FRANSCH LEVEN. Het Gezantschap bij den Paus. Een actueel Boek Er zit van morgen iets droevigs inde 'natuur. De zon is nog niet door de blanke" Wolken gedrongen, en zon brengt hier zooj goed als overal de vreugde in het landschap. Toch zijn er blauwe vakken hier en daar en de witte kleur van de lucht doet de spoedige aanwezigheid van de gulden zonnestralen vermoeden. Zou de droevige stemming dab komen van binnen uit? Gisterenavond heeft de Fransche Kamer gestemd voor de opheffing van het agent-' schap bij het Vatikaan. Het is niets anders dan een daad van zuiver anti-katholicisme zooals de communisten het trouwens ook bekennen, een kerkvervolging; een schakel inden langen ketting van knechting der katholieken aan de onderliggende plaats. En als zoodanig zal het ook door alle katholieken in Frankrijk worden gevoeld en ook door de katholieken inde geheele wereld. Hoe sterk moet de anti-katholieke geest bij de vrijmetselarij wel zijn, dat zij een Fransche Kamermeerderheid tot zulk een daad heeft kunnen dwingen 1 Laten wij niet eens gelden het gebrek aan Fijnheid In dit geval. In November 1920 werd het gezantschap, dat onder de kerkvervolging der periode rond het eind der vorige eeuw was opgeheyen, weer hersteld. Het was duideijk voor iedereen dat alleen het tijdens den oorlog verhelderd inzicht der niet-Katholieken dat Frankrijk groot belang had aanwezig te zijn in het diplomatiek een* ♦rum van het Katholieke Rome, de relaties met het Vatikaan weer had doen opvatten. Hoe onfijn is het dan nauwelijks vier jaar !atfï d®n paus en in hem de katholieken van a" ..7~ er is inde Kamer door de Tinguy dul Pouet gezegd dat tWee-vijfde der Franschen prachseerende katholieken zijn – op zoo grove wijze te zeteen, men Qp hdj oogenblik het Vatikaan met meer meen! noodig te hebben. Maar wanneer hét1 Fransch chauvinisme den geest benevelt iS het met de fijnheid van gedraging, welke het VOIk te den omgang kenmerkt, spoedig gedaa?‘. Het zou dus omgekeerd gemakkelijk kunnen beoefenen wanneer Noodig maak£ het belar'S van het land zuÜÏÏ Sedederetvanti-Katho,icism« hö omneveld hebben, aars-regeenn! • toch objectief zoo duidei,^'^'«J-'en wd, wa, er het grootste belang bij he%t Frankrijl haan een vertegenwoordiger te hebt! Vatt Het is onder dit opzicht belangrijk tee hoe dit in hetzelfde Fransche parlementen, deus de debatten vjin 16 tot 30 November 19?0 is op der. voorgrond gesteld. * Men vindt daar een uitstekend overzich yan inde pas verschenen zesde serie vai ,Les Luttes présentes de I’Eglise" van pro fessor Yves de la Brière (Gabriël Beau< chesne Paris, Rue de Rennesll7). La Brière volgt, als redacteur van de bekende révue Etu4ps de nationale en interna* tionale gebeurtenissen in hun verband mei óe hoiangen der katholieke kerk op den voel en eea, gedeelte van zijn beschouwingen bunglelt luj in „Les Luttes présentes de I’Eglise.’ •• 2* *n deze series alzoo de belang, jijkste kwesties helder «n met groote kenni| Van zaken behanaera. zij vormen een betrouwbare en uitstekend gedocumenteerde gids voor ieder die een meer bijzondere studie wil maken en de diepe wetenschap en klare schrijfwijze van den auteur geven den lezer de gelegenheid tot meerdere en zekere kennis van de hedendaagsche kerkelijke en politieke geschiedenis. De laatste gebeurtenissen maken deze zesde serie echter geheel en al actueel. Men vindt er een hoofdstuk gewijd aan c.e regeering van paus Benedictus XV en een herstel der onrechtvaardigheden jegens dezen grooten Paus begaan. Waar ook nu weer inde