De massamoord in Israël Twee vrouwen met brenguns schoten passagiers neer Moordenaars vuurden daarna nog op gewonden in de bus Ooggetuigen vertellen TEL AVIV, 18 Maart Mosje Sjarett, de Israëlische premier en minister van Buitenlandse Zaken, die vanmorgen vroeg in Beersheba aangekomen is om na te gaan hoe ver liet onderzoek gevorderd is naar de aanval van gisteren op de Israëlische bus, heeft een gesprek gehad met een overlevende. Het was dein Nederland geboren mej. Miriam Lesser uit Nijmegen, die reeds 7 jaar in Israël woont en daar werkzaam is ineen ziekenhuis. Zij vertelde dat het gezelschap gisteren om zes uur uit Elath was vertrokken. Toen het aan de voet van de Schorpioenpas kwam, werd halt gehouden om de passagiers gelegenheid te geven fotos te maken. Vervolgens werd de reis naar de top voortgezet. Op de top bevindt zich een monument, waarachter, volgens mej. Lesser, de aanvallers zich schuil hielden. De streek is voor het overige geheel kaal. Er groeit geen enkele boom. Mej. Lesser vervolgde: „Enkele meters van de top van de berg vandaan, toen wij juist bij de laatste bocht waren, hoorden we schoten. Onze eerste gedachte was,- dat de soldaten in onze bus een salvo hadden gelost. Op hetzelfde ogenblik echter schreeuwde de chauffeur, die door een van de eerste schoten gewond was, „spring eruit”. Hij gaf zelf het voorbeeld en werd op slag gedood. . „De chauffeur had, voordat hij uit de bus sprong,- geprobeerd de wagen tot stilstand te brengen, hetgeen slechts een seconde lukte. Daarna begon het voertuig achteruit te rijden. Na 20 tot 30 meter kwam het tegen een rotswand tot staan. Op hetzelfde ogenblik werd er opnieuw geschoten. Twee vrouwen met geweren en een brengun drongen door tot inde bus. Zij waren gekleed in khaki overalls met rode ceintuurs en droegen shabryies (Arabische dolken). „Niet alleen deze twee vrouwen schoten op ons, doch ook anderen, ergens anders vandaan, in het geheel ongeveer 10 personen „Een minuut later lag het merendeel van de passagiers dood op de vloer van de bus, temidden van grote bloedplassen. De enkele overlevenden kropen onder de lijken en hielden zich, alsof ze eveneens gesneuveld waren. 90 minuten lang heerste er stilte. Een dodelijke stilte. Vervolgens kwam er een Israëlische legerwagen langs, ontdekte ons en bracht ons naar Beersheba”. Miriam Lesser zei later nog: „De twee, die inde bus zijn gekomen, hebben de lichamen op de vloer een voor een gecontroleerd. Wanneer zij nog ergens een teken van leven zagen, vuurden zij op korte afstand. Ook haalden zii wapens weg en leegden de zakken van de soldaten. De bagage van de passagiers en de souvenirs, die de reizigers uit Elath hadden meegenomen, lieten zij met rust”. Behalve Miriam Lesser zijnde overlevenden een negenjarig kind, dat ernstige hoofdwonden heeft opgelopen en wiens ouders bij de massamoord zijn omgekomen, twee vrouwen, met inbegrip van de vrouwelijke soldaat, ;die een ernstige wonde inde borst heeft, en een soldaat. Drie Israëlische vliegtuigen hebben na de aanval boven de Schorpioenpas gevlogen om te proberen de aanvallers te ontdekken. Er zijn detachementen van het Israëlische leger en de politie op de plaats van de aanval aangekomen. Sommige ooggetuigen schatten het aantal aanvallers op 15 a 20. Zij zouden Arabisch gesproken hebben. --- Politie in Egypte grijpt in Hongerstaaksters naar ziekenhuis CAIRO, 18 Maart. De politie heeft mevr. Doria Sjafik, de leidster van de Egyptische