FRANSCH LEVEN. Een waardige Egyptenaar en een platvloersche Franschman. *Onder de aankondiging dat hij spreken pon over „De vrouw inden Islam en in JEgypte, zond de heer Magdeddin Nassif, oud leerling der Sorbonne, van de School der iHooge Sociale studiën en van het journa-Ksme, gratieus een uitnoodiging komen bijwonen een bijeenkomst & „school van het journalisme”, 2e ege (leze fue de la Sarbonne, welke loopt la Universiteit. , belangrijk genoeg Dm er eefawnd aan te besteden, temeer bmdat Mr Maria Verona, presidente van de Fransche liga der rechten der vrouw zou presideeren en nog een advokaat van het Hof van Appel en een doctor hun medewer, kjng hadden toegezegd. Na een Parijsch half uur gewacht te hebben liep de kleine, luchtige maar geenszins gezellige zaal dezer school voor hooge sociale studiën en journaistieik vol. Veel studenten, meest van Oostersch type met de bun eigen voornaamheid; andere intelleclueelen, heeren en dames, en eenige rijen studenten meisjes, met mooie bontmantels, roodgepolijste nagels en de bijenkorfgchtige strooie hoedjes bijna geen versiering, beste lezeressen rosé, blauw fcroen in lichte kleuren, harmonieerend met fen satijnen lint om den hals of ZOO.. Ik zou van die meisjes niet zoo bijzonder gewag maken, als ik ze niet in het vervolg jyan het verhaal noodig had, en als ik niet uit öe bontmantels concludeeren kon, dat die Egyptische studenten over ruime beurzen beschikken, wat hun trouwens aan hun eigen Weeding ook wel was aan te zien. Een milieu yan Murger’s bohème was het in ieder geval niet. Tegen dat het half uur wachten afliep, kwamen een heer en een dame in rouw, pvaarvan de heer een vioolkist droeg, op het podium; en deze laatste stemde zijn instrument, dat wel een heelen toon te laag stond. Niettegenstaande dit toonverschil was het «temmen toch vrij bescheiden; geen miauwen omhoog en omlaag; met den duim werden • 'de snaren zacht getokkeld en dat liep verder fcgst. ' Fen nogal dik heertje in smoking en met een groen-witte roset – de kleuren overeenkomend met de kleine Egyptis e Vlaggen, die op het Fransche dundoek pru en, liep (wat op-en neer. Hij had te beredderen dat Kin je goed zien, maar zijn Oostersch flegma ' ïiet hem niet inden steek. Een ook nog a Intellectueel uitziend man, me . i dos, een spichtig baardje en een vnJ i * grijs pakje, waaruit ik opmaakte, dat net ae portier of conciërge was van de „School der fcooge sociale studiën en van het journalisme bracht water aan ineen karaf en een paar glazen en ineen groot stuk vetvrij papier een boeket, natuurlijk voor mr Maria |Verona. Het stuk, bedoeld is het boeket in bet papier werd op een stoel gelegd, zoodat de illusie er bijna afwas. En toen begon het. Een dame, tamelijk grijzend maar toch nog jeugdig uitziend, niet onsympathiek maar bij goed toekijken toch een harden trek, ging fcèhter de tafel op ’t podium staan; het dikke postersch heertje in smoking er naast;, dat was dus Magdeddin Nassh De mïjnftèët niét dé viool !?ee| beken van mevrouwde Pres'dent > d elden ginnen kon, en de twee muz kanten toen de Marseillaise, waart*i U dat stoelen oprezen. En daa.n en dat_ leek op een neger-one-step delijk lac,hje blijkens het appiausenht ch vdks_ van Magdeddin Nassd bet of hed was. Mijn bed aarde te verkleinen, althans de melod het voor onze wel om aan te niets indrukwekkends Westersche senümenteele me_ [,ad:. h.e‘ Magdeddin Nassif stond heel ernlanchohe. Mas strak langs zijn zwart stig, de beide aOTe costumn fg^aria Verona heette ons welkom; Meeste aanwezige vrijmetselaars, spectaa vrouwelijke, v/at het milieu kenschetste. Ik geloof, dat ook de becekenis van het groote insigne, dat zij op de horst droeg aan een gouden ketting een sieraad wat het schitteren betreft, maarte groot om enkel sieraad te zijn inde richting der vrijmetselarij moest gezocht. Ik heb er uit de verte lang op zitten turen, maar wat