Bekrompen inzicht. Do kwcstio van do hoogleeraarsbenoeming inde Nederlandsche Taal aan de gemeentetelijk universiteit van Amsterdam schijnt nu haar oplossing nabij. Do curatoren hebben op 'de voordracht geplaatst dr. J. van Ginneken, S.J., den man die, omnium conscnsu, als een buitengewone kracht op taalgebied. en niet alleen op dit een wereldnaam draagt. Maar hij is meer, n.l. priester en Jezuït en over de Jezuïten heeft de wereld zulke waandenkbeelden, dat velen gemakkelijker aan een bolsjewilc do belangen eener universiteit zouden toevertrouwen dan aan een lid der geleerde, gevreesde en belasterde Orde. Zoo -schijnt het ook in Amsterdam te zullen gaan. – Hot „Algemeen Handelshlad” deelt n.l. mede, dat do raad van Amsterdam waarschijnlijk van de voordracht van curatoren zal afwijken en dr. van Ginneken niet benoemen. Nu, dat zou ons niet verwonderen. Zooveel bekrompenheid leeft er wel, ook inden Amstcrdamschen gemeenteraad. En waar ’t „Handelsblad ’ verdedigend de benoeming van den Jezuït als do beste, aarulringt op het laten gelden alleen van wetenschappelijke motieven, daar vergeet het blad, dat voor zooveel breedheid blijbaar iets meer noodig is dan een yerkiezingsmandaat. --- Nog ’n woordje. Oome Janus zaliger was een reus met Kanden als de schepraderen vaneen raderboot, ’k Heb _t beleefd, hoe een liefkoozende aai van hem ïaast doodelijk kon zijn. Eenmaal wilde hij een jneg op. de neus van zijn vrouw verjagen: ome Janus was lichtelijk jaloerseh en kon de vrijpostigheid van die vlieg niet verdragen. „Trcesjc!” riep hij bezorgd, „Trcesje, blijf stil zitten, even,” en tante Trees tuimelde onder zijn liefkoozende hand met een bloedneus van haar -stoel af. Toch deed hij ’t zoo teedertjos mogelijlc, zei Janus. Zonder reus te zijn, heb ik toch ook een dergelijke ongcwilden manslag op mijn geweten. Josaphat, de gezellige kattcbellist van „Het Vlaamschc Land”, heeft een vriend, die zicK beklaagt over mijn hardhandig en boosaardig verweer tegen zijn goedlachschc kattebelletjes over het nieuwe Thomas a Kempis-monument. Geheel onwillens heb ik dit onrecht gepleegd, maar ook onbedoeld onrecht is men verplicht te herstellen on geheel onschuldig voel ik me toch niet, als ik op mijn leeftijd blijk geef geen tnoc vaneen panweveer te kunnen onderre iciden. Men mist dan het recht zich met zulk speelgoed te amusecrcn. Ho p.aats des onhcils was rondom het monument van ons aller zedenmeester Thomas Hemerken, een reden temeer om Christelijk-liefderijk te zijn. ’k Hecht er aan, dat do vrome Thomas goed over zijn onwaardigen vereerder denkt en stem dus van harte in met liet voorstel om tot eerherstel het oolijk kattebelletje aan t eerlijk oordeel van allo lezers te onderwerpen. Aldus schreef Josaphat: „Dezer dagen is'er op den Agnietenbcrg bij Zwolle een gedenkteeken opgericht voor Thomas a Kempis. Zonder tam-tam, zonder boernboem. Men vreesde wellicht dat do stilteminnende kloosterling daar had kunnen van schrik ken. ’t Gebeurde op een werkdaagsehen morgen, bij drukkende hitte; er waren wat geleerden en wat geestelijken, cr waren vertegenwoordigers van het geestelijk en het wereldlijk gezag, er waren katholieken en protestanten; er werd een toespraakje gedaan door den voorzitter van de Vereeniging voor de studie van Overijselscli recht en geschiedenis; er werd een onthullingsredetje gehouden dooreen pater Dominicaan; er werden aanteekeningen gemaakt door eenige heeren van de pers. Daarmee was ’t afgeloopen. Geen knallende salvo’s; geen schetterende fanfares; geen vaandelgezwaai. Stilte, bescheidenheid, uiterste eenvoud kenmerkten het yerloop der gansche plechtigheid. Ik vernam al die dingen uit de plaatselijke krant en verheugde me zeer. Dat is, ik, stemde van harte in met de hulde aan Thomas Hemèrken gebracht.” Josaphat getuigt verder van zijn