Waar vroeger slaven hun ruggen kromden Boormachines ratelen in koning Salomon’s mijnen Bijna 3000 jaar geleden leefde Koning Salomo wiens wijsheid en rijkdom zo groot waren dat zijn faam door de eeuwen heen bleef bestaan. De mijnen van koning Salomo waren beroemd en werden door de tijden heen een legendarisch begrip. Steeds heeft men weer naar deze mijnen gezocht nadat zij inde vergetelheid waren verzonken. Thans weet men dat er inde kopermijnen van Koning Salomo nog voor een hoeveelheid van ca. 3,5 miljoen ton koper aanwezig is, thans weet men ook dat men de draad weer op kan vatten waar de Bijbel spreekt dat men in Israël koper uit de bergen haalt. Bijna 2500 jaar lang bleven de legendarische kopermijnen van Koning Salomo onvindbaar tot men twintig jaar geleden bij Ezeon Geber deze kopermijnen weer ontdekte. Er bestond toen echter nog geen zelfstandige staat Israël die de ontdekking kon exploiteren en de wereldoorlog drong de ontdekking op de achtergrond. Israël werd echter geboren en zijn inwoners, „verzameld van de vier hoeken der aarde”, ontsloten het land ineen tempo als in geen ander land ter wereld. Het voor de oorlog betrekkelijk dorre Palestina werd na de oorlog een „groen eiland” inde „Arabische zee” met de naam Israël. De ontwikkeling van deze staat is nog lang niet ten einde, zo heeft het land thans een inwonertal van ca. 1,7 miljoen zielen, terwijl het „opnemingsvermogen” wordt geschat op ca. 6 miljoenmensen. De Arabieren zijn echter fel gekant tegen het bestaan van Israël en er staan dan ook 1,7 miljoen Joden tegen 70 miljoen Arabieren. Alleen een uiterste benutting van de voortbrengselen van Israël kan zich deze staat doen handhaven inde „Arabische zee’. Volgens de Bijbel was het oude Israël een zeer vruchtbaar land, maar in 3000 jaar kan er veel veranderen. De mijnen van Koning Salomo bleven dan ook eenzaam achter, vergeten door de bevolking. Waar vroeger de slaven inde hete zon hun ruggen kromden om het begeerde koper naar boven te brengen, ratelen thans boormachines hun fel ritmisch geluid want de oude mijnen van Koning Salomo zijn weer in gebruik genomen. 300 mensen werken daar nu in het uiterste zuiden van de Negeb-woestijn om een koper-industrie op te bouwen die ca. 7000 ton koper per jaar gaat produceren. Zij werken er weer in dezelfde groeven als de duizenden slaven van Koning Salomo. Zij bouwen hun machines op in het gebied waar 3000 jaar geleden reeds de smeltovens van Salomo stonden. 40 Miljoen gulden en een grote mate van doorzettingskracht maken dit projekt mogelijk, waarvan men hoopt dat het binnen twee jaar de gestelde produktie zal bereiken. Een gedurfde opgave, met rechts de geweren van Jordanië en links de bajonetten van Egypte. --- EVELYNCOLLECTIE: GOED DRAAGBAAR toriahotel te Amsterdam: Op enkele frivole fantasietjes na heel ‘aanvaardbaar. Flatteuze japonnetjes en ensembles. Mooie kwaliteiten wol, wollen mousseline flanel, pied de poule en geweven jacquard gebruikte hij en tinten als marineblauw, mosgroen, geraniumrood, tabaksbruin, muisgrijs en zwart. De taille moeten we erg hoog of erg laag zoeken, de sluiting veelal als rits op de rug, de zoom even onder de knie, de hals is rond en kraagloos, of uitgesneden, met afstaande kraag, de ingezette mouwtjes zijn kort of halflang. Verschillende Evelyn-creaties (die na september inde prijsklasse van f 48 tot f 125 in detailzaken verkocht worden bestonden uit drie delen: blouse, strakke rok en wijde, losse gerimpelde overrok: Schattig was ook de tweekleurige wollen japon met beige lijfje volle zwarte rok en brede zwarte ceintuur. Bij de geklede modellen als het geweven jacquard blauw-groene cocktail japonnetje of het geraniumrode deux pieces verloopt het rugdecolleté in v-vorm. De mannequins met voor de meeste vrouwen onbereikbare figuurtjes zagen er charmant in uit. Holthaus verzekerde ons dat er ook Evelyntjes voor de