Voor de Katholieke Jeugd Mary en de drie zware kronen. HET KONINGINNETJE VAN ZEVEN DAGEN. door mabel MURPHY. Toen Mary Stuart, koningin van Schots land, nog maar s“,veu dagen oud was, boog een hoveling diep voor haar wieg en zeide: „De koning is dood! Lang leve de koningin.” Een week later kwam de regent bij de moeder van de kleine koningin, en zeide: „Beloof mij dat Mary mijn zeven-jarige toon zal trouwen!” Maar Hendrik de Achtste van Engeland -»iad reeds afgezanten gestuurd om de hand van, Mary te vragen voor zijn vijfjarige zoon Edward, de erfgenaam van de Engelse troon. Bij dit verzoek voegde hij er nog aan, toe,: „Koningin Mary moet met mijn hovelingen mee naar Engeland komen om daar opgevoed te worden.” Toen Mary’s moeder aarzelde om haar baby mee te' geven, dreigden, de hovelingen haar met de woorden: „Wanneer Koningin Mary niet met ons naar Engeland zal terugkeren, zal Koning Hendrik de oorlog verklaren aan haar koninkrijk.” Mary’s moeder hoefde geen antwoord te geven op deze wrede boodschap. De Schotse Adel, die toen zitting had in het parlement, gaven het antwoord. Dat luidde Bis volgt: „Mary, Koningin van Schotland,, blijftin haar vaderland.” En om Mary te beschermen tegen Hendrik de Achtste, werd Mary gekroond toen zij pas negen maanden oud was. Een Kardinaal hield de zware kroon boven haar kleine, goudgelokte hoof dj e. Een beroemd edelman nam haar kleine handje en legde de garnalen vingertjes om de scepter, die Versierd was met juwelen. En een andere edelman legde liet grote zwaard om haar kleine lichaampje. Het was het zwaard, dat M-Ie Schotse koningen hadden gedragen in tijd van oorlog. Toen. dit gebeurd was, begonnen dé mensen inde kloosterkerk te roepen en te schreeuwen, de trompetten speelden fanfares, ook het grote orgel speelde en de kleine koningin huilde cn blerde alsof haar hartje WOU ix«ken! Ifbning Hendrik, die zeer vertoornd was, gluurde zijn troepen naar Schotland. Kastelen, kloosters en kerken vielen ten prooi aan, de vernielzucht der Engelse soldaten, en eindelijk, na vele jaren van strijd, naderden de Engelsen het kasteel Stirling, waar de kléine koningin woonde. Om haar voor de gevaren te beschermen werd de kleine Mary naar Frankrijk gebracht. Zij ging met liaar moeder, en haar vriendinnetjes,, die met haar opgevoed werden de vier Mary’s: Mary Beaton, Mary Seton, Mary Fleming en Mary Livingstone. De kleine Mary was zo lief en zo mooi, dat de Franse koning Hendrik de Twede zeide: „Zij zal .mijn zoon huwen en zowel koningin van Frankrijk als koningin van Schotland zijn.” De kleine Dauphin zo werden de Franse kroonprinsen genoemd was een jaar jonger dan Mary. Het was een bleek, verlegen ventje. Maar 4e: kleine Schotse koningin hield direct van hem. De twee kinderen speelden samen en leerden samen. Mary leerde veel mateteelijker dan Frans, zo heette de Franse kroonprins. Zij leerde niet alleen Frans spreken, maai’ ook Spaans en Italiaans. Verder had zij zanglessen , danslessen, zij naaide cn breide. Zij leerde ook Latijn en inde Nationale Bibliotheek in Parijs is het kleine-rood-ingebonden boekje, waarin zij haar Latijnse thema’s schreef. Mary was nog maar zestien jaar oud, toen zij met Frans trouwde. Hendrik de Twede hield zo veel van zijn zoon en zijn schoondochter, dat hij de prachtigste feesten gaf, die er ooit in Parijs gegeven zijn. Mary’s kroon was zo zwaar dat zij hem niet op het hoofd kon houden. En op het grote feest dat volgde op de trouwplechtigheid, stond er een edele ridder aan .weerszijden van de jonge bruid, die de kroon boven haar hoofd hielden. Na de dood van de Engelse koningin, riep Hendrik de Twede en dit was heel dwaas van hem Mary uit tot koningin van Engeland. Deze kroon heeft zij echter nooit gedragen. Maar, binnen een jaar, stierf