devote Thomasvereering, die hij met de gansche wereld deelt en waaruit hij concludeert tot de mogelijkheid vaneen ook met buitenlandsehen steun te stichten groot Thomasmonument. Een schilderachtige plaatsbeschrijving van de afgelegen en verlaten monument-omgeving voert hem tot de ontgoocheling van zijn eerste kennismaking met liet gedenkteeken, dat hij ook door andere bezoekers als een teleurstelling hoorde waardeeren. Het wekt bij hem gedachten aan een grafzerk. Op zijn beschrijving der versieringsmotieven laat Josaphat verder volgen: „Dat is alles. Eenvoudiger kan ’t niet. En zóó, zegt men, hebben de ijveraars voor en de ontwerper van met monument, het gewild. Het heet dat ze hebben willen handelen inden geest van den eenvoudige,! Thomas zelf. En toch neem een onbevoegde zijn malle betweterij niet kwalijk, oude Cuypers, groote bouwmeester bet bad nog eenvoudiger gekund: men had gewoon een bordje kunnen, spijkeren aan een boom En dan ontbrak cr nog altijd dat óéne wezenlijke bestanddeel van ieder gedenkteeken; zonder hetwelk een gedenkteeken geen gedenkteeken is: de openbaarheid. Immers, in dit afgelegen, verloren bosschage komen geen menschen aan wié Thomas in herinnering zal worden gebracht. Ivom, kom, en dat gedoe over dien eenvoud is ook maar larie. Thomas is door den eenvoud groot geworden en wij dienen dien na. tp volgen. Goed en wel. Maarde Belooner van den eenvoud heeft Thomas reeds lang bekleed en op zijn hoofd een kroon gezet van edelgesteente. Dat is ook een na te volgen voorbeeld. Het is nu de tjjd voor ons, als we hem toch willen huldigen, om tot Thomas to zeg-gen : „Vriend, klim hoogcv op, ascende superius.” Als ik het voor ’t bestellen had, dan eischte ik in Zwolle eén stil voornaam plein op, dat nu toegewijd is aan de nagedachtenis van een oud-burgemeester van wien niemand buiten de stad, en misschien slechts een doodenkele daarbinnen, weet wat hij ooit heeft verricht; en midden op dat glooiende halvQinaanvormige plein, waaromheen om beurten de kastanjes, meidoorns en linden bloeien, op de plek, die nu wordt ontsierd door die leelijke fontein, die nooit spuit, plaatste ikThomas zelf, zooals hij zittend en schrijvend is afgebeeld op een welbekend oud schilderij, en zooals hij ook al is vereeuwigd in zijn geboortestad Kempen. Wat dat „eenvoudige”, dan overbodig geworden monument betreft, dat wilde ik dan gaarne overnemen tegen half geld; mits „Thomas van Kempen” te vervangen door „Josaphat” en „Navolging van Christus” door „Kattebellen”, kan het best dienen op – mijn graf. ’ ’ Laat nu de jury uitspraak doen. Josaphat hoeft niet te hangen. Ik pleit vrijspraak voor Josaphat, die Thomas a Kempis niet weidseh genoeg gevierd kan zien. Maar moet ik hangen, die den Agnietenbergschen gedenksteen toejuich als ’n vereering van den door Thomas’ leven en werken gewijden bodem? Jury, laat ons heiden don levensadem om te kunnen jubelen op den dag, dat het Nahuysplein versierd zal zijn met het nict-overtclligo groot-Nederlandselie Thomas a Kempisbeeld. A. B. B. o.p. --- BUITENLAND ALGEMEEN OVERZICHT. In Bazel heeft men een wet gestemd het is afschuwolijk zooals do „Telegraaf” 'daarover geschreven heeft, waarbij voortaan wettelijk geoorloofd is, om verschillende redenen, o.a. „sociale”, wat tot nog toe als een monsterachtige daad, werd beschouwd en wat tot gevolg zal hebben dat nog minder kinderen dan tot nog toe zullen geboren worden. Wat kan de wereld afdwalen wanneer zij, steunend op haar eigen wijsheid, Gods wetten niet erkent. De oorlog, Heeft', als hij iets bewezen heeft, toch wel aangetoond, dat veel kinderen van de grootste beteekenis zijn voor de volkskracht. En dat nu waarlijk niet alleen om te vechten naaar voor het werk, dat de volkswelvaart moet te w-eeg brengen. In Frankrijk heeft men het ondervonden en aan den