Verscheidenheden. DOESOEN-PRIESTERESSEN. Father J. Staar, schrijft aan de Annalen 'der St. Josephcongregatie uk Noord- Bor■en: Alleen vrouwen zijn hier bekwaam als bemiddelaarster op te treden tusschen ’t Doesoenvolk en de onderwereld. Zij alleen verstaande zwarte kunst en bekleeden’ het ambt van duivelen bezweren 1 In die hoedanigheid worden ze „bobohizan" genoemd. Reeds in laar prille jeugd beginnen ze vaneen andere „Ingewijde” de gebeden en geheimpjes te Jeeren, welke haar de vermeende macht geven over de helscbe geesten. Dan op hare beurt trachten ze weer jonge meisjes inde bedriegeiijkheid te onderwijzen. Laat ik onmiddellijk maar opmerken, dat hier in verren omtrek nog wel priesteressen zijn, doch geen leerlingen, zoodat na verloop van tijd het zeker bomt te gebeuren, dat hare geheime handelingen voor de poes zijn. Het oude heidendom is hier ten minste! ten doode opgeschreven! Langzamerhand verdwijnt het of wordt verdrongen door het Christendom! De „bobohizan” houden zorgvuldig hare tooverformuüeren geheim. Er bestaan geen boeken, waarin ze zijn opgeschreven, haar geheugen is dus de eenige waarborg inden loop der jaren de oosteitingen beschikken echter overeen wonderlijk sterk geheugen voor het onveranderd voortbestaan der veelvoudige formulieren met hun ontzet tend lange woorden, welke de pristeressen bezigen in het uitoefenen van haar ambt. In ’n oude hut op ’n verlaten en braakliggend MiVvefc, zuilen zij één of meer meisjes geleidelijk in ai de geheimen inwijden. Deze leerlingen vergezellen ook de priesteres, wanneer zij in functie treedt. .. en dat gebeurt dikwijls! Inderdaad, voor alle mogelijke gevallen heeft ’n heidensch doesoen de „bobohizan” noodig: voor ’t aanleggen van rijstvelden, bij het planten der rijst om de groeikracht der rijst te bevorderen, om de kwade geesten en eiken verderfelijken invloed van de rijpende rijst af te weren, bij den oogst der rijst en na den oogst doet zich nog menigmaal het geval voor, dat ’n „bobohizan” wordt verzocht om met hare gehei me wetenschap en geheimzinnige handelingen het goed behoud der rijst te verzekeren. Bij ziekten vooral komen die tooverheksen te pas treft hare ezwerLngskunstjes en too verdrankjes. Bi t bouwen vaneen huis, bij het betrekk> . van die nieuwe woning, en één, drie en zeven jaren daarna, komen ze weer ora te bidden en te offeren . . of liever om te bedriegen en te bedotten, want ze zijn geslepen genoeg om er profijt uitte trekken. Eender grootste plechtigheden, waarbij de ïs 3öjfe2SCdatln ’n dorp slechts om de 10 jaren gevierd wordt. Zeven dagen iang moe ten dan de „bobohizan bidden, allerlei gefceimzinnige handelingen verrichten, kortom geheel hare geheime wetenschap in practijk brengen, terwijl de feestvierenden dorpelingen zich onder de hoede dier geestenibezweersters zich veilig wanend zeven dagen lang eten met een vraatzucht en drinken met een drinklust, zooals men alleen in het Oosten aantreft. De toebereidselen voor dat jubelfeest nemens minstens drie maanden in beslag. Een groote kudde buffels en varkens wordt voor die gelegenheid geslacht en honderden kippen vallen tevens al otfer. Het dansen der priesteressen op zoo’n feest gewooniijk zeven te samen, allen in groot tenue is een gewichtige gebeurtenis. Het galakostuum van zoo’n opgedirkte „bobohizan” is iets buitengewoons. In haar