Bij de Televisie wordt gewerkt onder hoogspanning (Van onze speciale verslaggever) Qe man in hemdsmouwen, een sigarettenpeukje tussen de samengeknepen lippen geklemd, tuurt strak naar het drietal schermen voor hem. Zonder het smeulende peukje uit de mond te nemen, sist hij plotseling tegen de man naast hem: „Cut”. De beelden op het middelste scherm veranderen en geven een brede close-up vaneen man, die wonderbaarlijke dingen staat uitte halen met zijn grote goochelaarshoed. De man in hemdsmouwen leunt achterover een kijkt dan even snel in het draaiboek, dat hij in zijn handen houdt. „Cut” snijdt zijn nerveuze stem opnieuw en weer verandert het beeld. De kijkers thuis inde huiskamer zien nu op hun televisiescherm ’t beeld van de omroepster, die charmant het programma aankondigt.. De lijnen op ’t scherm versluieren, pittige marsmuziek weerklinkt en dan wordt het donker. Het televisieprogramma behoort weer tot het verleden. Inde studio te Bussum worden de felle schijnwerpers ge-De floor-manager geeft aanwijzingen op zijn manier.... doofcl, de camera-mensen klimmen van hun krukjes af en de floor-manager ontdoet zich met een zucht van verlichting van zijn koptelefoon. Boven, inde controlekamer, schuift de regisseur zijn stoel achteruit, hijst zich in zijn colbert en maakt een grapje tegen de scriptgirl, die tijdens de gehele uitzending niet van zijn zijde is geweken. Opgelucht knikken zij elkaar toe: het ging weer goed vanavond. --- Ondanks knellend budget en studio waar men bijna uitbarst, toch een resultaat, dat er zijn mag Het ging weer goed, vanavond. Inderdaad. De Nederlandse kijkers achter hun Xfcievisie-scnermen ueDDcu weer «eKeivèn naar een amusant programma. Zij hebben gelachen of zij hebben zich geërgerd. Geërgerd, omdat de televisie vanavond nu a.weer een Diijspel opvoeroe en geen opera. Geërgerd, omdat juist tijdens de interessantste truc van de goochelaar, een camera uitviel. En dan klimmen zij in hun pen om boze brieven te schrijven aan de televisie-afdeling van de omroepvereniging, die het programma de lucht in stuurde. De briefschrijvers kunnen gerust zijn: hun opmerkingen worden volkomen ernstig door de mensen van de televisie-staven gelezen. En dan ergeren zij zich eveneens, omdat zij er niet in zijn geslaagd, iederéén te bevredigen. En zij ergeren zich aan hun geringe mogelijkheden. Graag zouden ook zij anders willen, grotere en betere programma’s, uitgezonden vanuit een modern geoutilleerde studio. Betere.... betere in feite zouden zij alles wel beter willen. Maar zij moeten zich nu eenmaal behelpen met een minuscuul aantal zenduren, een budget, dat aan alle kanten knelt en een studio-'ruimte, waar men bijkans uitbarst. Voor hen geldt zeker het wijze woord van een zekere meneer Herald, dat „werken een vorm van zenuwachtigheid” is, want op de zenuwen wordt er gewerkt, daarginds in het voormalige kerkgebouwtje in Bussum. --- Wirwar van kabels Nerveus heen en weer rennende mannen, als droombeelden uiteen vage film, een wirwar van draden en kabels, de zware lucht van schmink, het brandendhete licht van tientallen schijnwerpers, decorstukken in bonte verscheidenheid door elkaar, alles bijeengeperst ineen ruimte, die nog niet groot genoeg zou zijn, om een ordentelijke tenniswedstrijd in te spelen. En vanuit dit gebouw moet Nederland dan voorzien worden van televisieprogramma’s, die klinken als een klok. En het klinkt na dit alles misschien als een paradox, maar toch zijn, de programma’s vaak van het gehalte, dat wij zoeven met dit fraaie gebeier vergeleken. Hoe het mogelijk is. vraag dat maar aan de mensen, die inde Irene-studio, zoals het kerkje nu is gedoopt, hun werk moeten doen. Het verbaast ons nog, dat wij geen electrische schok door ons lichaam kregen, toen wijde muren van het gebouw aanraakten, want het gehele kerkje staat voortdurend onder een enorme hoogspanning. Een