suffragettes en zeven van haar volgelingen vandaag naar het ziekenhuis gebracht. Zij vasten sedert Vrijdag en eisen kiesrecht voor de vrouwen. Met hen ging mevr. Charlotte Weller, de vrouw van de Europese correspondent van de Chicago Daily, die zich Maandag bij de staaksters aansloot als 'bewijs van sympathie. In het ziekenhuis heeft mevr. Sjafik verklaard: „Mijn metgezellen en ik zullen de hongerstaking voortzetten totdat wij sterven of totdat de Egyptische vrouwen hun rechten verkrijgen.” Maar mevr. Weller heeft hen inde voormiddag, verlaten en is naar Alexandrië gegaan vanwaar zij vanavond per Independance vertrekt. Inmiddels'is er nog steeds geen antwoord op het verzoek aan president Nabuib om de eisen van de vrouwen in overweging te nemen. Verschillende persoonlijkheden, onder wie de gouverneur van Cairo, Mahmoud Metwal'li Nur, hebben mevr. Sjafik gisteren op het perssyndicaat bezocht ten einde te trachten haar en haar volgelingen er toe over te halen de staking stop te zetten, daar de autoriteiten hun eisen „met sympathie” bestuderen. Toen mevr. Weller vandaag het ziekenhuis verliet, even levendig alsof zij drie goede maaltijden per dag had had sedert Maandag in plaats van wat citroensap met water, zei zij tot de pers: „De eerste twee dagen voel je je wat gedeprimeerd. Maar daarna voel je je fit en vecht je. Doria en de anderen voelen dat ook zo.” --- Enorme belangstelling voor België-Nederland Voor België—Nederland, welke 4 April te Antwerpen wordt gespeeld, is een zeer groot aantal aanvragen van Nederlandse voetballiefhebbers ibinnengekomen. Men schat het aantal plaatsbewijzen, dat men zou nodig hebben om een ieder tevreden te stellen op 20.000. Het contingent kaarten, dat de K.N V.B. van de Koninklijke Belgische Voetbalbond krijgt, is sedert jaren vastgesteld op 8500. Hieruit volgt, dat cluibs en officials slechts een bescheiden toewijzing zullen kunnen krijgen. Het grote aantal aanvragen wekt enige verwondering in verband met het feit, dat voor 4 April een inhaalprogramma voor verschillende klassen is vastgesteld. Het is dus met de belangstelling voor ons nationale elftal zo slecht nog niet gesteld. --- OOK ALS DE DAG WIJKT.... BLIJFT DE HERINNERING De plaats, ergens in |1||| Frankrijk, een doden- Hfl akker, waar honder- I den geallieerde solda- M ten, uit het ijlende leven weggerukt temid- B8HB den van het strijdge- ffi woel, een laatste rust- |||fl plaats vonden. Als het '-S daglicht er terugkeert, , H elke morgen weer, ||9| verliest de plaats wellicht iets van haar ywS sombere rust, iets van pp de vergetelheid, doordat de zon de sobere kruisen doet glimmen, doordat het leven van buiten er aarzelend doordringt. Dan krijgt het woord „ere-veld” weer betekenis. Als de dag echter wijkt, lijkt ook de herinnering te vervagen tot een onbestemd gevoel van weemoed. Zij echter, die zich hun makkers zagen ontnomen, ver- geten niet.... Ook als de dag wijkt leeft in hun de dankbaarheid voor de vrienden, die geen nieuwe dageraad meer mochten beleven. Zij keren ook bij avond soms terug naar een graf in vreemde bodem, waar een dapper zoon van hun eigen land rust. Dan kijkt het tanende licht neer. op hen zoals op deze twee in Navo-verband in Frankrijk gestationeerde Canadese luchtmachtofficieren, die bij het scheiden van de dag een saluut brachten aan hen voor wie het eeuwig nacht werd.... --- Nieuw schandaal in Italië Bandietenleider Guiliano niet door de politie gedood Werden