Naar Bentheims Openluchtspelen. Onze bevoorrechte positie van persman 'te zijn, bracht de welkome gelegenheid }.a a..een- "welgeslaagd uitstapje naar het liet lij k romantisch stadje Bentheim, waar tionderdag de eerste vaneen reeks voorstellingen werd gegeven van het openluchtspel „Andreas Hofer” door Oskar Gluth. Het was de moeite overwaard, zoowel jßentheim, dat iedere Twenthenaar kent en waar hij meerdere zomer-Zondagen rondüoolt, als het openluchtspel dat om ,|ZJjn inhoud ook ons Nederlanders sterk Pal boeien, zijn beide even interessant. Onze treinreis naar de Oostgrens was Inden vroegen morgen een aaneenschaelmg van al mooiere tafereelen welke het Overijselsch landschap bieden. Sallandsche landen waar beesten door wazige nevels waden, witgebloemde zilverjglmsterende veneplassen, en roestig {heide waarop hard-gele bremstruiken de eentonigheid van tint doen breken. Het isteeds wisselend landschapsschoon zou ido bekroning vinden bij het doel van on’T? reis •• • • Bentheim. Het stadje lag Klch te koesteren in warmen zonneglans. [O© dreigende grijsgrauw© rotsgevaartsiL Waarop het machtig allesoverheersehend Blotte rusten lag, het getier inde zonnige hobbelige straatjes, de gloeiende zandsteen groeven overhuifd met een dak van groen en rondom de eindelooze bosschen om in te dwalen. Het was alles mooi. Het volk, isaamgegroeid met die rijke natuur, droeg ier de kenmerken van. Een hartelijke ontvangst, een gul onthaal, gezellige kout, We waren er thuis als bij: oude vrienden. Even waren de gezichten stram. Het was dan tafel, en Andreas Hofer’s geschiedenis was er de aanleiding toe. De vertegenwoordiger van den Oherregierungsrat yan Westfalen en met hem anderen deden "!rj Geestdriftige toespraken de vadeTdndslicfde oplaaien. En geheel in dien ©Best gewaagde de heer Bruggeman, die Prak namens de Nederlandsche persvertegenwoordigers. Toen hij herinnerde aan lot van den aan Duitsehland verwan-Tiroler-stam, oogstte hij warme blij – «o\Van Bistemming. Dat duurde maar t] dez® diepe ernst. Want het gelach «piek . van aßen kant toen eender ei" het oogrenblik. ““'s »P --- Tekort aan onderwijzers? Vijf jaar geleden 200 sollicitanten, nu.... 2. Voor de betrekking van onderwijzer bij bet Openbaar Lager Onderwijs teZmle,, hebben zich volgens het Hbld., slechts twee i sollicitanten aan gemeld terwijl dat aantal vijf jaar geleden bij dé stichting vaneen tweede openbare school meer dan tweehonderd bedroeg. --- EEN GIJZELINGSGEVAL TE ACHTERVELD. fci Achterveld (gem. Stoutenburg) heeft ich een merkwaardig gijzelingsgeval voorgeftaan, aldus „Het Volk”. , Op eender dagen van de vorige week ver- zich bij een zekeren E. A. L., die .«ar met zijn zoon een electrische wagenr-akerij beheert, een vijftal personen, n.l. de /'t'Semeester van Stoutenburg, een politieman, een deurwaarder en twee getuigen. De Zwaarder die genoemden L. in zijn woning was gevolgd, deelde hem mede, dat hij in gijzeling zou worden gezet. Hij mocht alleen zijn papieren en een zakdoek meden amen en moest daarna de heeren volgen inde auto, die hem naar het huis van bewaring te Utrecht zou overbrengen. Gevraagd naar de oorzaak van dit geval, kregen wij het volgende verhaal te hooren. . Inde maand Juni van het vorige j aar had L. een dochtertje verloren van twaalf jaar, Het kind was ’s Maandags begraven, toen hij den daarop volgenden Woensdag bezoek ontving vaneen vertegenwoordiger van H. Hamm°r’s Olie- en Teerindustrie te Amsterdam. Deze wilde hem verf verkoopen. L. kon wel wat gebruiken; echter geen groot kwantum, want het was hoofdzakelijk voor eigen gebruik. De reiziger bleef er echter op aandringen, dat hij een groot kwantum voor den wederverkoop zou opdoen. L. had zijn gedach ten nog te veel bij het leed, dat zijn gezin getroffen had en stemde er tenslotte maar in toe. Zoodoende Was hij een bedrag van