Fransche Kamer de arbeid van dezen Paus in verkeerd licht is gesteld is het van bijzonder belangde uiteenzettingen van de la Brière hierover te lezen. ( Volgende hoofdstuk bespreekt de troonsbestijging van paus Pius XI-en zijn vooraf-j gaanden arbeid o.a. in Polen en aan de bi-j bliotheken van Milaan en Rome: de ency? sliek Übi Arcano Dei liet vredesvraagstuk en de encyclieken over St. Thomas, ***. Josaphat van Polostk. Dan de geschiedenis van de hervatting der Fransch-Romeinsche relaties onder president Deschanel, wiens duidelijke oriëntatie naar den godsdienstigen vrede in Frankrijk wordt belicht. De canonisatie van de heilige Marguereta-Maria en Jeanne d’Arc, zoo bij uitstek Fransché figuren en de parlementaire gebeurtenis van het herstel van het Fransche gezantschap en van de nunciatuur te Parv's. Vermeldenswaard als van belang voor leder katholiek ontwikkeld lezer zijnde hoofdstukken, waarin de la Brière de orde der Jezuiten, waartoe hij behoort, verded'gi tegenover zekeren Maurice Charny, die ei ben reeks wel felle maar mislukte aanvallen op deed. En wie belang stelt inden strijd voor het vrije onderwijs, over de klooster, orden en de diocesane vereenigingen in Frankrijk vindt in dit boek verschillende mei groote autoriteit geschreven beschouwingen, die steeds met nut zullen worden geraadpleegd. Zoo dan ook om er op terug te keeren ■— over het Fransche gezantschap bij het Vatikaan, dat nu weer opgeiheven zal worden, omdat niet verwacht wordt, dat de Senaat zich tegen de anl-katholieke politiek der regeering zal verzetten. In het overzicht van de la Brière ziet men ook dat de tegenwoordige ministerpresident Herriot, als leider van zijn politieke groep, destijds zich vurig tegen het herstel van het Fransch gezantschap heeft verzet. In zooverre is hij dus zich zelf gelijk ge-’, bleven» evenals ook inde argumenten, die op veel vooringenomenheid en verblindheid] ,wijzen. Men weet niet welke niettwe daden vai «mti-katholieke strekking nog door dez< Fransche regeering zullen worden gezet. D< Katholieken organiseeren zich sterk; Zij zijr bezig een landelijke organisatie te vormen 4ie zich verzetten zal tegen het verder inknotten der godsdienstvrijheden. Waar hel Dptreden dezer organisatie buiten de politie! Dmgaat want een politieke organsatie is het niet – zal het belangwekkend zijn u rien hoe haar actie positieve resultaten zj bereiken. Negatieve zijn er ai thans wel xi eooverre het merkbaar is dat des < krachtsontplooiing der katholieken op nerr.iot c.s. indruk maakt. Hij noemt zich reed! vergeteevabene’ deze die zijn jeugl I~ict i Brière Vat ï*et artikel van pater de Ij ,an fa* hersteSrvrae„vte-rd In *‘ rijn waarde en beteeke„,esza£ud;n M rrankrijk Rome weer den rug toekeert „Alle menschelijke krachten van verniet!, fing en verdeeling hebben samengezworet Mn den ondergang van de kerk en het Pauslom te bewerken. Maarde goddelijke beloftt tterft niet. Noch de Kerk noch het Pausdom werden vernietigd door geen enkele dej todsdiensüge, zedelijke, intellectueele, politleké of sociale re volutes die de wereld lebben geschokt.” Zoo is het en zoo blijft het. Grooteren dan Herriot hebben het tegen te Kerk beproefd en grooteren hebben hel inderspit gedolven. Wij althans staan liever dan aan de zijde ran Herriot aan die van den Paus en van zijn rerdedigers als pater de la Brière, klo.ek trijder s’il en fut Pro Petri Sede, Dr. A. C. B. ARTS. --- Een onderhoud met Don Luigi Sturzo. De Tijd bevat een onderhoud vaneen medewerker met Don Luigi Sturzo, die zich