lijve gevoeld. Tijdens den oorlog zou, als hot alleen den strijd tegen Duitschland had moeten voeren, het zeker vernietigd zijn en nu het den oorlog gewonnen heeft, nu mist bet armen voor den arbeid. En de vreemde zal toch de plaatsen moeten bezetten. Men ziet het wel in én de christelijke elementen begrijpen, dat er iets moet gedaan worden om verdere ontvolking tegen te gaan. Zoo wordt er in September een groot congres te Naney gehouden, op touw gezet door do Kamer van Koophandel van Nancy en genaamd „Congres National de la Natalité et do la Population.” Geboorte en bevolking dus merkwaardig dat men tegenwoordig van ’t verband der twee niet algemeen overtuigd is! Rapporteur van het congres wordt Paul Bureau en heel merkwaardig is het devies van het congres, omdat het wijst op een ontzaglijk invreten van het groote nationale kwaad: „wanneer ieder voor zijn eigen deur goed veegde, zouden de straten zindelijk zijn.” De vroegere gezant vau Duitschland in Amerika, hooft in Berlijn wu rede gchonJeji, waarin hij er o.m. op wees, dat men in Duitschland niet moest hopen op een twist tus-Bchen Japan en Amerika, omdat Japan in Azië en Amerika in Amerika ieder zijn belang nastreefde. Of deze woorden oprecht: bedoeld waren, is moeilijk uitte maken. Bij diplomaten dienen de woorden nog meer dan bij andere menschen om de gedaehten te verbergen, want zeker is, dat in Amerika zelf men zich in den- Senaat —► meer en meer ontstemd begint te toonen over de bepalingen van het Vredesverdrag betreffende Shantoeng. Dit wijst niet op verbetering der Japansch-Amerikaansehe verhoudingen. Het is dus wel van belang er de aandacht aan te wijden. Eerst moot men zich herinneren dat China inden oorlog trad op Uitnoodiging der Vereenigde Staten tusschen Februari en April 1917. Toen had Amerika de diplomatieke betrekkingen met Duitschland afgebroken, maar nog geen oorlog verklaard. . Gedurende ditzelfde tijdperk waren Engeland, Frankrijk, Italië en Rusland tot een geheim akkoord gekomen met Japan op eene basis van steun voor diens aanspraken op Shantoeng en do eilanden benoorden den Evenaar. Het schijnt nu dat de Staten eerst in Februari 1919 daar officieel iets over vernamen, toen de Raad Tan Tien de kwestie der mandaten aan het onderzoeken was. Wilson stelde voor do mandaten later door den Volkerenbond to laten toedeelen. Daartegen sprong Makino in het gelid, en zoo lekte het geheim uit. De Amerikanen trokken vlug hun besluit: Zoo de Staten niets van die overeenkomst wisten, had men er terstond China van moeten kennis geven om de beschermende houding tegenover dat land aangenomen. Maar er is meer. Er wordt rondweg beweerd Jat gedurende de laatste tijden Engeland, Frankrijk en Japan tot eene „regionale” over eenkomst overgingen nopens heel Azië, waardoor Japan op enorme schaal zijn invloedsfeer vergroot in China en Oost-Slherië tot Zuidelijk China,' en de Franschen op hun terrein bevestigd worden. Japan haalde zijn slag thuis ter Conferenferentie, omdat Engeland het steunde. Wilson moest toegeven omdat de Japanners dreig den de Conferentie te verlaten, en Engeland beweerde niet te teekenen zoo Japan het niet deed. Wilson verkreeg toen van de Japanners eene beperkende belofte, die weldra werd ontkend. Do indruk is nu, dat China schandelijk bedrogen werd en de Staten hierin alle Verbondenen tegen hadden. Men gaat echter meer en meer gelooven dat het meer dan hoog tijd begint te worden het Japansche imperialisme, dat zoo geweldig het hoofd begint op te. steken, eens terdego de les te lezen. Japan is een uitgestrekto macht aan het opbouwen in China en Engeland ziet toe. Het zag ook toe, toen Duitschland aan Denemarken Sleeswijk ontnam, toen het Oostenrijk tot den 'tweeden rang dwong, toen ’t Frankrijk verplette in 70, ’t gaf zelfs Helgoland op den koop toe. Wat