Fransch. nieuws. «Ook dit jaar”, met die verzuchting begint de sßépublique frangaise” baar hoofdartikel van heden, «kunnen wij nog niet officieel en openlijk den grooten verjaardag vieren van het innemen der Bastille, den laatsten dag van het «ancien régime”. • Uit overmaat van beschroomdheid, wilde de Regeering niet op dien dag het nationale feest doen plaats hebben.” Ter eere van den 14n Juli werd gisteren op de bureels der »Rép.” niet gewerkt. toTemps” en «Débats” namen geen vacantie. De gebeurtenissen in Nieuw-Caledonië geven natuurlijk aan de Fransche bladen stof tot allerlei beschouwingen. Het normale garnizoen der kolonie bestaat uit 1450 man. In het geheel beschikt de commandant Ably over 1700 soldaten en 900 matrozen en, zooals men weet, zijn versterkingen gezonden. De opstand bepaalt zich geheel tot de zoogenaamde Kanaken van het eiland. Slechts eenige duizenden in getal behooren zij tot het Polynesische ras, en staan zij nog op denzelfden lagen trap van beschaving als ten tijde van Cook. De slachtoffers waren waarschijnlijk op vrije voeten gestelde misdadigers, die kolonisten waren geworden, afgezonderd op pachthoeven leefden en door de inboorlingen werden overvallen. Negen gendarmes deelden hun lot en met hen de kolonel der marine-infanterie Gally-Passebosc, militair commandant van het eiland. Hoe hij aan zijn einde kwam, is nog niet verklaard; het «Times”-bericht, dat hij aan het hoofd zijner troepen werd gedood, is zeer onwaarschijnlijk, aangezien de troepen nergens in het vuur waren. De «Temps” acht het waarschijnlijk dat morgen een begin zal worden gemaakt met de uitgifte der 3pCts. te amortiseeren leening; de eerste uitgifte zou geschieden tot een bedrag van 60 millioen. Eerstdaags zal het offieiëele blad de lijst der nieuwe ridders van het legioen van eer meedeelen. In het geheel zullen, naar men zegt, 36 orden worden verleend, waaronder een of twee van commandeur en vijf of zes van officier. Bardoux is naar Rgssel vertrokken, waar hij den eersten steen vaneen Lyceum legde en een groot feestmaal bijwoonde, hem door het bestuur dier stad aangeboden. De Minister zal inde tweede helft dezer maand naar Bordeaux gaan om den eersten steen te leggen van de geneeskundige school. --- PARIJSCHE BRIEVEN. Het eeuwfeest van Rousseau. Parijs, 14 Juli. (Particuliere Correspondentie.) Het schitterende eeuwfeest van Jean-Jacques is zooeven geëindigd. Prachtig was de aanblik, dien het cirque Mijers (place du Chateau d’Eau) opleverde. De ontzaglijke zaal heeft eigenlijk geen aanspraak op den naatn van scirque”, want zij vormt een rechthoek, met een cirkel in het midden voor de oefeningen inde rijkunst. ’t Was er stampvol; zelfs de doorgangen waren met toeschouwers gevuld, waaronder veel vreemden, vooral Zwitsers; ook de politieke wereld was sterk vertegenwoordigd. Men zag er De Girardin, Madier De Montjau, Barodet, Cüarles Blanc en tal van leden van den Gemeenteraad. Dat inde loges menige »bas bleu” plaats nam, spreekt van zelf; ook mlle Bousseil van de Comédie Francaise bevind zich onder de dames; zij schijnt een vereerster van Bousseau te zijn. Op een vier meter hooge tribune zat de feestcommissie gepresideerd door Louis Blanc. Er is heel wat kwestie geweest, naar het schijnt, onder onze liberale mannen over Voltaire en Bousseau. De Girondijnen met Gambetta en Hugo aan het hoofd gaven aan Voltaire, de j»Montagnards”, onder Louis Blanc aan Bousseau de voorkeur. Het geschil is bijgelegd door het besluit, dat de feesten ter eere der nagedachtenis van deze groote mannen afzonderlijk zouden gevierd worden. Een maand geleden, op het eeuwfeest van Voltaire, ontbraken de »Montagnards”; heden op dat van Bousseau miste men de Girondijnen, de Gambettisten. De séance werd geopend onder levendige bewijzen van enthousiasme en met het. zingen vau de Marseillaise, waarna het «Leve de Republiek!” luid door de zaal weerklonk. De afgevaardigde van Carcassonne, de heer Marcou, hield vervolgens een redevoering; daar