voor de Katholieke Jeugd Zeilvliegen bij „De Reus” door Kees Ruiten. De twaalfjarige Kees Ruiten stuurde ons deze bijdragen; hij maakte er ook de illustratie’s bij. We dachten dat jullie het wel leuk zouden vinden om eens iets van 1e zeilvliegerij te horen. ïet was zulk fijn weer, dat ik nog niets geen zin had om naar huis te gaan toen ik op een Dinsdagmiddag om vier uur uit school kwam. Mijn vrind Fredd'y moest naar huis; hij had pianoles! Maar Gerrit-Jan dat is mijn beste vriend, en zijn broer Henky, die pas elf is, wilden wel met mij de duinen in, want dat was mijn plan zie e We doen dat vaak – de duinen ingaan bedoel ik. Het is er fijn, vooral wanneer het mooi weer is; nou, en dat was het die Dinsdagmiddag ook, reken maar van vesü We waren goed én wei op weg, toen Henky opeens zei: ,yZeg!” zei die, „Lui, laten we naar het zeilvliegen gaan kijken. Ze zijn bij de Reus – dat is de naam die wij een reus vaneen duin gegeven hebben – bezig; dat vertelde de Bezum, weet je wel Ger?" knikte dat is toch zo’n rare sladood zegt haast nooit iets! „Goed, dan gaan we daar naar toe”, zei We gingen toen in Noord-Oostelijke richting; het was een hele klim! Maar eindeij kwamen we toch waar we wezen moesten. Inde verte zagen we het zeil- al staan, en een heleboel kleine meisjes stonden er omheen. Het laatste stuk renden we, want het zag eruit, of ’t vliegtuig wel gauw zou starten, en daar moesten we bij zijn! Het bleek een vliegtuig met een „stroomlijn te zijn. De „kist", waarin de vlieger *it, is zo nauw mogelijk gebouwd. Dat vertelde Henky me, toen we het vliegtuig stonden te bekijken; die wijsheid had hij natuurlijk van de Bezem, die naast hem Woont. „Je moet leren hoe je in het vliegtuig moet stijgen”, braniede Henky door. ïk deed maar net alsof ik het allang wist. Het vliegtuig helde naar één kant, en wachtte tot het kleine auto’tje kwam met de kabel, waaraan het vliegtuig vastgemaakt moest worden. mdelijk kon er gestart worden. Een ’ j6U de maclline raakt los van de •’ 6n St^st en hoger. Plotseda gehuil en gePicP in et© lucht. Dat is rip .. , dor, Vorv.* s ae die naar beneden komt vallen. „Kom nou mee naar de sleepwagen'” roept Henky. Voor deze keer zal ik maar doen wat hij zegt! k Het duurt weer een hoi» , .. hii de siron,,., ,n llele t]ld voordat we hij de sleepwagen komen. Ik werk me in het zweet!! De sleepwagen is een auto waarvan het achterste gedeelte hoger sta U Aan het rechter wiel is een trommel be vestigd, waaromheen de kabel gewikkeld ,s. Op een vlaggeteken wordt de motor n beweging gezet. Sneller en sneller draad het wiel met de trommel, terwijl het vlies tuig hoger en hoger getrokken wordt Oh een bepaalde hoogte maakt de vlieger de kabel van het vliegtuig los, en laat het vallen. Ik had graag nog een beetje meer willen zien, maar Ger moest en zou naar huis Niet dat hij het óók niet reuze interessant vond, maar hij had zijn moeder beloofd op tijd thuis te zullen zijn. En als hij iets beloofd heeft, dan houdt hij zich daar ook aan, het koste wat het wil. Soms begrijp ik wel waarom Mams Ger zo’n goeie vrind voor mij vindt...! I>e volgende middag hadden we natuurlijk vrij ~ Woensdag. Ger belde me op, dat hij niet kon ’s middags. We wilden namelijk wéér naar de Reus. Dat hadden we ’s morgens op school afgesproken. „Waarom nou niet Ger? Ik heb geen zik om alleen te gaan”, zei ik boos, want ik- vond het een echt gemene streek „Nee, ik kan niet,” zei Ger alleen. „Maar Henk kan toch.” „Hè-ènk! Bèje belazerd!” riep ik nijdig. „Hé Cornelis, wat zijn dat voor woorden?” riep Mams, die de tafel aan het afdekken was. „Nou ja, die vrouwen vindon zulke woorden ook zo gauw èrg...! Dus ging ik in mijn eendje. Toen ik bij de Reus aankwam, was Henky daar natuurlijk mèt de Bezem, die student is en zelf vliegt. Het is een lange, magere jongen, en daarom wordt hij in ons dorp altijd de Bezem