’s Gravenhage, 11 December. Waarde Cornelis! Ge benijdt ons Hagenaars ’t voorrecht dat dag aan dag ons laven kunnen aan de Hsche bronnen van welsprekendheid die vooral ‘o de laatste maanden zoo snel vloeien op W Binnenhof. Waarlijk, Cornelis, ge zegt Met te veel. Ik althans waag er een stijven nek aan om op de tochtige tribune van ’s Lands badzaal de gevleugelde woorden van levenswijsheid en staatsmanswaarheid op te vangen aan zoo menigen gulden mond onder onze ’°lksvertegenwoordigers ontsnappen. En omdat je dat weet, wil je dat ik u den verschen 'Mruk meedeel dien ik ontving van zoo menige periode uit het zaakrijk en leerrijk Hat, en u helpe om de mannen te waarderen die daar optreden, vooral van hen die woordvoerders van de verschillende richtingen der rechterzijde zich doen hooren. De loyale opposition” trekt u aan. Het komt u 'oor dat zij bogen kan op meer dan éen dier §l'oote persoonlijkheden, die, vóorbestemd, zoo'd onze Hollandsche rhetoren zeggen, een I'i'oote rol op ’t wereldtooneel te spelen, daarin in hun gedachtenrijke redenen de duidelijkste blijken geven. Maar soms, als ge t Bijklad leest, gevoelt ge wat ge mist door ’t if;Vende woord niet te hooren. De diepzinnigheid van zoo menige uitspraak treft u, maarde zin er van blijft u verborgen, iie mimiek, de gebaren van den redenaar, zoo ('éeent ge, zijn klemtoon zouden u doen be-SGjpen wat ge nu, als bij intuïtie alleen, aanrieemt dat verheven is en wijs en waar 7'°ncler dat ge de beteekenis er van doorgrondt. dat smart u, want dan weet ge somtijds itief wat ge antwoorden zult aan dat onhebbelijk slag van lieden, die zich niet ontzien °nzin te noemen wat gij wel weet dat echt . dat geef ik u ook toe en dat brengt u inde war daar was niet in die gelijkvloersche, alledaagsche samenhang dien men soms inde rede b. v. van een man als Kappeyne waarneemt niet die akelige gewone logische deductiën neen, niets van dat al. Maar daar was ineen hoogere eenheid waardoor al het verscheidene als bezield werd. lets aphoristich, iets dat u deed denken aan de tintelende vonken van Pascals gedachten. Maar dat daarom ook allicht oogen die niet aan die schittering gewoon zijn, als de uwe, verblinden kan. Waarin die hoogere eenheid dan ligt? In de scheiding van Kerk en Staat. Hij wil, ’t is blijkbaar, duidelijk zijn. Daarom herhaalt hij dezelfde diepzinnige gedachte: «Ik heb reeds gezegd, scheiding van Kerk en Staat is geen vernietiging van de Kerk door den Staat.” Wel is dat een gedachte, waardig tweemaal te worden uitgesproken, op den toon van den plechtigsten ernst. Wie had dat ooit vóór hem bedacht? Wie gewaagd dat uitte spreken? Wat is het dan? «Het laat zich gevoeglijk zóo uitdrukken:. scheiding van Kerk en Staat is de belichaming van het denkbeeld dat de werkkring van den wetgever eindigt daar, waar de eischen dér consciëntie beginnen”. Hier ontmoet hij in zijn vaart nu wijlen Napoleon I, die intusschen wel ietwat verwonderd is dat zijn woord zoo sierlijk werd vertaald om het zoo eigenaardig te pas te brengen; maar dat’s zijn zaak, Cornelis. Ons, u en mij, is ’t maarte doen om de waarheid. En wij vergeten nooit dat tegenover het hoold der anti-revolutie inde Kamer de verhouding van eenvoudige staatsburgers de belichaming 1 ..fjw du • Vl aI I-TaKiA/-! /"I A►» critiek eindigt daar waar de rede van den heer Van Wassenaar begint. In het licht van dat belichaamde denkbeeld moet ge nu reeds ai de aphoristische opmerkingen der rede beschouwen. «Alles wat van den kant der liberale partij komt heeft een hatelijk karakter tegenover al wat godsdienst is.” Wat mag toch van dat opmerkelijke, door niemand weersproken, denkbeeld toch wel de oorzaak zijn? «Uit den strijd van de democratie tegen de oligarchie is die vijandschap tegen den godsdienst ontstaan.” Dood eenvoudig, Gornelis, op deze manier. «De heer Thorbecke is de chef geweest