gewone doen beschikt ze overeen kieeding ter waarde misschien vaneen kwartje, maar baar feestgewaad kan wel 300 gld. kosten. Over haar daagsche k leer en draagt ze een langen rok van heet fijne zijde of satinet, van onderen met belletjes behangen. Haar gewone ceintuur van koperen en zilveren ringen, aan een rotting gestoken, valt om haar middel. Dan heeft ze kruiselings over haaf schouders twee lange, drie dubbelde banen laken, waarvan de einden zijn aaneengenaaid, zoodat ze gemakkelijk zóó kunnen ge dragen w'orden. Dat laken is geen Doesoensch fabrikaat, maar wordt in Brunei, eens een machtig koninkrijk in ’t Noorden van Bornen vervaardigd. Elk stuk heeft ’n waarde van 80—120 gulden, daar het rijkelijk met gouddraad is bestikt en allerlei bonte kleuren inde stof zijn geweven. Dat schouderkleed wordt vastgemaakt met ’n anderen gordel, welke insgelijks druk met goud- en zilverdraad is doorweven en is afgezet met rood fluweel en een zware gesp van zuiver goud, die soms twee kilo’s weegt. Op haar hoofd draagt ze een tooisel dat „siga” geen sigaar genoemd wordt. Het bestaat uit gespleten rotting, wel ke met de veeren van den argus-fazant is bestoken of bij gebrek aan die zilverglanzende veeren met de groene staartveeren vaneen gewone buishaan is versierd. Deze zijn, op haar beurt, opgesmukt met vele bonte lintjes, zoodat ze onder hun gewicht in sierlijke bochten neerhangen. Daarenboven zijn allerlei glazen koralen rond haar „siga” geregen en hangen in lange snoeren om haar hals. Sommige „siga’s” zijn werkelijk mooi en het pronksieraad der Priesteressen, Ze zijn er trotsch op en wiler!*c niet verkoopen, ofschoon ik eens 12 gulden voor zoon hooiddeksel geboden heb In haar rechterhand houdt ze een groot «waard -„ilang” genoemd – en dus uiri Sen uibrt 213 lmar vreemde* bötsierlijke -ze^erTlMterCSSCn4lï?bbeu audiënties zoo galfhet erveTslS^e vPotlood «■ *2 noeg om ge- I toten, liggen, wordeif kwaad S^fan' hurken* armen woest van zich a« slaatl met de lcn aï> breeuwen, vl<*. keu, tieren, razen, iu,ite.v„, .m-icn en lachen als duivels, sissen als slangen, spuwen van zich af als katten en rollen dolzinnig over den vloer, terwijl zeven mannen ineen kring rondom haar heen zitten en met barstend geweld op vijf handtrommen en 2 groote trommen beuken, zoodat hooren en zien vergaat. Zoo’n audiëntie begint gewooniijk ’s avonds om 7 uur en duurt tot 2 3 uur inden morgen. Zijne Satansohe Majesteit staat ook hier bekend als de geest der duisternis, want met volle maan verleent hij geen audiëntie. Op andere tijden wil het soms ook niet onmiddellijk lukken. Soms moet ’n „bobohizan” drie, vier keer zoo te keer gaan, voor ze gewag krijgt. Dan beveelt die aartsbedrieger, wat te doen voor een zieke of iets anders, waarvoor bij ts opgeroepen. Zonder twijfel heeft de duivel het heideusche volk hier goed in zijn macht. Het christendom wint wel veld, doch wegens gebrek aan ge'd kunnen wij maar ’n paar catechisten bekostigen voor 112.000 faeidensche Doesoens, die werkelijk geknipt zijn voor het Christendom, ’t Is treurig! O. hét is zoo moeilijk onzen godsdienst bier een waardig bestaan te geven!. --- Hoe Lenin zijn laatste redevoering hield. De Neue Freie Presse van 23 Januari bevat een artikel vas Georges Popoff onder bovengenoemden titel. Volgens Popoff heeft Lereai zijn laatste rede gehouden