Raadsvergadering Heino. Maandag vergaderde de raad dezer gemeente. Allen, behalve de heer A. van Dijk, tegenwoordig. Voor kennisgeving aangenomen: a. een Kon. besluit d.d. 10 Oct. jl., no. 65, tot goedkeuring van de heffing van 100 opcenten op de Rijksinkomstenbelasting; b. een besluit van Gedep. Staten, goedkeurende den verkoop vaneen stuk grond aan G. W. Niens alhier. Voorloopig vastgestcld wordt de rekening van ontvangsten en uitgaven over 1920; de commissie belast geweest met het nazien der rekening (de heeren J. Wellenberg en T. C. Horstman) verklaarden geen op of aanmerkingen te hebben. De begrooting voor 1921 wordt gewjjzigd zooals door Burgemeester en Wethouders wordt voorgesteld. Tevens zal op dezen dienst worden voldaan een bedrag van f 8164.90, dat op den dienst 1920 had moeten worden betaald, doch bij de sluiting van dien dienst- nog niet was voldaan. Van Gedeputeerde Staten werd t.erug ontvangen dein de vorige vergadering vastge-Meide verordening op de maximum-snelheid van motorrijtuigen, met de opmerkingen dat hun College het niet wenschelijk acht, dat in de algemcene politieverordening bepalingen worden opgenomen betreffende het verkeer met motorrijtuigen en rijwielen, omdat de beteekenis van bebouwde kom in het overige deel der algemcene politieverordening anders is dan inde bepalingen omtrent het verkeer. Aan deze opmerking wordt tegemoet gekomen en het verkeer met motorrijtuigen en rijwielen geregeld in eene afzonderlijke motor- en rijwielverordening. De begrooting over 1922 wordt den raad aangeboden. Vaststelling eener verordening op het vervolgonderwijs wordt aangehouden, om nog eenige inlichtingen te kunnen inwinnen. —Eveneens werd aangehouden de verordening op de heffing van schoolgeld voor het ontvangen .van gewoon lager onderwijs en vervolg‘ onderwijs. Bij raadsbesluit .van 30 Mei jl. werd het percentage van heffing:, voor de inkomstenbelasting' vastgestcld op gjVeiic percentage den Minister aanvankelijk te hoog voorkomt. Naar aanleiding daarvan verzochten Gedeputeerde Graten van Burgemeester en Wethouders o. m. opgave of nog andere belastingen dan de inkomstenbelasting tot een hooger peil kunnen worden opgevoerd en dat h. i. tot heffing van nieuwe belastingen niet kan worden overgegaan, omdat deze belastingen,, o. a. straatbelasting of dividend- en tantièmebelasting niet noemenswaard zou öpbrengch. • • .. Toen even voel de raad bet percentage van 8 vaststélde, wist bij-niet dat ten bate van het dienstjaar 1921 zon komen een belastingopbrengst van 16 maanden (4 maanden hoofd, omslag en plaatselijke inkomstenbelasting van 1 Mei’ 1921 tot 1 Mei 1922) weshalve het percentage thans kan worden vastgesteld op 5:7» Voor het jaar 1921 werd dit percentage dan ook vastgestéld op 5.7. Met ingang van 1 Jan. 1922 moet in zijn geheel aftreden de commissie tot wering van schoolverzuim. De aftredende leden, de heeren A. van Sonsbeeck, G. J. Roebersen, A. J. Rengermk en J. Hartholt, worden herbenoemd, terwijl in dé plaats van den heer J. A. van der Schaaf, vertrokken, werd benoemd de beer J. R. Maas, hoofd der R. K. school tc dorp Heino. Tot leden der commissie van toezicht op het lager onderwijs worden benoemde de heeren T. K. Horstman en E. A. Kamphof, raadsleden, de heer A. van Sonsbeeck, burgemeester en de heeren G. J. Roebersen, hoofd der openbare school en A. J, Rengerink, hoofd der R. K. school te Lierderholthuis. Besloten werd de woning van het hoofd der school als ambtswoning op te heffen en haar te verhuren (ook aan het Hoofd der school) . voor f 250, . Het personeel belast geweest met het herhalingsonderwijs (de heer G. J. Roebersen, hoofd der openbare lagere school en mej. M. Wind, onderwijzeres) wordt