0e vlecht van Hi Wing Ho 111. I k had mijn zwaren plicht gedaan; ik had * het levenlooze lichaam, dat enkele uren e voren een opvallend schoone vrouw geweest was, herkend als mijn geheimzinnige bezoekster. De politie betreurde het ten zeerste, dat ik zoo weinig inlichtingen kon verschaffen. Als eigenaardige bijzonderheid deelde men mij nog mede dat men de vlecht niet op de vrouw gevonden had. Een kwartier later liep ik langs Bow Street weer inde richting van mijn huis, mijn brein pijnigend bij het zoeken naar den sleutel op dat wonderlijke mysterie van de vlecht. Zeer verlangde ik er op dat oogenblik naar, om naar de kamers van mijn vriend Paul Harley te gaan en de zaak met hem te bespreken, doch Harley was op dat oogenblik in het Zuiden van Frankrijk en moeilijk te bereiken. Het meest voor de hand liggend leek mij, dat de vlecht een of ander heilig reliek was, dat men gestolen had uiteen Chineesehen tempel doch in dat verband kon ik geen verklaring vinden voor de inmenging van de knappe vrouw, die mij een bezoek had gebracht. En dat zij in die zaak betrokken was, stond maar al te vast. Een nuchtere beschouwing van de feiten toonde „,aiYrat 2geweest moest zijn, die de Vlecht van mijn tafel gestolen had. Een ander, naar alle waarschijnlijkheid de geheimzmmge gele man, had de vlecht van haar gestolen en haar zelf vermoord. * pol,itie was van meening, dat de moordenaar kans had gezien om zich te ver-}n taxi en het meisje tijdens den rit had gedood. Vaneen verkeersstremming had de man daarna gebruik gemaakt om de taxi ongemerkt te verlaten het lijk van het meisje achterlatend, zoodat de moord pas ontdekt zou worden als de taxi aan het opgegeven adres stil hield. In heel Londen was volgens mij maar één plaats waar ik misschien de oplossing zou kunnen vinden van dat Chineesche raadsel en dat was bij „Malay Jack”, het café waarheen ik had willen gaan, toen het avontuur l met dien zeeman mijn plannen inde war I gestuurd had. Het vlokschuim van de geheele Aziatische bevolking van Londen komt bij „Malay Jack” en door daar geduldig te wachten en te luisteren naar hetgeen daar besproken werd, hoopte ik te kunnen bereiken wat de politie nu reeds als hopeloos had opgegeven de ontmaskering van üen moordenaar. Met een bus liet ik me naar Wade Street rijden en na daar inde kamers van Paul Harley een zeemansvermomming te hebben aangenomen liep ik de kade af, in dezelfde richting als den vorigen avond. Het was stil inde smalle straten. Slechts van de rivier drong eenig geluid tot mij door en het was dan ook geen wonder dat Ik hevig schrok, toen die drukkende stilte door Sax Rohmer plotseling verstoord werd dooreen luiden kreet. Het eigenaardige van het geval was, dat het gebeurde van den vorigen avond zich herhaalde! Links van mij, ineen smalle straat, had een gevecht plaats tusschen een Europeaan en een paar Aziaten. Toen het goed tot mij doordrong, dat ik wa&kte en niet droomde, liep ik haastig in de richting van de vechtende menschen. En op dat moment hoorde ik een stem met een bekenden klank uitroepen: „Jij dacht zeker dat ik je smerige tronie niet zou herkennen, hé? En schreeuw nou maar niet dat helpt je tóch niet. Ik zou je het liefst in stukken scheuren, maat, maar ik heb altijd gezegd dat een Chinees nog taaier is dan een kat en ” Haastig liep ik verder, maar op dat jogenblik nam het gevecht een dramatisch „Hier dan kan je een poosje aan mij blijven denken!”, gromde de stem van den zeeman. Een van de donkere gestalten sloeg tegen den grond. De ander rende weg en de hooge gestalte van den zeeman beende met groote stappen weg dooreen smalle steeg, inde richting van de kade. Langzaam stierf het geluid van de zware voetstappen weg. Naast den gevallen man bleef ik naar alle kanten om mij heen staan kijken, want ik had het eigenaardig gevoel, dat ik niet alleen was daar in het donker, doch dat nog een