twee getuigen in hun cellen uit de weg geruimd? Carabinieri zouden hebben gelogen PALERMQ, 18 Maart Italië houdt zich hezig met een nieuw schandaal. Het Openbaar Ministerie heeft n.l. vier leden van de carabinieri er van beschuldigd, dat zij vier jaar geleden gelogen hebben bij het afleggen van hun verklaringen over de dood van de beruchte Siciliaanse bandietenleider, Salvatore Guiliano. De carabinieri hebben het namelijk voorgesteld, dat zij de bandiet uit de weg hadden geruimd, terwijl hij in werkelijkheid door iemand anders is gedood, waarschijnlijk dooreen lid van zijn eigen bende. De belangrijkheid van deze beschuldiging schuilt hierin, dat zij openbaar wordt gemaakt terwijl het Montesi-sohandaal nog volop aan de gang is. Als gevolg hiervan is het hoofd van de politie in Italië reeds afgetreden. Nu komt er nog bij, dat de Carabinieri onder ede hebben gelogen. De linkse pers vloog er onmiddellijk op af om de regering, welke zij als een poel van corruptie ifsehildert, nog meer in di'serediet te brengen. Kapitein Antonia Perenze, die volgens de officiële rapporten de beruchte Robin Hood van Sicilië op de morgen van 4 Juli 1950 met een revolverschot doodde, is thans in staat van beschuldiging gesteld wegens het afleggen van valse getuigenis. De Officier van Justitie, die reeds vier jaar met de zaak bezig is, heeft tevens verzocht twee andere personen, die bij de zaak betrokken zijn in staat van beschuldiging te stellen. Deze twee personen zijn inmiddels gestorven. Een van de doden is Gaspare Pisciotta, een neef en voormalig adjudant van Giuliano, die beweerde dat hij Giuliano heeft neergeschoten en niet de politie. De vorige maand is Pisciotta, die inde gevangenis zat, plotseling gestorven. Het onderzoek wees uit dat hij vergiftigd was. De communistische pers heeft zich onmiddellijk op dit nieuwe schandaal geworpen en beweert dat Pisciotta is vergiftigd om te voorkomen dat hij opzienbarende verklaringen zou afleggen. Perenze was de rechterhand van de kolonel Luca, die na de succesvolle expeditie tegen Giuliano tot generaal werd bevorderd. Giuliano was een legendarisch figuur geworden voor hij aan zijn einde kwam. Inde zeven jaar van zijn bestaan als vogelvrije heeft hij met zijn bende een leger van 2.000 uitgelezen politiemannen bezig gehouden en 80 carabinieri, 22 plaatselijke politiemannen en acht soldaten gedood. Inde aanklacht wordt Perenze er tevens van beschuldigd dat hij Pisciotta heeft geholpen, toen deze voortvluchtig was. Drie andere Carabinieri, die eveneens valse getuigenis hebben afgelegd, toen zij gehoord werden in verband met het opstellen van een officieel rapport over het einde van de bandietenkoning. Het nieuwe schandaal is koren op de molen van de communistische pers, die onmiddellijk de regering verantwoordelijk stelde voor het gebeurde. Het communistische blad L’Unita wijst er op dat premier Sceliba zelf uit Sicilië afkomstig is en minister van binnenlandse zakenwas onder premier de Gasperi ten tijde van Giuliano’s dood. Het ministerie van binnenlandse zaken heeft in die tijd bekend gemaakt dat Giuliano door de Carabinieri is neergeschoten. In deze bekendmaking werd kapitein Perenze met name genoemd als de man, die het dodelijke schot afvuurde en werd kolonel Luca voorgedragen voor bevordering tot generaal. Intussen heeft de moeder van Pisciotta, Rosalia Lombardo een brief geschreven naar de redactie van het in Palermo verschijnende blad L’Ora, waarin zij