Uit het Kladschrift van O.D. Momentopname. AARDBEIEN. De natuur regelt de zaken voor ons beter dan de beste economen dit kunnen doen. De economen 'willen bet menschdom een waardig bestaan verschaften, doch zij falen in bun pogen. Zij staan voor de crisis, zoo als weleer de vijand voor den Chineesehen muur: z,e komen er niet over. Er worden geleerde artikelen geschreven cn leerstoelen aan de nniversiteiten opgericht met de bedoeling de menscben de ' zegening te brengen vaneen weloverwogen plan om een ieder een menschwaardig bestaan te verschaffen. De loketten van maatschappelijke steun zijn een zeer overtuigend bewijs, dat de menschen niet in staat zijnde aardsebe zaken te regelen naar een opgezet plan. De natuur heeft echter de Schepper achter zich. En dank zij de regelmaat inden winter kunnen wij gaan sohaatsen rijden. Inden zomer kunnen wij genieten van de bloemen en planten en vruehten zijn naast een voedsel ook een streeling voor de tong. Het eene gewas is vlugger rijp dan het andere en de zaak staat zoo geregeld, dat wij niet te klagen hebben, want het eene volgt het andere op tot de regelmaat, waarop wij onzen kalender kunnen inrichten. In het voorjaar komen de asperges en de aardbeien en via de hessen, perzikken en pruimen gaan wij naar de appelen en de peren. Wij zijn thans aangeland aan het tijdperk, waarin dë aardbeien aan de beurt zijn. Onderwijl groeit de jonge groenten en hebben wij het vooruitzicht van de nieuwe aardappelen. De natuur zorgt ook voor het dessert en dat zijn de aardbeien. Gewoonlijk is J*et ook zoo geregeld, dat een ieder houdt van datgene wat de natuur voortbrengt. Hetgeen men nog lang' niet kan zeggen van datgene, wat de fabrieken verlaat en door menschenhanden is tot stand gebrachtt De aardbeien liggen verlokkend voor dé ramen van de winkels. Of in overvloedige massa worden zü op karren door de stad rond gereden. De lekkernij wordt billijk te koop aangeboden en de gelegenheid om te smullen staat voor een ieder open. Een heer wandelde door de Leidschestraat en hij zag daar voor het raam vaneen winkel een uitgezóchte keuze aardbeien liggen. Mooie, volle rijpe aardbeien, die hem het water inden mond deden komen. Hij hield vari aardbeien. Dus hij bleef staan. En de genieting van do oogen deden de inaag spreken. Maar om zich zelven te rechtvaardigen en om zijn daad van egoisme vrij te pleiten besloot hij zijn vrouw te verrassen. Zijn aandeel inde genieting zou er niet minder om zijd. En naast de suiker, die den smaak van de aardbeien zou verzoeten, zouden eveneens de lofprijzingen zijn hart verkwikken. Daarom stapte hij den winkel binnen en hij kocht een kilo aardbeien. Een heer geef je de ardbeien niet mee ineen zakje, waaraan een ieder kan zien wat er in zit. Dus de juffrouw maakte er een mooi pakje van en bond dit met een touwtje dicht. Op de brug van de Keizersgracht stapte de heer inde tram. Aardbeien zijn nu wel geen glas, maar je gaat er minstens zoo voorzichtig mee om. Dus hij hield het pakje voorzichtig voor zich uit en zette het nog voorzichtiger naast zich op de bank. Dan kwetsen ze het minste. In zijn geest was hij wellicht Bezig met het verorberen van deze aardbeien: Misschien ook zag hij den lach van zijn vrouw hij het.overhandigen van de genieting. In elk geval was zijn geest zoodanig afwezig,, dat hij bij de halte aan de Prinsengracht geen acht sloeg op de passagiers, die de tram bin* nenkwamen. En daarom zag hij niet dat een dame van