eervol ontslagen en thans aangewezen tot het geven van openbaar vervolgonderwijs. Vastgesteld wordt een suppletoire ligger der wegen. Bij het raadsbesluit van 24 Febr. jl. werd het bedrag voor noodzakelijk levensonderhoud, bedoeld in art. 243d der gemeentewet bepaald op f 450, vernieerderd met f 50 voor ieder kind of pleegkind beneden 18 jaren; bij raadsbesluit van 29 Sept. werd dit gewijzigd in respectievelijk f 500 en f 100, terwijl inde vergadering van heden, op voorstel van den heer J. Wellenberg, werd bepaald dat de aftrek van f 100 zal gelden voor kinderen of pleegkinderen tot 16 jaar. De Voorzitter sluit hierna de vergadering. --- HET VERLANGLIJSTJE. 't Was een koude Novemberavond. Een felle Oostenwind joeg’ over de kleine provinciestad en onafgebroken kletterde de hag-el uit de zware wolken naar omlaag. Mijnheer en mevrouw Pieters hadden maling aan het slechte weer. Gezeten in hun weelderig ingerichte, centraal-verwarmde villa, genoten ze van de behagelijke temperatuur in hun comfortabele huiskamer en van de heete grog, die in kristallen tumblers voor hen stond te dampen. „Janus, vent, we zitten hier maar wat fijn. Hoor ’t eens stormen”, zei mevrouw Pieters, die bezig was met breiwerk. Haar bolrond gelaat was hoog rood gekleurd en haar goedige oogen glinsterden van genot. Haar man keek van zijn krant op: „Zeg dat wel, Mie. We benne best af. La maar waaien.” Even als zijn vrouw zag hij er welgedaan uit en zijn grof, ordinair gezicht glunderde van genoegen. Mijnheer en mevrouw Pieters waren 0.- W.ers. Hij was er trotsch op en . genoot van zijn grootheid, maar zij kon niet goed wennen aan al die deftigheid en had vaak heimwee naar hun vroegere woonwagen en nomaden-leven. Want tot den oorlog uitbrak, waren Janus en Mie, zooals ze toen algemeen genoemd werden, de gelukkige eigenaars geweest vaneen stoom-caroussel en reisden er mee de kermissen af. Immers, het was een goudwinning geweest en in 1912 had Janus gezegd: „Mie, we bénne meer dan binnen. We hebben een vette drie ton op de Bank staan. We mosten de caroussel aan kant doen en een villa koopen, wat jij?” Maar Mie had tegengesputterd : „Tjasses, Janus, wat motten wij op ’n villa doen ? ’t Is wat jöppe in onze woonwagen. Niks te doen, vent, we benne veel te jong om te gaan rentenieren.” En Mie regeerde haar Janus, dus hadden ze het oude leventje nog twee jaar voortgezet en was hun kapitaal op dè Bank aanzienlijk vermeerderd. Toen brak de oorlog uit. Nog eenige maanden hie’den ze ’t vol, maar toen was Mie zenuwachtig geworden, ze verlangde naar rust en had Janus zijn zin gekregen. Ze kochten een mooie villa inde buitenwijken vaneen : provinciestadje en lieten nu. zooals Janus het noemde, „de centen rollen”. Ze hadden een dochtertje, Kaatje, dat nu zestien jaar was. Om haar een „rijkeluisopvoeding” te geven, hadden ze haar toen ze twaalf jaar was op een deftig pensionaat gedaan en sinds werd ze Kitty genoemd. Eenige dagen geleden had Mie, die zelf niet schrijven kon, haar man een brief gedicteerd, waarin *ze Kitty vroegen zoo spoedig mogélijk haar verlanglijstje voor Sint Nicolaas te zenden, Het antwoord kwam op den avond, toen ze van hun warme grog zaten te genieten. Toen de meid binnen kwam en Janus eert brief bracht, riep Mie : „Zeker van Kitty, hé vent ?" „’t Zal wel, ’t (NADRUK VERBODEN) is fijn spul, ie ruikt rijk”, antwoordde Janus. Hij scheurde het rosé couvert open, nam het geparfumeerde velletje er uit en las hardop. „Lieve Papa en Mama. „Hierbij zend ik U, in alle haast mijn verlanglijstje. Ik heb ’t reuzendruk met mijn studies en moet kort zijn, maar na Sint Nicolaas krijgt u een langen brief. Hartelijk omhelst door Uw