grote maten komen. --- SPOT-KOOPJES Roy Brooks: 's werelds openhartigste huizenmakelaar Het is met dit soort humoristische, en lang niet altijd even milde ironische advertenties in Engelands twee ernstigste zondagsbladen, de Observes en de Sunday Times, dat de Londense, politiek-linkse, maar geen enkele lange partij-teen sparende huizenmakelaar Roy Brooks zich tot een van de meest gelezen schrijvers inde niet altijd even sabbath-heiligende Britse zondagspers heeft gemaakt. En dat nog wel een schrijver die niet wordt betaald, maar die zelf betaalt om indruk te verschijnen. „De zijkamer is geschikt als bibliotheek voor intellectueel dwerg”, en: „ineen wijk practisch gezuiverd van proletarische ele-TTLSTtt CU**. Zijn typische beschrijvingen in zijn wekelijkse serie die als krachtige trekpleister dient voor niet alleen de gehele advertentiepagina waarop zij staan, maar ook voor de hele krant. Roy Brooks, de ook privé nooit een blad voor de mond nemende samensteller, weet dit evengoed als de krantendirecties, die zich echter vaak de haren uit het hoofd trekken wanneer zijn kopy binnenkomt, en nu de voorgaarde hebben gesteld dat deze drie dagen tevoren binnen moet zijn, in plaats van enkele uren voor de drukpersen gaan draaien. Roy Brooks heeft het bij deze deftige zondagsbladen herhaaldelijk zo bont gemaakt dat zijn advertenties eerst zorgvuldig worden gecensureerd, uit overgrote voorzichtigheid vaak tot op het kinderachtige af. Onlangs kwam hij met een „verschrikkelijke flat op een bovenverdieping” die als reddende eigenschap beschikte over „ononderbroken uitzicht op het achterdeel van Buckingham Palace”. Heilig ervan overtuigd dat niets dat met iets koninklijks in verband stond een achterdeel kon hebben dat men zou mogen durven noemen, schrapte de Observer dit, hoe liberaal dit blad overigens is. Verleden zondag schrapte de Sunday Times uit een advertentie dat een aangeboden huis van p-t-r T-wns-nd was, al bleek uit de rest van de advertentie duidelijk dat niet de vriend van prinses Margaret, maarde hier even bekende sinoloog werd bedoeld. De censuur werd op een gegeven ogenblik zo scherp dat Roy Brooks besloot niets meer naar de Observer te zenden. Al gauw kwam echter een onofficiële vredes-missie hem vragen terug te keren met zijn – betaalde – trekpleister. Hetgeen hij deed. Roy Bjrooks is allerminst het soort man dat men zich als huizenmakelaar zou indenken. 42 jaar oud, maar kwajongensachtig. Eruitziend als een typisch Engels landeigenaar in zwaar tweed pak, compleet met monocle aan een zwart-zijden koordje in zijn borstzak, maar meteen ongegeneerd zijn benen op de sofa leggend in het dure en deftige hotel tegenover zijn kantoor waar wij elkaar troffen, en daar een bitter bier bestellend in plaats van het daar alom gedronken whisky-and-soda van het legioen ons omgevende gepensionneerde kolonels en oud-kolonialen, toonde hij zich een praatvaer bij uitnemendheid. Over huizen, de door hem verfoeide nieuwe huurwetten en de nationale woningbouwpolitiek, en over de toekomst van land en wereld (hij was de eerste Labourcandidaat inde oer-conservatieve koninklijke Londense wijk Kensington) De verfrissende formule voor zijn succes is duidelijk, „Wees zo frank en eerlijk in je beschrijvingen dat niemand gelooft dat het zo erg kan zijn”, zegt Brooks, die negentig procent van al zijn aangeboden eigendommen onmiddellijk kwijtraakt, reden waarom geen enkele van zijn klanten ooit protesteert over de beschrijving, hoe afkeurend of sarcastisch ook, die Roy Brooks afdrukt van hun huis, henzelf, en hun gewoonten, zoals: „Bevaniet wil zijn antieke residentie aan Parkplein in Kensington prijsgeven. Zo exclusief dat inwoning zich als familie of bedienden moet vermommen.” Vanaf het ogenblik dat hij de oude tradities der huizenmakelaars overboord gooide en in plaats van alle euphemistische jargon, valse voorspiegelingen, en