op 26 November 1922, inde groote opera te Moskou ineen slotvergadering van de Moskousche sowjet. Het publiek, dat vooral gekomen was om Lenin te hooren, werd door Kamenef, de leider der bijeenkomst, zeer lang in spanning gehouden doordat eerst een aantal andere sprekers droge, administratieve kwesties behandelden. Langzamerhand was het gehoor dermate ongeduldig geworden, dat de lucht inde zaal scheen te trillen. Kamenef kon tevreden zijn. Een schitterende regie. Toen zei hij langzaam: het woord is aan kameraad Lenin. En nu gebeurde het volgende: Alle aanwezigen op het tooneel stonden op en in hun midden vormde zich een gang van menschen, die naar achteren, naar het duister der coulissen voerde. Op deze duistere opening inden achtergrond, waarvanadaan Lenin zou komen, waren aller oogen gericht, 6000 oogenparen. Alle communisten en sovjet-leden op de vearhooging, alle menschen in de zaal, die zonder Lenin nog te zien reeds luid brulden eii applaudisseerden, aiïe diplomaten en journalisten, ja zelfs inde orchestra de muzikanten, die reeds de Internationale speelden, allen waren opgestaan en staar, den strak naar dat eene donkere punt, waarvandaan Lenm komen moest en. . . steeds .nog niet kwam. De seconden vergingen ais eeuwigheden, een halve minuut, een minuut, I twee minuten. De door het lange wachten opgewonden menschen het zich niet van del wijs brengen. Zoo iets heb ik nog nooit beleefd. Drie minuten lang, zonder dat van Lenin ook maar het puntje van zijn neus te zien was, brulde en juichte deze wilde, geestdriftige menigte staande, en hield de oogen onafgewend gevestigd op het geheimzinnige gat, achter de coulissen. Haar volharding werd beloond. Eindelijk, eindelijk, nadat reeds eenigen veronderstelden, dat er op ’t laatste oogciiblik iets verschrikkelijks gebeurd was, verscheen ijling, bijna trippelend Wladimir Iljitsj Oei janof, de* tsaar der Russische boeren en arbeiders. De ovaties verbubbelden, verdrievoudigden, verduizendvoudigden zich in kracht. Een storm brak los. En terwijl nu deze 6000 menschen zich als waanzinnig gedroegen, verwaardigde de gevierde hun met geen blik. Hij drukte rechts en links den Sovjetleden de hand. Sprak een enkel woord. Daarop trad hij voor de ballustrade, leunde mest den rug tegen de roode tafel en zag op naar het plafond. Hij keek naar de menigte en lachte. Of vertrok zich niet nauw merkbaar zijn gezicht? Waren het geen tranen die in zijn oogen glinsterden? Een echte, haif-Russische, half Tartaarsche boeren-schedel, zooais men die bij duizenden overal in Rusland ziet. Kaalhoofdig. De vorm van het gelaat bijzonder hoekig, hard, ruw. Een groote mond, die onder ’t spreken riog geweldiger wordt. Kleine gespleten oogjes, waaruit een wilde vonk slaat. Het voorhoofd breed, al het andere in het gezicht verdringend. lets agressiefs inde uitdrukking. Niets ziekelijks. Zoo stond hij daar, ineen eenvoudig, 'tot den hals toegeknoopt costuum. Gczöcht eenvoudig. Lieden als Lenin zijn in uiterlijkheden niet ijdel. Zij kennen misschien maar een genieting: macht. Een handbeweging volstond, en alles zweeg. Men kon een speld hooren vallen. Lenin is een schitterend redenaar. Hij spreekt tot duizenden, alsof bij ineen klein vertrek met enkele studenten, studiegenooten, staat te discussieeren. Hij spreekt levendig, geestig, sarcastisch. Het geheele