liefhebbend dochtertje Kitty.” „Alla, vent, lees ’t lijstje voor,” drong Mie aan. En Janus begon : „Een manicure”, Verbaasd keek hij zijn vrouw aan. „Wijf, wat ’s dat voor spul ?" „Ik mag gebritst worden als ik ’t weet, vent lees maar door”. „Een groote doos fijne bonbons”. „Die zal ze hebben, de mooiste en duurste die we vinden kunnen. Mie.” „Lees dan toch door, Janus,” En hij las : „Miiles fleurs van Houbigan”. Hij sprak ’t Hollandsch uit en trok radeloos de schouders op: „Wat mot dat nou, Mie?” „Vent ik snap er geen snars van, ’t lijkt wel Chinees, wat meer?” En Janus las: „Het bekend panopticum van Henri ’t Sas”. Verstomd van verbazing staarden ze elkaar aan. Toen kwam Mie los : „Is ze nou van Lotje getikt, een levend Panopticum. Wie heb er ooit van gehoord en wat mot ze ermee?” „Tja, ’t is mirakel gek, Mie. Op de kermissen heb ik nooit die Kenri ’t Sas met z’n panopticum gezien, wel Willemse, die stond vaak naast onze caroussel, maar dat benne wassen poppen, ’t Kind is niet wijs.” En hij las verder: „Witte glacé handschoenen ; een mooi tasch’e en vooral een close for ever van massief goud.” Even keken ze elkaar verstomd van verbazing aan, toen barstte Janus in daverend lachen uit. Maar Mie riep: „Tjasses, Janus, een massief gouden closet, voor even, wat ’n engert is die Kitty. „Alla vént, we motten ze dadelijk antwoorden, neem papier en inkt, ik zal ’t je wel voorzeggen , en Mie dicteerde ; „Beminde Kitty. Daar ik en vader uw brief en ’t lijstje ontvangen hebbe, schrijven we U als dat U nog een ander mot sture. Want ’n mannekuur en een levend panopticum k-nne we niet koopen en we weten niet wal mine flurs is. En dat U zich schamen most om een massief gouden closet, voor even, te vragen. Dat ’s ons te duur. Misschien heb de minister zoo’n ding wel, maar dan gebruikt ie ’t alle dagen. Als dat u ’t nou weet en wij benne Uw liefhebbende Vader en Moeder”. „Dat hè je dekselsch fijn gezegd, Mie.” hijgde Janus, die doodop was door de inspanning van ’t schijven. Mie knikte zelfvoldaan en scheurde het verlanglijstje in kleine stukjes. J. VAN MERLE. --- Wat onaantastbaar is en wat niet- Öp den R K Politieken landdag te 's-Herïogenbosch 'zUn vele groote waarheden te berde gebracht. Eender meest snijdende was er een van Felix pater Otten O. P. over het vrouwenkiesrecht. De houding der Katholieken daartegenover leidde z.i. tot deze les, dat men van iets niet te gauw een beginsel-kwestie moest maken. Inderdaad hebben velen onzer zich wel een weinig geblameerd met dat vrouwenkiesrecht: eerst mordicus er tegen en toen hals over kop er voor; eerst de vrouw te dom en weten wij veel en thans moeten en zullen ze kiezen en gekozen worden om het vaderland te redden. Het is natuurlijk een gevolg van het ’dwaa' dom vasthouden aan oude meeningeii, steunen zij op niets, en alleen maar er aan vast te houden en om gelijk te hebben, die velen onzer zulke parten speelt nu en dan. Maar het groote ongeluk is, dat .wij erg hardleersch zijn op dat punt. Wij bedoelen dat van vasthouden en daardoor achter anderen aanklotseti. En er zijn nog zaken genoeg waarin wede geschiedenis, die met ’t vrouwenkiesrecht zich afspeelde nog eens zullen ontmoeten. Wij moesten wat meer tevreden zijn met ïde eeuwige onaantastbaarheid van ons H. C.loof en niet denken dat onze persoonlijke opmies in politiek of sociale beweging even onaantastbaar zijn. --- Raadsvergadering Enschede. Aan do gisteren (Maandagavond) gehouden raadszitting ging vooraf een lang durende geheime zitting. De mededeeling vaneen adres van den B. B. E. houdende hef dringend verzoek om ten spoedigste maatregelen te nemen tot work'VeiTuiniing on in het algemeen do bestrijding der werkloosheid, roerde