gedachten-verwarrende afkortingen, harde, maar humoristische waarheden zei, is het Roy Brooks meer dan goed gegaan. Na rissen advertenties als: „Maak indruk op uw vrienden en taxichauffeur, verhuis naar (de ambassadewijk) Belgravia”. Is hij nu bezig zijn eigen buitenhuis te bouwen, ver buiten Londen, ineen golvend bos. Van de week nodigde hij mij uit eens te komen kijken. Het was bijna voltooid, voor Engeland bijzonder modern, en voor deze Labour-man bovendien een wel zeer onverwacht blijk van privé-initiatief., Want hij is alle „Zwendel bij de bouw in Londen” zo beu, dat hij man voor man al zijn eigen ambachtslieden heeft gehuurd na hen eerst te laten inschrijven, tot voor het graven van geulen toe. „Daardoor kost dit huis me maar 3000 in plaats van 8000. En in Londen zelf zou het me tegen de twintigduizend gulden hebben gekost”, vertelde hij. „Het bouwwerk is er hier slecht aan toe. Ik zie niet waarom bijvoorbeeld de groothandelprijzen van sanitair hier even hoog zijn als de detailhandelprijzen bij jullie op het vasteland. Nergens voor nodig..” zegt hij. „Ik wordt woest als ik denk aan de lamlendigheid van regering en publiek over de woningtoestanden hier, de waanzinnig hoge sleutelgelden en astronomische huren voor slecht in flats omgebouwde donkere en droefgeestige Victoriaanse herenhuizen zonder enig gemak.” „Met betere woningtoestanden zou er heel wat minder ellende en lelijkheid in de wereld zijn. Geen Teddy-boys en dergelijke. Zou u mijn oudste dochtertje wat judo willen leren? Een meisje heeft dat tegenwoordig in Londen nodig, en die afgetakelde, sjofele woningen waarin zoveel van de Londense jeugd opgroeit zijn daar voor een groot deel schuld aan”, zegt deze goede en trotse vader van drie kinderen, die via zijn veelgelezen advertentiekolom gratis een pracht-tehuis wist té geven aan een groep Hongaarse vluchtelingen. Slechts eenmaal kreeg een van zijn klanten, en wel uiteen heel onverwachte hoek, last dooreen advertentie van Roy Brooks (die zelf veel giftige brieven ontvangt zowel van communisten als van neo-fascisten der Mosley groep), toen deze een betrekkelijk goed huis uit 1928 aanbood „Waarin de bewonende psychiater uitstekend bier brouwt inde electrische wasmachine van zijn vrouw.” De volgende maandag klopte onmiddellijk een inspecteur van de accijnzen aan om een onderzoek in te stellen bij dit – voor Engeland illegaal – bedrijf. Maar de humoristische, humane huizenkoning wist vrede te stichten, en vervolgde onverdroten zijn werk met onder andere: „Tegen de rand van respectabel Chelsea. Enkele kleine rot-huisjes in aanbouw. Zo werkbesparend dat zelfs de stomsten het af kunnen. Vanaf 5250.” En de week daarna: „Die kleine rot-huisjes in Chelsea vliegen weg. Als u ook zoiets hebt te verkopen, kom bij ons. Wij kunnen waarschijnlijk voor u optreden. Het kan moeilijk afschuwelijker zijn dan sommigen die wij I verkocht hebben." Vermoeid, Tory magnaat’s klein herenhuisje regency tijdperk. Zeer luxueus. 4 telefoons, 3 slaapk., 3 lux. badk., gracieuze zitk. Ideaal pied-a-terre voor rijk vakbondsleider benadeeld door stakingen. De negentien jaar oude Wendy Varley behoorde ook tot die mensen, die graag zo „voordelig” mogelijk naar de befaamde Ascot-rennen gingen. Inderdaad was Wendy zeer vlot gekleed ... en toch elegant. Zij trok dan ook allerwege belangstelling. --- Een 200 jaar oude Britse firma zal volgende Een 200 jaar oude Britse firma zal volgende maand deze baljapon te Brussel laten zien. De japon is een ontwerp van Victor Haffenden en wordt getoond door Sheila O’ Hara. Bijzonderheden .... vervaardigd van ± 25 meter lichtgele tafzijde en afgezet met diamanten en parels. Aan de voorzijde heeft men verticale plooitjes aangebracht. Zonder twijfel maakt het geheel een zeer gracieuse indruk . . . maar buiten een kostbare geschiedenis, is het nu niet bepaald een japon om „even” aan te trekken. --- Hitler