veel bloedige ofers beeft gekost. Dezelfde toestanden gaan wij krijgen bij de Pruisen van het Oosten. Een nieuwe wereldoorlog in bet Oosten wordt onvermijdelijk zoo Japan ongebreideld mag voortijlen. En Amerika heeft vele redenen om nu over Engeiand’s houding ontstemd tc zijn. DE H. STOEL. --- Engeland en het Vaticaan. Ineen der jongste zittingen van de begrootingscommissio heeft Harmsworth op een desbetreffende vraag verklaard, dat de regeering overwoog de vertegenwoordiging bij het Vaticaan te bestendigen. Wegens onvoltalligheid der commissie moest de stemming overeen voorstel van één der leden om het crediet voor do speciale missie bif het Vatieaan te schrappen worden uz'tgesteld. --- DUITSCHLAND. Uitlevering van de Duitsche Handelsvloot. . Volgens mededeeling van de Duitsche wapènstilstandcommissie zijn tot dusver van de inde Hamburgsehe haven liggende of in Hamburg thuishehoorende schepen 103 stoomschepen mot een gezamenlijken inhoud van 1,162,521 M3. aan de entente uitgeleverd, waaronder Si stoomschepen van de Hamburg-Amcrika Lijn. --- De vooruitzichten voor den Duitschen handel. De „Deutsche Tageszeitung” beschouwt het als een gunstig symptoom, dat de Vereenigde Staten onmiddellijk na de opheffing der blokkade stoomschepen met katoen uit hun Zuidelijke havensnaar Duitschland hebben gedirigeerd en dat Engeland, hoezeer het cr ook op uit is zich inden strijd tegen de overmachtigde Amerikaansche concurrentie ’n afzetgebied voor zijn afgewerkte fabrikaten in Duiischland te verzekeren, toch den uitvoer van grond stoffen uit zijn koloniën en Dominions naar Duitschland, tenminste niet pricipieel verhindert. Dat opent ons het vooruitzicht, zegt ’i blad dat wij inzake do voorziening van onze industrio met grondstoffen niet al te zeer bij de andere naties zullen worden achtergesteld. Beschikt onze nijverheid eerst weer over eenigermate voldoende grondstoffen, dan zal zij tenminste voldoende grondstoffen met zelfvervaardigde fabrikaten en producten kunnen betalen cn daardoor onze betalingsbeians eenigszins helpen verbeteren. De vooruitzichten voor het wederaanknoopen van handel sbetrekkingen met een aantal landen wij noemen in het bijzonder de verschillende Zuid Amerikaansche staten, China, Mexico, benevens de verschillende Balkanstaten hebben zich den laatsten tijd aanmerkelijk verbeterd. Voorts begint men ook in Engeland en Frankrijk in te zien, dat er zonder een aantal Duitsche waren vaneen prijsverlaging geen sprake kan ziin. De Argentijnsche senaat heeft een in hartelijke bewoordingen gesteld telegram tot do nationale vergadering te Wcimar gericht en de hoop uitgesproken, dat de heropbouw van Duitschland moge slagen. Argentinië staat voor de Duitsphers open. De Duitsche regeering heeft haar antwoord op den brief van Focli over den moord op den Franschen sergeant Manlicim verzonden. Zij wijst er in hot antwoord op, dat aan een deel der Fransehc cischcn, inzonderheid die betreffende een onderzoek naar den dader, de verontschuldiging, en de bekostiging der begrafenis, reeds voldaan was alvorens de nota was ontvangen. De gevraagde schadevergoeding aan de familie van den gedoodc is, alhoewel men rechtens daartoe niet Verplicht: was, bij wijze vaneen tegemoetkoming uitgekcerd. De Dnitscbe regeering echter weigert do stad Berlijn tc straffen door oplegging van een millioen franken, daar deze eisen niet stennt op het volkenrecht. In geval de Fransehc regeering zich in dezen niet met het Duitsche standpunt vereenigen kan, is de Duitsche regeering bereid de kwestie aan het oordeel vaneen gemengd scheidsgerecht tc onderwerpen. --- AMERIKA. Vlootvertoon. Zes superdreadnoughts en dertig torpedojagers, de voorhoede van de nieuwe vloot voor den Grooten Oceaan, die uit tweehonderd sche pen zal bestaan, hebben vanochtend het anker gelicht te