het feest juist samenviel met den verjaardag van de inneming der Bastille, had de spreker zijn rede erg met gemeenplaatsen doorspekt. Het aantrekkelijkste gedeelte van het feest bestond inde uitvoering van eenige fraaie nummers uit de opera «Le Devin de Village”, van den auteur van het «Contrat social”; zangers en orkest werden levendig toegejuicht. Toen Louis Blane opstond, om een lofrede te houden op Rousseau werd hij begroet met daverende toejuichingen, die herhaald werden toen hij een brief las van Garibaldi, waarbij deze zijn instemming met het feest hecht en een warm adres van ingenomenheid uit Genève, dat een luid »Vive la Suisse” aan de menigte ontlokte. Over den politieken en socialen arbeid van Rousseau heeft Louis Blanc een verdienstelijke beschouwing geleverd, waarbij hij o. a. verklaarde, terwijl hij op de buste wees van Jean-Jacques, dat hij liever zou sterven dan op nieuw despotisme te dulden. De rede van den afgevaardigde van het Seine-Departement, die waarschijnlijk textueel door de bladen zal worden weergegeven, ademde gematigde gevoelens en was zeer conciliant. Geen woord over de amnestie, geen enkelen aanval op de «opportunisten”, maar daarentegen een krachtig beroep op de eenheid van alle fractiën der republikeinsche partij, in het belang der democratische beginselen. Opgewonden zong de menigte, toen Louis Blanc zijn rede had geëindigd, mede met het orkest dat Méhuls «Chant du départ” speelde. Met een vrij drooge conférence van bet raadslid Hamel en het spelen van eenige muziekstukken is het feest geëindigd, om hedenavond definitief te worden besloten met een diner van 500 couverts. En daarna zal men van elkaar afseheid nemen tot over .... honderd jaren, wanneer men zeer zeker den grooten schrijver van «La nouvelle Héloïse” nog zal vereeren. --- VERSPREIDE BERICHTEN. Menu van het gala-diner der congresleden te Berlijn 13 Juli. Potage tortue; Consommé ala royale Fruits au bleu, sauce au beurre; Turbot aux homards gratinés. Selles de veau a la milanaise; filets de boeuf a la flamande. Salmi de bécassines aux truffes; Timbales a la parisienne. Mayonnaise d’écrevisses. Poulardes du Mans róties, Chevreuil róti, salade. Fonds d’artichauds gratinés, Haricots vertsa I’anglaise. Pêches a la madelaine; Croütes aux cerises. Crème de bavaroise aux fraises; Gelée d’ananas. Glacés variées. Compots. Biscuit. Dessert. Honderd en zeventig personen, dus tien meer dan bij gelegenheid der opening, hebben aan dit diner deelgenomen. De tafel, inden vorm vaneen hoefijzer, was met prachtige stukken uit de Koninklijke zilverkamer en met bloemen smaakvol versierd. Tot de tien buitengewoon genoodigden behoorden de vertegenwoordigers van Griekenland, Servië en Montenegro, en de leden der commissie voor de grensregeling, de heeren Von Jasmund en Blume. Tegenover den Kroonprins zat Bismarck ; rechts van hem waren Amdrassy, Beaconsfield en Schouwaloff geplaatst; aan de linkerzijde van den Rijkskanselier zat Waddington. Gortehakoff had zich laten verontschuldigen. Sir Garnet Wolseley krijgt een jaarwedde van 5000 pd. st. als gouverneur van Cyprus; hij is reeds bezig met het bestudeeren vaneen plan tot het aanleggen van spoorwegen op het eiland. Men schat de jaarlijksche kosten van het onderhoud van 10000 soldaten daar op 1 millioen pd. st. De Koning van België heeft een eigenhandigen brief van rouwbeklag gezonden aan den zoon van Dumortier. Weldra zal Bright 21 jaren lang Birmingham in het Parlement vertegenwoordigd hebben. De liberale Associatie besloot in haar meeting van Vrijdag jl. die gebeurtenis feestelijk te herdenken. Den eersten dag van het feest zal er receptie zijn, den tweeden dag een feestmaal. Verder is besloten, dat Bright een geschenk zal worden aangeboden en zelfs dat hem een standbeeld zal worden opgericht. De 12e Juli werd in lerland door tal van meetings en processies herdacht. Over het geheel liep alles rustig af. Te Belfast werd de orde een oogenblik verstoord. De SchachvanPerzië vertrok