heeft nog volgelingen Nazidom steekt opnieuw de kop op in Duitsland (Van onze correspondent in Bonn) Ze aijn er toch nog steeds in Duitsland: de kerels met de strijdliederen, de marsmuziek, de vlaggen, de banieren, de tamboers-majoor, de Romeinse groet en de nationalistische (nationaul-socialistische) leuzen. In de Stadhalle van Detmold hebben ze dezer dagen hun congres gehouden, de 379 gedelegeerden van de „Deutsche Reichspartei”, de navolgster van de verboden „Sozialistische Reichs partei”, die haar naam zodanig had gekozen, dat men er zo zij er in zou zijn geslaagd voldoende aanhangers te krijgen alleen nog maar eventjes het woord „national” voor had behoeven te zetten om inplaats vaneen N.S.D.A.P. dan tenminste weer een „N.S.R.P.” te hebben om Hitler’s „Kampf” te kunnen voortzetten. --- Opvolger van verboden Soc. Reichspartei Deze „Sozialistische Reichspartei” kreeg bij de landelijke verkiezingen voor het deelstaat-parlement van Nedersaksen – bakermat van de rechtse partijen, waartoe ook de tot dr. Adenauer’s regeringscoalitie behorende „Deutsche Partei” van premier Heinrich Heilwege mag worden gerekend – rond 11 procent van de stemmen. Op dat ogenblik begon men in Bonn lont te ruiken en werd de S.R.P. als zijnde gevaarlijk voor de pas verworven democratie voor onwettig verklaard. Een poosje was het toen stil aan het nazifront in Nedersaksen. Toen ontstond de „Deutsche Reichspartei” in welker voornaamste bestuursorganen zich binnen korte tijd vijf koppen uit verboden S.R.P. naar voren elleboogden. Deze „Deutsche Reichspartei” is echter (nog) niet verboden. Misschien vinden de heren in Bonn de 3.5 procent der bij de algemene verkiezingen in 1953 en de 2,3 procent bij die van het vorige jaar op de „Deutsche Reichspartei” uitgebrachte stemmen niet gevaarlijk genoeg om ook deze organisatie buiten de wet te stellen. En zo zitten D.R.P.-ers ook nu nog inde landdag van de deelstaat Nedersaksen, waar zij enkele weken geleden zelfs een kabinetscrisis veroorzaakten en premier HellWege dwongen om zijn coalitie met de liberalen (de Vrije Democratische Partij) te verbreken en er eentje met de op federaal niveau zo verguisde socialistische partij aan te gaan. Zes D.R.P.-ers, die inde toekomst hunner partij kennelijk geen boterham meer zagen, waren uitgetreden en als „gasten” inde Vrije Democratische Fractie opgenomen. Dit experiment is inmiddels ook voor de V.D.P. al mislukt, maar premier Heilwege – zelf voorzitter van de rechtse maar nationaal-gematigde. „Deutsche Partei” – trok er eerder de consequenties uit. En kon dan de „Deutsche Reichspartei” nog elk jaar een congres houden, waar haar leiders de gedelegeerden uit de hele Bondsrepubliek (hetgeen een fictie is, want de partij betekent politiek alleen nog wat in Nedersaksen) en de nieuwsgierigen die dan altijd toch weer komen, worden vergast op redevoeringen, die uit Hitler’s „Mein Kampf” konden zijn gelicht en op het ceremonieel, dat – zij het op aanzienlijk bescheidener schaal – herinnert aan de „Parteitage” in Neurenberg, op het „Reichsparteigelande” waar nu een satellietstad wordt gebouwd. Dan treden de „latter day” -nazi’s voor het voetlicht om op de simpele Goebelliaanse en ook voor de grootste analfabeten bevattelijke manier de andere West-Duitse politici uitte schelden als de „vruchtgebruikers van de nederlaag” die hun „obscure zaken” bedrijven. Dan spreekt „führer” Meinberg over de „Deutsche Reichspartei” als „de enige moderne partij van het Westen zonder kapitalistische hebzucht, zonder Bolsjewistische collectiviteit en zonder burgerlijk patriottisch hoerageschreeuw”. Dan noemt deze „vestzak-Adolf” de D.R.P. „De georganiseerde levenswil vaneen volk, dat leven wil en jong genoeg is om de levenskrachten te ontwikkelen.” Dan zegt hij tenminste openlijk, dat de D.R.P.-ers „de nationalisten der (Duitse) politiek zijn. Dan verklaart onder oorverdovende toejuichingen het D.R.P.