UIT DE PERS Zij alléén? ï’. Quirinus sc-laij £i ju és ~Ti. K. Midden-Stander: DM er gesproken wordt over revolutie, Seö eenen dag meer deu anderen dag minder; r~ dat er voor gevreesd wordt, en niet zonder goede .redenen, weet een ieder. Misschien zelfs wordt er nu en dan wel wat to veel over geschreven: misschien ziet men bij een of andere gelegenheid wel wat te donker, toeli is en blijft het een waarheid, groot als de Westertoren,' dat er groepen onder het ,volk zijn, die bewust, wetens, en willens, aansturen op een gewelddadige omverwerping van de maatschappij, die ook hielden Russisch eh heilstaat willen komen brengen met. Russisdïï diamanten, op Russische – manieren. Wijnkoop wil president worden der toekomstige Kedevlandsehe sovjet-republiek. Dat is echter niet do eenigé: Troelsfcra wordt' er al zenuwachtig van, als hij cr aan denkt, on hij vindt hoe langer, hoe meer steun-in de steeds meer naar links opscliuivonde groepen. Al zijn er ook bij de S. D. A. P. die t zoo .niet wensohen, – ook die zullen op den duur mco moeten: de S. D. A. P. mist .den moed vaneen beginsel, ze heeft er zelfs geen: voor haar is het oogenbiik alles en de democratie niets. Troelstva heeft zich vergist inde machtsverhouding, in het tijdstip, maarde daad, de bedoeling blijft: hij wacht af en loert. Oppnsscu, uitkijken is dus wel degelijk plicht. Zien niet twee, maar tienmaal bedenken, voordat men met de roodo en allerroodste heeron in zee gaat, is niets dan een heel gewone eisch van zelfbehoud, van beleid, van wijsheid. Maar .nu moet men van den anderen kant ook niet blijven praten en schrijven, alsof alleen de arbeiders, * Niet de werknemers alleen;, allen te saam zijn verplicht de revolutie te koerein En de oisch is: praktisch Katholiek zijn: dat is samenwerken voor het groote doel: de katholieke gedachte doen leven inde wereld. --- KRABBELTJES. Duitsch kind. Het Begin. Zondag morgen. Pastoor -heeft inde kerk er -iels over gezegd. Qnder ’t ontbijt begint mevrouw erover. – Mijnheer kauwt met bolle wangen zijn kadetje; denkt zwaar na. Mevrouw lepelt haar eitje op; wacht af. Zulke stumpertjes, in 4. jaar bijna geen eten. Denk.eens aan dat jij— zegt ze eindelijk niet vrouwelijke scherpzinnigheid. Dat is een gevoelige snaar in meneers welvoldaan gemoed. En het treft doel ook. Ik vind het goed beslist meneer. Een kwartier later wandelen ze pastorie waarts en vragen een jongentje. --- De aankomst. Vier weken later. Namiddag. Mevrouw een half uur te vroeg naar den trein. Meneer kan ’t op kantoor ook niet uithouden, Heel toevallig moest hij juist een boodschap dien kant uit. Mina de meid ook al onrustig, Gossie, gossie, wat zijn meneer en mevrouw begonnen. In 18 j-aar van hun trouwen nooit een kind gehad en nou halen ze nog wel zoo’ii Duitsche in huis! Mevrouw komt terug.... alleen. Transport is niet mee gekomen. Meneer komt op een sukkeldrafje aanloopen; hij is te iaat aan de trein gekomen, die vervelende Jansen heeft hem aan de praat gehouden overeen zending koffie. Waar is de jongen? Niet mee gekomen zucht mevrouw. Meneer nijdig. Moest ie daarom nu het kantoor inde steek laten. En inde keuken zakken Mina’s emotievolle paarsblauwe wangen langzamerhand weer tot kalmer rood af. --- De werkelijke aankomst. Drie weken toitèij. Namiddag. Ze zijn meegekonien! tusschen de hoop doorelkaar-wriemelendè-kuideren pikt mevrouw haar pleegkind bijl Ze heeft direct medelijden met hem. Och hemel wat is ie mager en bleek. Maar hij heeft .zwarte oogen die levenslustig glimmen van ondeugde. „Bah joe ein goeMe reis gehad”, spreekt mevrouw Duitsch lot hem. „Ritte?” vraagt het jongetje, „Was gefalligst?, , Dat verstaat mevrouw weer niet en ’t gesprek stokt. Eenige omstanders lachen. Kom lai en we. -maar gaan zegt mevrouw die een Jvlcur heelt gekregen. Vi-ienileJijk knijpt ze hem inde w aAg, als