f 160 schuldig. L. had een slechten winter achter den rug. Hij was bereid een accoord aan te gaan, waar bij 10 pet. rente zou worden betaald, want die schuld wilde hij onder alle omstandigheden betalen. Maar men scheen niet langer geduld te willen hebben en zoo werd hij, kostwinner voor zijn gezin, plotseling uit zijn werk gehaald en als een misdadiger naar de cel gevoerd. In het Huis van Bewaring werd hij dadelijk ingesloten. Over de behandeling die L. daar heeft ondervonden mocht hij niet klagen. En gelukkig is deze gijzeling maar van korten duur geweest, want tot op heden onbekend gebleven personen hebben hem vrijgekocht. Doordat iemand mij iets opdrong, waaraan ik onder treurige omstandigheden verkeerende, maar toegaf, en ik pp deze wijze de dupe geworden, aldus besloot L. zijn verhaal. --- SPOORWEGPENSIOENFONDS. Blijkens het afdeelingsonderzoek inzake het wetsontwerp betreffende de voorziening In het tekort van het spoorwegpensioenfonds was men vrij algemeen met de regeering van oordeel dat de toestand van dat fonds dringend om een voorziening vraagt.' Met verbazing had men geconstateerd dat met deze voorziening zc weinig voortvarendheid is betracht. Bij vele leden was de vraag gerezen of de termijn van 60 jaren, welke inde overeenkomst is gesteld niet te lang is; het stellen vaneen zoo langen termijn kon h.l. niet anders worden gezien dan als een niet gerechtvaardigde verschuiving van lasten naar de toekomst. Verscheidene leden waren van oerdeel, dat door de regeling, gelijk die inde overeenkomst is neergelegd, de spoorwegmaatschappijen te zwaar zullen worden belast. Deze leden konden dan ook niet aannemen dat die maatschappijen zich met de bedoelde regeling'vrijwillig hebben vereenigd. Zij ver onderstelden dat de maatschappijen de over eenkomst slechts hebben aanvaard ondeï den druk van de regeering en van haar conj missarissen. Blijkens de door haar over ’2B en 1929 voor dit deel gereserveerde bedragen hadden de maatschappijen erop gerekend, dat van haar voor de dekking van hes tekort in het pensioenfonds geen hooger bijdrage dan 3 a 4 millioen gulden zou worden gevorderd. , 1 De leden,, hier aan het woord, zouden de storting waartoe de maatschappijen ver • plicht worden tot dit bedrag wenschen te zien beperkt, terwijl de rest door den Staat zou behooren te worden gedragen. Inde omstandigheid dat de maatschappijen thans tot de storting vaneen zooveel Krootere bijdrage verplicht zullen vordelj eagen deze leden een niet-onbelangrijk gevaar voor het personeel, welks dienstvoor-Waarden van het personeel 60 jaar lang staan. Er is ook geen overleg gepleegd met den Pensioenraad; zelfs niet met de commissie van bijstand voor het pensioenfonds. Andere leden stelden hiertegenover dat het niet meer dan billijk is, dat de spoorweg maatschappijen verplicht worden, zelf in het tekort te voorzien. Dit tekort was ten deele reeds aanwezig bij het aangaan van de over eenkomsten van 1912. Te geringe stortingen door de maatschappijen waren hiervan de oorzaak. De toeneming van het tekort na 1912 door het laten oploopen van rente op rente— al geschiedde zulks met goedvinden fan den staat vond eveneens haar oorzaak ineen te weinig betalen door de maatschappijen. Met het percentage van het uitbetaalde loon, na 1912 aan het fonds onthouden, is het niet anders. Vrijwel het geheeb tekort is dus door te geringe storting door de maatschappijen ontstaan. Het ovei blijvende gedeelte het tekort als gevolg van toegepaste loonsverhooging behoort uiteraard ten laste van het bedrijf te ko-mVoorts hebben h.i. de maatschappijen er zeen belang bij om het bedrag, dat de staat heeft bij te passen, kleiner te maken door het loon te drukken. --- GROENTE NAAR DE VUILNISBELT. He weersgesteldheid de eenige schuldige. °P de vragen van den heer Duys betreffen re sP°edig nemen van