een kwestie, waarvan de beteekenis zich steecls meer doét gevoelen. Geheel onvoorbereid was' men daartegenover- evenwel niet. Het werd door den lieer Tijhof gezegd en door wethouder Winkels. ■nadrukkelijk . herhaald. Was jnct meer Spoed gewerkt, een half ja ar" lang is er op aangedrongen, dan was men thans klaar ge-, weest met een plan tot Werkverschaffing. Bij den aankoop van perceeïen in cle Laareseh is dit toegezegd geworden. Zooals de Voorzitter evenwel opmerkt, heeft eene wijziging inde toegangswegen tot den Laareseh een geheel klaar zijn met het plan, opgehouden. Aan den directeur van gemeentewerken zijn inlussehen over het te werk stellen reeds nadere instructies gegeven, terwijl het plan spoedig inden Raad kan worden verwacht. Men zal zich evenwel bij do werkverschaffing niet alleen tot dat enkele 6 adsgedeelto behoeven te bepalen. Ook met de firma Blijdenstcijn en Co. kwam de gemeente tot overeenstemming omtrent de weg langs hare fabriek, Paralelweg. Hiervoor werd een erediet verleend van f 29500. Ook het besluit tot bestrating van den Pa.hmossingel en de I)r. Kosterstraat is een bijdrage inde scliaarschte van werk. De beer Herés geeft B. en W. in overweging eens stappen te doen, die leiden kunnen tor uitvoering van de bouwplannen van de vereen. „Ons Woonhuis”. Als het steeds zoo lang duurt, meent spr., komen we nooit klaar. De Voorzitter zegt er van zeer nabij van overtuigd te ztfn, flat er een tekort te aan woningen. Ook hü beschouwd het samenwonen van meerdere gezinnen verkeerd, om de moraliteit, om den vrede, om de kinderen, alles is er tegen. En daarom heeft hij persoonlijk dan ook gedaan wat mogelijk was, ook in den Haag om deze zaak te bespoedigen. Hel bedrag voor den woningbouw in 1921 toegestaan is echter reeds overschreden. Meerdere redenen te samen zijn oorzaak, dat aan deze plannen tot heden nog geen uitvoering kon worden gegeven. Besloten werd zich ineen adres, waarin zeker mede de besprekingen hieromtrent zullen ‘worden neorgelegd, tot do regeering te wenden. En nu, zegt de Voorzitter, met een blik naar de klok, ’t was bij tien uur, komen we aan onze agenda. Tot tijdelijk leeraar aan de H. B. S., afdeèling van het Lyceum, in natuur en scheikunde werd benoemd de heer Dr. Th. J. F. Mattaar, leeraar aan de Hoogere Textielschool alhier; tot onderwijzeres aan school C mej. G. G. Goorhuis, en tot hoofd der school voor vervolgonderwijs mej. M. van Haperen, beiden alhier. Tot leden van het bestuur van het gesticht voor oude mannen en vrouwen werden gekozen mej. Hendrinks-Blijdensteijn en de heer B. H. C. ten Cate. Om een ehaehet van protest te geven, omdat de beide laatst gekozenen wederom kwamen nit denzelfden kring, waaruit gewoonlijk deze verkiezing plaats vindt (niet arbeiders) werd door alle S. D. A. P.-ers blanco gestemd. Bij een volgende verkiezing zal hierin eenige wijziging worden gebracht. Aan B, en W. werd machtiging verleend, cm eone overeenkomst te treffen met het Kijk, over de storting, vandoor do gemeente toegezegde bijdrage a f G 60.000 inde kosten van den aanleg van het Twentho—Kijnkanaal, en de tijdstippen en wijze van stortingen. In aansluiting met ingewonnnen adviezen van den Directeur van den Keuringsdienst, én den Inspecteur der Volksgezondheid werd besloten afwijzend te beschikken op een adres van de Lonn. Melkinrichting en Zuivelfabriek over het openbaar maken dor uitslagen van het melkonderzoek: Besloten werd tot aankoop van gronden in den Laresch a f 1.50 per vk. M. De pluimveeclub voor Ensehedo en Lonnekcr kreeg eene subsidie van f 100, de Twentsekc Pluimveeclub f 50. ■ Het voorstol uit de vorige vergadering van B. en W. over bet herzien van do salarisregoling- van