te Londen bevindt: Te Partridge Green had ik het genoegen als mijn genoot voor enkele dagen te begroe" ten een allerinnemendst Italiaantje, professor aan de Loiidensclie universiteit en wijsgeer, Toen hij vernam, dat ook mijn weg ovei Londen ging, moest ik beloven, bij hem een tca te komen nemen. Zijn vrouw zou daai erg mee ingenomen zijn! En ik zou te zijnenl dan wellicht cok nog ’n ander priester . ontmoeten, ook een Itailaan, een huisvriend. „Misschien hebt ge zijn naam wel eens gehoord: Sturzo!” „Jawel, die naam is voldoende bekend, ook-ten onzent, maar uw Londensche huisvriend zal wel niet dezelfde zijn als de drager van dezen naam, die er de groote bekendheid aan gegeven heeft!” „Ja, toch wel, die is het, Don Sturzo; Don Luigi Sturzo!” Is die in Londen? O. al lang! Al van October af. liij kon In Italië niet blijven, zijn leven was er dagelijks in gevaar. Zoo, is het de leider van de Partito populare zelf! Ja, dien ken ik niet enkel van naam, doch ook persoonlijk. Nog geen twee jaar geleden is het. dat ik hem te Rome bezocht op zijn partij-bureau. —Och, zegt het Italiaantje, hoe groot is de wereld en toch zoo eng! • ■* •• . , , • • • • •• •• ’n Man ’n man, ’n woord ’n woord! Ik kwam op het afgesproken uur ter thee en ontmoette Don Luigi Sturzo, die niet enkel tich liet vragen, maar ook belangstelling toonde voor wat er in Holland op zijn gebied voorviel. Bijzonder geïnteresseerd voor San Michaele en diens leider, prof Veraart, Wie! Wie? Hoe? Wat? Geef u mij. zijn naam .eens en zijn adres hierop. Ik schrijl hem onmiddellijk. Goed. en als u wil, mag u ook mijn naam noemen als dengene, van wien u het £*ires hebt. Maar, opdat ik niet den schijn drage, u te misleiden: ik persoonlijk sympathiseer niet met die actie. O, hij ook niet, hij ook niet. Heelemaal niet mooi, die dissenzione! Nee, nee!..... Daarbij zou het gebleven zijn, inaar nu krijg ik van de De Tijd-redactie het verzoek, om Don Sturzo voor haar blad eens te interviewen. Opgebeld bleek Don Sturzo daartoe wel bereid en ontving ons op het afgesproken uur aan de. pastorie waar hij woont. Maar toen het vragenlijstje voor den dag kwam, zoo heel in allen ernst, ja, toen kwamen er toch wel bezwaren. Zoo’n interview kon wel eens importuun zijn! In Londen?61 onscbuldiK: Bevalt het u goed enlir?LirdlcnmT,;„dti"i!ell-,ldic me bevaUen. tenaa!nfm“die"iSlife'Sheid"1" . hriefwisselino- ’ over den modernen sta , , , en de16»* rnijn vrienden, reizen en trekKen en de ieid;njr over een Bibliograptoch Bulletin Van poUtieke en socaie wetenschappen. P ll£ieke Zoo, is dat toch 'mogelijk, is er tooh no zooveel Persvrijheid in Italië, dat u van hier uiteen tijdschrift redigeeren kunt? 0 ja, rijdschriften kunnen ongehinderd verschijnen! Maar uw party zai u wel missen! L- Een mooie geiegenjie|(i voor haar, om haar levenskracht te bewijzen en te foonen, l dat ze niet staat of valt met één persoon. Maar u zult toch nog wel de algemeens ‘ leiding in handen hebben? Och, dat gaat immers niet. Elke dag moeten er beslissingen genomen worden! Ik help nog wel met raad en wenken als goeds vriend, maar mijn eigenlijke taak is overgenomen door Degaspera. _ En heeft ze u tevreden gesteld in haar proeftijd, de partij? _ O ja, ze is volkomen trouw gebleven aan het program, er zijn wel eenige dissidenten zoo die van ’t Centro Nazionale (Martire c.s.) maar die hebben geen toekomst! < .. , ~ Wil dat niet een begin zmi vaneen katholieke partij? Het zijn wel fascistische katholieken, maar het Vatcaan wil niet, dat eenige