gisteren van Weenen naar Rusland; hij nam verscheiden beambten van de politie mede, die te Teheran de politie zullen organiseeren naar het stelsel van Weenen. Op den muur van het hotel te Fontainebleau, waar de Schaeh van Perzië zoo christelijk werd behandeld, wordt eiken morgen met krijt in groote letters geschreven. «Au Schach éeorché.” Te Lyon werden gisteren niet minder dan 8 feestmalen gegeven, om het innemen van de Bastille te vieren. De bekende Parijsche dichter Catulle Mendès, schrijver van het tekstboek van »Le Capitaine Fracasse”, was getrouwd met een dochter van Théophile Gautier. Mevrouw Mendès vroeg echtscheiding, omdat haar man niet werkte en zij dus den kost moest verdienen. Mendès had vóór zijn huwelijk schulden en hield er een maitres op na, bij wie hij kinderen had. Het hof van Parijs heeft ten gunste der eischeres uitspraak gedaan. Te Lyon hebben 2000 passementwerkers het werk gestaakt. Zij willen slechts 10 uur per dag werken en 25 centimes meer loon hebben. Te Bézenet hebben de mijnwerkers hun arbeid hervat. Een Parijsche kamenier vroeg aan het postkantoor, of er ook een brief was aan het adres van mej. X. «Poste restante ?” vroeg de postbeambte. «Neen, raijnheer. Katholiek,” gaf de kamenier ten antwoord. De «Constitutionel” schrijft: Een schatrijk Engelschman, Richard Wallace, heeft het Parijsche burgerrecht verkregen door aan onze stad eenige voor de arbeidende klasse zoo hoogst nuttige drinkwaterfonteinen te schenken. Een Parijsch parfumeur nu, Ed. Pinaud, heeft, in navolging daarvan, en om het publiek op de tentoonstelling naar zijne vitrine te trekken, er een fontein bij laten maken waaruit zich ineen bassin een geparfumeerd water, Ixora genaamd, ontlast, hetwelk de bezoekers zoo maar voor het opscheppen hebben. Vóór eenige dagen zagen we een geheele familie, vader, moeder en 3 dochters, pas te Parijs aangekomen, doodbedaard een dozijn zakdoeken uitvouwen en ze in dit welriekende water dompelen. Wat zou de parfumeur wel zeggen als deze indiscrete bezoekers zich eens niet tevreden hadden gesteld met hun zakdoeken nat te maken, maar flesschen hadden meegebracht om die met zijn nieuwe parfumerie Ixora te vullen? .... Hij zou in staat zijn geweest er hartelijk om te lachen en hun hun gang laten gaan.” Mac Gahan heeft een geschrift nagelaten over Bulgarije en den Russisch-Turkschen oorlog, dat reeds gereed voor den drukwas en onder toezicht van zijn broeder zal worden uitgegeven. Gisteren werd t e Nap el s ee n meet i n g gehouden om te protesteeren tegen de resultaten van het Congres, waardoor de réchten'van Italië niet werden geëerbiedigd. Generaal Avezzana presideerde en verschillende afgevaardigden woonden de meeting bij. --- TELEGRAMMEN. Berlijn, 13 Juli. Het officiëele blad meldt, in het niet-officieel gedeelte, dat de onderteekening van het vredesverdrag heden te 2'/2 uren in het paleis van den Bijkskanselier heeft plaats gehad. Ha afloop der onderteekening van hat verdrag, inde heden gehouden Congreszitting, stond Andrassy op, om in warme bewoordingen den dank dor vergadering te betuigen aan Bismarck, wegens zijne verdienste inde totstandkoming van het groote werk. Bismarck antwoordde en sloot daarop het Congres. In staatkundige kringen wordt algemeen de groote beteekenis van het Congres in het belang van den vrede ten hoogste gewaardeerd. Algemeen wordt de verwachting genit, dat men een tijdvak van duurzamen vrede te gemoet gaat; dat het persoonlijk verkeer en de persoonlijke aanraking tusschen de leidende ministers der Europeesche staten een heuglijke waarborg zijn voor het behoud van den vrede. De rede van Andrassy bij het sluiten van het Congres luidde als volgt: «Op het oogenblik, dat door onze pogingen een algemeene overeenstemming is bereikt, zou het ons onmogelijk zijn, om geen hulde te brengen aan den uitstekenden staatsman, die onze werkzaamheden heeft geleid en steeds het behoud en de bevestiging van den vrede op het oog had. Met dat doel heeft hij al