ze builen 't station zijn: Je zult het goed bij ons hebben hoor. Dankbaar lacht het jongske terug. Hij is een beetje verlegen en stil. Als ze thuis komen staat meneer hen al op te wachten: Zoo en bennen jullie daar nou. Dag vent geef mij maar eens een hand. Ik heb ook al wat voor je mee gebracht hier dat mag je hebben. Meneer geeft hem een pistool met knappertjes. Beduusd over de ontvangst kijkt het jongvee verlegen rond. Spreekt toch Duitsch fluistert mevrouw tot meneer. Ja natuurlijk zegt meneer, sebiet hoor, Doen sie jouw jassie maar aus mein jongen, zegt hij dan tot ’t Duitschertje. Was gefalligst fluistert deze terug. Nu tocht mevrouw en krijgt meneer een kleur. Ja ik spreek Hoog-Duitsch en hij verstaat zeker alleen dialect zegt meneer tot mevrouw. Maar hij neemt zich heilig voor vanavond toch de dictionaire eens te gaan bestudeeren. ■Mina neemt het goed 'in ontvangst. Kriestene zielen wat dragen ze in dat moffénland gekke petten mompelt ze. t Jongske walt haar nog wet mee, ze had zich van zoo’n Duitsch kind nog heel wat anders voorgesteld.... ’s Avond3 ia mevrouw door de ongewone drukte doodmoe, zit meneer met. de handen voor zijn ooren Duitsch te leeren en is Mina aan ’t poetsen van de schoenen van de 'kleine jongen of haar léven er hangt. En in. ’t groote bed : van de logeerkamer ligt kleine Hans en denkt aan Huis. Hij wil flink zijn en niet schreien doch de tranen biggelen zachtkens langs z’n wangen. Het laken stopt bij in zijn mond om zich flink te houden. Zoo slaapt ie in. --- Volgende dagen. Als Hans den volgenden dag wakker wordt gebeuren er vreemde dingen. Op bed wordt hem een kopje .thee gebracht. Mina komt hem helpen aankleeden, mevrouw brengt hem een heel nieuw -pak; e. Himmelkreutz denkt Hans, die uiteen huishouden van acht kinderen is en steeds flink mee moest helpen thuis, ’t is goed hier. En kalm laat ie ach verwennen en vertroetelen ofschoon ie wel af en toe eens wantrouwend rond ziet. Dan moet hij met mevrouw ontbijten, naaide kerlc toe en daarna een wandelingetje maken. Ai de vriendinnen van mevrouw moesten hem bewonderen en kleine Hans begint zich -hoe langer hoe gewichtiger te voelen. Vreemde menschep hier in Holland, peinst ie, maar hij laat alles toch maar kalm over zich heen gaan. ’s Middags brengt meneer hem een groot pak chocolade mede en ook nog een prenteboek. En meneer vraagt hem over Duitschland. Hansje’s verlegenheid is geheel over geraakt, hij heeft gauw het hoogste woord aan tafel gekregen. ; ’s Middags -moet hij weer met mevrouw wandelen en daarna moet hij kalm bij haar zitten lezen inde kamer tot ’t diner. Als Hansje ’s avonds te bed ligt heeft hij een overladen maag. Ook begint hij erg naar zijn vriendjes te verlangen die met het zelfde transport zijn meegekomen. De volgende dagen is weer het .elfde program. Mevrouw’s kalm knus leventje laat weinig variaties tce. Ontbijt, kerk, wandeling, thuis, lunch, thuis wandeling, diner, thuis, bed. Maar Hansje begint er genoeg van te krijgen. Wel neemt hij al de cadeautjes aan die mevrouw en meneer hem toestoppen doch het eentonig leventje begint hem te vervelen. Terwijl hij kalm d.ftig met mevrouw aan ’t wandelen is ontmoet hij een paar vriendjes die op zijn verzoek ook mee oploope» maar mevrouw bevalt dat gezelsch p van die 6 joelende bengels tninéer. Den volgenden dag mogen ze inden gang komen spelen, doch ze maken zoon heidensch kabaal en de gang wordt zoo ordeloos dat mevrouw dit ook verbiedt, Ea buiten spelen vindt mevrouw ook niel. geed. Ke moet oog op hem kunnen ih^injen. tKansja begint zich alleen hoe langer hoe meer te vervelen en 3iij wordt ihoe langer hoe ondeugender. Als mevrouw ’s morgens haar kippetjes gaat bezichtigen loopen deze als gekken door elkaar. Bij onderzoek blijkt dat Hansje la ’t nesthok as gekropen. En Mina krijgt stuipen van schrik