politieke partij zich met het epitheton van „katholiek” zal sieren; om de Kerk niet de verantwoordelijkheid te doen krijgen voor de fouten der partij en om den clerus zoo weinig mogelijk in gevaar te brengen van directe inmenging in politieke aangelegenheden. Diï laatste schijnt wel eens de fout geweest te zijn, vroeger, van de Belgische geestelijke overheid, die nu echter op haar houding geheel schijnt te zijn teruggekomen. Maar vóór een certigta! jaren was er ook veel meer aanleiding en directe reden toe dan nu. Toen verd ie poltiek veel meer be heerscht door de problemen, die bijna onnudden godsdienst raakten. Het directe antïclericalisme lokte een clericalisme uit. Nu echter zijnde problemen hoofdzakelijk en haast uitsluitend van socialen aard, of economisch, vf militair, in alle geval zoo dat ze niet direct de religieuze overtuigingen raken. En dit niet enkel in Italië’ doch overal. Ja, het is bekend, u kijkt naar het buitenland: hebt zelfs al verscheidene blijken van internationale bedrijvigheid gegeven. Wat is hiermee eigenlijk uw bedoeling? Van de verschillende nationale katholieke machten een interna tonale te maken. Dat is was ons ontbreekt, ’t Is ook dit was de katho lieken onderscheidt van anderen. De socialisten, communisten, vrijmetselaars, e.a. beschikken inde verschillende landen overeen zekere macht, hier grooter, daar geringer, maar bovendien vormen zij gezamenlijk ’n sterke internationale macht. Dit laatste is met de katholieken, op politiek gebied, niet het geval. En dat is ons ongeluk. Hoe dacht u daarin te voorzien? Wel, wij hebben al eens getracht de christelijke parlementsleden der verschillende landen nader tot elkander te brengen, of de politieke organisaties. Maar het lukte niet. Om vele redenen. Ook, omdat de Franschen, door gebrek aan organisaties, of uit anderen hoofde, niet ervoor te vinden waren en, ja, de Duitschers er in opnemen zonder de Franschen, dat ging ook niet! Nu heb ik u nog één vraag te stellen, doch wil u vooraf zeggen, dat ik voor mij niet geloof inde politieke democratie. Ik gelóóf niet, dat eenig volk rijp ïs voor deze soort van zelfregeering. nog ooit zijn zal; dat ’t wel gedeeltelijk door te goeder trouwe leiders goed geleid kan worden, dat het echter zeker grootendeels misleid zal worden door demagogen. Wat dunkt u te kunnen doen, om het volk tegen dit gevaar te behoeden, om het een politieke opvoeding te geven? _— Ja, ik vind het zonder practisch nut te dïsputeeren over den besten regeeringsvorm Dat is goed voor de scholastici. De scholas, tici zijn heel knappe sp"eculatoren, doch ze zijn van weinig waarde voor het practische leven. Of nu ook al het eene, uit beginsel, hel besté is, het andere is uit de noodzakelijkheid van liet leven een feitl En dus maken wij daarvan wat wij kunnen! Wij moeten niei met beginselen werken, (de bedoeling van den geïnterviewde zal wel geweest zijn: niet uitsluitend met beginselen werken; niet doen aan het berijden van stokpaardjes. Red.) maar met de ervaring en het werkelijke leven 1, --- Goudkorrels. Indien gij éénmaal uw plicht in ’t openbaar doet, zullen de anderen tienmaal hun plicht vervullen in hun eigen geweten Gabriel Palau S.J. --- INGEZONDEN. WIE HELPT? In Mei zal een Pater van ’t St. Olifs* klooster te Glanerbrug naar Noorwegen vertrekken, om er onder het gezag vau Mgr. Smit een missiestatie op te richtenv Een missiestatie beteekent een brandpunt van katholiek geloof, een bron van kar. tholiek leven, een vuurtoren der katho lifr ke waarheid die aan zoo