den seeretaris-penningrr»>ester van de Provisorie kwam thans ongewijzigd wederom ter tafel. Het ontlokte ampele discussie-;- de eerstvolgende begrooting fc.it hiervoor beter gelegenheid. Door aanneming van het voorstel werd het salaris bepaald op f 3000—f 3600. Het laatste punt der agenda was een verzoek’ van het béstuur der R. K. Vereeniging tot hulp inde. huishouding bij ziekte en zwakte der huisvrouw, om snbidie van de gemeente, met advies van B. en W. om in beginsel daartoe te . besluiten. .Wij dachten zöo: naast de subsi-" die aan het pluimvee, zou.men de. .gelegenheid, om subsidie te geven aan zpo’n echt niciischclijke zeker mét beide handen" ahm;rgpen, te meer,.waar aan de toekenning van dcZc subsidie voorwaarden, ook met ebt oog op mogelijke aanvragen van soortgelijke vereénigingen, zouden worden verbonden. Het late uur bood eigenlijk geen ’ gcHgenhéid tot een breede, spannende discussie. liet voorstel vond echter geen onverdeelde instemming en wij meenden te voelen den grond van meerdere bezwaren. Bij monde van don heer Bevers verklaart de S. D. A. P. zich in principe voor gemeente-verpleegsters. Ook komt hij cr tegen op, dat wanneer van R. K. zijde een voorstel wordt ingediend, dit, in tegenstcPhig met voorstellen van de S. D. A. P.-fractie meestal een gunstig prae-advies vindt. De heer Reijgcrs vestigt de aandacht op de vereen. Moederlijke Weldadigheid en meerdere vereenigingen, en betwijfelt of het wel noodig is, daaraan nog eene vereeniging toe te voegen. Mevr. Smit-de Zwart vraagt of deze vereen, zich uitsluitend bepaald tot de katholieken. Meerderen nog zeggen hierover bun moening. De heer Nijkamp zegt dat bij de vorige begrooting de mogelijkheid reeds in uitzicht is gesteld deze subsidie te verkrijgen. Deze vereen, wordt door veel contributie door de leden op de been gehouden en heeft tot grondslag de gedachte zich zelf helpen, door eigen kracht. Eene vereeniging, 3ïe geheel uit het leven is voortgekomen. Men wil aan deze vereeniging niet het cachet geven van weldadigheid, van armenzorg. Het doel is vooral om de arbeiders omhoog te heffen. Wat is er nu tegen, tot steun aan dit streven eenige subsidie toe te kennen. Er moet toch ruimte blijven .voor het particuliere initiatief. Op voorstel van den heer Winkels wordt besloten dit punt aan te houden tot de volgende vergadering. Door onderhandselien aankoop is de gemeente o. m. in het bezit gekomen van het bij de meesten welbekende perceel van de firma Zilverberg, hoek Kalenderstraat—Beukinkstraat voor de som van f 12.000. Ook werd besloten tot aankoop vaneen Duitsehe auto-motorspuit en ladder en een idem brandladder voor den prijs van ongeveer f 4200. --- OVERIJSEL KAMPEN, 30 Nov. De heer G. J. Wansink, hoofd der Wilhelmina-sehool, staat op de voordracht voor hoofd der chr. voor m. u. 1. o. te Lisse. Door de anti-rev. kiesvereeniging „Nederland en Oranje” zijnde volgende candidaten gesteld voor de a.s. verkiezing der Tweede Kamer: dr. E. J. Beu'mer, dr. J. G. Scheurer, J. Schouten, mr. V. 11. Rutgers, C. v.d. Voort v. Zijp, C. Smeenk, L. F. Duymaer van Twist, mr. J. A. de Wilde, E. H. de Monté Verloren, J. v.d. Molen, H. Colijn, mr. Th. Heemskerk, J. J. C. van Dijk, mr. J. S. de Vries, mr. v. Buch-Calkoen, G. Baars, Chr. v.d. Heuvel, mr. P. S. Gubrandy, mr. P. E. Briët en mr. H. y. d. Vegte. --- FEUILLETON. Het Mariakind. Roman van FRANZ VON SEEBURG. Vertaling van J. J. G. WAHLEN. 44. Heeft u haar al gezien? .ia, eei-.maal, xau verre. Het is eon klein, rond ding,-- reet. armoedige, kLoeren, zonder ei.