het precies was kan ik niet zeggen. Een kruis en toch geen kruis, tusschen do balken allerlei figuren heel inden haak leek het niet. Wat daarvan zij, haar woord deed mr. Maria Verona goed en ze stond het spoedig af aan den heer Magdeddin Nassif. Deze betoogde dat de vrouw inden Islam niet krachtens den Koran verdrukt werd, doch juist in strijd er mee; dat de prefect glechts twee plichten oplegde aan de gehuwde vrouw: trouw en het voeden der kinderen; dat er in Egypte altijd vrouwen waren geweest, die naar emancipatie streefden; dat de eerste vrouwenbeweging uit Egypte stamt; dat er Egyptische koninginnen zijn geweest al heel vroeg; dat de góden der oude Egyptenaren altijd werden voorgesteld met hun vrouw en een kind wat nog al een aardig argument was, dunkt me en dat inde tegen Engeland revolutionaire beweging de Egyptische vrouw een aanzienlijke rol speelde. . diermede kv/am Magdeddin Nassif tot het streven naar onafhankelijkheid van zijn land en heel mooi was het dat hij opmerkte, dat de vrouw daarbij haar groote taak heeft en dat het zonder haar niet gaat. „De mensebfaeid is als een vogel, die niet vliegen kan als eender twee vleugels is gebroken,” Dit was zijn slot en een mooi beeld Ondertusschen was een heer naar voren Inde eerste rij komen zitten, waarvan ik dacht, zoo op den eersten indruk die gewoonlijk de zuiverste is: wat moét die onaangename typ. Toch was zijn gezicht vrij gewoon, doch materieeler, uitdagender met de üaide gioote imperiale dan men dat van Intellectueele Franschen gewoon is. Hij trok zijn jas uit en betrad, ook’in smoking, het Podium, waar hij aan de andere zijde van mr. Maria Verona ging zitten Nadat Magdeddin Nassif onder vriendelijk applaus het verhoog had verlaten, deelde de presidente mede dat deze tweede he» in smoking, zijn naam en kwaliteiten zijn mij voorbijgegaan, in plaats van den aangeikondigdeil spreker, een voordracht over de vrouw zou houden. En toen begon deze causerie. Hij had een reeks kaarten met aanteekeningen, heel systematisch. Met veel gemak, blijkbaar gewoon te doceeren, waaruit ik opmaakte, dat hij een professor of leeraar was, vertelde hij een en ander over bekende Fransche VOvlr de H. Clotilde, de H. Genoveva de H. Jeanne d’Arc en andere vrouwelijke ren uit de geschiedenis van Franklijk. Maar wat was dat alles oppervlakkig en platvloersch, al beschikte de spreker over veel feitenkennis; Wat was het gewild oil gezochtanti-kathoüek! Wat was het in één woord ergerlijk spottend !aae bil den grond. Zelfs de ïï. LoüewijK, xocn waarlijk een koning, v/aarvoor ieder eerbied kan hebben, werd belachelijk gemaakt. De waarde en het gehalte van zijn beweringen kan men hieruit opmaken, dat hij zich zoo betrekkelijk vlakbij de Notre-Dame en op de plaats zelf waar eens St. 1 homas van Aquinen doceerde, niet schaamde de groteske opmerking te plaatsen, dat de „heilige, katholieke, apostolieke kerk’’ dit weid ook spottend gezegd – in Frankrijk eigenlijk pas goed drie eeuwen optreedt met het geloof van tegenwoordig. • Ik merkte, op dat hij het meest succes had bij de studenten-meisjes, die grinnikten als hij zijn geestigheden over de H. Genoveva en St. Jeanne d’Arc debiteerde, en die razend inde handen klapten toen hij beweerde, dat cleze laatste niet verbrand was maar later gehuwd met een ridder en dat dit een verontschuldiging was voor den bisschop Cauchon, die de groote bewerker van haar proces is geweest. Die woordspeling met den naam van dien triesten prelaat werd goed begrepen. Zóó worden dan de anti-katho.ieke generaties opgevoerd in laster en onwaarheden, die welhaast opzettelijk aldus moeten losgelaten zijn. Want die spreker was ounkt mij. te ontwikkeld om b.v. niet ic boek van Gabriël Hanotaux over Jeanne d’Arc te kennen, waarin de geschiedenis der „valsche Jeanne d’Arc”, zoo goed is behandeld en waarmee de legende over haar huwelijk voldoende is