ander eveneens getuige geweest was van het gevecht. Toen ik echter niets ontdekte, boog ik mij over den man op den grond heen en liet het licht van mijn zaklantaarn op zijn gelaat vallen. Het was een Chinees en zoodra ik den man in het gelaat gekeken had, slaakte ik een kreet van schrik. Want ondanks de bewering van den zeeman, dat men ’n Chinees niet kan dooden omdat zoon man nog taaier is dan een kat, was deze Chinees toch dood. Ik veronderstel dat de man door den laatsten hevigen den zeeman achterover op straat gevallen moet zijn, zoodat niet de slag maarde val de oorzaak van zijn dood was’ geweest. Haastig keek ik om mij heen toen het tot mij doordrong, dat ik in ernstige ongelegenheden kon geraken wanneer iemand mij bij dat lijk aantrof, temeer daar ik er maar weinig voor voelde den zeeman te verraden. Want de doode was ongetwijfeid een van de twee Chineezen, die het den avond te voren op het leven van den zeeman hadden voorzien. Bovendien geloofde ik niet dat het de bedoeling van den zeeman geweest was om dien Chinees te dooden. Het was een ongelukkige samenloop van omstandigheden : in geen geval ’n moord met voorbedachten rade. Mijn gedachten gingen nóg iets verder en toen ik zag dat de Chinees een blauw linnen werkjasje droeg, stak ik met eenigen tegenzin mijn hand in zijn binnenzak en haalde daaruit de geheimzinnige haarvlecht te voorschijn! De man die aan mijn voeten lag, moest de moordenaar zijn van het meisje! Peinzend staarde ik voor mij uit, mij i afvragend wat ik moest doen zonder dat ! ik er zelf iets van wist, zei ik hard op: i „Wat kan dat toch allemaal beteekenen?” ! „Het beteekent”, zei een zware stem achter mij, „dat het heel gelukkig voor u is, dat ik u gevolgd ben en precies heb gezien wat hier gebeurd is!” Vlug wendde ik mij om en keek in het grimmige gelaat van detective Durham, een van de mannen van de Yard, met wie ik door Paul Harley had kennis gemaakt. Ik lachte een beetje zenuwachtig. „Dat is zeker gelukkig”, zei ik. „En ik ben blij, dat u hier bent. Die vlecht wordt zoo langzamerhand een nachtmerrie voor me!” De detective had zich over den Chinees heengebogen. „Het feit, dat die mande vlecht in zijn atfk had, is het beste bewijs dat hij de moordenaar is van dat meisje”, zei hij. „Natuurlijk”. „Maar er is nog iets", ging hij voort. „Ik geloof dat u en Mr. Harley in het buitenland waren, toen wij hier die geheimzinnige geschiedenis met den Mandarijn Huang Chow hebben opgelost. Herinnert u zich nog dat geval met die giftige spin ia de doodkist?” „Ja, zeker!” „En een zekere Ah Fu, een vertrouwde bediende van den mandarijn, ging eiken dag vogeltjes koopen om de spin te voederen. Nu, Mr. Knox, die Huang Chow was de grootste handelaar in verdoovende middelen dien wij ooit gekend hebben..* en deze man is Ah Fu!” „De bediende van Huang Chow?” „Precies!” „En wat beteekent dat nu eigenlek?” „Het beteekent dat ik een weinig licht begin te zien. Maar wat ik zeggen wil: de man, dien ik zooeven weg zag loopen, had zeker een persoonlijk geschil met dezen Chinees, zou het niet?” „Dat zal wel”, antwoordde ik voorzichtig. „En u hebt er natuurlijk geen idee van wie die man kan zijn, wel?” „Ik vrees van niet.” „Hm misschien dat wij hem zouden I kunnen vinden door even te informeeren bij de Planeet Lijn, maar dat zal ik maar niet doen. Het is een kwestie van zelfveraecüging geweest, zooals ik gezien heb, en U heeft de politie en de wet een heele oop moeite bespaard. En wilt u nu even Bureau in Limeliouse gaan met verzoek om de ambulance even hierheen re sturen? ik moet natuurlijk hier blijven.” ni°°f gebeurcie het dat de klok van St. „ai’!,a . twee uur sloeg voordat ik met de vlecht in mijn zak mijn kamers bereikte en aanstalten begon te maken om naar bed te gaan. Maarde laatste klanken van de torenklok galmden nog na inde stilte V\n^en n,aCht’ toen er de voordeur gebeld werd. “ Met een rimpel van ergernis tusschen mijn wenkbrauwen opende ik de deur Op den drempel stond een Chinees.' IV. --- HET EINDE. I k willen spreken u”, zei de man op den n' drempel. „Ik binnen komen, ja?” „Ja, kom maar binnen”, antwoordde ik terwijl ik hem voorging naar mijn kamer, waar ik een lamp aandraaide en den man’ niet al te vriendelijk bleef staan aankijken. Mijn bezoeker, gestoken in blauw werkpak, droeg een grooten hoed met slappen rand. Zonder iets te zeggen nam hij den hoed van zijn hoofd en wees naar zijn hals. Zijn vlecht was dicht bij zijn hoofd ifgesneden met een scherp mes. „U hebben mijn vlecht”, stamelde hij. ,Ik halen komen die vlecht....” „Dat is wel mogelijk”, antwoordde ik grimmig, „maar dan zal je me toch eerst moeten aantoonen dat die vlecht werkelijk jouw eigendom is.” En nu begon de man mij in zijn gebroken taaltje een heel verhaal te doen. Hij beweerde Hi Wing Ho te heeten en zeeman te zijn. Toen hij in Suez aan wal gegaan was, werd hij. betrokken ineen gevecht van dronken zeelieden en een van hen had hem met een scherp mes de vlecht van het hoofd gesneden. Doodelijk verschrikt was hij weggeloopen en pas na eenigen tijd had hij zijn verlies ontdekt. Aangezien de man afkomstig was uit Zuid China en de vlechten voor menschen uit zijn streek van zeer groot belang zijn, was hij gaan zoeken en had toen vaneen lid der bemanning van de „Jupiter” vernomen, dat zijn vlecht in het bezit was van een lid van de bemanning. Hi Wing Ho was met het eerstvolgend schip naar Engeland gegaan, terwijl zijn landgenoot in dien tijd een poging zou doen om de vlecht terug te krijgen. „Hoe was de naam van dien landgenoot?”, vroeg ik. „Li Ping”, antwoordde de man zonder eenige aarzeling. Hij was vlak na de „Jupiter” in Londen aangekomen en de bemanning van dat schip was nog niet eens afgemonsterd, toen Hi Wing Ho aan de poort verscheen. Hy bekende verder, dat hij en Li Ping geweld hadden willen gebruiken toen de zeeman hun de vlecht niet had willen verkoopen, maar Hi Wing Ho scheen in mij toch niet den persoon te herkennen die den zeeman uit hun handen bevrijd had. Tot zoover leek het verhaal mij heel aannemelijk, doch nu werd het zoo zonderling, dat ik er niet veel meer vap, geloofde. De man wilde mij wijs maken dat Ah Fu en Li Ping zich van de vlecht hadden willen meester maken om hem, Hi Wing Ho, voor de vlecht een groot bedrag te laten betalen, wetend dat Hi Wing Ho veel waarde hechtte aan zijn vlecht. /*N nderzoekend keek ik den Chinees aan. Dat hij loog wist ik zeker, Want ik achtte Ah Fu niet in staat om een moord te plegen voor het betrekkelijk luttel bedrag, dat Hi Wing Ho hem zou betalen voor de vlecht. Bovendien had het verhaal van Hi Wing Ho geen verklaring gegeven van de inmenging van het vermoorde meisje. Terwijl ik den man onderzoekend stond aan te kijken, werd er plotseling Weer gebeld. Ik zag Hi Wing Ho hevig schrikken. Dadelijk nam ik mijn revolver uit de lade en richtte het wapen op den Chinees. „Wees zoo vriendelijk de deur even voor me te openen, Hi Wing Ho”, verzocht ik. Onder het uitstooten van allerlei onverstaanbare keelklanken trachtte de man achteruit te loopen. „Maak die deur open!”, zei ik dreigend éh kwam een stap naar voren. Haastig liep de Chinees nu met eigenaardige kleine schuif elstapjes naar de voordeur en opende die. Een oogenblik later kwam detective Durham mijn kamer binnen, in geselschap vaneen langen, mageren man met een bruingebrand gelaat. Toen de oogen van den vreemdeling op den Chinees kwamen te rusten, zag ik daarin een uitdrukking komen van haat en vijandschap. De Chinees wankelde een paar stappen achteruit van schrik. „Smerige rat die je bent!”, hoorde ik den man mompelen. Met twee groote stappen was hij bij den Chinees, greep hem achter inden nek, tilde hem met zijn eene hand van den grond op en schudde hem door elkaar. „Het raadsel van