van de democratie tegen de oligarchie, die onze financiën had bedorven.” «Men (d.i. de heer Thorbecke en zijn aanhang) voegde daarbij een schrikbeeld. Men waande inde levensteekenen van het godsdienstig element inde natie het weder opsteken van het hoofd der oligarchie te hervinden.” Gaetera quis nescit? ’t Is klaar als de dag hoe dom dat niemand dat nog "ooit heeft gezien: vandaar dat hatelijk karakter der libérale partij tegenover al wat godsdienst is. «Maar zooais het meer gaat bij teedere quaestiën, de voelhorens zijn op dat gebied niet fijner geworden, en zoo is meermalen in do Kamer aangetoond hoe in dien strijd het ware gevoel van vrijheid was ten ondergegaan." Waaruit blijkt dat? Zie, Cornelis, hier verheug ik mij meteen dat we weer op het terrein der empirie komen, omdat onze voelhorens daarvoor fijn genoeg zijn. «Dat blijkt onder anderen door het gebruik van groote woorden als van »de Zwarte Internationale” en het teekenen van mannen met punthoeden en Basilehoeden op, en ceue journalistiek die ik niet wil signaleeren, omdat ik ook haar alle vrijheid laten wil.” Ja, zoo roepen we zachtjes uit. Ja, zóo is het. En als ge ’t met mij betreurt, dan heb ik ook voor u geen andere verklaring dan dat het «sublime soms zeer na aan het ridicule grenst.” Maar mijn brief is te lang geworden later meer. Uw Steven. --- BUITENLAND. ‘rt ij.ru renhatfo , 11 December. Ziehier in korle woorden de houding van de Fra>’- sche partijen tegenover de Thiers-regeering na haar laatste manoeuvre: de uiterste rechterzijde is in haar oppositie niets veranderd; de concessies van Thiers komen haar niet afdoende voor; het rechtermidden is meer. tevreden dan ontevreden; Saint Mare Girardin heeft gezegd, dat «indien men niet geheel tevreden was, men evenwel den schijn kon aannemen”. Het linkerverstoord, en met rechi, het linkermidden kon men beschouwen als de eigealijke regeeringspirtij, en Thiers ging buiten haar om, raadpleegde haar zelfs niet, op de vergadering, na def, wij :iging van het Ministerie gehouden, werd alleen gesproken over de ontbinding van de Nationale Vergadering, als het eenige middel om aan de verdeeldheid een einde te maken; stappen in dien geest heeft men echter niet gedaan, men heeft zich bepaald lot het inzenden bij de Dufaure-commissie van het vroeger opgestelde programma over de conslitutioneele wijzigingen, bestaande in: verlenging van de macht van Thiers voor 4 jaren; instelling van een tijdelijk vice-presidentschap; gedeeltelijke vernieuwing van de Nationale Vergadering; oprichting van een Tweede Kamer; ministeriëele verantwoordelijkheid en regeling van de betrekking van de uitvoerende macht met de Kamers. De leden van het linkermidden zijn zoo Thiers-gezind, dat zij niet gemakkelijk tot oppositie zullen overgaan; uit dezen stap echter blijkt dat zij den onzekeren toestand moede worden. In dezelfde verhouding verkeert ongeveer de linkerzijde; de ontbinding van de Nationale werd op een vergadering door verschillende sprekers aanbevolen, maar men eindigde met de verklaring, dat de houding van Thiers nog niet van dien aard was, dat men reden had hem verder de ondersteuning te onthouden, De uiterste linkerzijde eindelijk, de radicalen hebben een aanvang gemaakt met de groote ontbindingsagitatie; de wijze waarop de bladen van die partij zich over de laatste manoeuvre van Thiers uitlieten , gaf geen aanleiding om dit zoo spoedig te verwachten. De verdere houding hangt af van den loop der zaken inde Dufaure-commissie; aanvankelijk laten de zaken zich daar niet slecht aanzien; het voorstel van Fouinier strekte niet om de Regeering te hooren op het punt van de ministeriëele verantwoordelijkheid, maar om de Regeering kennis te geven dat de commissie geneigd is haar te hooren, indien zij het noodig oordeelt, tot het geven van inlichtingen of het aanbieden van eenig wetsontwerp. Men