genoemd. Henky deed net of hij mij niet zag, de gek. Ik hoop, dat hij dit leest. Hij had natuurlijk wel gesnapt dat ik hem niet mee wou hebben. Toen ik aankwam, was het vliegtuig net geland. Ik hielp mee om het op een tweewielig wagentje te laden en naar de startplaats te brengen. Alles is net als gistéren, alleen weigert het kleine auto’tje. Dus is men op mensenkracht aangewezen. Nu, ik vind het wat fijn om te mogen helpen. Daar gaat-ie weer de lucht in! Het is net een vliegende draak! Een fijn gezicht. De hele middag blijf ik helpen. Henky natuurlijk ook. Ach, hij is toch eigenlijk wel aardig. Met de Bezem en Henky ging ik naar huis. Het was een fijne middag geweest! --- WE MAKEN EEN BOEMERANG. Hiervoor kopen we een dik stuk hout bij den meubelmaker. Door het inde stoom te houden, wordt het hout week, zodat we de vorm kunnen veranderen. Kijk maar weer naar de afbeeldingen! De vorm moet zó blijven, en dia kun je ook zo houden door twee staafjes aan weerskanten te spijkeren. Wanneer het hout helemaal droog is, neem je die staafjes weg en zaagt het hout zoals het te zien is op figuur 2, in gelijkmatige stukken. De zijkanten moeten vervolgens afgerond worden, zodat het niet onaangenaam is om de boemerang vast te houden. Speel er alleen mee in open veld, zodat je niemand raken kunt! De boemerang is uiterst gevaarlijk, denk daar goed aan! --- ALLERLEI KNUTSELWERKJES. EEN PORTEFEUILLE. Toen ik nog naar school ging, was het in mijn tas altijd een beste-bende. Heus waar, alle schriften — waar het blauwe kaft allang vanaf, of in ieder geval gescheurd was — lagen altijd door elkaar; wanneer ik een geschiedenisschrift nodig had, haalde ik eerst alle schriften die ik bezat, er uit, tot ik eindelijk tenslotte het schrift, waar op het geschonden etiquet met hanepoten geschreven stond: Geschiedenis, had. Zo ging het altijd. Een grotere slordevos dan ik bestond er niet. Eindelijk kreeg mijn moeder, die overigens erg geduldig was, genoeg van de rommel, die niet alleen in mijn tas, maar ook op mijn kamer heerste. En op Sinterklaas kreeg ik een portefeuille, waarin ik mijn paperassen moest opbergen, zoals er in het vers stond. Ik geloof dat mijn moeder blijer met het cadeau was dan ik Maar omdat ik veel van mijn moeder hield, en haar tenslotte ook wel eens een pleziertje wilde doen gul werd zij daar niet mee bedeeld, de stakker! besloot ik om mijn schriften en brieven netjes op te bergen. Maar aan één zo’n portefeuille had ik niet genoeg. In ieder geval had ik er één nodig voor mijn schriften en één voor mijn brieven. Ik kreeg er altijd veel, want ik had veel vriendjes inde verschillende steden, die net zo dol op brieven schrijven en krijgen waren als ik was en trouwens nóg ben! Mijn moeder had een vriendin, die dikwijls bij ons kwam, en die werkelijk reuze handig was. Er was haast niets, dat zij niet zélf maakte. En nétjes!... Daar was het eind van weg! Nou, ik vertelde haar toevallig eens van de portefeuille-misère, en toen zei ze: „Maar broer, waarom maak je dan zélf geen portefeuille?” Moeder vond dit blijkbaar een goed idee, want ze knikte een paar maal * met haar hoofd, maar ik lachte en zei: „Maar tante Em nou kent u me toch al twintig jaar (ik was dertien toen) en weet u nou nog niet dat ik geen handenarbeid kan?” „Nu, dan wordt het hoog tijd dat je dat eens leert. Bovendien noem ik een portefeuille maken geen handenarbeid; dat is een veel te weids woord!” „Ook al goed”, bromde ik, „maar ik kan tóch geen portefeuille maken.” „Hoe wéét je dat? Heb je het ooit geprobeerd?” Tante Em is net zo vlug met haar tong als met haar handen! „Je mag het onder mijn persoonlijke leiding doen”, zei ze, op een toon alsof dat een reuze eer was; en toen praatte ze met moeder over een boekenkast, die ze aan het maken W’as. Er gingen een paar dagen voorbij en daar tante Em het erg druk had, kon zij niet