de geheimzinnige vlecht is eindelijk opgehelderd, Mr. Knox,” zei Durham. „Heeft u die vlecht hier?”, vroeg de vreemdeling mjj, zonder den Chinees los te laten. Ik nam de vlecht uit mijn zak en het hem het ding zien. „Hier heeft u die vlecht maar als u mij nu eerst eens wilt vertellen wat er eigenlijk gebeurd i5....” Durham was gaan zitten, maarde lange vreemdeling bleef met den Chinees bij de doiiir stcicin „Vertelt ü het hem maar, Mr. Durham”, wendde hij zich tot den detective. „U kent de feiten evengoed als ik.” Terwijl Durham ons het raadsel van de vlecht onthulde, luisterden wij allemaal aandachtig. behalve de Chinees, die roerloos inden greep van den langen vreemdeling stond. „Dit”, begon Durham, „is Mr. Nicholson, die twee dagen geleden uit het Oosten naar Engeland gekomen is. Hij is inkooper voor een grooten handelaar in diamanten en een paar weken geleden werd hem een zeer kostbare diamant ontstolen d00r.... ” „Door dezen schavuit!”, viel Nicholson hem inde rede, terwijl hij den Chinees woedend door elkaar schudde. „Ja, door Hi Wing Ho”, legde de detective uit, „die je daar voor je ziet staan. De diefstal werd heel handig gepleegd en de dief zag werkelijk kans om zich uit de voeten te maken met zijn buit. Hij trachtte den diamant te verkoopen aan een zekeren Colenberg in Singapore.... een geldschieter, die achteraf nog een grootere en verraderlijker schurk bleek te zijn dan de Chinees. Hi Wing Ho zag evenwel kans zijn leven en zijn diamant te redden door Colenberg met een zandzak bewusteloos te slaan Nog dienzelfden avond verliet hij de stad met een schip, dat gereed lag voor het vertrek. Tijdens die reiswas hij evenwel zoo onverstandig, den diamant te voorschijn te halen uit de plaats waar hij het kleinood had opgeborgen. Een andere Chinees, Li Ping, beter bekend als Ah Fu, die Hi Wing Ho scherp in het oog hield, daar hij wist dat de manden diamant gestolen had, kwam er op die manier achter, de Chinees den diamant verborgen had. Irt Suez lokte Ah Fu zijn landgenoot ineen hinderlaag en zag kans, den diamant in zijn bezit te krijgen. „De volgende schakels in dezen raadseH achtlgen keten danken wij eigenlijk a3n u, Mr. Knox. Wij weten nu namelijk, Wfae». Ah Fu zijn buit in Suez weer heeft moeten’ afstaan aan eender opvarenden van da „Jupiter”. Hi Wing Ho had in het gevecht* een paar leelijke verwondingen opgeroofjert en was voor eenigen tijd buiten g&veKflit gesteld, maar Li Ping liet zijn eigenseMPl inden steek en monsterde op de „JupfCer , inde hoop den diamant toch nog in zijn bezit te krijgen. „Het geval werd nog verder gecompliceerd door het optreden vaneen vierde persoon in het drama, namelijk de knappe dochter van Colenberg. De man, die besefte dat hij een fortuin tusschen zijn vingers door had laten glippen, stuurde zijn dochter naar Europa, toen hij hoorde met welk schip Hi Wing Ho naar Engeland gegaan was. Wanneer hij had kunnen vermoeden dat de diamant gestolen was dooreen handlanger van Mandarijn Huang Chow, zou hij zijn dochter er aan gewaagd hebben. Huang Chow heefu een internationale misdadigersreputatie., „Het meisje werd er dus op uitgestuurdi om te trachten den diamant te bemachtigen. Maar zij had geen rekening gehou-( den met Ah Fu, die uw kamers al lang irt het oog hield en op zijn beurt weer, bespionneerd werd door Hi Wing Ho. Hoe zij het spoor van den diamant heelemaal uit Singapore gevolgd is naar Londen, weten wii niet en zullen wy wel nooit te weten komen, maar het is en blijft eert verbluffend knap stuk werk van dat arm meisje Zij is op een vreeselijke manier aan haar eind gekomen. Mr. Nicholson is zooeven met ons mee gegaan en heef* haar herkend.” Nu begon ik er iets van te begrijpen. Ik nam de vlecht van de tafel erï riep uit: „Maar dan is ” „Dat zijn mijn vlecht!”, kreunde Hi Wing Ho. Mr. Nicholson slingerde hem ineen hoek van de kamer tegen den grond