lichaam buigt zich voorover. In het profiel vallen zijn dikke lippen het eerst op. De eene gedachte schijnt de andere te verdringen. De gelaatsuitdrukking wisselt dikwijls. Nu eens kijkt hij doodernstig, dan weer knijpt hij het linkeroog toe en knipoogt slim. Hij behoort tot diie populaire woordvoerders, zooais men ze elders slechts in Engeland vindt. Redenaars zijn er in het oude Rusland nooit geweest, De tsaristische staatslieden en parlementsleden hebben zich nooit geroepen gevoeld voor volksvergaderingen te spreken. De Bolsjewieken doen het voortdurend en daarin ligt ongetwijfeld voor een deel het geheim van hun succes. Lenin, de internationalist is geheel Russisch. Hij gebruikt vaak schertsende, ruwe volksuitdrukkingen en bespeelt hier en daar de nationale snaren der Russische volksziel. Niemand kent deze ziel zoo goed als Mj, als ILenin, de communistische panslavist. „Wlaoi wostock is ons weer”, zegt hij triomfeerend en alles tiert van feestdrift Hij leidt de menigte zonder dat zij het merkt. Hij, de mensch van daden, heeft groot zelfvertrouwen in het bestaan van dezen prolefariërsstaat, dien hij schiep. En daar om spreekt hij zoo, dat iedereen denkt: hij weet wat hij wil. „Wij hebben slechts tot den terugtocht besloten, om tater des te verder te springen”, en in zijn voorkomen ligt reeds iets vaneen roofdier, bet Lichaam onophoudelijk wild voorover gebogen, gestooten . . Hij spreekt ais een schoolmeester tot een troep jongens. Elk woord is een leer, zoo noodig een moreele opwekking. Met geweld hamert hij den „intellectueden massa’s’ zijne denkbeelden in het hoofd. Doch het sterkst boeit zijn geest de toehoorders, wanneer hij bij»a prophetisch de groote, de eeuwenbc wegende wereldproblemen en schakels aanroert. En toen Lenin zijn rede had uitgesproken, toen weer een donkerende bijval losbrak, toen weer een donderenden bijval losbrak, omringde hem vast en veilig een schaar van getrouwen, die geen onbevoegde, geen verdachte tot hem toeiiet. Zij omsloot hem als een ring ontvoerde hem in alle haast door donkere gangen en sinalle trappen naar de auto, en bracht hem in razende vaart weer naar Gorkj, buiten Moskou jn veiligheid. --- Een Russisch sprookje, Wilt gij de gesebiedems van Sjabarcha hooren, de ondeugendste van alle deugnieten? Sjabarcha, die slaagde in mies wat bü ondernam? Welnu, ik Sa beginnen. Sjabarcha had een baas» ©en heel goede baas en hij was heel gelukkig. Maar er kwam een slecht jaar, een slechte oogst, zijn baas wist niet waarvan te leven, noch wa®r te vinden. Maak je geen zorgen, zei Sjabarcha. Laat mij maar besgaan, ais je je oogen openzet en ze goed den kost geeft, vindt je altijd wat je zoekt Sjabarcha Mep den kant van den watermolen op. Hij wou visch gaan vangen en die verkoopen. Dat is hi ieder geval een begin, dacht hij. Maar hii had een touw noodig, en die had hij niet Nog mks, zei bij, ik z«] er een maken. Sjabarcha ging tegen den molendam zitten en begon een totïW te draaien vaneen handvol hennep, die de molenaar hem gegeven had. Plotseling dook er oen duiveltje uit het water op, en sprong op den kant Wat doe je daar, vadertje? vroeg jtij aan Sjabarcha. Dat zie je toch, ik maak oen touw. ~ , 3i3XVOOT? Met dat touw, ga jk alle duivels uit den vijver visseben. Alle duivels uit don vijver visscheu? Daar mag ik wei eens met mijn grootvader