ziet, het is hetzelfde voorstel als van Arago, maar in anderen v#rm, en het ging uit vaneen lid van het rechtermidden. De Ministerraad is terstond op de kennisgeving van het besluit der commissie vergaderd. Men staat derhalve van weerszijden weder op het standpunt van vóór 29 November, de Dufaure-commissie is de voortzetting van de Kerdrel-commissie, maaide weersgesteldheid is iets beter; Thiers heeft door zjjn laatste manoeuvre een brug gebouwd om voor het rechtennidden, zjj het dan ook maar voor een deel, de overkomst gemakkelijk te maken, maar —• hij zal nog meer moeten toegeren dan tot heden, en indien hjj dit doet, zal dan de linkerzijde er weer vrede mee hebben? Dat de rechterzijde iets meer bedaard is, wellicht in afwachting van de dingen die komen zullen, blijkt ook uit de Maandag inde Nationale Vergadering gehouden discussie over de begrooting van Eeredienst. De dappere ridder der rechterzijde, Martial Depit, viel den Minister Jules Simon aan over de benoeming vaneen in Zwitserland als atheïst bekenden onderwijzer tot schoolopziener. De heer Jules Simon verontschuldigde zich zeer onderdanig over het gebeurde, zeide dat hem niets van «en atheïstische brochure bekend was en de benoemde behoorde tot een familie, die dezelfde gevoelens was toegedaan als de heer Dépit. De bisschop van Orleans, mrg. Dupanloup, mengde zich in het debat en verklaarde de zaak voor zeer ernstig , omdat de Minister wel vertelde dat hij niets van het atheïsme van den persoon in -quaeslie had afgeweten, maar niet dal hij de zaak zou onderzoeken en het kwaad herstellen. Jules Simon beloofde een nader onderzoek , waarna hij zou handelen in deze zooals het behoorde; Delpit trok daarop zijn amendement in —■ en de Minister Jules Simon bleef leven van het genadebrood der rechterzijde, die met haar zoogenaamd geloof het land eiken dag beroert en ten val brengt. Gisteren is de begrooting van Onderwijs en Eeredienst aangenomen, zonder eenig verder incident. Met de behandeling van Binnenlandsche Zaken is een aanvang gemaakt. De wijziging van het Pruisische Ministerie blijft steeds het onderwerp van den dag; de Kreuzzeit. die eerst de geruchten daarover heeft tegengesproken, verzekert thans dat de Minister van Oorlog Von Roon zjjn ontslag heeft gevraagd; de Minister Von Selchow ' * i rn wonderen zou het niet zijn; Von Roon en Von Selchow hebben den nPairschub” trachten tegen te houden; na de mislukking van hun pogingen is het niet waarschijnlijk dat de verhouding tot hun ambtgenooten weder van dien aard zal worden, dat zij kunnen blijven. In Saksen heeft de Tweede Kamer de veranderingen door de Eerste inde onderwjjs-wet gemaakt, met groote meerderheid verworpen; de veranderingen betroffen het confessioneel karakter der school, het verplicht schoolgeld en de toelating van kerkeiijke Orden tot het oprichten van scholen. De Duifsche Kroonprins wordt Vrijdag te Wiesbaden verwacht. De Duitschers verheugen, de Franschen ergeren tich over de wjjze, waarop de Russische Keizer voortgaat zyn ingenomenheid aan den dag te leggen met den Duitschen Keizer. Op het Georg-feest heeft de Caaar een dronk gewijd aan »den Duitschen Keizer, den oudsten ridder van de Orde.” De sluiting van de Roomsche kerken in Posen is alleen gelast voor Zondag 11. toen de wijding der Kerk aan het Allerzoetste Hart van Jezus moest worden gevierd; de stuiting heeft zich buitendien alleen bepaald tot die kerken, die verbonden zijn aan de inrichtingen van onderwijs, maar die vooral op buitengewone dagen ook wel bezocht worden door niet-leerlingen; de scholieren kregen vryheid om elders aan hun kerkelyke behoeften te voldoen. Ook te Koningsbergen is op last van het provinciaal college voor schooltoezicht een verbod uitgevaardigd om de Jezus-hartgodsdienstoefeningen inde Roomsche kerken van de gymnasiën te houden. Aan de onhoudbare