tamelijke corpulentie, zoodang dat haar omvang niet toeloet. de kleinigheden rondom in zich op te nemen, een plaats zocht en alleen de vrije plaats naast hem zag. Zonder te letten of door haar omvang te kunnen letten, dat er een klein pakje op: de bank stónd. Zij plofte neer, zooals dikke menschen op hun manier gewoon zitten gaan. Maar dit ploffen had op de kilo aardbeien het effect vaneen heiblok. Zij merkte bet zelf niet eens, daar aardbeien op dit gebied gewillig on toegevend zijn, maarde heer merkte het wel en beduide haar dit. Met een schrik stond zij 0p.... en het pakje aardbeien was precies een dicht gevouwen krant geworden..,. Maar een krant in jam gedoopt. O mijn rok! was het eerste waaraan deze dame dacht. Mijn aardbeien! was de kreet van den heer. En met behulp van den conducteur en een fooitje redderde hij de zaak. Maarde aardbeien waren als lekkernij verloren. --- ETENSTIJD! Gaat eens even Duiten kijken en roept: „Wimpie, Etenstijd! Staat op ’t punt zijn prooi te grijpen als liij ziet, dat het Wimpie niet is. maar een buurjongentje. Krijgt geen antwoord en kijkt links en rechts de straat uit. Verneemt echter, dat Wimpie het laatst gezien is bij de bouwerij om den hoek. Herhaald zijn roep luider en luider, Staat bij de bouwerij en schreeuwt zijn longen uit, tot mevrouw P. komt zeggen, dat zij Wimpie hier inde buurt niet gezien heeft. Bemerkt de bekende blauwe overall op ’t hoekje en spurt erheen, Hoort inde verte zijn vrouw roepen, dat hij terug moet komen en dat Wimpie al een half uur binnen is, --- INSINUATIE. (II Travaso, Rome). *- Ik heb eeuwen gewacht op Je. Je insinueert dat ik ’n oude vrouw ben. --- Ditjes en Datjes. Men zegt wel eens, dat wij leven ineen wereld van schijn. En dan wordt dit gezegd met «en diepzinnigs plooi in iel voorhoofd, alsof oteo de wijsheid van Biogenes gepacht heeft ev over de buur zit na ie denken, Br wordt trouwens zooveel gezegd. Eenvoudig omdat de mensehen. hun mond niet kunnen hóuden. Er wordt wat gezegd, wanneer men zich verontschuldigen wil. Er wordt wat gezegd, wanneer men een. ander wat op zijn mouw wil spelden. En : verder nog "bij een Btasaa gelegenheden om eigenlijk het bewijs te geven, dat men niets te zeggen heeft. Want als men iets te. zeggen heeft..., dan doet men er inden regel het zwijgen aan toe ! Omdat jé dan oog het heste wordt begrepen. Wat ieder getrouwd man zal beamen. Want de waarheid is dikwijls zoo geheel anders J Kamelijk,dat wij leven ineen wereld van pure werkelijkheid. De werkelijkheid mag dan al voor velen niet prettig zijn, inaar de Indruk van schijn krijg je toch allerminst. Levert de zorg voor de dagelijksche boterham niet het beeld op van de werkelijkheid, welke bestaat in strijd en hard werken 1 Menigeen zou het willen, dat het maar schijn was, wanneer hö geen werk'heeft of wanneer de. honger hem hindert. Van schijn kunnen wij alleen maar praten, wanneer wiji ineen bioscoop zitten. Dun zie je de filmsterren als koninginnen. ‘Alles weelde en. rijkdom. Maar bet feit alleen reeds, dat je er talent voor moet hebben en dat je je rol tot vervelens toe moet instudeeren, bewijst dat alles bestudeerd is en dus schijn. Trouwens, waarom gaan wij er naar toe 1 Toch alleen maar om onzen geest een opkikkertje te geven, daar wij weten, dat de werkelijkheid dit niet doet. Daar had je dien schrijver, die een tooneel•tuk had geschreven. Nu zijn schrijvers knappe mensehen, want zonder een behoorlijke portie fantasie