lover aaan spitten. i-Urt duiveltje plonsde te het water en verdween. Wacht even, dacht Sjabarcha, jk «ai jouw er eens fijn tusschen nemen. Daar dook het duiveltje weer op. Grootvader zegt dat je nooit alle duivels uit den vijver kan visseben, want onze vijver heeft geen bodem Wat zou dat; zie je dat touw? Je mag het meten, je zal nooit aan het eind komen. Hoe kan dat? Vlug knoopte Sjabarcha de beide eiden van het touw aan elkaar en gaf het aan het duiveltje. En die aan het meten, meten en nog eens meten, maar het eind bleef onbereikbaar. Spijtig sprong hij weer inden viiver, maar spoedig kwam hij terug. Grootvader vraagt, wat je moet hebben als je belooft ons niet op te visseben. Alleen maar mijn muts vol goud. Het duiveltje dook weer in het water en kwam weer terug. Grootvader zegt, dat ik eerst maar eens met je moet vechten. Vechten met mij? Och, stumper, je zoudt niet eens met mijn allerkleinste broertje kunnen vechten. . • Je allerkleinste broertje? Waar is die? Daar ginds in die struiken, aan de rand van het bosch. , . J Wat moet ik doen om hem aan het vechten te krijgen? . , Geef hem een klap in zijn gezicht en hij zal je dadelijk aanvliegen. , , A Het duiveltje liep naar het bosch toe en vond er een beer achter een struik, rui g i hem een klap met een stok. , . . De beer sprong brullend op, «am he!t r~* velt je tusschen zijn klauwen en kneep ne zoo hard, dat je zijn botten kon hooren Kraken en het armé duiveltje had veel moeite om zich los te rukken. Zoodra hij yry was holde hij naar zijn grootvader en z®: Ik heb gevochten met kleine broertje van Sjabarcha, en hij heeft mij bijna mijn botten gebroken. Hoe sterk moet de groote broer dan wel niet zijn. De grootvader werd ongerust en dacht even na. , Weet je wat, daag hem uit tot een wedloop. Weer kroop het duiveltje den kant op. Ik kom je uitdagen tot een wedloop, zei hij tegien Sjabarcha. Een wedloop? Maar je loopt nog niet eens zou hard als mijn jongste broer. Waar is je jongste broer? Daar ligt hij in het gras. Trek hem aan zijn oor en hij zal me* om het hardst loopen. haas, Het duiveltje vond in het dal die sliep. Hij trok hem wm bosch deüjk schoot de haas weg, na to<2_ Ho> ho! riep het duiveltje. Maar de' was al verdwenen. _! -Welnu, zei Sjabarcha, laten wij nu beginnen, maar ik waarschuw je, als je het af-Jegt, sla ik je dood. , Nee, nee! riep het duiveltje V En weer verdween hg in het wtftor Na eertige oogenblifcken kwam hg ttrue. ' * Grootvader zegt, dat wij roiHj vij ver moeten loopen, elk een paard draevnd* Als ie meer ke-eren loopt ais ik krür te net zooveel gcrnd als je wilt. m “ei Maar als ik het win, dan ben te Goed. zei Sjabarcha. ®as” E>e weddenschap ving aan. Het duiveltje nam het paard op den mg en begon. Hij bracht het tot vör keer, toen viel hij uitgeput neer, buiten adem. Nu ik, zei Sjabarcha. Hij sprong op het paard en gatappeerd rond den vijver, tot het paard bleef staan, doodop en met schuim bedekt. Nou, wat vindt je ervan? vroeg Sjabarcha. je hebt het gewonnen, antwoordde het ongelukkige duiveltje. Je hebt het veel langer gedragen dan ik en dan nog wei tusschen je beenen. Ik zou het nooit kunnen, geen minuut lang. – Hoeveel moet je hebben? Hat heb ik je ai gezegd. Mijn mats vol goud. Het duiveltje dook naar beneden, om het goud te halen en Sjabracha begon een diepe kuil te graven. Hij