positie van den Belgischen Minister van Oorlog is een eind gekomen door zijn ontslag; het clericale Kabinet schijnt het belangrijkste punt van het programma, waarmee het aan het. bestuur is gekomen, bezuiniging namelijk in militaire zaken, vooreerst buiten behandeling te willen laten; de portefeuille van Oorlog is lijdelijk opgedragen aan den Minister van Buitenlandsche Zaken, d’Aspremont Lynden. Tot president en vice-president van den Zwjtserschen Bondsraad zijn verkozen Cérésole en Schenk, beiden voorstanders van de Grondwetsherziening. De toestand in Spanje schjjnt om licht te begrijpen redenen gunstiger te zjjn voorgesteld inde laatste telegrafische berichten dan de werkelijkheid meebrengt. De correspondent van de Temps schrijft van het laatst der vorige week, dat de rust op vele plaatsen ernstig verstoord was en de Regeering al haar krachten zou moeten inspannen om de orde te herstellen. Dat de opstand in Catalonië gedempt is, blijkt onwaar te zijn; de stad Manreca in die provincie is volgens de laatste berichten dooreen Carlisten-bende overvallen, die inde stad wist door te dringen, maar door het garnizoen en de vrijwilligers met zooveel kracht werd aangegrepen, dat de Zwarte roofridders met groot ▼«• lies aftrokken. Een gunstig teeken is het, dat de Iroepes de Regeering trouw blyven; dit, gepaard met de energie van den premier, Zorilla, doet verwachten, dat de orde geheel zal worden hersteld. De commissie uit de Italia vnsche Kamer, belast met het voorloopig onderzoek van de kloosterwet, blijkt te bestaan uit vertegenwoordigers van alle partijen; de leden van de linkerzijde hebben aanmerking gemaakt op de uitzonderingsbepaling met betrekking tot de kloosters, door de hoofden of generaals der verschillende orden bewoond. De Minister van Justitie heeft deze bepaling verdedigd met de wet op de waarborgen ten opzichte van den Paus, die geen andere regeling toelaat. ’s Pausen secretaris, Antonelli, heeft bij de verschillende gezanten protesten doen afgeven tegen de kloosterwet. Zondag heeft de Paus ter gelegenheid van de Onbevlekte Ontvangenis van Maria een aantal Katholieke dames ontvangen, die den ouden man een prachtig album overhandigden, voorzien van 20 000 handteekeningen, en bovendien de som van 70000 kronen. Onder de handteekeningen vindt men die van den graaf van Chambord, van den ex Koning van Napels, de hertogen van Modena en Parma en andere onmogelijke vorsten. De Grieksche president-Minister Deligiorgis heeft eindelijk het voorbeeld van zijn ambtgenooten gevolgd en zijn ontslag gevraagd; al de dagbladen voerden zonder onderscheid van kleur een felle oppositie tegen hem, omdat hij, toch reeds niet populair, de onhandigheid heeft begaan vaneen geestelijke, die al de ongelukken van Griekenland aan den Czaar had geweten, af te zetten, naar men zegt op een klacht van den Russischen gezant. Wie met de samenstelling van het nieuwe Ministerie zal worden belast., is nog niet bekend; van de vroeger vermelde Kamerontbindii g is sedert niets meer gebleken; het bericht blijkt onjuist te zijn geweest. De Laurion-quaestie is nog altijd niet uitgemaakt. De Oostenrijksche Regeering heeft, naar men zegt, haar goede diensten aangeboden om de zaak door scheidsrechterlijke uitspraak tot een goed einde te brengen. Oostenrijk zou voor zijn handel ongaarne verwikkelingen zien. De laatste nota van den Italiaanschen Minister heeft te Athene een slechten indruk gemaakt; de bedreiging van het afbreken der diplomatieke betrekkingen hield men voor niet gerechtvaardigd, daar de Minister de rechlsquaestie niet eens had aangeroerd. Of al die uitvluchten echter de Grieken zullen baten is twijfelachtig. --- Feuilleton van „Het Vaderland” HET KAINS-TEEKEN. Vrij naar Hackländer. DOOR Dr. L. W. VAN DEVENTER. v.in 1 Deoember IÖ7S. HOOFDSTUK IV. (Vervolg.) «Me lieve vrind ! as je maar een goejen