ondermeer schrijft: „De tijd is gekomen om ronduit te spreken en om bepaalde dingen niet langer te verbergen. Het spelletje kan niet langer gespeeld worden alleen ter wille van de reputatie van enkele personaliteiten, die hun handen met bloed bezoedelden en zelfs niet terugdeinzen voor het begaan van misdaden binnen de gevangenisnuren”. --- Vier Russische vrouwen zullen nooit meer hun (Engelse) man ontmoeten LONDEN, 1 Maart. In. de zaak van de vier Russische vrouwen die van hun Britse echtgenoten gescheiden zijn, heeft de Britse regering nu aan de Sovjetregering om de officiële bewijsstukken van de scheiding gevraagd. Intussen beschuldigt het Russische regeringsblad Izwestia de Britse pers er van, dat zij zich met betrekking tot deze kwestie aan lasterlijke taal te buiten gaat. Geen van. de vier vrouwen, zo schrijft het blad, werd gedwongen in Rusland te blijven, maar zij hebben zelf geweigerd om in Engeland te gaan wonen wegens de „droeve ervaringen” welke Russische vrouwen hebben opgedaan die met hun echtgenoten naar Engeland waren gegaan. De vier vrouwen wilden daarom niet naar Engeland gaan en hun echtscheidingseis is ingewilligd. Eddy Gilmore, die twaalf jaar correspondent van Associated Press in Moskou is geweest en nu in Londen werkt, schrijft er van overtuigd te zijn, dat de Sovjet-autoriteiten niet veel moeite zullen hebben om de gevraagde officiële bewijsstukken te leveren. Maar zullen zij zich die moeite geven? Zij zouden zich er eenvoudigweg toe kunnen bepalen de Britse regering mede te delen, dat dit een Sovjet-aangelegenheid is en dat de vier vrouwen Sovjet-burgeressen zijn. Volgens een woordvoerder van het Britse ministerie van Buitenlandse Zaken bevinden drie van de vier zich ineen Siberisch gevangenkamp, de vierde zou in vrijheid in Moskou wonen. Gilmore heeft alle vier gekend. Gilmore herinnert zich, dat de Russische vrouw vaneen Britse onderdaan hem in Moskou verteld heeft hoe zij van haar man is „gescheiden”. Zij werd opgepakt door de oude N.K.V.D. (geheime politie) en kreeg toen een lange voordracht te horen over de „Anglo-Amerikaanse imperialisten”. Tevens werd haar gezegd, dat zij nooit een uitreisvisum zou krijgen om haar man te zien. Na enige uren overhandigde een kolonel in uniform haar een brief die zij moest tekenen. Ik herinner me, zo vertelde zij aan Gilmore, dat ik tekende voor de brief gelezen te hebben, maar dat maakte immers geen verschil. Ik had slechts te doen wat zij mij zeiden. Twee of drie dagen later verscheen haar brief ineen Moskouse krant. Zij vertelde, hoe zij, als vrije Sovjet-bur.geres, de politiek van de Anglo-Amerikaanse imperialisten verafschuwde, dat zij de rechtbank om echtscheiding had verzocht en dat dit verzoek was ingewilligd. De Britse ambassadeur te Moskou heeft opdracht om de Russen om bewijzen te vragen, dat de ontbinding van de huwelijken niet „onder dwang” is geschied. Het moet niet moeilijk zijn voor de Sovjet-autoriteiten om dit bewijs van de vrouwen in kwestie te krijgen. Volgens in Londen ontvangen diplomatieke inlichtingen hebben drie van de vrouwen, n.l. Nadia Bolton, Rosa Henderson en Irene Riekets er de voorkeur aan gegeven naar een gevangenkamp te gaan, liever dan vrijwillig in een echtscheiding toe te stemmen. Eén van deze vrouwen had destijds aan Gilmore verklaard, dat het haar niets kon schelen wat zij met haar deden, maar dat zij zich nooit zou laten scheiden. Het Britse ministerie wil nu cpgehelderd zien