de afbeelding zie, „dat is waarempel Sinterklaas, die over de daken rijdt en kijk nu ’ns ” Verder kom ik niet, want mijn vierjarige peuter wijst wijsneuzig op het andere blad, dat hij het belangrijkste schijnt te vinden. „Aha”, zeg ik (minder opgetogen), als ik de namen lees van de dingen, die een kinderhart in verrukking brengen, „een verlanglijst, mm.” „Als Sinterklaas dat ’ns allemaal geven wilde..” brom ik en trek een bedenkelijk gezicht. „Enne, wat moet ik....” Verder spreken is mij onmogelijk, als ik zijn ongelovig gezicht zie, zijn onverholen glimlach, die zeggen wil: „Nee Vader, daar hoef je bij mij niet meer mee aan te komen....”, of „Zal ik ’m maar inde waan laten of zal ik ’m inlichten?”. Hij weet niet goed wat hij zal zeggen. Of is hii onder de indruk van de grootheid van Sinterklaas, die zomaar over de daken rijdt? „Je., gelooft toch wel in Sinterklaas? Kindertjes, die niet geloven, krijgen ook niets.” „En kindertjes, die wel geloven?” vraagt hij. „Die krijgen natuurlijk wel wat ” flap ik eruit, ineens beseffend, dat ik mij vastpraat. Dan veert hij recht, in het plotseling besef van zijn eigenbelang. Hij zegt: „Ik wil U dit graag laten zien, vóór Sinterklaas het mééneemt; vindt U dit niet mooi?” en zijn vingertje wijst naar de krabbels inde rechterbovenhoek van zijn verlanglijst, die iets van de figuur van een Sinterklaas verraden. „Ik heb het allemaal gezien..” zeg ik. Dan glijdt hij resoluut van mijn knie af en deelt mee: „Nu ga ik het achter de kachel leggen” en hij verdwijnt meteen. Ik begin metéén te schrijven.. --- DE DOOD moest wachten OP HET PLATTE DAK werkte een timmerman, die opdracht had gekregen een lekkage te repareren. Hiervan kweet hij zich tot schemerdonker met grote ijver en kundigheid. Toen had hij het karwei voltooid. De timmerman stopte zijn gereedschap inde kist, liep naar de ladder, waarlangs hij de begane grond dacht te bereiken en stapte mis. Een onderdeel vaneen seconde hing hij tussen hemel en aarde, echter lang genoeg om zijn ziel, vrouw en kinderen aan Gods barmhartigheid aan te bevelen. Maarde verwachte smak op de keien kwam niet. Een sterke hand greep de man bij het nekvel en tilde hem weer op het dak. Sidderend van de doorgestane emotie, had de timmerman nauwelijks de kans verbouwereerd te zijn, toen hij bemerkte, dat Sint Nicolaas hem het leven had gered; een bisschop met al de tekenen van zijn waardigheid, precies zoals de timmerman in zijn jeugdjaren de heilige met ontzag was tegemoetgetreden, inde puberteitsjaren had uitgelachen en in zijn met kroost gezegend huwelijk telkenmale op 5 December had uitgebeeld. De idee, dat Sint Nicolaas werkelijk over de daken ging, had de timmerman, zoals alle volwassen mensen, absurd gevonden. Hij kon het eenvoudig niet geloven, omdat hij zich daarvoor te oud en te wijs achtte. Maar hier zag hij de bisschop in levende lijve en moest hij wel aanvaarden, wat hij voordien als kinderpraat had verworpen. „Ik wilde juist aan deze schoorsteen luisteren, toen jij op het punt stond je nek te breken”, zei Sint Nicolaas. „Ik was juist op tijd, nietwaar??” De timmerman gaf dit stamelend toe, nog altijd verlamd van de schrik. St. Nicolaas nam wederom het woord. „Ik heb je leven gered; ziehier wat ik als tegenprestatie van je verlang. Kom hier, timmerman, en luister, wat ik zeggen ga....” HET WAS een bijzondere opdracht, waarmee de timmerman op het dak werd belast. Hij kreeg uiteen grote koffer een reserve-mantel, mijter en baard van Sint Nicolaas en daalde af naar het straatrumoer, dat hem opnam en voerde naar een huis, waarin een man en een vrouw aan tafel zaten. Toen de mande kamer binnenging, hoorde hij hoe de vrouw de man liefdeloosheid verweet, waarop de echtgenoot zijn gade betichtte van vitterij en kleingeestigheid. Hun woedende blikken richtten zich op dg timmerman in zijn bissehopsgewaad. Ze waren niet in het minst geïmponeerd en vroegen smalend of hij hun misschien wilde vertellen, dat ze geen ruzie mochten maken, en of hij met zijn ouwe kop niet beter deed met de deur maar weer aan de andere kant te sluiten. Deze opmerkingen deden de timmerman pijn. Tenslotte was hij hier als waarnemend weldoener, die geen verwijten verdiende. Maar waarom hadden die jonge mensen ruzie? Had de timmerman goed begrepen, dat het eigenlijk een kleinigheid was. waarover dit tweetal elkaar zulke lelijke verwijten maakte? In zijn huwelijksleven had hij zulke twistgesprekken ook wel eens gevoerd. Maar later werden ze vermeden, dank zij een grote dosis tact, welke man en vrouw zich hadden aangeleerd. De timmerman ging zitten en vertelde het tweetal, hoe een huwelijk gelukkig kan worden door wederzijds begrip, het verdragen van eikaars karakterfouten en de wil om in goede verstandhouding als echtgenoten te leven. Bijna een uur duurde het gesprek. Toen hij vertrok, had de timmerman iets van blijdschap in twee harten gebracht. WEER besteeg hij de ladder 1 naar het platte dak, waar Sint Nicolaas hem glimlachend ontving. „Je hebt goed werk verricht; beter dan ik had kunnen doen. Ik dank je.” De timmerman ontdeed zich van mantel, mijter en baard. Hij pakte de gereedschapskist, liep naar de ladder en stapte mis. Zijn val was dodelijk. Toen de ziekenauto zich met het stoffelijk overschot langzaam van de onheilsplek verwijderde, zei een van de ontstelde toeschouwers, dat het slachtoffer een timmerman was, vader vaneen voorbeeldig gezin, dat ieders respect afdwong. ---