zijn krachten ingespannen, om het versehil van meening uit den weg te ruimen en zoo spoedig mogelijk een einde te maken aan de onzekerheid, die zóo zwaar op Europa drukte. De wijsheid en onvermoeide geestkracht, waarmede onze voorzitter den arbeid heeft geleid, hebben in hooge mate bijgedragen tot het spoedig gelukken van het werk des vredes, door ons gemeenschappelijk ondernomen. Ik ben zeker van uw aller instemming, wanneer ik u voorstel, om aan prins Von Bismarck onzen warmsten dank te betuigen. Op het punt van uiteen te gaan, geloof ik ook het best aan uw gevoelens te beantwoorden, wanneer ik onze erkentelijkheid betuig voor de groote welwillendheid en de voorkomende gastvrijheid, ons door den Keizer en de doorluchtige Keizerlijke familie betoond.” Inde beide laatste zittingen van het Congres zijn nog eenige wijzigingen in het verdrag gebracht. Onder anderen is bepaald, dat de door Servië met de wapenen veroverde districten zullen uitgesloten zijn van de kapitaliseering der vergoeding, die Servië aan de Porte moet betalen voor het vervallen van de schatting. Tusschen Gortehakoff en Beaconsfield is over Cyprus een beraadslaging gevoerd, welke, naar men zegt, geleid heeft tot het ontwerpen van grondslagen voor eene eventueels Engelsch-Russische overeenkomst. Op het gala-diner heeft de Kroonprins den volgenden dronk ingesteld: «De verwachtingen, waarmede ik een maand geleden, namens den Keizer, de doorluchtige staatslieden begroette, die voor het Congres waren bijeengekomen, zijn gelukkig verwezenlijkt. Het werk des vredes, door Europa zóo vurig gewenscht, heeft hunne pogingen bekroond. Als tolk der gevoelens van mijn doorluchtigen vader, acht ik mij gelukkig hulde te brengen aan de wijsheid en den geest van verzoening, welke tot deze grootsehe uitkomst hebben geleid. De verkregen overeenstemming zal een nieuwe waarborg zijn voor den vrede en de algemeene welvaart. De medewerking van Duitschland is reeds bij voorbaat verzekerd aan alles, wat zal kunnen strekken om die groote weldaden te verzekeren en te bewaren. Namens den Keizer drink ik op de gezondheid van de vorsten en de Regeeringep, wier vertegenwoordigers op dezen gedenkwaardigen dag het vredesverdrag te Berlijn geteekend hebben.” Beaconsfield heeft zijn vertrek tot Maandag uitgesteld. Berlijn, 13 Juli. Bij het gala-diner, dat heden inde Witte Zaal plaats had, ontbrak behalve Gortehakoff ook Beaconsfield. Overigens waren alle leden van het Congres aanwezig. Het diner waste halfacht afgeloopen. Berlijn, 14 Juli. Beaconsfield vertrok hedenvoormiddag te 9 uren naar Keulen, Salisbury vertrok ten 1 ure over Brussel. Bismarck | gaat morgen naar Kissingen. Berlijn, 14 Juli. Bismarck antwoordde het volgende op de toespraak van Andrassy: «Ik ben diep gevoelig voor de woorden die graaf Andrassy in naanr van deze hooge vergadering heeft gesproken. Ik dank het Congres hartelijk er voor, dat het zich daarmede wel heeft willen vereenigen en betuig mijn erkentelijkheid aan mijn collega’s voor de toegevendheid en goede gezindheid, die zij mij inden loop der werkzaamheden hebben betoond. De geest van verzoening en wederzijdsehe welwillendheid, waardoor alle gevolmachtigden bezield waren,hebben mij de taak gemakkelijk gemaakt, die ik door den staat mijner gezondheid nauwelijks durfde hopen ten einde te kunnen brengen. Nu het Congres tot genoegen van de vertegenwoordigde Regeeringen en van geheel Europa tot het gewenschte resultaat is gekomen, bid ik u welwillend aan mij te blijven denken. Wat mjj aangaat, het gedenkwaardige tijdperk, dat thans verstreken is, zal in mijn herinnering onuitgewischt blijven”. Na de onderteekening van het tractaat dankte Bismarck de gevolmachtigden, die deel hadden uitgemaakt van de commissiën, met name Despres en Hohenlohe, en tevens uit naam van het Congres de secretarissen. «Zoo het ónmogelijk is geweest”, sprak de Vorst verder, «om de openbare meening in alles tevreden te stellen, de geschiedenis zal in elk geval recht laten