maatregelen van m|?.eringswege ter voorkoming van de verüe R®illg van groenten, heeft Minister Ruys handei^enorouck geantwoord, dat bedoelde prociuct,?gtn geen gevoigen zijn van eenig te beinV] elseb docll van onvoorziene niet gesteldheido6ll omstandigheden. De weersden factor *S in dezen dealles beheerschen aaneevoeTd- deel van de op de vsilinSen aa,ng V,™'!. gr°enten wordt gekocht vooi Uitvoer ar het buitenland. Bij eenigisziro zoel weer zuilen echter de exporteurs van groenten met koopen met het oog op het gevaar van bedref van de groenten gedurenda het vervoer. Dit was in het zachte vcorjaai van 1930 meermalen het geval. Wat de exporteurs niet koopen» blijft dan op de v.eilingen voor de bliinénlandsche koöpers. Dezen, vooral de kleine handelaren, nemen mei het oog op de lage prijzen veel mee*!. van,“; veilingen af dan in normale omstandigheden opdat zij ook den behoeftigen verbrui e •hun waar voor geringen prijs kunnen le – ren. Hetgeen dan nog op de veihngen ° * blijft en onverkoopbaar is gebleken, vernietigd. Zou dit onverkoopbare gra beschikking worden gesteld volgens e® voor te treffen regeling, dan zou de d – landsche handelaar, wiens afzet aa consument daardoor zou lij den, wo D,e weersgesteldheid beïnvloedt ten zeerste de veiligheidsprijzenaan sterke schommelingen onder Vpjiingsdat, wanneer het op een bepaalden veiling^ gedekt, terwijl het zeer g°ed m?g prjjS weer aan het einde van de week daarop loonend is. De kweeker wacht a » en laat zijn product staan zoolang marktwaarde in ziet.. °ntstaa omgeschofprocucten bederf, dan worden ze 01 s feld of als veevoeder gehakt- „€leicielijk Bij koud weer komt d® indelingen als aan de veilingen en zal van bovenbedoeld geen sprake b • f naar zijn Overigens verwijst de ' vragen van antwoord op de desbetreffend den heer Wijnkoop. , --- Kerkelijk Leven Z.D.H. Mgr. M. Vuylsteke O.P Hoe het ongeval gobeurde. TT,.. , . j- Piir ” van Za- Wij lezen inde „Am. di,--Ln fierheden terdag 3 Mei de volgende Mgr. over bet treurig ongeval, dat Yuyisteke is overkomen. kwam Maandag, omstreeks ban Mgr. onze Apostolisch Vicaris j’ ‘jj p. Vuylsteke in gezelschap Mgr> Hulsman, te voet van Wisb > kerk jn de werkzaamheden aan de w Wegens oogenschouw was gaan nel?® rveer was het drukke auto- en men verplicht op het ongepl*v.? den ia. deelte langs den weg te lo°P®n'Mateo aangang van de koraal vaneasfalteerde gekomen, wilde Mgr. deed daarn®dme-ua bezwaïen en moeilijkheden waren echter zoo groot, dat terwijl men over en weer beraadslaagde en vergaderde de Pruisen al voor Ovcnjsel stonden Den llen Sept. overhandigde een Pruisisch officier te Kampen, waar Ridderschap en Steden vergaderd waren, den ndder Bentmek, drost van Twenthe, een brief lan Fredenk Willem II met het verzoek, dat de provinciale Staten een vrijen en ongehinderden doortocht mochten verleenen aan een deel der troepen onder bevel staande van den Hertog van Brunswijk. Z. M. verlangde, dat aan die troepen vnje inkwartiering en al het noodige verstrekt werd, terwijl hij instond voor een stipte krijgstucht. De verraste regenten vonden een uitvlucht: Ridderschap en lieden van Overijsel zullen de Staten-Generaal raad iL i SITdIS megelijk antwoorden. Den vol enden dag vergaderden de Patriotten weer op liet Wijnhuis. G. J. Pyman was voorzitter en S. van Deventer secretaris. Toen het schrijven van den Pruisischen Koning voorgelezen was, barstte een storm van vefontwaL diging los: zonder oorlogsverklaring in vollen vredestijd zijn troepen te zenden, om de vrpheid te breken en den aartstyran, den beul van Hattem en Elburg, m eere te herstellen! De regenten waren hiervan de schuld: zii hadden TerlT maatreg6len tot verdediging tegenge- Na een stormachtige vergadering besloot men tot het indienen vaneen declaratoir of adres aan Ridderschap en Steden. Dit beruchte adres werd ontworpen