omdat Hansje op alle onverwachte oogenblikken zijn pistool ibij haar oor afschiet. Och och mevrouw had het zich zoo heel anders voorgesteld. De jongen zou zoo heet rustig bij haar zitten, samen zouden ze lezen en wandelen en over huis pralen. Als ze hem er over onderhoudt doet hij eerst of hij niets verstaat, daarna belooft hij plechtig beterschap en hij meent het ook werkelijk. Gek, denkt hij, thuiswas ik nooit zoo ondeugend maar hier móét ik het doen. En als hij na een dag rustig bij mevrouw te hebben gezeten weer allerlei streken uithaalt is mevrouw ten einde raad. Nu zal meneer er zich mee bemoeien. Elke morgen moet hij mee naar ’t kantoor. Brieven schrijven naar huis en andere dingen die meneer hem te doen geeft. Doch meneer heeft ook zijn eigen werk; na een paar dagen is het nieuwtje voor Hans er af en hij kan zich niet meer goed houden. Op ’n onbewaakt oogenblik prikt ie de goedige boekhouder met punaises door zijn slipjas aan de lessenaar vast, bindt een touwtje aan de iaktp<4 en daarna aan een knoop van deu mageren Merk zijn jasje en verdwijnt dan blitsümand naar ’t fabriek om daar de resultaten le aiau En in ’t fabriek houdt hij de knechts van ’t werk, stoeit met de leerjongens en sluit tot bewonderend plezier van hen den meesterknecht in zijn kantoortje op. Meneer is ook radeloos. Op ’n middag komt redding. Mevrouw’s broer, vader van zes kinderen komt op bezoek en krijgt het heele verhaal van Hansjes streken te hoor en. Hij lacht eens en zegt dan: Jan Ligthard zei eens: „Een eehoemaker zal niet gaan bakken of hij moet het eerst leeren en een Koopman gaat niet ploegen -maar kinderen opvoeden dat schijnt iedereen te kunnen en daarvoor behoeft men niets te weten, denken zooveleu.” Zoo is het ook met jullie. Jullie zijn begonnen met bet ventje bar te verwennen. Zoo’n' klein kereltje kan die weelde niet verdragen en hij slaat uit den ban. Ik heb al zon vaak meegemaakt dat men een paar Duit scha kindertjes neemt; o in ’t begin is alles even mooi, enthusdast wordt er over gesproken, al* les mogen de kleinen doen. Maar na een paar dagen komt de ontnuchtering. Ja zei meneer met een diepe zucht. Endan heet het dat dn kinderen niet zijn meegevallen, ging mevrouws broer voort. Och wat weten velen eigenlijk van het kinderleven, vaneen kinderziel af. Ze zijn werkelijk ondankbaar zei een dame eens tot me. Maar ’.t goede mensch had eerst de kinderen verwend, de kinderen begonnen zich heel gewichtig te voelen en langzamerhand al het genotene als iets van-zelfs-eprekends te beschouwen. Zoo is nu eenmaal een kind. Men bedenkt niet als men een kind neemt dat deze ook een eigen willetje heeft, een karakter; men wil zoo’n kind eens flink voeden en verder denkt men niet na. En dan gaat na een paar maand zoo’n kind weer naar huis, geheel verwend en uit zijn evenwicht. Wil men de kinderen goed opvoeden dan moet er in ’t begin niet te veel notitie van genomen worden en ook niet te veel geven dat houdt men immers toch niet een paar maand vol. Na een week mag zoo’n kind als belooning 'iets hebben en later nog eens wat. Maar niet in ’t begin alles en later niets. Ja, zei mevrouw. Ja zei ook meneer die wel over koffie en tabak maar hierover nooit nagedacht had. Je ■ .< hebt gelijk geloof ik. Maar Hans Geef mij Hans maar mee hoor. Tusschen mijn zestal zal Hansje wei weer in ’t garee! komen. Hij heeft dan kameraadjes genoeg om mee te spelen en of ik er zes of zeven heb is mij om ’t even. Moeder zal het ook wel goed vinden.. ’s Avonds zaten meneer en mevrouw weer rustig in hun nette kamer. De kanarie werd niet meer door Hansje geplaagd en zong zijn hoogste deuntje uit. En ’t theewater neuriede er tegen aan. ’t Was weer even knus gezellig als vroeger vóór die woelige weken. Maarde Duitsche Dictionaire waa weer fn de kast gezet. Meneer en Mevrouw weren een illusie