„ige schoonheid, zonder geest .en. zónder Vt .CVOCdiiCitl. •»*’•• _ m die kon madame Eresnau tot gouvernante nemen? * Ki, dat -verwondert .mij niet,, zo mag Diode zijn, iemand te vinden, die de opvoeding van haren kleinen .sa an O,) ziek neemt. Ik v. /.e .er u, iulja man is zekér geduldig, maar als die ondeugende rakker vaneen Jerome ons kind was, ik geloof dat liij den jongen doodsloeg. Maar hoe is het mogelijk, dat in zulke respectabele familie het eenige kind wegens zou ruwheid en ongemanierde streken zoo e. piaatje van de stad kan worden? ’■ de appel valt niet ver van den boom; hij, de notaris nu, men weet immers wel bij hem hoe laat het is En zijn vrouw u* een totaal onbeschaafd, maar hoogst inge. celd 'schepsel, die niets kent dan de neus °°*j_ iu de lucht steken en zich prachtig op-B° 1 .K"11’ smakelooze avondpartijen geven, waai o men zich dcodelijk verveelt, en zich door de jonge heeren complimentjes laat zeggen. aar *ou ik niet eens een jong hondje ter opvoc mg toevertrouwen» veel minden een kind. Haar broedei, Henrl, schijnt toch schranderder te zijn» _ Och wat, hü is een windbuil en verzenmaker, verkwist zijn geld en loopt alle meisjes na. Henri bespeurde dat zijn zusterwas opge-staan om zich te verwijderen. Verschrikkelijk, verschrikkelijk! kermde de dame. Mag ik wraak nemen, Mathilde? vroeg Henri. Zooveel je wilt, antwoordde deze en wankelde de deur uit. Henri talmde nog eon oogeublik en trad toen, met het meest argelooze gezicht de portière van el, aar schuivend, in het helder verlichte vort-ek en inden kring der beminnenswaardige dames. Ware er een liom uit do _ lucht gevallen, zij zouden niet meer geschrokken zijn, dan nu liet geval was. U—u valt zoo plotseling uit de lucht, mijnheer Henri! – stamelde do vrouw van den ontvanger, dezelfde, die over de geheele familie zoo liefdeloos geoordeeld had. 0( toch niet, lachte Henri, ik jvas bij para kwam zóoeven hier aan en trad door het 'boudoir mijner zuster hier binnen. Dat noemt men toch niet uit den lucht komen vallen. Zeer juist, ik bedoelde dan ook,uwe aangename verschijning kwam zoo onverwacht. Dat is een bijzondere eigenschap van windbuilen en verzenmakers, die slechts hun geld verkwisten en de meisjes naloopen. Doch verschoon mij, ik wil mijno zuster opzoeken die niets kan dan den neus hoog inde lucht steken en smakelooze avondpartijtjes geven en vervolgena mijn zwager begroeten, bij wien men wel weet hoe laat het is. Jeromo, dien mijnheer uw man zou willen doodslaan, zal wel reeds te bed zijn, evenals het kleine ding zonder geest en wellevendheid, de nieuwe gouvernante. Mevrouw, ik heb de eer .u te groeten! De dame stond ditmaal werkelijk op ’t punt een heusche bezwijming te krijgen. Henri had dus ales gehoord, het tooneel. zou algemeen bekend worden, elk fatsoenlijk huis zou zich voor haar sluiten. Zij bespiedde -de gezichten dor andere dames en vat las zij daarop? Niets dan spot en verachting. Het spüt mij getuige uwer vernedering to zijn gev, eest, zei de eeno, Mevrouw gaat trouwens te meedoogenloos met hare medemensehen om, was een andere van meening. En er valt toch zooveel haar eigen deur to vegen, voegde ’n derde erbij, vooral wat de jonge heeren betreft. —: Ik ga paar do no.arisvrouw, om haar te zeggen, hoe diep ik deze uitlatingen van mevrouw des ontvangers verafschuw en minacht. ... ' i En ik sluit mij bij u aan —ik ook ik ook! Daar stond die lieve goede mevrouw dan geheel alleen, kna: se-andde en mompelde Voor zich Uit:' O, die laaghartige schepsels! Eerst ontlokken zij iemand de waarheid en heeft men die gezegd, dan keeten ze je den rug toe en trekken den neus op! Zij snelde de kamer uit naar de garderobe en na eenige oogenblikken reed een rijtuig van het huis weg. Henri lachte inwendig over den panischen schrik, dien hij aan den ontvangersvrouw veroorzaakt