Hendrik de Twede dooreen ongeval, en zo werden Frans en Mary koning en koningin van Frankrijk. Op haar kléine hoofdje wogen de twee kronen van Frankrijk en Engeland zwaarder dan de kroon van Schotland In haar jeugd liad gedaan. Tenslotte, ten gevolge van deze drie kronen, kwam Mary aan liet einde van haar leven. --- OPLOSSING domino-lo verspel van de vorige week. --- Tien geboden voor Boekenvrienden. HOE MOET JE BOEKEN BEHANDELEN? Een boek moet een vriend voor je zijn ja, zelfs een schoolboek. En een vriend mag toch wel van je* verlangen, dat je hem een beetje vriendelijk behandelt en goed voor hem bent! Vooral wanneer hij zich zo weinig kan verroeren als een hoek. Als je je boek dus netjes wilt houden en lang „vriendje” met hem wil zijn, dan lieb ik hier tien geboden voor je, die je goed moet trachten in achtte nemen: 1. Leg het boek nooit opengeslagen en met de rug naar boven weg. De gelijmde rug breekt, het boek verliest zijn vorm cn de bladen vallen er uit. 2. Ezelsoren zijn nu niet bepaald mooi. Wanneer je het hoek gauw moet wegleggen, en toch wil weten waar je gebleven bent, zodat je het dc volgende keer makkelijk kunt vinden, leg er dan een stukje krantenpapier of zrtfs maar een draadje tussen. 8. Een boek moet je niet gebruiken als een bergplaats voor foto’s en brieven. Daardoor wordt het bandje maar uit elkaar gedrukt en het breekt dan! 4. Dat je onder het lezen geen boterhammen moet eten, behoefde ik eigenlijk niet te zeggen. Heb je echter tegen deze regel gezondigd, en moet het boek daarvoor boeten, doordat het met vetvlekken ontsierd is, dan kun je die weg krijgen door wat magnesium op de plek te strooien, het er dan weer af te vegen en vervolgens met een heet strijkijzer er over te strijken, terwijl je vloeipapier legt aan weerszijden van de beschadigde bladzij. 5. Als je over het gelezene opmerkingen wilt maken, schrijf die er dan niet naast, maar neem een blad papier, dat even groot is als de bladzijden, schrijf je eigen wijsheden er op, en leg het blad in je boek. 6. Is het boek nieuw en zo stevig gebonden dat de bladzijden telkens weer terugslaan vaar dan niet ongeduldig uit en strijk niet driftig over de open bladzijden, want dan krijg je van die lelijke vouwen. Hot is veel en veel beter om het open boek rechts en links in je handen te nemen, en dan maar niet te wild'! uit ' elkaar te buigen, maar niet. met rukken jen stoten alsjeblieft. 7. Wanneer je een boek uit de boekenkast wilt nemen, dat stevig vastgeklemd zit tussen andere boeken, dan moet je het niet boven aan de rugzijde grijpen en het [proberen eruit, te wurmen, want dan heb je veel kans dat je de rug uit elkaar trekt, en dat zou natuurlijk reuze jammer zijn. Het is veel makkelijker en beter om de boeken, die rechts en links staan van het boek, dat je wilt meer naar achteren te duwen, zodat het middelste boek makkelijk te grijpen en er uitte trekken is. 8» Boeken moet je nooit, inde zon laten liggen, want dan trekt de band krom, en dan kun je het nooit meer goed krijgen. .!). Alle mogelijke warmte is schadelijk voor boeken ,want het papier wordt bros, en de band trekt krom, en dat is geen gezicht. 10. Wanneer je boeken draagt, leg hen dan afwisselend, zoals je op het plaatje kunt zien, de rug en de voorste snee op elkaar. De rugzijde vaneen boek is namelijk altijd een beetje dikker en steviger, en de snee juist dunner en geeft meer mee. Doordat je de rug boven de voorste snee legt, blijven ze netjes op elkaar liggen, en anders zouden ze naar één kant afglijden. --- Een geduldspelletje voor dierenkenners. DE DIERENTUIN is w de wab Negen dieren zijn hopeloos in (}(. waj. Pat komt omdat ze doormidden Zjju g0 sneden, en nu zijn. die stukjes d>or elkaar geraakt. Nike leukt Je had de directeur en de oppassers