of de handtekeningen van de vrouwen inderdaad op de papieren voorkomen. Zode vrouwen noch vrijwillig, noch onder dwang tekenden, aldus Gilmore, dan is er wel iemand geweest die voor haar heeft getekend. Gedwongen scheidingen hebben zich niet beperkt tot de Russische vrouwen van Britten. Hetzelfde is met Russische vrouwen van Amerikanen gebeurd. Eén harer vertelde me haar geschiedenis welke als twee druppels water leek op die van de met de Britten gehuwde vrouwen. Ik kende ook een Russisch meisje, dat inde oorlog met een Amerikaanse legerkapitein was getrouwd. Toen zij weigerde te scheiden, verdween zij uit Moskou. Haar moeder heeft me dit verteld. Gilmore zelf is met een Russische vrouw getrouwd. Na de dood van Stalin kreeg zij met haar twee kinderen vergunning om met haar man mee te gaan. Maar ook zij is niet met rust gelaten. Gilmore vertelt hierover: Het geval van mijn vrouw lag anders, want ik bevond mij in Moskou toen de N.K.V.D. (toen nog onder Beria) haar op een dag, toen zij op straat liep, mee nam. De Britse en Amerikaanse echtgenoten van de andere vrouwen waren in Engeland -en Amerika ten tijde van de „scheiding”. Ik herinner me, dat mijn vrouw Tamara huilend thuis kwam Snikkend vertelde zij mij, dat de geheime politie haar naar een appartement had gebracht, mij hadden uitgemaakt voor een „imperialist” en haar er toe hadden trachten te bewegen van mij te scheiden. Tamara weigerde en toen vertelden zij haar dat zij onder geen enkele omstandigheid mij iets van deze geschiedenis mocht vertellen. Ik hoorde haar aan en ging naar het huis van de Amerikaanse ambassadeur, luitenant-generaal Walter Bedell Smith. Ik was bang. dat ons gesprek zou worden afgeluisterd en ging daarom met hem de tuin in en vertelde hem alles. Zijn reactie was in weinig diplomatieke bewoordingen vervat. Aan zijn beschuldiging aan het adres van de Britse pers koppelt de Izwestia de bewering, dat de Britse rechtbanken onmenselijk handelen, omdat zij weigeren aan een vrouw te Moskou, Tatiana Sebetsova geheten, haar dochter terug te geven. Deze vrouw, aldus het blad, schonk in Augustus 1940 het leven aan een dochter. Het kind werd in 1942 naar Duitsland gedeporteerd. Aan het einde van de oorlog bevond het zich inde Britse zone van Duitsland. Niemand in Engeland betwistte het feit, dat Lena een dochter was vaneen Sovjetburger en in Moskou geboren werd. Maarde Britse rechtbank kwam tot een vreemde uitspraak en het kind werd onder de voogdij geplaatst vaneen Britse burger. Aan de verzoeken van de moeder en van de Sovjet-regerin? om de dochter hebben niet geleid tot een herstel van het recht. De Britse autoriteiten weigeren categorisch de dochter naar de moeder te laten terugkeren. Maar intussen houden zij hyprocritische redevoeringen over de vroegere vrouwen van Britse burgers. --- Eddy Gilmore, correspondent Eddy Gilmore, correspondent van Ass. Press, vertelt ons in dit artikel over het schrijnende leed van de Russische vrouwen die met niet-Russen gehuwd zijn. --- Buitenlandse notities Incident in Israël De weerzinwekkende moord die Arabieren op onschuldige Joodse burgers hebben gepleegd inde Negeb-woestijn, heeft de verontwaardiging gewekt van de wereldopinie. Terecht, omdat het een uiterst laffe daad is, waarvan vrouwen §n kinderen het slachtoffer zijn geworden. Het valt op dit moment moeilijk te zeggen, of er buiten de daders om, nog anderen verantwoorder lijk gesteld kunnen worden voor dit bloedbad. Eén