door Pyman en de Dille en in een avondzitting yan dienzelfden dag, welke tot laat m den nacht duurde, na veel wijzigingen en veranderingen, met meerderheid van stemmen aangenomen en door president en serre tans (G. J. Pyman en S. van Deventer) ondenteekend. ' Het stuk betoogde dat de weerlooze toestand der provincie niet te wijten was aan de vrijkorpsen, die dikwijls genoeg medewerking hadden aangeboden ter verbetering van het defensiewezen. Adresanten verwachtten dat aan den Ivoning een weigerend antwoord zou gegeven worden en drongen aan op ’t nemen van verdedigingsmaatregelen. Mocht hun verzoek vergeefseh zijn, zoo verklaarden de onderteekenaren namens een aanzienlijk deel der ingezetenen, dan zouden deze burgers gereed bevonden voruen om: „der langgetergde natie een geduchte wraak te verschaffen over al degenen, die deze rampen over ons gebracht hebben, naai de provincie Holland over te gaan en daar de duurgekochte vrijheid te beschermen, zoolang er nog een voet gronds van dit cemeenebest over zou zijn.” Dienzelfden nacht nog nam de heer Mulert tot de Leemcule het declaratoir mee naar Kampen en overhandigde het aan de Staten. Een adres van adhaesie namens de Zwolsche burgerij, getcekend door L. Linthorst en H. Wynkens werd toevertrouwd aan den timmerman van der Veen, die het ook dezen zelfden nacht naar Kampen bracht. Ridderschap en Steden waren niet erg gesticht met dit adres en waren ten hoogste verontwaardigd over den toon er van. Zij ontboden een commissie nit de vrijkorpsen, die, zoodra zij bemerkten dat Hunne Hoogmogenden zeer gebelgd waren, verklaarde te zullen berusten in alle schikkingen door Ridderschap en Steden te nemen. Deze verklaring werd voor kennisgeving aangenomen en de zaak bleef voorloopig rusten. Toen de Pruisen in het laatst van September werkelijk Zwolle naderden, zochten vele vrijheidsmannen een goed heenkomen, ook Pyman en de Lille. Na het herstek van den Stadhouder werd tegen da opstellers van het adres een vervolging ingesteld en kwam ook Van Deventer in ongelegenheid. Op zijn verdediging werd hjj echter den 15en Sept. 1788 volkomen vrij van schuld verklaard. De Zwolsche patriotten trokken ook nog naar Ommen en Deventer. Er was in Overijsel een commisise voor het defensiewezen benoemd, om ’t gewest zoo spoedig mogelijk in verdedigbaren staat te brengen en vrijwilligers op te roepen tegen een wekelijksche soldij van f 2.50, en aangezien de voorraad van geschut inde magazijnen der dne hoofdsteden niet toereikend was ter bezetting van alle noodzakelijke stellingen, besloot men het ontbrekende aan te vullen nit den voorraad van de Ommersehans, een sterkte, vroeger door den vermaarden vestingbouwkundige Coehoorn aangelegd. Daar was overvloed van krijgsbehoeften. De landsbezetting van de schans zou echter wel niet goedschiks baar kruit en lood afgeven en daarom besloot men de sterkte te verrassen.. Pyman, de commandant der stad, en Queysen rukten met zeventig man in alle stilte naar Ommen (12 Juni 1787); op drié kwartier afstand van de schans hield de troep stil en Pyman met nog een schutter, als boeren verkleed, liepen vooruit, bereikten de brug die -over de gracht lag en er zich quasi zonder erg op plaatsende, maakten ze een praatje met den schildwacht, die, geen kwaad vermoedende, inde val liep. Queijsen met zrjn mannen was ondertusschen ongemerkt genaderd en de sterkte viel den Zwollenaren zonder slj ÏÏ stoot in handen. De 25 soldaten der bezetting werden ontwapend en kregen verlof naar Coe. dente gaan. De buit bestond uit 24 metalen stukken, een groote hoeveelheid kogels, kruit, enz. ö --- Advertentie MEDSDEELING. «harken Biel Be Ptaktfem? Natuurlijk naar de IWlotorwedstrijden, welke gehouden worden op de terreinen van URBANA, „Zwolsche Boys” terrein. Voor verdere bijzonderheden zie advertentie van DONDERDAÜ A.S. ---