afgedaan. Zoo werkt dus de loge in wier dienst zmke esprits-forts tot een rol’ van beteekems komen! Zoo worden over geheel Europa dan de scharen gevormd van godsdienst- en vaderlandbestrijders, zoo worden de revoluties voorbereid. Een tegenstelling was opvallend. Terwijl de Egyptenaar inden grootsten ernst sprak over zijn land, dat hij de bakermat der beschaving noemde, en zich wel ge* wacht zou hebben ook maar iets vernederendste zeggen over de groote Egyptische vrouwen, als Cleopatra en andere, waarover toch met recht en reden iets minder eervols mede te deelen ware geweest, en de nationale trotsvdezen Oosterling weerhield tegenover vreemden iets van de glorie van zijn volk te verkleinen —, schaamde deze Fransche „sterke geest”’ zich niet, tegenover zoovele Oosterlingen en andere niet-Franschen, met een gezicht waaraan zijn stijve baard iets mephisto-achtigs bijzette,! den edelsten roem van zijn volk te bezwadderen. Het was in zoover een buitengewoon leerzame bijeenkomst. Ook hierom, dat men den indruk niet ontgaan kon, dat Engeland het op den duur, iq Egypte niet houden zal. ut. A. C, B. ARTS. --- De Winkelsluiting. f-„ 0 k'\(,,tie' > verminderen wil, heb ik slechts weinig soldaten bij mij. Nn zegt men, dat een van de benden landsknechten, ondanks hun nederlaag bp Auxerre, inde omstreken van La Ferté rondwaart. Zendt den koerier aanstonds terug • te Montigny zal ik voorzien van nieuwe instructies.” Er mocht niet gedraald worden, hot verzoek waste dringend. Nog denzelfden avond aanvaardde Karei.van Montsoreau de reis, gevolgd door honderd bereden boogschutters, de beste onder het pas gevormde korps. -ITij had om Montigny te bereiken, drie dagmarschen af te leggen. De eerste twee worden volbracht zon-' der cenig incident; toen lip op den morgen van den derden dag te Grist) les kwam, hoorde hii, dat een troop landsknechten, ongeveer twee-' honderd man sterk, in hinderlaag lag inde boschsireek langs de Manie, en dat zp alle reizigers op do wagen naar Chateau-Thierre, d’Epernay en La Feite aanhield. Daar dit bericht hem inde verschillende dorpen, welke hp passeerde, bevestigd werd, zond hij zij o page met tien vooruit om den weg te verkennen. Toen hp ongeveer te drie uur in den namiddag ket dorp Gandelu verliet, kwam de knaap m dollen rit hem tegemoet galoppeeren. „Snol, sig-nor!” nep hij, nauweijlks kunnendfi spreken van gejaagdheid. „De landsknechten hebben in het dal aan den anderen oever der nvmr een reisgezelschap aangevallen, juist op het oogenblik, toen het .rptuig op de’ pont werd gebracht, om te worden overgezet. De aanvallers «jawel vijfmaal sterker dan de verdedigers en de dames in het rijtuig worden zeker' gevangen genomen, als gp haar n;ot **d hen rJn'hem had aangewezen Welke d* Sn heuvel bleef.hij een Wol dal lag aan zfln voeten. o„ ~, S Het aai rivier linv. ‘ plaats, waaide weg naar te vormdfi >t ’n amphitlieater en ‘ stci i o i.eide zÜ(len zoo dicht omslaan voortxet/ UV^S) dat het zicli aIS Vei-nTml waartoe het t d.\h«l£cirkel-SSe, woedde de strijd'.' ** 2*h dan Een Idcnie,1.ti f etters te paard, hoogstens vee k ’ bood, met den rug naar de °P die wijze do veerpont < e ’ "Ka aan een eskadron •on ezen hun gewone krpgs a n ,r °u(L‘üjk vuurden zp “* te^®Zen kogelregen weken ae °, do i »> niaar langzaam, stap voor stap, – – , gelederen te openen. Toen Karei op e en heuvel kwam, waren zp als het ware omhiild dooreen wolk van vijanden, maar enkelmmna eeia oogenblik van onbeschrijfelijke vc vast aaneengesloten en ongedeerd weelvoorschijn te komen en dc landsknec i cn een kmcht.igen junival terug te drijven. Plotseling, ge'°ce ar el zich aangegrepen dooreen hevige ontsteltenis. De aanvoerder der dappere boogschutters waszzinjn broeder, Kaspar van Montsoreau. En tegel jjkértpd vertoonden zich aan zijn oog, de oevers der rivier, door de dichte massa der vpanden tot toe onzichtbaar gebleven, en