ding is vrijwel zeker. Men zal de oorzaak in verband moeten brengen met het bestaan van de gespannen verhoudingen tussen Joden en Arabieren, die sedert geruime tijd de sfeer in het Nabije Oosten vertroebelen en niet voor de eerste maal tot incidenten de aanleiding zijn geworden. De grote moeilijkheid is, dat het hier niet zozeer politieke tegenstellingen zijn, of uitgesproken belangenconflicten, maar uitingen van psychologische aard, die zou oud zijn als het Oosten zelf. Het vraagt weinig verbeeldingskracht, gelet ook oip de typische Oosterse mentaliteit waar fanatisme en lichtgeraaktheid de uitgesproken kenmerken van zijn, dat botsingen in dit deel van de wereld practisch onvermijdelijk zijn. Dat het niet eerder tot een enorme ontlading van de spanning is gekomen, is misschien te wijten aan invloeden van buitenaf, zoals de bemoeiingen van de Verenigde Naties en de Veiligheidsraad, evenals aan de drie-mogendhedenverklaring van de Verenigde Staten, Engeland en Frankrijk om de Israëlisch—Arabische grenzen te waarborgen. De regering van Jordanië heeft alle verantwoordelijkheid voor het gebeuren van zich afgewezen. Er bestaat vooreerst geen enkele reden, om aan deze officiële verklaring te twijfelen. Maar het neemt niet weg, dat het ditmaal Arabieren als de daders zijn geweest. Deze verklaring moet als een antwoord gezien worden op de beschuldiging van Israël. Want de laatste staat heeft via de Israëlische ambassadeurs in Washington, Parijs en Londen het incident beschreven als „een oorlogsdaad van de Jordaanse regering”. Met het laatste is de kwestie op hoog internationaal diplomatiek niveau gebracht. De Britse reactie is niet mals. Het ministerie van Buitenlandse Zaken in Londen noemt de aanval „zeer schokkend en betreurenswaardig”. Het is wel opmerkelijk, dat Jordanië geen belofte heeft gedaan een nauwkeurig onderzoek in te stellen om de schuldigen te straffen. Het achterwege laten vaneen dergelijke maatregel wekt de schijn, alsof men aan het gebeurde geen „betreurenswaardig” karakter toekent. Het Jordaanse commentaar, dat „dergelijke grensincidenten worden afgekeurd” is niet krachtig genoeg inde huidige omstandigheden. Vooral niet wanneer daar mee een andere uitlating vaneen Jordaanse woordvoerder in verband wordt gebracht, n.l. „politiek en militair zijn wij gereed aan alle ontwikkelingen die mochten komen het hoofd te bieden”. Zou Israël een dreigende houden hebben aangenomen, dan lagen de kaarten anders op tafel. Maar het is juist opvallend met hoeveel zelfbeheersing de Israëlische pers de zaak opneemt. Israël heeft zelfs geen dringend beroep gedaan op de Veiligheidsraad. Overigens is het een kwestie van de pot verwijt de ketel dat hij zwart ziet, want men herinnert zich welli'dit nog het incident van Kibya, waarvoor Israël aansprakelijk werd gesteld. Het is van ganser harte te hopen dat de grote mogendheden kans zien hun invloed ten goede aan te wenden, omdat de situatie in het nabije Oosten vergeleken kan worden met een smeulend vuurtje, dat ieder moment de wereld in vlammen kan zetten. N.8.: (Uit latere berichten blijkt, dat Israël achteraf besloten heeft de kwestie aan de Veiligheidsraad voor de leggen en heeft Jordanië in zekere zin een onderzoek gelast.) --- Vrouw door gasverstikking overleden De 45-jariige weduwe A. A. S. is door gasverstikking in haar woning aan de Jacob van Lennepstraat te Amsterdam om het leven gekomen. --- Bookmakers zwendelden met Franse