wedervaren aan onze bedoelingen, aan onzen arbeid èn de gevolmachtigden zullen het bewustzijn bij ziehomdragen, binnen de grenzen van het mogelijke den zoo ernstig bedreigden vrede aan Europa teruggegeven en verzekerd te hebben. Ik koester de ernstige hoop, dat met Gods hulp de overeenstemming tusschen de Mogendheden duurzaam zal zijn, en dat de persoonlijke en hartelijke betrekkingen, die gedurende de werkzaamheden van het Congres tusschen ons zijn aangeknoopt, de goede verstandhouding tusschen de Regeeringen zal bevestigen en hechter maken. Ik dank nogmaals mjjn collega’s voor hun welwillendheid mijwaarts en onder den indruk daarvan, sluit ik de laatste zitting van het Congres”. Weenen, 13 Juli. Aan de «Pol. Corr.” wordt uit Bucharest gemeld : Bratanio verklaarde inde jongste geheime zitting van de vereenigde Rumeensche Kamers, dat de Regeering, onder voorbehoud van hare geschiedkundige rechten op Bessarabië, besloten had tot aanvaarding van de Dobrudscha, dooi- het Congres aan Rumenië toegewezen, en tot dein bezit neming daarvan, na officiële mededeeling door het Congres. Bratiano verklaarde verder, dat het Kabinet besloten had, om zich inde kwestie der Joden naar het besluit van het Congres te voegen. Petersburg, 14 Juli. Het «Journal de St. Pétersbourg” meent dat de duurzaamheid van het werk, door het Congres verricht, grootendeels zal afhangen van den geest, waarin Turkije'dat uitvoert. Zonder twijfel zal het voor de Turksche Regeering mogelijk zijn in meer dan éen opzicht den arbeid van het Congres te niet te doen, doch de Porte zal zonder twijfel gewaarschuwd worden, dat zoodanige handelwjjze niet voor het werk van het Congres, maar voor de Turksche heerschappij zelf gevaarlijk zou kunnen zijn. Madrid, 13 Juli. —De begrooting is door de Cortes goedgekeurd. --- BINNENLAND. ’s|Gravenhage , 15 Juli. In zijn antwoord op het Kamerverslag betreffende de_Voorgestelde wijziging der begrooting van Oorlog voor 1877 deelt de Minister‚van Marine, tijdelijk belast met de portefeuille van Oorlog, mede, dat het vooruitzicht bestaat, dat do heer De Roo over eenigen tijd zijn werkzaamheden weder zal kunnen opvatten. ‘ De Mignister van Oorlog heeft in het bolang van de haringvifxscherij aan de verlofgangers van de militie te land, die reeds vóór hun inlijving bij de militie hun beroep van de buitenlandsche zeevaart maakten en die zich voor de zeemilitie hebben aangeboden, doch daarbij niet konden worden aangenomen, de vergunning verleend tot deelneming aan die visscherij, al behooren zij tot het bijwonen van herhalingsoefeningen op te komen. Luidens bericht uit Hammerfest, van 8 dezer, was aldaar aangekomen de Noorweegsehe expeditie naar den Atlantischen Oceaan, die met de stoomboot «Vöringen” op 15 Junijl. Bergen had verlaten. De verkregen uitkomsten waren alleszins bevredigend. De grenzen tusschen den warmen golfstroom en den poolstroom zijn zeer nauwkeurig nagegaan en bepaald. Inde week, eindigende 11 Juli, was de aan voer van goud te Londen 608000 pd. st., zijnde 130000 pd. in baren, voor den uitvoer gevraagd. Inde bank werd 467000 pd. aan souvereigns geplaatst, terwijl 150000 pd. in souvereigns naar Lissabon werd verzonden. Uit Nieuw-Zeeland werd 15000 p. st. in baren aangevoerd en ook voor uitvoer geplaatst. De noteering was 77/954 p. o. s. In zilver was geen aanvoer, daarentegen wel eenige vraag voor ’t vasteland. Vandaar een rijzing tot555/8 d. p. o. en tot 52 d. voor Mexicaan sche dollars. Den 3'ln Juli a.s. zal bij hetinstructie-bataljon het voorloopig examen ter verkrijging van den rang van 2n luitenantkwartiermeester, hetzij bij het leger hier te lande, hetzij in Oost-Indië, een aanvang nemen. Dit is het laatste examen van dien aard, aangezien in het vervolg zoowel de kwartiermeesters als de andere officieren van de militaire scholen zullen komen. Men schrijft ons uit Stad-Almelo: Eindelijk zal gebeuren wat reeds sedert geruimen tijd zoo algemeen hier is gewenscht. Werd tegen den zin van den