Old Point Comfort, (Virginia), om via hot Panama kan aal Westwaarts te sto omen --- ENGELAND. Zaterdag is het grootc 'ovcrwimiiugsdéfilé door de straten van Londen gemarcheerd Er was een groote menigte op de been, die ongeëvenaarde geestdrift aan den dag legde. Poch, Boatty en Haig gingen aan het hoofd van do troepen. Do Koning nam voor het Buckinghampalcis het saluut in ontvangst. In Wkitehall was een groote katafalk opgesteld, waar de troepen in het voorbijgaan voor salueerden. Des avonds word vuurwerk afgestoken. --- Koning Albert in Eeton. Dc Koning der Belgen heeft dc vorige week' per vliegtuig een kort bezoek aan Engeland gebracht. Behalve dat hij eenige uren bij Koning George in ’t Buckingham-paleis heeft vertoefd, heeft hij nog zijn zoon, kroonprins Leopold, opgezocht, die zijn studies in" het Eton-Coliege voltooit. De Koning begaf zich per auto naar Windsor, waar hij eerst van de groote brug uit do roeioefenjngen der leerlingen op de Theems gadesloeg. Daarna ging hij naar do woning van zijn zoon, waarbij do tbcn gebruikte. Vervolgens deed hij rondgang in het oude College, bezocht do „Memorial Hall” en het museum. --- FEUILLETON. Om een Ziel. door Mgr. Dr. J. E. H. MENTEN. 22). ”Ü huiverden. Ijskoud dreven do rillingen lino over den rug, en de beenen trilden onder oen werd ““ Gre?0r niets Van dat Hij daaldo de tran d , ziende, de opgehcvcn ÜnWn V°°r zich u!t' houdend. Wain voor uit Het licht kwam nader. Het was aan do doodenkamer. Wat erger was, het scheen er uit voort to komen. Mac Gregor aarzelde een oogenblik, Toen ijlde hij, zich zoover als mogclijk er van afhoudend, cr aan voorbij. en busten voelden zich onwederpen.n aar gedwongen, er een blik op te wer-Een fakkel bran,n haren rossigen gi0 , op cen t!zercn arm. ’n dansenden, fantastisch .°n do blik even in dien door het ijzeren traUewérkWal1menden schijn’ kamer afsloot, doordringen ’ 0“?t. do akelige to wenden. . ’ «eh ontzet af Bleeke geraamten, holle doodshoofden t den of lagen akelig dooreen. Enkele, boter jWani-d, stonden meer bij den ingang.' zichf Tras 0011 ontzettend afschuwelijk' ge. ooeen „f arpertan(lend wendden heiden de GilLor die11 volgden met ijlenden tred Mac do Hnt'z.ianf?ar door, in zich zelven. pratende langzaam trede yoor trede naar beneden Austen zelfs volgde met een zwaar hart. Wat deed dat licht daar? Hoe kwam het aangestoken? Wie kende nog meer die gangen?, Wio meer dan de Lord? Do Lord! maar dan zijn ze verloren! Dan is hun plan verraden. Zou Tom Gregg... Neen! dat kon niet. Op Tom Gregg zou hij kunnen houwen. Hij was zijn boezemvriend, en hij kende hem zoo lang. Hij wist, dat kleine Lord op den burcht verbleef, ook van het verschil, dat er bestond, tusschcn Mylord en Mylady, ook van die geloofszaak had hij iets gehoord, het was wel niet veel, maar toch wat. kaan 'l'om Gregg was een dweepzieke Angli-Maar ho©”’! kon n!cE In het bcg'iIahaaT-tOCh dat I!cht aan? voor hem opging. gemoend, dat iemand Zou dat wel geweest zijn? Het klonk even hol naar omhoog a]sot iemand gelijken tred hield met Mac Gregor. Eensklaps stond deze laatste stil. "Hij hield do lantaarn naar alle kanten in do hoogte, alsof hij iets zocht. Zo bleven staan, onbeweeglijk. Zien kon hij lien niet. „Zeker, ik doe het niet meer, het is to akelig, te naar. Brr! Brr!” Twee stappen naar omlaag. .Weer stond hij stil. „Ik wilde weg zijn van hier. Mac Gregor! gij moet maar vertrekken. Het is niet meer óm uitte houden. De.Lord! do Lord!” En hij schudde bedenkelijk met het ’t hoofd, ging hij verder. * .: De beide anderen volgden aarzelend, huiverend. Kleine admiraal sliep onder den mantel op moeders arm. Ifoo meer men naar beneden kwam, hoe frisscher de tocht, hoe sterker do zeelucht werd. Zelfs kwam het hun voor, alsof ze de zee hoorden bruisen. Zij spitsten het oor, ja het is zoo, dat