menige ziel een veilige haven wijzen zal. Een missiestatie opriabten, vooral ineen beschaafd land als Noorwegen gaat met zeer groote kosten gepaard: een onderdak moet gevonden worden, ook voor een kapel en de benoodigdheden voor den eeredienst moet de missionaris zorgen. Wie wil hier helpen! Vertrouwend op de hulpvaardigheid en den ijver die Twente verleden jaar op de missietentoonstelliug te Enschede aan den dag heeft gelegd, wenden we ons, in naam van onze dolende Noor-, sche broeders tot U, lezers en lezeressen van het Overijselsch dagblad. Wie helpt 1 God loone ’t U! Dr. J. MANGERS S.M. St, Olafsklooster, Glanerbrug1- --- GEMENGD NIEUWS Terwille van zijn kinderen... De bekende zangeres Marguerite Namara die dezer dagen met succes te New-1 York is opgetreden, werd, toen zij zich' van Cherbourg naar New-York inscheepte,' het slachtoffer vaneen diefstal, die haari een reisdeken van wilde kattenvel kostte.1 Bij haar aankomst te New-York vernam/ zij, dat de dief, een zekere Renoux, dooP de Fransche politie was gevat, en tot twee maanden gevangenisstraf veroordeeld Ten huize van Renoux vond men den kostbaren reisdeken terug. Hij had de deken op het bed gelegd, waarin drie zijner kinderen sliepen. Toen zij dat vernam, telegrafeerde de zangeres onmiddellijk naar Frankrijk, dat zij den manden diefstal vergaf en dat zij zijn invrijheidsstel-1 ling verzocht. Bovendien zond zij nog een' tweede warme deken voor zijn ander* kinderen, benevens een som gelds. --- Fruit- of braadworst foxtrot ? Het was geen gelukkig idee van de En# gelsche vegetariërs, kort geleden een nieur wen foxtrot te lanceeren met als titel) „Eet meer fruit " „Eet meer fruit, eet meer fruit, Eet geen kalfsvleesch en geen lam, Geen biefstuk en geen schouderham." Zoo ongeveer luidt het refrein. Op hel eerste gezicht lijkt dit dichtwerk niet zeel •agressief. Maar misschien zal het zijd auteurs toch nog duur te staan Want de bond van Engelsche slagers wil er een kwestie van maken. En mr. Milk man, eerste voorzitter van de markthal tl Smithfield, heeft zich bereid verklaard, cU consequenties er uitte trekken. „Onz4 beroepseer", zoo zegt hij, „eischt genoeg» doening". Wij zullen de schuldigen vervol gen. Wanneer de schade, door het offensief der vegetariërs den slagers berokkend1 niet wordt vergoed, dan zijn wij bereid een foxtrot te financieren met het refreirï „Waarom dan die saiaad-dorst ? Eet' braadworst! Eet braadworst !" Er valt nog niet te voorspellen, welk van beide partijen het pleit winnen zal. --- Revolutie in Honduras. Naar wordt gemeld zijn opnieuw revo» lutionnaire onlusten uitgebroken in hef Zuiden van Honduras, waar generaal Ferrera, de leider der rebellen, na ’n gevecht, de stad Nacome genomen heeft --- Feuilleton-moois. Terwijl hij zijn speurneus overal diej in stak en zijn speuroogen wijd openspalk te hield hij den blik onafgewend op dl deur gevestigd. De witte rij tanden kwam te voorschip onder de zwarte vingerafdrukken ondei zijn snor. Al de roode gloed van den zonsondergang steeg naar zijn wangen en in zijn ooren suisde het donkere bloed. Ik mocht zelfs niet één wit viooltje honden van wat de morgenstond van mijn leven is geweest inde bosschen met u. --- FEUILLETON. DE DENEKAMP. Een Twentsch tafereel uit den tijd van het Veemgerecht. 