gebeelen Raad in 1818 deze gemeente van het Schoutambt of, zooals men gemeenlijk zegt, van Ambt-Almelo gescheiden, we zijn thans weder op weg om vereenigd te worden. Want de door den Minister van Binnenl. Zaken voorgestelde grensveranderiDg is, naar velen hopen, een eerste stap, die tot volkomen hereeniging leidt. Waarom de Minister niet verder is gegaan, blijkt duidelijk. Hij heeft waarschijnlijk gemeend, niet alle bewoners van het Ambt te moeten ontstemmen en misschien gedacht, dat de rest wel spoedig volgen zal. Ontegenzeglijk gaat de stad zoowel in zielenaantal als in welvaart vooruit en haar gelukkige ligging met haar rechtbank en arrondissements-ambtenaren en met haar nuttige inrichtingen maken haar tot de hoofdstad van Twente. Reeds nu had de grens voor deze gemeente ruimer moeten zijn getrokken. Een vrij bebouwd gedeelte toch van het Ambt, dat inden letterlijken zin van het woord als onder den rook ligt van het stadhuis, maakt met de stad als het ware een gedeelte uit. Maar zooals ik reeds zeide, blijkbaar heeft men ook op andere dingen gelet dan op het algemeen belang. De bedoeling van de Grondwet wil alleen hierop gelet hebben, maar wat te doen, indien men door alles te willen, gevaarloopt van niets te zullen krijgen ? Uit den dwazen toestand, waarin we nu verkeeren, zullen we thans ten minste verlost raken. Wordt het wetsvoorstel aangenomen, dan zal het verschijnsel zich niet meer voordoen, dat de bewoners aan de eene zijde der straat tot het Ambt- en die aan den anderen kant tot de Stad-Almelo bebooren. Een vreemde verhouding, vooral als men weet, dat de politieverordeningen van beide gemeenten op alle punten volstrekt niet harmoniëerden en dat aan den eenen kant van den weg alzoo geoorloofd kan zijn wat aan den anderen streng verboden is. De bewoners zelfs kenden niet altijd de grensscheiding en bij de aangiften voor den burgerlijken stand moest wel degelijk daarop gelet worden. Maar eindelijk zal men ook uit den toestand geraken, dat ingezetenen uit de eene gemeente allerlei voordeelen trekken van openbare inrichtingen inde andere, zonder inde lasten daarvan naar evenredigheid bij te dragen. Want inden regel was het gemeentebestuur van Ambt-Almelo niet goed te spreken, indien de stad medewerking vroeg tot het stichten vatn nuttige inrichtingen. En deed het soms ook al iets, niet altijd deed het wat het kon, of strikt genomen, moest doen. Dat de kleingeestige gedachte, dat de ingezetenen toch konden profiteeren, al betaalde de gemeentekas niet mede inde kosten van de stedelijke inrichtingen, gewicht inde schaal legde, wie zal zich daarover verwonderen maar tevens wie zal zich verbazen dat het bestuur der stad dit niet altijd even aangenaam vond? Veel ware zeker eerder tot stand gebracht en veel ware zeker reeds in het leven geroepen, indien beide gemeenten éen waren geweest. Niet alleen dat twee meer kunnen doen dan éen, maar rivaliteit deed dikwijls eerder tegenwerking dan medewerking ondervinden. De belangen van beider gemeenten loopen niet zoover uiteen. De graaf Van Hogendorp zag dit op zijn reis door Twente in 1819 heel goed in en zeide niet ten onrechte: «waar een gemeen belangde wenschen vereenigt, waar onderscheiden belangen samenloopen, daar is éen bestuur nuttig, ja noodzakeljjk.” Maar wat behoef ik u te wijzen op het nut vaneen vereeniging van kleine gemeenten? In het no. van 1 Febr. jl. schreeft gij terecht: «Ontegenzeglijk is ’t vreemd, dat gemeenten, die als ’t ware geheel aan elkander gelijk, die aan dezelfde land- of waterwegen gelegen zijn, die soms in het kerkelijke met elkander éen gemeente uitmaken, dat die gemeenten, wier ingezetenen een zelfde soort van bedrijf uitoefenen, dezelfde zeden en gewoonten hebben, dat die gemeenten van elkander gescheiden zijn en blijven.” Waarom dit, niettegenstaande zij met elkander zooveel punten van aanraking hebben. Inderdaad evenals elders moet ook hier ineen kleingeestige rivaliteit, in allerlei eerzuchtige en beerschzuchtige