heftige, nerveuze hoogspanning, waaronder gewerkt moet worden, ineen temperatuur, welke de warmtegraad van de tropen, naar het ons voorkwam, behoorlijk overtreft.... --- Gespannenheid Bij het binnenkomen inde minuscule studio-ruimte wordt men al dan direct gegrepen door die sfeer van gespannenheid. De regisseur staat onder de nu nog gedoofde schijnwerpers met de omroepster haar tekst door te nemen. De floormanager, de man, die de aanwijzingen van de regisseur aan de technici door moet geven, hangt lui ineen roodfluwelen jasje tegen een camera, aandachtig kijkend naar het gezwoeg van een paar jonge mannen, die hevig proberen een tegenwerkende microfoon te verplaatsen. Twee meter naast hem repeteert de goochelaar zijn trucs, de man transpireert nu al hevig onder de vette laag schmink, die op zijn gezicht is aangebracht. Decorbouwers sjouwen met kolossale stukken linnen en triplex, die straks, samengevoegd de kijkers de indruk moeten geven van een grote, brede boulevard in New York. Zo, van dicht bij, is 'i “en ge. ■- v»<> ’w bij twee meter grof linnen, met „strakke grijzen”, zoals ónze collega van de kunstredactie de dikke klodders muisgrijze verf zou beschrijven. Uit de cantine komen nu druppelsgewijs de geluidstechnicus, de scriptgirl eh de productieleider de enge studio-ruimte binnen. De regisseur is klaar met het onderrichten van de omroepster, die nu snel een kleedkamer binnenschiet, em over haar zwarte werktrultja, een frisgebloemd japonnetje aan te trekken. Als televisie-omroepster moet je wel in het bezit zijn vaneen uitgebreide garderobe. Want de kijkers willen tenslotte iedere keer iets anders zien De regisseur werpt een blik op zijn horloge, schrikt, van wat hij ziet en geeft plotseling een brullende noodkreet. Opeens is de sfeer van gespannenheid, die er toch al heerste, tot het kookpunt gekomen. Haastige handen tinUne* tl'U „ » floormanager bruist plotseling van activiteit en rent, links en rechts aanwijzingen gevend, als een op hol geslagen renpaard door de studio. De regisseur vist een nieuwe sigaret uiteen verfomfaaid pakje en springt dan, mèt drie treden tegelijk, de ■ap naar ue n "o e-■- arr; on de geluidstechnicus en de script-girl al klaar. De regisseur smijt zijn keurige colbert over de een of andere stoelleuning en duikt achter de schermen. Op het linkerscherm ziet hij het beeld, dat camera één produceert, op het meest rechtse, het product van camera twee. Het middelste scherm is nog duister, hierop zal straks het beeld komen, dat de kijker uiteindelijk op zijn scherm zal zien verschijnen. De regisseur schakelt zijn microfoon in, kijkt even om en knikt tegen de productieleider, die achter hem is gaan staan. En dan klinkt zijn stem, kalm en beheerst nog: „Attentie, wij gaan over twee minuten beginnen!” Op een van de contröle-schermen komt nu het beeld van de omroepster, klaar voor de start Dan, vlugger nog, dan iedereen het heeft verwacht, klinken de pingels, die elke televisie-kijker zo bekend inde oren klinken. En dan is daar het beeld van de omroepster. die vriéndelijk aankondig!, wat er deze avond zal gaan gebeuren. Gespannen leest de regisseur haar tekst mee. Onmiddellijk na het uitspreken van het laatste woord, komt zijn commando: „cut”, het beeld verspringt en dan komt camera twee in werking. De goochelaar, die tijdens de aankondiging rustig heeft staan wachten, ziet aan het rode lichtje op de voorzijde van de camera, die op hem gericht is, dat het apparaat in werking is gekomen. Met een brede glimlach opent' hij zijn conference. Zijn handen manipuleren met een spel kaarten, de camera rolt langzaan! naar hem toe, op aanwijzing van de floormanager. ën geeft een close-up van de snel heen en weer schietende stukjes carton. Camera twee neemt het beeld weer over, nadat de regisseur weer zijn Engelse commando heeft gegeven. Hieraan is wel duidelijk