kop heb, kan •ie desnoods het schrijven wel wissen. Rekenen kan ik Zooveel te heter; maar daar heb ik geen papier voor •ktodig. Dat gaat alles uit me hoofd. Wil ik je dat’s ? Vraag me maar, hoe hoog dit of dat effect s,aat ’t komt er niet op an, welk, al is ’t van of van Rumenisehe spoorwegen. En hoe hoog ze gisteren en eergisteren stonden, dat kan je me °ok gerust vragen. En azzik je Vs partje te veel of te Weinig zeg, dan mag je me gerust uitmaken voor een «aops. Je mot weten, dat ik an geen een beest zoo’n hekel heb azzan mopsen. Dat komt doordat er me ’s een in me h'iit heit gebeten.” «Je bent in je soort een ware heksenmeester.” »Ja!” viel de oude Streber in »dat mag je Wel zeggen. Hij heeft een verbazend geheugen en Vergist zich nooit in z’n cijfers. Al bood ik ’m an, tn gratis zoover te brengen, dattie de prachtigste hand kon schrijven, hij zou er hartelijk voor bedanken An z’n hoofd en z’n klerken heefttie genoeg.” «Meneerde professor! je wordt wel bedankt voor je goeje getuigenis. Maar nou mottik vort. ’k Mot nog heel wat doen, eer ’t middag is. Meneer Streber! as je weer ’s een effekkie koopen wil, kom dan bij Kniegel. Die zal je geen Florida of soortgelijk ontuig ansmeren. Heeren en dames! ik heb de eer je te groeten.” Zoo spoedig zijn lomp lichaam en knikkende knieën het gedoogden, verliet hij den tuin langs denzelfden weg als hij gekomen was. Sophie, die zich intusschen reisvaardig gemaakt had, kwam terug, zoodra ze hem zijn biezen had zien pakken. «Wat ’s dat, Sophie?” vroeg George teleurgesteld. »Ga je nu alweer weg?” »Om je te dienen! Ze hebben daarginder niet graag dat ik lang uitblijf.” «Zoo. Mag ik je thuis brengen?” «Liever niet, om je de waarheid te zeggen. Maar ik hoop, dat je gauw ’s eeu visite zal komen maken.” George maakte voor haar een tamelijk stijve buiging, gaf haar de hand en bleef in het priëel, toen zijn vader en de oude lui Streber haar tot op straat uitgeleide deden. Zoo bleef hij een poosje alleen met den stenograaf, die hem, met de oogen naar Sophie wijzend, toefluisterde : «Compleet een prinses! Fen prinses d la Moeder de Gans, door twee ouwe draken, die evenwel geen vuur spuwen, bewaakt!” «Foei, jou langtong! De zucht om pikant te zijn doet je heel anders schijnen dan je wezenlijk bent. Eigenlijk ben je eendoor en door goeje vent; maar an je praten zou men dat dikwijls niet zeggen. «Wat heb ik dan nou weer misdreven?” «Dat je de reputatie van menschen, die je nooit het minste hebben inden weg geleid, zoo maar of ’t niks was inde waagschaal stelt.” «Ahal wringt ’m de schoen daarf\ Je kunt het me nog maar niet vergeven, dat ik die historie heb verteld, waar mevrouw Bende) in betrokken is.” «Juist zoo.” «Jongen, jongen! wat spijt het me, dat ik niet geweten heb, dat je een goed oogje heb op de mooie weduwe!” «Karei I” «Nou! eet me maar niet op! Ik meen «in alle eer en deugd.” Maar ik bedenk nou, dat ze toch wat oud voor je is. Je inclinatie betreft dus waarschijnlijk d’r maueschijnachtige dochter, dat teere poppetje.” «Misschien wel. Maarde reden van me belangstelling doet hier niets ter zake. Genoeg me belangstelling is zoo groot, dat ik je bij onze vriendschap bezweer, dat je in je bericht geen namen noemt en de plaats ook niet nauwkeurig beschrijft, ’t Allerbeste zou zijn, dat je ’t heele verhaal, dat op valsche grondslagen berust, voor je hieldt.” «Voor dal laatste zal het wel te laat zijn. Maar om je me goejen wil te toonen, loop ik gauw even naar de drukkerij, waar ze waarschijnlijk juist bezig zijn met me artikel te zetten. Dan kan ik er waarschijnlijk nog wel wat in veranderd krijgen, ’k Zal b. v. een anderen kant van de stad opgeven. «Hartelijk dunk!” George drukte hem de hand, waarop hij zich haastig verwijderde. HOOFDSTUK V Ten huize van mevrouw Bendel was de vroege morgen in alle opzichten naargeestig geweest. Schier