-hoofdbestuurslid prof. dr. (med.) Kunstmann, dat het woord „nationalist een erewoord is”. Dan trekt vicevoorzitter Hess (geen familie van zijn naamgenoot) die als eender laatste drie nazi-topoorlogsmisdadigers nog inde geallieerde strafgevangenis in Berlijn-Spandau zit) van leer tegen het Bonnse systeem, dat onverbiddelijk zal ineenstorten en tegen de „geraffineerd, lompe propagandaveldtocht ten gunste van Duitslands schuld aan de afgelopen oorlog” tegen de katholieke „Reichsfeinde” (de katholieke C.D.U.-politici met aan het hoofd bondskanselier dr. Konrad Adenauer) tegen de separisten en tegen de 0.W.-ers. Dan prijzen andere sprekers Duitslands „edele vrouwendom, dat altijd de trots is geweest van jonge volkeren”. De „Deutsche Reichspartei” betekent niet veel, of liever: niet veel meer. Het aantal partijleden bedraagt misschien tussen de 10.000 en 15.000 Bij de laatste algemene verkiezingen van september van het vorig jaar verzamelde zij echter 2.3 procent van alle uitgebrachte stemmen. Bij rond 35 miljoen kiezers inde Bondsrepubliek betekende dat dus, dat er dan rond 800.000 mensen- vooral jongeren en degenen, die onder elk politiek systeem ontevreden zijn en dezulken, die bij gebrek aan inzicht kennelijk niet inde gaten hebben, dat demagogen patent-recepten presenteren voor kwalen waartegen geen kruid is gewassen – op de „Deutsche Reichspartei” hebben gestemd. En dat is meer dan waarover Adolf Hitler inden beginne kon beschikken.. Bovendien is de D.R.P. maar een verschijnsel van het Optreden van de rechtsnationalen op het bondsrepublikeinse politieke slappe koord, die zich met neutralisten en crypto-communisten aaneensluiten tegen de regeringspolitiek van dr. Adenauer. Vooral inde eerste drie maanden van dit jaar is de verscherping hunner activiteit opgevallen dooreen sterke toeneming van hun publikaties. Hetgeen er op schijnt te wijzen, dat zij ineens weer over geld beschikken. In Hannover, de landshoofdstad van Nedersaksen, constitueerde zich een rechtse groep, die zich „arbeidsgemeenschap voor Duitse politiek” noemde. Zij spreekt vooral de Duitse verdrevenen uit Midden- en Oostduitsland. aan. Haar noemer is de vermeende „verzichtpolitik” der regering in Bonn, de politiek die om de lieve wereldvrede afstand zou willen doen van de Duitse „heimat” achter de Oder-Neisselijn, het gebied dat thans onder voorlopig (en volgens velen wel permanent) Pools beheer staat. De arbeidsgemeenschap hield op 5 januari j.l. haar eerste grote congres in Keulen, en in maart eentje in Dortmund. Zij sprak zich daar uit tegen de stationnering van atoomwapens op Duitse bodem en voor onderhandelingen (over hereniging van Duitsland) tussen Bonn en de „regering” van Pankow, Oost-Berlijn. ’n Tweede kortgeleden opgerichte rechtse partij is de „Nationale Partei Deutschlands”, een partij van oud- en ex-generaals, die zich vooral tot taak schijnt te hebben gesteld om de naam van de „wehrmacht” schoon te wassen. „Freiheitsbote” is het weekblad, dat de organisatie uitgeeft. En als er op de bondsregering moet worden gescholden is ook de „Bond voor de Duitse Eenheid” er als de kippen bij. Hij is nauw geliëerd.met de cryptocommunistische „Bund der Deutschen” en met de „National-Demokratische Partei Deutschlands” inde communistische oostzone. Het is de bedoeling van de „Arbeidsgemeenschap voor Duitse Politiek” om al deze groeperingen samen te voegen tot een soort „Gesamtdeutsche Partei” die tot de volgende algemene verkiezingen inde bondsrepubliek (inde herfst van 1961) nog altijd drie-en-een half jaar heeft om zich te organiseren. En tegen die tijd kon het dan voor de regering wel eens opnieuw tijd worden om zich op enkele nieuwe verboden te bezinnen. . --- Pieter Kroon bromde naar Alexandrië (en terug) Pieter Kroon vindt het zelf niet eens zo’n geweldige prestatie dat hij op zijn bromfiets 11.000 kilometer