bedekte die weer met in elkaar gevlochten takken, waar bovenop hij zijn muts legde, maar nadat Mi er een gat kt gemaakt had. Het duiveltje kwam terug en begon goud inde muts te gieten. Den heelen dag hep hij van de vijver naar de muts met goud, altijd meer goud. Niet voor het eind rsm de dag was de muts vol. Sjabarcha deed a! het goud in oen groote wagen en reed er mee naar zijn baas. Stads dien dag leeft Sjabarcha rijk en gelukkig. Hg heeft me dflcwlils uitgenoodigd bij hem te komen en een glas bier met hem te drinken, maar ik heb het nooit gedaan, want de menschen zeggen, dat zijn bt#r bitter smaakt. Waarom? Tr. --- TWAALF AMBACHTEN EN DERTIEN ONGELUKKEN. Vader’s. moeder » Lieveling Eenigat troetelkindje; Met maniertjes Héél correct En geCßg tintje, ■esjcf:-* Niks voer hem Goed genzfig Allen «on nif krijgen! Nooit zag Pietje Pa of m>. Boos of ernstig dreigen. Als klaagt» Over pijn In zijn lieve «oortjes*. Overstelpt© Moesje item Met 3e zoetste, wtordje*, En de dokter Van het fonds iW-itd weldra geroepen. Als dfe kleine Piet één aag Niet had kunnen p.,.,.n. Als niet: werk Van die schoof Boven Pietjes pet ging Slat gebeurde d’ren dag> Dan mélp pa zdi liev’liug-Pietjes hoofdje Waste zwak ,Voor dat zware loer*». Als ré eenmaal Grootier was , , Zou zich dat wel keen» – Maar toen Piet Schoei af gin» SL-aaM Als een bleekneu»-pop3» Hao ie o ?***?■ Rh©m yerstiana Di zijn feeung klopje, piet je moest naar \ Een kantoor. Kreeg twee nieuwe pftkj'&s; Voor een vak, hoe; Graag hij: ’t wou, iWas hg véél te zwakje*'- ;o< De patroon Vaar *>■*** gat net veel' woordeel'ger was piet maar thuis te Men. :o Toen dan Piet zijn Afscheid kreeg . Zeiden pa en D,ongeseliibtib®ld &1 ÊiU:—, Want zijn Nederlandsche taal Moest hij daarvoor kénnen $ Aan dat vak had Hij op school Reeds nooit kunnen wennen »:-s Na een maand van Veel ge wurm Zon Ket het g»sa wanen Voor zijn krant te Leveren Zesde-rangs tbctlmbb :o: Maarde kiaohten Die er toen In één week reeds kwamen ‘Waren grootier In getal. Dan van Gen jaar entten. ~:oj Pietje kreeg meteen de bons; Ging toen fil'bofeereQ: Ja it étectrovak zou hg Best ik% kunnen keren, »5 i Door de hulp van Vaderis En een duur oadeaotjjto Kwam hij eindelijk Inde leer Bij een „technisch!® bfattuqp* -^SOS-=s Pietje noemde Zich monteur Droeg een mooi blauw jaejk, Voor ’t gemak een Slappe Boord Met een fLadder-dasje. ro>— Toen ie na een Maand voer ‘t eerst v aAuiois., 11 . .»ii Sloeg ie gaten Ia ara muur Waar het . huw vaa knrnkm. eaitojaa»-: En dat eerste Karrewei Van ons wakker baorïe Kostte zijn patroon ‘h smak GeM aan reparatie). Piet kreeg' ©en Flinken schóp Tegen zijn.... u spart Thuw zei Piet'; jüat Vak is niks. Eii de baas die trapt m*t :o:—‘ Ketie kwam ia 'n Winkelzaak Toen als joogst-bediende. Waar ie, wijl hij Leerling1 wa» Nog geen oeati verdiende. s Hij vergiste Zich met gelid En met meten, wegen; Heeft ook daar na *t_ Verrel-jaar Zijn congé gekregen. :o;s Pi eters pa die ■— Met' geivifc « iWat had kunnen sparen. Zette zoonlief Ineen zaak Van tabak, sigaren, to-s Maar ’t bleef tobben Altijd door Ras vloeien de centen; Piet stond snoedie.’ Op de lijst Der faillissementen. »:-*s Piet ging' reizen. In biskwio Maar dat wou niet lukkenj Werd verzekeringsagent Tegen ongelukken, —‘ ' i Loopknecht werd te En daarna Colporteur met bladeïfe 1 Ventte inde Bioscoop