had, en kwam van zaal tot zaal gaande bij een hoogst deftige groep. In het midden zat als een bedrijvige klokhen, de dikke, roodwangige, scheelziende vrouw van den heer Garton, voorheen leverancier van ’t leger, en daarna welgedane bezitter vaneen natuurlijk ten koste der arme soldaten zoo eerlijk verworven millioenen. Om de pronkende madame waren vergaderd bare drie doehters, welke nu juist niet uitblonken door hare schoonheden. Nauwelijks had madame Garton Henri in ’t oog gekregen, toen zij hem met de lieflijkste tonen harer kropstem begroette. O ondeugende schalksehe guit, wat fladdert gij rond en snoept overal, maar mijne drie bloempjes wilt gij niet zien.’ Verschoon mij, gaf Henri ten antwoord, ik ben gelijk een bü, die liever snoept inde weiden, dan inde . broeikassen. Nu bezie dan eens mijne veldbloemen. S.cherts ter zijde, mijnheer Henri, het is doodjammer dat een man zooals gij, niet lang een eigen haard heeft gesticht. Knap züt ge, welgesteld, geestig, beminnelijk; niet waar, kinderen, mijnheer Henri zou een vrouw recht gelukkig kunnen maken? Ja, mama! riepen in koor de drie dochters. ' ' U verplettert mij onder uw lof, hernam Henri en maakte een diepe buiging, om zijn lachen te verbergen. Ik vlei niet, heusch niet, verzekerde madamo Klokhen, mijne dochters dwepen met u, niet waar kindertjes? Ja, mama! Denk eens, mijnheer Henri, Doedoe heeft alle werken van Voltaire gelezen en begint nu een roman voor een modejournaal te schrijven; Ciei springt, danst en klautert als een gems en mijn teêre Mimi is zoo onuitsprekelijk zachtaardig! Hé, Mimi? Ja, mama! Henri bevond zich in groote verlegenheid; hij moest het uitschateren of de lieve mama de waarheid zeggen. Hij koos het laatste. Madame, sprak hij op ernstigen toon, ik leefde tot dusverre vrij, als een vogel ln de lucht Aan de huwelijkskluisters dacht ik eerst dan, wanneer opdringende moeders mij daaraan herinnerden. Zulks geschiedde, helaas nooit met geestdrift. Ik bewonder mejuffrouwen uwe dochters, maar ik durf mijn blikken niet tot haar verheffen; geloof mij, ik kan ook bedeesd zijn. Dames, ik heb de eer u te groeten! Mama, zuchtte Mimi, hij wou niet toehappen, dat is vervelend. Laten wij naar het buffet gaan, ik heb honger! Mijne arme kinderen neemt niemand en ze hebben toch geld, zuchtte de goede mama. Er schijnt in deze lokalen een eigenaardig ongelukkig gesternte mij te vervolgen, zeide Henri in zich zelven en zocht de speelkamer op. Daar hoopte hij ten minste uitsluitend mannen aan te treffen en vau huwelijksopdringerjj verschoond te zijn. Hij bedroog zich niet; hij vond daar, behalve zijn zwager slechts een afgeleefden, broodmageren baron en een bankier, die een des te grooter gewicht bezat. Het spel scheen geëindigd, want de kaarten lagen cp een hoop geworpen en de baron stak juist een rol geld in zijn beurs. Kijk, waarde Fresnau, dat is sedert een half jaar de eerste maal, dat ik weer win. En ik speelde toch eiken dag sinds volle veertig jaren. Ah, daar komt Henri! Wilt gij mij niet jonge auteur, met uw raad bijstaan. Weet u, ik ben van plan, mijn lotgevallen als speler te be-chrijven. De stof is hoogst vermakelijk: twintig hebben zich aan de speeltafel doodgeschoten, drie zich verdronken, een zich opgehangen, zeven vermoordden in wanhoop den houder der bank; drie dozijn weken heimelijk naar Amerika en lieten hunne gezinnen in onbeschrijfelijke ellende achter, anderen bestalen hun eigen ouders en eindigden hun leven op de galeien; kortom, ik zeg u, dat niets zulk een prachtige afwisseling in ’t leven verschaft, dan het spel; vandaag rijk; morgen arm, vandaag aan de fijnste tafel, morgen ia de minste kroeg eener voorstad. (Wordt vervolgd.) ---