16. Tusschen deze en genen werd gefluisterd op cene wijze, Welke den bijval, die Zweders woor, en voll'lctl’ te kennen gaf. Maar onder de reehors was ook meer dan een uit Grunauburgsch ‘Woed, of naet dezen stam verbonden zoodat °°k heftige beschuldiging en gestrenge veroordeling in het gefluister van anderen werd ver- De balans der gerechtigheid, waaraan De w- en do°d hing, rees en daalde op en neder, en d(Óaakzucht behaalde eindelijk de zegepraal, van jj^ w’elke vrijooge\eder Intwaara-t'aar za& met fonkelende inden kring rond. geziekte slotvoogd echter bedekte bet aan„Uw 5164 de handen- geheimen, gestrenge rechters,” riep doch niett> „zal ik naar eer en plicht bewaren, gelirapt *anger kan ik eender nwen zijn. uit op uwe lyst en ontvangt de dek* heb, dón tik uiet rasten zal voor ik ontdeOd IS, VctoowWelke hand heer Hugo hier ter in ild’ en V“d ik dat de wraak' W^eö ' da& Y”d of omkooperij heeft aan; ** mij, zoo waar helpe ®ij God! vreeselijk op hem wreken, die door boosheid of zwarte kunst de meerderheid van stemmen heeft weten te verkrijgen.” „Zweder van het Laar. ’ ’ riep de stoelheer uit. Maar hij had zjjn kalmte verloren, en terwijl hij Jilde dreigen, sidderde zijne stem van ontroe— „Gestrenge heer,” zoo wendde Zweder oordeel* kem> >ik weet, dat gij over het gevelde echter de *r°erd en verontwaardigd zjjt. Daar Viliift nu „ meerderheid van stemmen beslist, vonnis over”®atleol}ts de voltrekking van het ’-ït’S-éÏÏ” -TwrSïj het masker de en de tranen m zijne oog£ – Mine krijSerSX-mJen denn,D d’é wlkkerc ridder, ”ca den Denekamp verdedigen want al is Hugo dood, toch zal geweld geschieden, zoo waar als ik een heiligen eed heb gezworen einde verdrukten te beschermen.' Zijn mijne oebereulselen gemaakt, dan zal ik onderzoeken wie mijnen broeder Kuno, den verzwakten en la . kindschen grijsaard, tot zulk een hardnekkige aanklacht verleid heeft, en wie hem tegen zijnvoormaligen redder zoo heeft opgestookt, dat hy vfrgev’ng weigerde, hij, aan wien het was vergeving te vragen.” , Hu trad Zweder °P Hugo ‘oe on 2ag hem in het kalm, maar doodsbleek gelaat. Diep roerd sloot hij" hem » d.® jlr,nen en vroeg. „Hugo, wat zal ik uwe Adelgondo zeggen?” „Zegen haar in mijnen uaam, sprak H „en zeg haar dat mijn ’aft,tste z?<*t als een gebed voor haar welzijn ten hemel is gestegen.” T.oc" d^ukte hij Zweder zoo heftig de handj alsof hy deze verbrijzelen wilde, en viel daar, op, in het huiverend besef van den nabyzjjndejQ 00 t °P de knieën, vouwde e oden, en J sprak een vurig gebed uit, dat zijn werkdadig on edel leven besluiten Zou VII. Het oordeel Gods. Toen Hugo daar lag ncergekuieid, Zwe_ der met een gemengd geyocl Va.!Vdroefheid en toom op hem neder, en zijn® vuist klemde zich krampachtig ineen, alsof “JJ ( leeï) van het zwaard zocht. Een oogenbhk bedacht hy dat het laag was den onschuldige alleen te laten, en was half besloten liever aan z*J.r.le .zijde te sneven; maarde overtuiging, dat hij zich nutteloos zou opofferen en Adelgonde dan een beschermer zou missen, deed hem dit voornemen opgeven; evenwel bleef hij, om, al zou zijn hart verscheurd worden, den jeugdigen vriend te zien sterven en hem de oogen te slm-De veroordeelde ontblootte de borst, riep Zweder vaarwel toe, drukte toen zijnen sletvoogd de hand, en zag hem daarbij met cep blik aan, die te zeggenscheen:„Niet waar: ik had gelijk, toen ik weigerde voor dezc rechtbank te verschijnen?” pe oudé man verstond dezen.blik, hij wierp zich aan de voeten van zijnen heer, kuste zijne handen en barstte in luide klachten wt. „0 mijn God,” klaagde hjj, „wat zal er van onze goede burgvrouw worden! Ik heb van alles de schuld. O, kon ik u naar den sterken Denekamp overvoeren! ” Hngo stelde zich, toen Herbert zoo sprak, den Denekamp voor, met zjjn