volbloed Tot zware straffen veroordeeld Inde geruchtmakende affaire „Francasal” is na een tweede gerechtelijk onderzoek, dat' vijf weken in beslag nam, uitspraak gedaan. Harry Kateley, een 42-jarige Londense bookmaker, die als de leiderJ van het complot werd beschouwd, werd veroordeeld tot 3 jaar gevangenisstraf, terwijl Gomer Gharles een bookmaker uit Wales en Victor Dill voor resp. twee jaar en 9 maanden de gevangenis in zullen gaan. De vijfde verdachte, William Rook, werd vrijgesproken. Williams and Gharles kregen voorts een boete van 4500 pond sterling opgelegd, die zij gezamenlijk zullen moeten 'betalen. Naar bekend waren deze vijf verdachten ten nauwste betrokken hij de verwisseling van het paard „Francasal” met „Santa Amaro” tijdens een op 18 Juli van het vorig jaar te Bath (gehouden race. Het waren beide Franse paarden, die sprekend op elkaar leken, maar „Santa Amaro” was een klasse heter dan „Francasal”. Bovendien was kort voor het begin van de race de telefoonkabel, die de renbaan met het Stedelijke Central-e Verbond, doorgebrand, waardoor de notering van 10/1 o,p „Francasal” niet meer kon worden gewijzigd. De race werd gewonnen door „Santa Amaro”, die clandestien naar Bath was gebracht en daar onder de naam .Francasal” uitkwam. De deelnemers van het complot, die connecties hadden met bookmakers in heel Engeland, verdienden een fortuin met deze zwendel. --- Kubala mocht tegen Turkije niet meedoen Spanje in rep en roer Het is niet ónmogelijk, dat' de serie wedstrijden tussen Spanje en Turkije om een plaats inde eindronden van het wereldkampioenschap nog een verlenging zal krijgen. Zoals men weet heeft Spanje 26 Januari de eerste ontmoeting te Madrid gewonnen met 4—l en Turkije de tweede te Istanbul Op 14 Maart met I—o, terwijl de derde wedstrijd, Woensdag 17 dezer op neutraal terrein te Rome gespeeld, onbeslist eindigde: 277-2. Er is toen geloot en Turkije 'bleek de gelukkige. Do zaalk wordt echter gecompliceerd door het feit dat de Fifa kort voor de wedstrijd te Rome, de Spanjaarden telegrafisch verboden heeft hun beste man van de voorhoede, de beroemde Kubala, op te stellen. En gezien de grote teleurstelling in Spanje, waar men er vast op gerekend had dat de nationale ploeg voor de eindronde naar Zwitserland zou gaan, moet men er rekening mee houden, dat de Spaanse bond de onverwachte uitsluiting van Kuibala als aanleiding zal gebruiken om tegen de kwalificatie van Turkije te protesteren. Inde zaak-Kiuibala, waarmee de internationale pers zich al geruime tijd bezig houdt, staat de Spaanse bond tegenover de Hongaarse. Kubala is namelijk een geboren Hongaar. De Spanjaarden houden evenwel staande dat hij een politieke vluchteling is en dat men hem derhalve niet mag beletten op eerlijke wijze zijn 'brood* te verdienen. --- NEW LOOK IN BERLIJN... MAAR NU EENS VOOR DE HEREN Een Berlijnse modeontwerper van de befaamde Kurfürstendamm inde Britse sector van de voormalige Duitse hoofdstad had schoon genoeg van de traditionele herenkleding en heeft ’n revolutietje inde herenmode ontketend door met totaal afwijkende modellen voor de dag te komen. Hij stelt voor om ’t sportcolbert van de man der schepping een geheel nieuw „gezicht” te geven door het te gaan dragen met kleurige vesten erbij en te versieren met vreemd gevormde strikjes. Van links naar rechts: een rood brocaat vest met een sterrenpatroon, ’n hel-geel flanellen vest en een zwart-zijden vest met helderwitte strepen. ---