gezindheden maar al te vaak de oorzaak gezocht worden, waarom gescheiden blijft wat uit den aard der zaak bij elkander behoort. Vereenigen de beide Kamers zich met het voorstel van den Minister tot verandering der grens tusschen de gemeenten Stad- en Ambt-Almelo, er zal zonder overdrijving een zedelijke triomf zijn behaald. Ziet men, dat de Vertegenwoordiging zich niet neerlegt bij het geringste verzet van eenige ingezetenen eener gemeente, de tegenstand zal hoe langer hoe geringer worden tegen vereeniging van gemeenten. Ik twijfel dan ook niet, of meerdere voorstellen van bedoelden aard zullen spoedig volgen. In deze provincie toch zijn verschillende gemeenten, die, geënelaveerd als ze zijn dooreen andere, zich niet kunnen ontwikkelen zooals wel wenschelijk was. Maar waartoe meer ? Ik heb alleen te kennen willen geven, dat men hier hoogst ingenomen is met het voorstel, al zijn niet allen evenzeer voldaan. --- De Koninklijke Muziekschool. Wij begaven ons Zaterdagavond naar de zaal Diligentia, gehoor gevende aan de uitnoodiging om des Proeven van vordering” der leerlingen van de Koninklijke muziekschool te hooren, en brachten daar eenige aangename uren door. Een motet van Mendelssohn door de de en 2e koorzang-klasse uitgevoerd, maakte al aanstonds een prettigen indruk nog beter voldeden ons de driestemmige liederen van Hiller door dezelfde klassen gezongen, waaruit bleek, dat de onderwijzer, de heer J. Van Hove, met succes voort blijft gaan zijn beste krachten aan de school te wijden. Het duet voor twee sopranen van Marschner, door mejn. M. A. Veerenhuis en M. C. J. Cariot, doet ons van deze jeugdige zangeressen voor de toekomst veel verwachten; beider timbre is frisch en zuiver, beider stem is inde verschillende registers goed ontwikkeld. Wij wenschen den heer A. Seiffert met zijn leerlingen geluk. De overige nummers van het programma, op éen na, waren aan de piano, de strijk- en blaas-instrumenten gewijd. Wij hoorden achtereenvolgens een fantaisie voor liobo door den leerling P. Th. Lambooy, een adagio en rondo voor fagot door den leerling J. J. Koopman, een nocturne voor waldhoorn door den leerling C. Isbrücker, een duo voor twee trompetten door de leerlingen F. C. M. J. Roels en C. G. Mulder. Allen gaven bewijzen van vrij groote bedrevenheid op hun instrumenten; in het bijzonder voldeden ons de hobo en de trompetten. Wij wenschen de onderwijzers, de heeren Hemmes, De la Fuente, Van de Velde en Bolten ook verder veel succes op hun alles behalve gemakkelijke taak. Van goederhand vernemen wij, dat alleen gebrek aan tijd reden was, dat erjgeen solo’s voor fluit, klarinet en bazuin (onderwijzers, de heeren Botgorschek, Völlmar en Zurhaar) werden uitgevoerd. Jammer was het dat de leerling J. G. H. Mann niet in de gelegenheid was gesteld een zijner composities (onderwijzer de heerNicolaï) te doen hooren. Op het zoogenaamd klein examen, dat door Verhuist, Boers en Dan. De Lange werd bijgewoond, droeg hij een stuk voor vaneen door hem gecomponeerd quintet voor piano en blaasinstrumenten, dat zeer de goedkeuring dier heeren wegdroeg. Een lantaisie voor violoncel van Servais, door den leerling J. Salmon flink gespeeld, (het is verwonderlijk welk een vollen toon deze nog zeer jeugdige violoncellist reeds aan zijn instrument weet te ontlokken) versterkte nog de gunstige meening, die wij omtrent den heer J. Giese als artist en onderwijzer koesterden. Een waar genot verschafte ons de fantaisie van Thalberg voor twee piano’s, door mejn. M. C. en C. W. Mulder gespeeld. Haar keurige voordracht, correct spel en goede techniek deden weinig aan een eerste optreden in het openbaar denken. Wij weten niet wie Zaterdagavond meer te benijden was, haar onderwijzer, de heer C. L. W. Wirtz, dan wel haar vader, de heer J. G. Mulder, die bovendien met de voordracht der leerlingen Bekker en Smit vaneen duo concertant van Alard voor twee violen als onderwijzer een triumf behaalde. Wij verwachten van Bekker en Smit nog veel te