is de zee. Maar dan moeten die ijzeren deuren daar openstaan, en wie zou die geopend hebben? Do Lord? Want wie kende meer nog het geheim van do gang, van do trap?. Hoe dichter bij den uitgang, hoe grootër hun angst werd. Hadden ze den nachtelijken gang maar niet gewaagd- De tanden van Mylady sloegen aanhoudend op elkaar, en zij was niet hij machte ze te bedwingen. r Austen stonden de haren te berge en het klamme zweet druppelde langs zijn gezicht. Do schrik was hem- meer en meer om hot hart geslagen. Eerst die doodenkamers. Nu, daar kon men misschien nog overheen. Hij had wel eens gehoord van onderaardsche gangen en gewelven in het hart der rotsen, die in verbinding stonden niet de zee, en ook met het „groote huis” in Kermore, en ook, dat mens eens het garnizoen van Kermcïc Castle heid willen overrompelen door die gangen. Toen was die toeleg verraden cn de aanslag verijdeld geworden. De Heer van Kermore had eenvoudig de beide uitgangen laten dicht metselen, èn de soldaten inde -gangen, tot wanhoop gedreven, hadden zich onderling vermoord en waren den hongerdood gestorven. Soms stegen wonderlijke geluiden uiteen put zonder water, die op de markt van Kermore uitkwam bij het „groote Huis van den Lord” en den zeiden de bewoners: „dat zijnde jammerklachten der ongelnkkigen, ” en die put heette de jammerput. Maar hoe kwam er dat licht? AI was het buiten tegen de deur aangebracht van het hek, dat den muur verving van vroeger, en dat ook wel de aanlcidende oorzaak kon zijn van den jammerput. Spreken durfden ze niet. Want, als Mac Gregor eens wakker werd. Wat dan? En als die stappen, die vooruitgingen, eens van den Lord waren ? Het was, om er niet aan te kunnen öf mogen denken. Dan liep hem het hoofd over. en wist hij geen raad. Maarde wind blies steeds heviger naar omhoog, hij floot en huilde. Boven stonden ook de ijzeren poorten open. En een akelig lang getrokken geluid ging langs hem door, als de .vleugelslag van vledermuizen. Daar is de uitgang. Nog eenige stappen. Austen boog zich tot Mylady en fluisterde zacht: ..Wat er ook gebcure, de hoofdzaak is het kind, het moet gered worden. Mylady geef dus aeht, het bootje van Tom Gregg ligt vlak voor den oever, het is wit en goed te zien, zelfs in het duister; hy weet alles, geef hem dadelijk het kind over, kleine Lord is wijs voor zijn jaren, hfl zal niet schreeuwen en laat de rest aan mij over.” Mylady knikte. _ Spreken kon zjj niet. Dat zjj zich nog staande hield, Was haar een raadsel. Ze Waren buiten. Gód zjj dankt „Daar ligt het bootje, dat is zeker Tom Gregg. ’ ’ Mac Gregor stond onbewegelijk cn hield de lantaarn inde hoogte. Mylady cn Austen gingen ijlings op dc boot aan. Tom Gregg had het kind; het lei in zijn beddeke, slaapdronken. Mylady wilde volgen. Toen op eens met een stoot liet bootje van den oever schoot, over de bruisende golven, tusseben de klippen door. Het was alles het werk van minder dan een oogenblik. * Een ontzettende kreet werd gehoord, in de verte het angstig schreeuwen en klagen van het kind, steeds verder cn verder, De kleine Lord was weg. Ïse Lord. Terwijl kleine Lord naar beneden gedragen werd, en zoo onverklaarbaar verdween in het bootje van Tom Gregg, wandelde Lord Kermore in zijn vertrekken op cn neer, gejaagd, in de grootste opgewondenheid. Alles scheen gereed tot een aanstaand vertrek. Koffers waren gepakt en klaar gezet. Men zag, dat reeds het grootste gedeelte der bagage weggebracht was, want hier en daar stonden nog slechts enkele stukken. Aan de deur stond, eerbiedig en onbewegelijk, een man als een reus. Als cen reus gebouwd, sterk voor drie, dat zag men hem aan, – en wonder, die man had oogen, zoo zacht als een kind en blonde lokken, zooals op de schilderden der heihgcm – Ziin oofren verlieten den Lórd geen oogcnbUfc, : {Wordt vervolgd.), j ---