ar-' uier en een ervaring rijker gewerden. En in ’{ andere huiswas Hansje al ingeburgerd. De kinderen hadden al reeds onder elkaar gekibbeld; vaders straffende hand had zoowel Holland als Duitse Mand eenige oorvijgen toegedeeld. Daarna was de band onderling nog inniger geworden. En ze waren nu bezig elkaar hun kunstjes te laten zien. Ineen kring van bewonderende broertjes en zusjes stond klein Hansje op z’n hoofd en zong met valselie stem Deutiolüand, Deutschland über alles. ’t Went hoor knikte vader lachend tot moeder. PIET KRUDDE. --- FEUILLETON. De leugen van Sabine S. naar het Fransch van Prinses Olga Cantacuzène-Altieri. Hij verborg haar niet de vrees, die liem tegenhield. Mevrouw d’Essé stelde hem gerust en wist het zoo goed voor te stellen dat zij hem er zelfs van overtuigde dat de achting en rustige toegenegenheid, die haar nichtje hem inboezemde meer kansen lot geluk boden dan die verliefdheid, die niet inde eerste hevigheid kan blijven en onvermijdelijk eindigt met in onveiligheid over te gaan, ja zelfs in weeral Roger dacht toen ook dat de toekomst hem Misschien de verukking zou brengen, die liet tegenwoordige hem onthield. Sabine was jong, haar strenge en vaste natuur kon onder den invloed van. het geluk en de liefde veranderen zooals zure vruchten beter en zachter worden door ie warmte van den zon. Mie weet of zij niet bestemd was om eens den droom die hem had doen verlangen om in z’n huwelijk al de betooveringen eener liefde te vinden, waarin zijn verbeelding even groot aandeel had als zijn hart en zijn verstand, tot werkelijkhed te doen 'worden. Hij liet zich overtuigen en vroeg de ihand van Sabine. . Zij nam wiet vreugde en roerende dankbaarheid het geluk aan dat haar .werd aangeboden. Zij had een oogënblik van kinderlijke nederigheid, die geheel niet overeenkwam wiet haar gewone ruwheid. Roger wenschte zich zelf van harte geluk dat hij zijn aarzelingen tot zwijgen had gebracht en daar zijn hart zoo edelmoedig was als dat van Sabine, was hij gelukkiger om het geluk, dat hij gaf, dan om dat wat hij had kunnen ontvangen, zooals zij zich meer gelukkig vond in het beminnen dan in het bemind te worden. Ook gaf het geluk aan de schoonheid van Sabine iets meer bewogens en verleederens, dat haar juist wat van de bekoorlijkheid gaf, die -haar tot nu toe ontbroken had. Ineen woord, zij hadden een paar dagen van volkomen geluk. Sabine,'wier eerste gedachte nooit aan zich zelve was, had tot zich zelve gezegd dat dit huwelijk gelukkig was voor Flora. Haar. vader zou haar wel een beetje missen maar hij zou zich gauw troosten vooral als hij een goeden opzichter tegen het-lijf liep, om haar te vervangen'. ' Natuurlijk werd mijnheer de ia Rullière boos tóen hij den plëchtigen brief kreeg, waarin mevrouw d’Essé hem de vraag van haar beschermeling overbracht. Maar omdat er niemand was om zijn woede op te koelen, duurde zij maar kort. Tusschen de inlichtingen, die men hem over zijn toekomstigen schoonzoon gaf was er een, die een nieuw gezichtspunt voor zijn geert, opende. Mijnheer de Bagemont was een wees, hij was vier en twintig jaar; zijn fortuin, dat doof een voogd beheerd werd, moest in die lange minderjarigheid veel groot er zijn geworden. Als hij'wijf ën ïwinti| was, moest hij dat fortui» in handen (krijgen, natuurlijk moest hij dan 'vaslzetten, wat ook natuurlijk Was, hij zo» aa zii« schoonvader daarover raadplegen en misschien kon hij hem dan grond laten knopen inde buurt. Mijnheer: de la Rullière zou zich dan wel belasten met de administratie. Van te voren wreef hij zich van genoegen in zijn handen. Met dezelfde pen, die hij juist inde inktkoker had gestopt om een weigering te schrijven schreef hij nu een brief die bijna beleefd was, waarin hij zijn aanstaande komst te P»rii3 afkondigde. Het kon hem niets schelen om zijn toekomsligen. schoonzoon