en begon de strengen haar van de vlecht los te knoopen. En twee minuten later rolde er uit dien dikken haarwrong een groote geslepen diamant! Een poos heerschte er stilte in mijn kamer. Voor ons op tafel lag, sprankelend en flonkerend, de diamant. Geen enkel geluid verbrak de diepe stilte doch toen wij even later opkeken bleek Hi Wing Ho, zonder gerucht te maken, verdwenen te zijn ! --- DRAADLOOZE REPORTAGE. Lustige Kölner Zeitung, Keulen) De burgemeester sprak eenige „weliekozen” woorden bij de eerste steenlegging.... --- DE PRIKKEL. (Simplicissimus, München). Je loopt zoo hard van stapel! Ja, neem me niet kwalijk, maar m’n huis staat in brand. --- EEN STILLE WENK. (Holüe Humor, Londen) Heeft iemand je ooit gezeid je met ]t eigen zaken te bemoeien? Ja en toen de ziekenwagen er was had ie nog net fut genoeg om er in te komen. --- PANORAMA In Duitschland heeft men het gerechtelijk gemaakt, dat de onkosten van TSchutzhaft” dooreen betrokkene zelf moeten worden betaald. I De ***** "ggIJSS ‘beschikbaar' £ ƒ bedrag van 38 ml . straatwegen in /s&ïïTo££>« £ “grad-I In Japan wordt 27.3 **v«. het aantal zenduren gewijd aan spreken. De Japansche omroep telt ook het meeste vrouwenuurtjes. Met Engelsch kapitaal is in Calcutta een school voor slangenbezweerders opgericht onder leiding van Indische fakirs. In het plaatselijk archief van Niznji-Novgorod heeft men interessante handschriften ontdekt, o.a. onbekende bladzijden uit het manuscript „Doode zielen” van Gogol, dat door den censor werd gekortwiekt en zonder behoorlijk slot \er» scheen. Inde komende weken zullen aan de Russische universiteiten en medische instituten 5500 stu« denten hun eindexamen inde medicijnen atleg’ gen, waaronder 1100 chirurgen, 610 kinderartsen en 2230 internisten. * Santiago bezit thans het grootste uurwerk ter wereld, dat bevestigd is aan een wand Van het San Cristobabgebergte. Het uurwerk heeft een doorsnee van vijftig meter en is van elk punt der stad te zien. I In Parijs is een bond opgericht tegen het * „middagdutje”. De bond telt reeds verschillende duizenden leden. * Een Amerikaansche professor heeft ontdekt, dat meer dan 50 % van alle vrouwen niet juist kunnen loopen. Ze zetten de voeten te zeer naar buiten of naar binnen. * De K.L.M. zal bij wijze van proef op de lijn Amsterdam—Milaan een tweetal stewardessen van 20 tot 26 jaar in dienst stellen, naar het | roorbeeld van de Swissair en van Amerika. / In Amerika wordt thans propaganda gemaakt ƒ voor het idee om de negers officieel van andere / namen te voorzien, daar de tegenwoordige namen f niet voldoen. Zoo zijn er ongeveer een HOOO die George Washington heeten, en evenzooveel die den naam dragen van Abraham Lincoln, Ulijasei Grant, Jefferson enz. Het bloed heeft vijftien seconden noodig om door ons lichaam te circuleeren, het passeert dus viermaal per minuut door het hart, i In Engeland wordt gemiddeld p*r hoofd der bevolking 32.5 pond appelen, 24 poivd sinaasappe» len en 12 pond bananen per jaar gegeten. De Engelsche paardenstapel wordt voortdurend kleiner. Vorige maand bedroeg het aantal 1.263.597 tegen 1.892.205 tien jaar geleden. £eo vermindering dus van 600.000. Door de Italiaansche overheid is besloten dat de radiovoordrachten over toerisme thans ook regelmatig in het Nederlandsch zullen wordea gehouden. Het zeewierinstituut van Archangel is er in ges slaagd met gebruikmaking van algenzuren, ver» kregen uit zeewier onbrandbare films te ver» vaardigen, die bovendien tegen werking vaa zuren bestand zijn. --- Vijf korrels wijsheid. Het leven is een steeds voortdurende strijd tusschen hartstocht en rede. Gramschap is een korstondige zinsverbijstering. Een eereteeken kan ook wel ooit de prijs zijn, die men betaalt voor den verkoop van zijn eer. Zoo arm als oude menschen, kunnen ionge nooit zijn. De weg naar het goud is vaak met menschenlevens geplaveid. ---