zonder ophouden hield de angstvQlle moeder de armen geslagen om Elize, uit wier starre oogen van tijd tot tijd een enkele traan zich een weg baande over de doodsbleeke wangen. De kamenier zat met betraande oogen op de trap, de oude Toon deed zijn huiswerk met een somber gelaat, en de keukenmeid draaide haar koffiemolen met zoo nijdige rukken, dat men geen groot menschenkenner behoefde te zijn om te beseften, dat ook zij niet op haar gemak was. ’t Was een aardige frissche jonge deern. Toen ze even de koffieboonen met rust liet, prevelde ze: «Wat ze boven ook praten van de reden van ’t geen d’r gebeurd is, ik zeg, ze weten ’t niet. De ware reden is niks as een ongelukkige liefde: dat’s zoo zeker as dat ik Kris hiet. As je wanhopig verliefd | bent, dan loop je al licht met ’n dollen kop door weer en wind inden maneschijn. Anders doet ’n mensch zukke dingen niet. Wie weet, of ’t niet een prins is, dien ze wil hebben?! Ja, ja! dat is geen gekheid zoo ies! As je iemand wil hebben, en je kent ’m nie krijgen, das ’n dingetje!!’ En door aandoening overstelpt, wischte ze zich met haar boezelaar de tranen uit de oogen. ’t Scheen, dat zelfs de tuin door den algemeenen weemoed werd meegesleept. De enkele groote droppels, die van tijd tot tijd van de hoornen en struiken neervielen, konden gevoeglijk doorgaan voor tranen, en de marmeren Flora scheen haar bloemenkorf met diepe bekommering te beschouwen, daar men somwijlen een traan langs haar neus zag biggelen. Toch was er éen persoon in ’t perceel, die, in schijn althans, ongevoelig bleef. Dat was mevrouw Sehwebeling. Daar zat ze stokstijf bij haar zuster op een stoel, gelijkende op een afgodsbeeld, dat met ijskoude onverschilligheid op het woelen der dwaze menschenkinderen nederblikt. Hoor! daar verbreekt ze ten laatste haar langdurig stilzwijgen. «Zeg’s! Me dunkt, dat die bespottelijke comedie lang genoeg heeft geduurd. Moet ik dan waarlijk me kostelijke nachtrust opofferen, om getuige te zijn van zulke tooneelen ?! Is ’t niet alierergerlijkst, wat ik hier moet zien en hooren ?! Een zwakke moeder, die zich zoover vergeet, dat ze formeel vergiffenis vraagt an een onhandelbare dochter! Ja, juffertje! kijk me maar zooi brutaal niet an. Dan waren de kinderen anders, toen ik een kind was! We hadden bij onze ouwers 's moeten probeeren om zulke nachtelijke escapades te maken! Ze hadden ons zien ankomen: hoor!” Elize antwoordde niet, maar keek haar lieftallige tante juist niet lieftallig aan, terwijl ze de handen aan die van haar moeder met een zweem van ruwheid ontworstelde. Mevrouw Sehwebeling ging voort: «Wil ik je ’s wat zeggen, Adeline? Al dit geretireerde van je dochter, die somberheid, dat voor zich kijken, dat schouwerophalen, d.it’s niets anders als hoogmoed, ja, hoogmoed. Zulke alle» daagsche meuschen als wij zijn mejuffrouw te min. Maar hoogmoed komt voor den v3l. Dat heeft ze nu al ondervonden, ’k Ben er wezenlijk blij om, dat zo d’r achter gekomen is, wat een Levertje dio papa van d’r geweest is. Voortaan zal ze ons wel wat minder uit de hoogte behandelen, denk ik. Totnogtoe heeft ze niet eens een uitzondering gemaakt voor d’r eigen moeder.” «Neen, tante! Mama heb ik altijd liefgehad, en nu hou ik meer van d’r dan ooit. Wat ik totnogtoe heb te lijden gehad, dat heb ik alleen om harentwil verdragen. Maar dat ze van me liefde niet veel heeft kunnen merken, dat is waar. Maar aan wie de schuld? Kan er spraak zijn van hartelijkheid, waar het Vertrouwen ontbreekt ? Heeft ooit iemand, mama niet uitgezonderd, me vertrouwen geschonken ? me gezegd, waarom jong en oud me gezelschap schuwt? Waarom zelfs meisjes van mijn jaren me liefdeloos hebben behandeld, terwijl ik ze met de meest mogelijke hartelijkheid zocht te winnen?” Mevrouw Sehwebeling had een trotsche houding aangenomen. Met uittartende blikken sprak ze:: ( Wordt vervolgd.) ---