herkende hp sidder van Boisguérin, die de leiding had van den arbeid der mannen, welke bezig waren, den wagon on de pont te brengen. De jongeman kon er niet meer aan twijfelen da reizigster, die in gevaar verkeerde, was Made van Clairvaux! De landsknechten, slechts voor een oogenblik uitcsngojnagd» hadden zich opnieuw bijconge 1 voogd en keerden terug om den aanval met verdubbelde heftigheid te hervatten, terwijl Kaspar’s mannen, vermoeid en uitgeput, begonnen te wankelen. Nu wees Karei zijn dapperen op den vpand, cn als een stormwind kwam de heldenschaar van de hoogte op de ontstelde aanvallers losrennen. Tegelijkertijd deden Kaspar’s ruiters een nieuwen aanval en voor het thans op he;i gericht kruisvuur stoven de landsknechten uiteen naar alle zijden. Maar enkel om onmiddeliijk daarna, aangevuurd door hun officieren, terug te koeren en in troepje van vpf tot zes man Karei ’s strijdmacht te bestoken, vluchtend waar zp op gesloten gelederen stieten, maar van de kleinste opening gebruik makend om er binnen te dringen en daar zoo mogelijk verwarring en paniek te veroorzaken. De dappere boogschutters waren te sterk in de minderheid om aan deze manier van vechten lang weerstand te kunnen bieden, temeer daar de kleine troep van den markies, die hen in het begin trouw geholpen had, thans, op den oever geposteerd, geheel scheen beziggehouden door de zorg om den overtocht van de pont te dekken. Ten laatste stiet deze van wal. De Maltezer stond er op met twee booschutters. Hij had een paar landsknechten, die nog in het laatste oogenblik de inscheping van liet rptuig trachtten te verhinderen, neergeschoten het water der rivier voerde hun lpken mede. Karei was nu -voornemens zich te vereenigen met de strijdmacht zpns broeders, die zich op slechts twintig schreden afstand van hem bevond. Maar Kaspar, op den oever staande, verroerde zich niet en hield de oogen gevestigd op de langzame en moeilijke bewegingen van de veerpont. Eerst toen deze aan de overzijde was aangekomen, en de zware karos in vollen draf wegreed, wendde hp zich om en bemerkte zpn broeder, die, van alle zijde omringd cn bc- ; dreigd, hem riep en wenkte. Een oogenblik aarzelde hij maar onmiddellijk daarop liet hp na een laatsten blik geworpen te hebben op het rptuig, dat juist achter een kromming van den weg verdween, zijn mannen een zwenking uitvoeren cn doorwaadde met hen, terwijl de kogels liem langs dc ooren floten, de rivier, om aan den overkant in vliegenden galop het rijtuig te volgen. Op die wijze in het oogenblik .van ’t grootste gevaar verlaten, zag Karei zich gedwongen tot den terugtocht. Maar hij voerde dien in goede orde uit, totdat hp kwam bij de plaats, waar de heuvels, meer vooruitspringend naar de rivier, op den oever een soort engte vormden. Hier, door de gesteltenis der plaats begunstigd, besloot hij halt te houden en dooreen goed onderhouden vuur de landsknechten inde engte te drijven en toen hp hen onder dien moorddadige» kogelregen zag wankelen, stormde hij met zijn dapperen vooruit tot den aanval, het zwaard inde vuist. De vpanden boden slechts zwakken tegenstand. Hun gelederen waren verbroken, bun dooden bedekten den grond en weldra stoven zij naar alle richtingen uiteen, evenals een menigte roofvogels, die van , hun buit worden verjaagd. De jeugdige overwinnaar bleef op het verlaten vechtterrein niet langer toeven, dan de verzorging zijner gewonden van hem eischte, en reed vervolgens, daar do avond te vergevorderd was, om Montigny nog te bereiken, naar La Fertc. Onderweg overviel hem de duisternis, maar de maan scheen prachtig, en toen Karei in do stad kwam, vond hij de straten vol menschel» Op liet voorplein van het logement trof hij, té midden vaneen dichte menigte, ongeveer twintig ruiters aan, die zoo juist -waren afgestegen. Hij naderde hen cn de eerste, dien hij ontmoette. was zijn broeder. (Wordt vcxvoigdJ ---