heeft afgelegd door dertien landen in twee werelddelen. De 58 jarige Vlielander, die deze prestatie in 53 dagen leverde, heeft dan ook de nodige ervaring en maakte vorig jaar al een „tochtje” naar Rome en Napels met zijn brommer. Hjj kreeg al bekendheid door tochten naar Bagdad en door Noord- en Zuid-Amerika. Maarde rit naar Alexandrie die hij nu heeft gemaakt, eiste heel wat meer uithoudingsvermogen. Toen hij op 31 maart uit Maastricht vertrok, leek het meer op een plezierreisje dan op een prestatierit. Tot aan de Pyreneeën klonk het geluid van de brommer als een trekkersliedje, waarbij de 58-jarige Vlielander Kroon de tweede stem jubelde. De 55-kilo bagage-lijfgoederen, tentje en levensmiddelen vormden geen noemenswaardige extra belasting en Pieter Kroon had geen opwindende feiten in zijn dagboek te schrijven. De Pyreneeën sloten deze periode af en zorgden voor de eerste problemen. Het beklimmen der bergen stelde hoge eisen aan de berijder, het afdalen niet minder. De Wegen in Spanje zal niemand voorbeeldig noemen, maar zij vormden slechts een matige inleiding tot hetgeen nog komen zou. De bromfiets moest in Noord-Afrika van Tanger tot Alexandrie – 1800 kilometer afleggen over wegen, die men bij de A.N.W.B. ronduit bijzonder slecht had genoemd Vele honderden kilometers voerden hem door de woestijn. Aan stuifzand, gaten en kuilen was daar geen gebrek. Maar dit traject door Marokko, Algerije, Tunesie, Lybië en Egypte vertoonde ook lange afstanden, die zeer goed berijdbaar waren. Alleen in Lybië moest de toerist ht slipgevaar toegeven toen hij na een valpartij zijn eerste lekke band kreeg en zijn enkel in het verband moest. Toch werd Pieter Kroon hier nog meer geïmponeerd door de schaapherders en hun kinderen, die met alle geweld samen met hem op de foto wilden. Dit maakte meer indruk op de reiziger dan de wegen. Maarde „meest onverteerbare” wegen had men bij de A.N.W.B. niet vermeld. Die lagen niet in Afrika, maar inde Europese landen Griekenland en Joegoslavië. Op bergpaden, die hoogstens op geiten berekend waren, maar niet aangelegd werden om voetganger of bromfietsrijder van dienst te zijn, was Pieter Kroon menig maal bang. Maar dat waren ook de zwaarste momenten momenten uiteen tijd van 53 dagen die hem 11.000 kilometer deden rijden tegen een verbruik van iets meer dan 2200 1. brandstof en met een totaal aan pech van twee lekke banden en een defect achterwiellager buiten het normale onderhoud. --- Dick Holthaus presenteerde eerste confectiemodellen Ook de Nederlandse vrouw wordt bij het aanschaffen van nieuwe kleding stukken kritischer en meereisend. Onze confectionairs houden er rekening mee en proberen door voorzichtige kopiëring van Florentijnse en Parijse modecreaties met zo aktueel mogelijke kleding voor de dag te komen. We zoeken het in het modieuze zij het in het minder haute-couturige. Er blijft nu eenmaal verschil tussen een orgineel trapezium jurkje van Saint Laurent en iets dat daarop lijkt, vaneen fabriek afkomstig, berekend op massaproduktie. De bekende Amsterdamse couturier Dick Holthaus, de jonge man die enkele seizoenen terug van de hoedjes op exclusieve damesmode over stapte, zijn laatste show werd met enthousiasme ontvangen, ontwierp voor de komende winter een eerste confectie-collecte. Hij liet een aantal aparte ontwerpen (voornaamste kenmerken hoge taille korte rok, bollende lijnen) dooreen confectiefabriek uitvoeren. Met deze ’Evelyn-collectie wil Dick Holthaus meer tegemoetkomen aan de wensen van de zich graag goed en modieus kledende vrouw die zich geen excessieve haute-couture prijztn kan veroorloven. Een experiment want het confectiepad heeft deze couturier nog nooit bewandeld. Zijn die nieuwe modellen nu draagbaar? Wij zagen ze op een persshow in het Vic- Een van de modellen van de Evelyncoilectie van Dick Holthaus, die In het Victoria-hotel te Amsterdam werden getoond. ---