kom je er niet. Hij had het geluk, dat zijn stuk werd opgevoerd, zoodat wellicht daardoor de schijn «en beetje in werkelijkheid kon overgaan ten opzichte van zijn garderobe. en provisiekast. Hij had met behulp vaneen vrijkaartje zijn vriend meegenomen om de opvoering van de première te beleven. Toen ze na afloop naar een café gingen, niet zoozeer om deze industrie te steunen, dan wel om het succes te bevochtigen, vroeg de schrijver : En hoe vond je het stuk 1 : Kiet slecht, maar komt het nu wel Sheelemaal overeen met de werkelijkheid, zooals je wilt beweren 1 Hoe kan je daaraan twijfelen! Ik heb er Inderdaad naar gestreefd de werkelijkheid ih hare schrilste kleuren weer te geven. Mat mankeert er dan aan 1 De vrouw in het stuk vraagt haar man voortdurend om géld! Kou, men dunkt, dat gebeurt toch in werkelijkheid ook ? Jawel, maar in jouw stuk krijgt ze het 1 Hetgeen van dien vriend dus zeer juist was bekeken. En waaruit overigens mag geconcludeerd worden, dat die vriend getrouwd was. Zoodat hij voor .zijn opmerking niet noodig had te beschikken over het talent vaneen Bherloek Holmes. Want op dit gebied is het in •11e huishoudens hetzelfde. Daar had je die andere schrijver. Die leefde dus ook van de vulpen. En bezong den schijn, Waaraan hij de werkelijkheid nog niet had ondervonden. "Want als n de foto ziet vaneen schrijver In bontjas, dan heeft u hem tevens pok gezien met zijn geheel roerend bezit. Wat deze schrijver schreef .waren geen blij•pelen. De inhoud van zijn werken werd gedragen door tranen en teleurstellingen, tegenslag en dood. Van het begin tot het einde kon je griezelen. Telkens liet hij dóórschemeren dat bet leven ijdel i«. De strijd om het bestaan schilderde hij met door hem uitgevonden verven. Het leed weerspiegelde hij inde meest onaangename gebeurtenissen, die je alle etensfcrek benamen. ■*» Maar mijn hemel! zoo zeide eens een verbouwde vriend tegen hem, hoe kan je non al-ÖJd zoo zitten schrijven over die nare dingen, Over ongeluk en dood ? Wel, omdat ik leven moet! was het ant-JTOord. Waarmede hij alweer bewees, dat de een z’ri doodden ander zijn brood is ! Ofschoon dan Op een vrij onschuldige manier. Maar als je op Ce manier aan den kost meet komen, dan moet jie kost wel zwaar te verteren vallen. Maar Éoo heb je van die mensehen, zij leven van tegenstellingen, { --- DE BITTERSTE PIL. (Holite Humor, Londen), Vindt je ’t niet hatelijk dat de menschen hun geld weggooien? Ja, vooral als er geen kans is dat ’t in mijn zak terecht komt, --- HIJ WIST HET WEL. (Holite Humor, Londen), Wat verandert er wanneer water ijs wordt? De prijs. --- DAAR STOND HET IN (Der Simpl, Praag).- Is er geen taxi in ae buurt? Weet je dat zeker? Ja. ik heb in m’n portemonnaie gekeken --- MAGER RESULTAAT. (En Rolig Huif Timma, Gothenborg). —lk heb geler-n en gestudeerd gedurende vijftien jaar. Met welk resultaat? Dat ik bijziende ben geworden. --- DUIDELIJIK.. (Home Humor, Londen). Dokter, denkt u dat ik eenige dagen te bed moet blijven? Hm.... eenige zou u meel goed doen. --- LIJN VERBLIJFPLAATS. (Holite Humor, Londen), Waar heb je de laatste zes maanden gezeten? In schulden. --- DE OUDSTE RECHTEN. (Deutsche Illustrierte, Berlijn), Pak uit en vlug wat. Geen kwestie van, jongmensch, ik wasj hier het eerst. --- DE MOEITE NIET WAARD ISmith’s Weekly, Sydney). Huurbaas: Je bent me zeven weken huur schuldig! Huurster: En mot je me daarvoor van ,n’n waschtobbe weghalen om me dat .te vertellen? ---