te leeren kennen, hij keek hem ook nauwelijks aan en begon dadelijk met de eefoige kwestie, die hem belang inboezemde: het huwelijkscontract. Ais een Norniandiër dong hij af op de bruidschat van Sabine en gelukkig voor haar zou mevrouw 'd’Essé zich met de uitzet belasten anders zou haar vader er nooit aan gedacht hebben. Sabine leefde -als ineen droom, haar liefde had van haar een ander wezen gemaakt; iedere nieuwe aandoening maakte haar meer vrouw, meer gelijk aan het ideaal, dat Roger gedroomd had. Allés was klaar voor het huwelijk; het contract was opgomaakt, men wachtte nog slechts op, zijn voogd om het te teeltenen of ten minste op de papieren toen een vreeselijk nieuws, dat geheele gebouw van geluk kwam verstoren. De voogd had zelfmoord gepleegd en liet zijn papieren ineen vreeselijk? wanorde achter, waar men maar een ding in vinden kon en -dafkwas de algebeeia verdwijning van hef fortuin, dat aan zijn zorgen was toevertrouwd. Zonder de schaduw vaneen aarzeling trok de heer de Rullière dadelijk zijn toestemming in en maakte zoo gauw7 mogelijk dat hij w7eg kwam terwijl hij Sabine meenam. Hij had alleen spijt van de uitgaven, die al die reizen veroorzaakt hadden. Om zich een beetje te troosten kocht hij een grasmaat machine, die hem al sinds lang aangolokt had en verbaasde zich over het weinige belang, dat Sabine er in stelde. Hij begreep niets van het verdriet van zijn dochter. Waf w7as er toch eigenlijk veranderd? Vroeger had -zij zich ook niet ongelukkig .gevoeld, zij zou haar vorig leven weer opnieuw leiden. Dat w7as alles. Daar Roger een man van eer was, verklaarde hij Sabine dadelijk geheel vrij van iedere verbinding tegenover hem. Mevrouw7 d’Essé vond het heel goed. Alelen Sabine walde er niet van hooren haar vrijheid, terug te krijgen. Zij zeide bereid Ie zijn om toch met Roger te trou-w7en, zijn armoede te deelen en des oioods met hem ile werken. Hij w'eigerde met een onoverwinnelijke standvastigheid. Roger had gauw ’n gemaakt. Eigenlijk w7as die jonge veerkrachtige man niet bang om den strijd met het leven te beginnen, hij voelde dat hij het ongeluk zou kunnen «verwinnen. Hij besloot om naar Amerika ie gaan. Hij zou gebruik «taken van zijn schitterende studies en ingenieur worden. Sabine beminde hem zoo, dat zij geloofde dat haar hart brak toen hij haar zijn plan aankondigde. Zij maakte zich heel (klein en nederig om hem aan te toedenbem le’volgen. Zou eeh vrouw7 hem, inden strijd, dien hij ging aanhinden, niet eerder een hulp dan een hinderpaal 2ijn? Hij weigerde de toewijding van Sabine standvastig, te standvastig volgens de arme Sabine, die voor de eerste keer ecu w7reed vermoeden kreeg van de waarheid. Zij vroeg zich met schrik af of zij wel bemind werd in dezelfde mate als zij zelf beminde. Zij zwoer hem toch trouw7, zelfs bijna tegen zijn zin. Niettegenstaande Roger heelemaal geweigerd had haar te beschouwen als door welke belofte dan ook, aan hem verbonden te zijn, niettegenstaande hij 'haar gezegd had dat hij zelfs van het geluk van haar te schrijven zou afstand doen, dat zij geen nieuw's van hem zou hooren voor hij in Frankrijk terug kw7am als hij fortuin gemaakt had, zwoer zij hem dat zij hem trouw zou blijven tot aan den dood, en nooit een anderen naam dan de zijne zou dragen. Hij w7ist dat zij in haar gevoelens even vasthou. deiid was als in haar ideeën en begreep dat hij : hij haar, niet zooals bij andere vrouwen, op den tijd; die alles afslijt kon rekenen of op de afwezigheid die op het laatst alle dingen doet vergeten. Hij nam legen zijn zin die beloften en eeden vaneen liefde, waaraan hij slecht beantwoordde, aan en vertrok. Daarna waren tien jaren voorbij gegaau. Sabine had al dien tijd zijn naam niet hooren ußspvekèn. Mevrouw d’Esaf was gestorven, Flora was nog altijd op do koetecitool. Wordt vervolgd^ ---