eens moeten zien. Ze waren helemaal ongelukkig, want ze konden er niet uit wijs. Nu, liet was ook moeilijk hoor, en door liun zenuwachtigheid konden ze de dieren niet in elkaar zettem Jullie moeten hen nu maar eens helpen, want anders loopt de boel mis. Het is het beste wanneer jullie dit stuk papier met de restjes der armzaligen voorzichtig op dun karton plakt en ieder stuk dan, wanneer het droog is, uitknipt. Probeer liet maar eens. --- De Zeilfiets. EEN KNUST WERKJE VOOR TWEE. Er zijn handige lui, die uit de verschillende dingen die je vindt op autokerkhoven, een nieuwe auto Louwen. En waarom zouden die handige lui, die er stellig wel onder jullie zijn, niet een zeilfiets uit oude fietsen maken? Twee,, soms wel meer personen kunnen „vervoerd” worden, waai neer er maar genoeg wind is. Bovendien kun je er aardig, vlug mee rijden en je hebt .pi plezier. --- Hoe ontstaat een landkaart ? Luchtfoto’s van ontoegankelijke gebieden. door H. M. L, Gerkendts. Reeds vroeg hebben de mensen getracht om de weg duidelijk te maken door allerlei aanwijzingen aan te brengen, of door de wegen te tekenen op papier en toen er nog geen papier was, op de grond. liet is echter een lange weg van de techniek der oude Egyptenaren tot de methoden, dié men tegenwoordig gebruikt. De oudste landkaartentekenaar, voor zover die ons bekend is, was Anaximander van Milet, en zijn landkaart uit de zesde eeuw na Christus geeft ons een eigenaardig beeld | van hoe de wereld er toen moet hebben uitgezien altijd volgens ■ Anaximander! j Een cirkelvormige aarde, omgeveu door i oceaan, Delphi in het midden. Ais materiaal voor de kaarten gebruikte men steen jof erts. Pas inde zeventiende eeuw probeerde men de- afgeplatte bolvorm der aarde alle recht te doen wedervaren, maarde metingen zijn even willekeurig als onnauwkeurig aangegeven. Wanneer men de werkelijke verhouding van berg en dal. niet goed vond, verbeterde men dikwijls ide waarheid, en werd er een uit kunstzinnig oogpunt prachtige- kaart gegraveerd. Toen de wetenschap langzamerhand hoe langer hoe meer vorderingen maakte bleken allerlei dingen die men tot die tijd voor waar gehouden had, niet te bestaan of m ieder geval onjuist te zijn, en toen veranderde ook meteen de methode van kaarten-tekenen. Inde laatste vijfentwin! tig jaren van de achttiende eeuw had een algehele verandering plaats. Aan de ene kant werdén volgens het voorbeeld van Frankrijk alle- landen gemeten en opgenomen, en aan de andere kant waren daar de wetenschappelijke ontdekkingsreizen buiten Europa, waardoor veel land bekend werd. Engeland heeft, zich bijzonder verdienstelijk gemaakt wat betreft de zeekaarten, en doet dat trouwens nog door voortdurende metingen. Een grote opgave betekent nu nog het meten- der narde. Want het klinkt heel onwaarschijnlijk, maar toch is het waar er is nog maar 30 pet. van do aardoppervlakte gemeten. Wel wordt het meten oneindig makkelijker gemaakt door de moderne middelen die de meters ten dienste staan. Het gebied hoeft niet moeizaam doorkruist te worden men doet dat tegenwoordig met een vliegmachine, dat gaat vlugger, gemakkelijker en nauwkeuriger. Dein vogelvlucht gemaakte foto’s geven een natuur-getrouw beeld van het landschap. Er zijn op deze manier opnamen gemaakt van vele gebieden, die ontoegankelijk, en daardoor bijna onbekend waren. Het vermenigvuldigen der luchtopnamen geschiedt door fotolithografie (lithografie is steendruk) of op andere, manieren die makkelijker en goedkoper zijn. --- Mevrouw Jansen: „En, Mevrouw Jansen: „En, houdt u zich aan het strenge dieet, dat de dokter u voorgeschreven heeft, mijnheer Muller?” Mijnheer Muller: „Ja, kunt u net denken, mevrouw Jansen! Dacht * dat ik verhongeren wil, enkel en alleen om ’n paar dagen langer te leven?” ---