te merken, dat de televisie nog een jong bedrijf is; vrijwel alle technische termen zijn uit het Engels overgenomen. De uitzending gaat verder, onmiddellijk na de goochelaar wordt het journaal gedraaid, ’n filmpje van enkele minuten, dat de mensen inde studio de gelegenheid biedt, weer even op adem te komen. Maar dan moet iedereen weer intens in actie komen voor het toneelstukje, dat vervolgens wordt opgevoerd. De acteurs spelen een Amerikaanse thriller. Ineen ruimte van enkele vierkante meters scheppen zij, met behulp van geraffineerde decors en met kundig camera-werk de illusie vaneen brok misdadigersleven ineen wereldstad. --- Na dagen repeteren... Gespannen kijkt de floormanager toe, hoe de situatie daar voor hem zich ontwikkelt. Een jonge man hanteert met soepele bewegingen de verplaatsbare microfoon, die aan een soort hengel is bevestigd. Overal waar de acteurs gaan, worden zij gevolgd door het hypergevoelige instrument. De cameramensen, op de bok van het rijdende onderstel. waarop hun kostbare apparaten zijn geplaatst, turen scherp door hun zoekers naar het beweegbare object, dat zij in hun lens moeten vangen. Ai deze activiteiten worden boven, inde contróle-kamer, nauwlettend gadegeslagen door de regisseur, die verantwoordelijk is voor het totaal-rêsultaat. Hij is tenslotte de man ,die bepaalt, wat U op Uw scherm wel en niet te zien « krijgt. Uiteraard vereist dit . een zeer grote samenwerking tussen de mensen „beneden” en de leiding „boven”. Een samenwerking die wordt verkregen tijdens uitvoerige en .zeer uitgebreide repetities. Het is bepaald geen uitzondering, als voor een uitzending vaneen half uur enkele dagen moet worden gerepeteerd. Tijdens deze repetities wordt nauwkeurig uitgekiend, hoe de camera-instelling zal worden, welke scenes in close-up zullen worden „geschoten” etc. Bij zgn. droogrepetities waaraan dus geen camera’s te pas komen wordt het draaiboek samengesteld door de regisseur – Het is de taak van de scriptgirl, tijdens de uitzending de hand aan dit draaiboek te laten houden. En dan nadert weer het ogenblik, waarop de omroepster met een charmante glimlach voor de camera gaat staan om te zeggen, dat men heeft gekeken naar de goochelaar Hocus Pocus en naar het televisiespel „Moord in New York”. „Dit is dan weer het einde van het programma van vandaag. Goede avond, dames en heren.” Lichten doven, gezichten worden afgeschminkt, cigaretten worden begerig tussen de lippen gestoken. De regisseur hijst zich in zijn colbert en maakt een grdpje tegen de script-girl Wederom is een nieuw stukje toegevoegd aan de levensgeschiedenis van het jonge medium, dat televisie heet. Televisie, een jonge instelling, met jonge, actieve mensen aan het roer, die met alle enthousiasme proberen, van de Nederlandse televisie een begrip te maken. Of zij hierin zullen slagen? De televisie is nog jong en er bestaat nog heel wat tegenwerking, vaak van kanten, die juist met alle macht zouden moeten helpen, om de Nederlandse televisie groot te maken.... Inde HUISKAMER (of zoals hier: ineen café) ontvangt men het product dat de STUDIO via de TOREN in Lopik uitzendt --- Te jong FRANS VAN HOUTERT Jeugd en wanbegrip, het gaat helaas nog mar al te vaak samen. Symbolisch kan in dit verband wellicht de houding worden genoemd van <'*én van oe porti s v.. .. e Televisie-Stichting, die een pas aangestelde regisseur, die hij niet van gezicht kende, toegang tot de studio weigerde, omdat hij deze er te jong vond uitzien voor een dergelijke functie De regisseur moest zijn productieleider, die al inde studio was opbellen, om hem bij de poort te komen ophalen, daar hij anders te laat voor de uitzending zou zijn De televisie en dc- mensen, die ze maken, zijn tenslotte nog jong --- Een mechanische mallemolen verpakt de scheermesjes bij duizenden per uur Een mechanische mallemolen verpakt de scheermesjes b