komen. Daarom stuurde zij mij een briefje, waarin ze precies alles uitlegde hóe ik die portefeuille moest maken. Laatst vond ik dat briefje terug, en omdat ik bedacht dat er wel méér slordevossen zullen bestaan op de wereld, en in ieder geval in Holland, schrijf ik het hieronder voor jullie over: „Beste Broertje. Hier zie je dat Tante Em je niet vergeet. Ik heb het erg druk gehad, en morgen ga ik voor twee weken naar Deventer, naar mijn moeder. Ik heb geen tijd meer om afscheid te komen nemen. Hieronder volgt het recept voor d e portefeuille. Men neme (aanvoegende wijs) eeh\ karton. Je legt er een schrift op én trekt dat met potlood om. Dan neem jé een scherp mes en (liefst een ijzeren) lineaal, leg je hebben en houden op een stenen vloer, of desnoods op straat, en snijdt in het karton langs de potloodstreep. Nadat je dat gedaan hebt, ga je nóg zo eens te werk, want je hebt twee zulke kartonnen kaften nodig. Heb je het zover kunnen volgen? Toch moet je zorgen, dat die kartonnen kaften een paar millimeter groter zijn dan het schrift. Vervolgens neem je weer je mes, en maakt een paar sneeën. Kijk naar het Plaatje. Dat jongetje ben jij!! Leuk hè? De sneeën of sneden wat zeg je eigenlijk moeten netjes zijn, even groot en even ver van de rand ongeveer 2 c.M. verwijderd. En dan neem je aardig gekleurde linnen bandjes, die je door die sneden of sneeën trekt. De bandjes moeten lang genoeg zijn, dat ze behoorlijk gestrikt kunnen W’orden, en dat er ook genoeg schriften in kunnen. Je kunt de portefeuille ook aardig versieren. Anders is het zo’n kale boel! Dag mijnheer! Groet allen hartelijk van me, speciaal je moeder’. Groetjes, tante Em. (ik heb toen een pracht vaneen portefeuille gemaakt!) --- Een liedje in de vroege Lente. E'Cn liedje inde vroege Lente. --- De levensgeschiedenis van de paraplu. Hoe oud de paraplu is dat zou niemand jullie kunnen vertellen. Alleen dit ene staat vast: de Chinezen waren de eerste ‘mensen die hem gebruikten, en waarschijn lijk zijn zij hei ook geweest die hem uitgevonden hebben. Maar dat is al zó laiig goioucii, uat niemand kan zeggen hoe oud hij precies is. Van China kwam hij naar Indië gereisd en vandaar ging hij naar Griekenland. Volgens de overlevering gebruikte Pythagoras hem tijdens de uren dat hij les gaf om zich te beschutten tegen de verzengende zonnestralen. Dus was het eigenlijk meer een parasol. Langzaam maar zeker kwam hij nu van Griekenland naar de andere Zuid-Europese landen en het waren de Romeinen die het eerst kennis met hem maakten. Op da oude Griekse vazen kun je zien dat de Griekse paraplu plat en kort was. De vrouwen lieten de paraplu, die op bamboe gespannen was, en met elpenbeen, goud en edelstenen versierd was, door ’n slaaf of een sla- vin dragen. B« de oude Romeinen was de paraplu, die dikwijls ook van vrouwenhaar gemaakt was, eveneens een teken van voornaam? heid van de bezitter, en was hij een voor? naam ding bij de uitzet vaneen bruid. De Portugezen brachten de paraplu uit Afrika weer naar Indië. Al spoedig daarop leerden de Engelsen en de Fransen ze kennen. In 1630 wordt er in Frankrijk voor het eerst gesproken van paraplu’s. Hij was toen vrij groot, en niet zo licht en vlot als hij tegenwoordig is. Omstreeks 1650 werd de paraplu met leer overtrokken en door zware koperen ringen hij elkaar gehouden. Zo’n paraplu woog meer dan drie pond. pas veel later overtrok men- hem met linnen. In Engeland.was lnj inde 17e eeuw zo goed als onbe- kend. Eigenlijk werd hij ingevoerd dooreen zekere Sir Ifomway, die vanaf 1750 in Londen nooit meer zonder paraplu uitging, en daarom werd hij hevig uitgelachen. Ja, sommige mensen hoonden hem, en wierpen Homway met stenenl Toen deze brave man, die de waarde van de paraplu reeds zo vroeg leerde lnzjen, ln het jaar 1786 stierf, heeft hij tenminste toch bereikt dat de paraplu algemeen gebruikt werd! ---