hechte muren en torens. „0,” dacht hy, „had ik slechts mijn goed zwaard en een paar dozjjn mijner mannen, dan zouden deze ellendigen, die het woord gerechtigheid brandmerken, ervaren, hoe epn onschuldige zich weet te verdedigen. Maar nu weet niemand wat met mij gebeurt; niemand komt om mjj te redden.” ■riotseling drong het luide hinniken van zjjn ros hem m de ooren. Een straal van hoop schoot m zyne ziel. Met een blik van ontzeten e vamopige vastberadenheid zag hjj om zich, stiet toen met bliksemsnelheid den schepen, die zijnen linkerarm vasthield, met zijne krachtige vuist zoo hevig VOOT de borstj dat hij terug tuimelde en nederstortte. Met geljjke snelheid .greep hij het blanke zwaard, dat voor den stoelheer op de zwarte tafel lag, Zwaaide het suizend in het rond, en stormde met de woorden: „God moge oordeelen!” de trappen op, naar het slotplein. Woedend snelden vooral de Grunauburgers hem na. Dolken en zwaarden flikkerden, en eea luid bloeddorstig geschreeuw, alsof mén eon gevaarljjk roofdier najoeg, deed de ruïne Slechts een geringe afstand lag aissc ion Mugo en zijne vervolgers, maar hy be-Y! 0 oeh het slotplein en riep met donderen!- Sj ’>Almanzor! Almanzor! hier heen. tl miJ. • En het vurige ros, zich losrukkende, sprong snuivende door llct donker naar hem toe. Met eenen. sprong zat de vervolgde op den rug van het trouwe dier, en ontkwam daardoor de hand van heer Diedenk, die zich reeds uitstrekte om hem te grijpen. Hij joeg het ros voort, dat met een paar sprongen de vervolgers achter zich liet, en vloog op de brug aan, want daar was de redding. Helaas! zij was vóór de terechtzitting opgehaald. „Dus nog verloren 1 ’ ’ klaagde Hugo en sloeg een wanhopigen'blik ten hemel. Daar naderde reeds het rot zijner vermomde vijanden door de duisternis. Hij vloog de brug voorbjj tot aan den hoek van het gebouw. Daar mat hjj met een vreeseljjken blik de breede gracht, welks stcenen oever aan de buitenzijde tien voet lager lag dan het slotplein. Hjj beval zjjne ziel aan God, liet het ros een eind rugwaarts gaan, deed het toen vooruit snellen en spoorde het dier, welks kracht hy kende, onder het luid geschreeuw der vervolgers, die hem weer nabij kwamen, tot den wanhopigen sprong aan. Tweemaal weigerde Almanzor, de derde maal deed hjj den ontzettenden sprong. Als een wit vaandel zagen de toesnellende schepenen Almanzor’s lange manen door het donker schemeren, toen hoorden zjj een zwaréh bons, en. daarop een piassenden slag, alsof een toren in het water stortte; vervolgens werd alles stil —■ doodstil. Van de eerste verrassing bekomen, haddci de schepen Hugo’s redding voor onmogeljjk gehouden, omdat zj) wisten dat de brug waa opgehaald, en dat overal inde gracht, onder het water, scherpe ijzeren pennen waren verborgen, die den dood van hem, die zich daarin, stortte, onvermijdelijk maakten. Hoe verbaasd stonden zij, toen zjj Hugo het onmogelijke zagen beproeven! Maarde zware val in het water overtuigde hen van den noodlottigen uitslag der dolle poging, die slechts bij een wanhopige kon opkomen. „Hjj heeft zich zelf gericht; God zjj zjjne ziel genadig?” zoo klonk het uit den mond der rechters, en zelfs zijne verbitterde vjjandeu! huiverden, als zij dachten hoe hjj met zijn ros' door de jjzeren pennen moest doorboord en verpletterd zijn. Zweder van liet Laar stond als een sombere, toornige geest bewegingloos in hun midden, en Hprherfc wierp > zich aan den kant van den grachtmuur op de knieën en staarde luid jammerend in het diepe water (Slot volgt). ---