hooren; hun toon, virtuositeit en voordracht lokten terecht warme toejuichingen uit. Dat het ook de andere executanten niet aan bijval ontbrak, behoeft wel niet te worden betoogd. Veel genoegen gaf de ouverture Don Juan onder Nicolaï’s leiding door de orkestklasse ferm gespeeld; ook van de begeleiding van sommige solo-nummers kweet die klasse zich bescheiden en goed. Op ons verzoek heeft de heer Nieolaï ons de namen i van de leerlingen medegedeeld, aan wien eervol ontslag j met toekenning van diploma werd verleend. Het zijn 'j mej. G. M. C. Van Baaten, mej. N. M. J. Werst (uit Leiden), beiden voor piano en theorie; mej. M. C. Van j Daalen voor piano. De heeren J. G. H. Mann, compositie en theorie; J. J. Koopman, fagot en orgel; J. R. Bekker (uit Kampen), viool; F. C, M. J. Roels, ; trompet, pauken en altviool; C. G. Mulder, trompet en • altviool, P. Th. Lambooy, hobo; J. K. F. Verduin, ! klarinet en contrabas; de vier eerste heeren met verj melding van goed volbrachte studie, respectievelijk in piano, viool en altviool, piano en theorie, altviool, piano, i klarinet en theorie, viool en theorie; de heer Lambooy : met vermelding van goed volbrachte studie op de piano. Ditmaal werden de diploma’s niet, zooals gewoonlijk, met een toepasselijk woord uitgereikt. Wij eindigen : ons verslag met den wensch, dat de gediplomeerden, wier namen wij hierboven vermeldden, de kunst, die zij tot roeping kozen, tot eere zullen strekken en dat de Muziekschool zich nog lang zal mogen verheugen inde medewerking van de verdienstelijke onderwijzers, die daaraan zijn verbonden, en inde steeds toenemende , belangstelling van allen, die 'de muziek liefhebben. --- Brieven uit de Amstelstad. | Vol ongeduld en verwachting verdrong zich den vorigen Zondag een menigte aan het station van den Oosterspoorweg om den pleiziertrein van ; Dortmund te zien aankomen, Menig Duitscber, ' alhier woonachtig, verheugde zich zooveel «Deutsche Brüders” op eenmaal te zullen zien. ’t Was dan ook waarlijk de moeite waard; : niet meer of minder dan duizend personen 1 zouden met dien trein aankomen. Volgens de billetten zou de pleiziertrein om 8 uur hier zijn, maar zooals het gewoonlijk met zulke ! extra-gelegenheden gaat, arriveerden de passagiers ! eerst ten 9 % ure. Men kon aan de vermoeide gezichten der uitstappende reizigers zien, dat ze, het genoegen voor weinig geld «einen ganzen langen Tag im schonen Amsterdam zu sein” duur genoeg kochten. Overal waar men zich aan een glas bier kon : verkwikken, maar bij Krasnapolsky en in «die . Port von Cleve” vooral was hot vol met de | blonde zonen van Germanje, die met kenners| blikken het bier bekeken en zuchtend over de geringe qualiteit, het eene glas na het andere in : hun, aan «Dortmunder gebrau” gewende magen ! deden verdwijnen. Meer dan tweehonderd Duit| schers begaven zich dien dag per boot van de ■ heeren gebr. Goedkoop naar Tmuiden om de ! havenwerken en vooral «das Meer” te zien. | Men kon ben aanzien toen ze terugkwamen, j dat die aanblik hun achting voor Holland bad S doen stijgen en dat ze met minder «Stolz” en ] geringschatting op Holland neerzagen. «Es ist | wirklich et was ganz imposants” hoorde ik een j dikke Dortmunder bierbrouwer verklaren; de | man erkende zelf, dat hij nooit ander water j dan dat uit de Dortmunder waterleiding of regenwater had gezien, een ander verwonderde zich, dat het Hollandsch zoo geheel anders klonk als hij zich had voorgesteld; de man vertelde dat hij eenige woorden Hollandsch kon en wel de volgende: «Oet mine dijpe koele krieuil ick toe die o Heer!” Volgens hem beteekende die zinsnede «aus dertiefe Rufeick zu diroHerr!” Was het wonder dat niemand hem verstond? Een derde zei «Ich hatte nie gedacht dass Holland so schön wür, besonders hat mir das IJ gefallen.” Hij was naar den overkant van ’t IJ geweest om een bezoek te brengen aan de werklieden die daar bezig zijn aan den houw van het ijzeren droogdok door de Dortmunder Union aangenomen. «Es ist eine Riesenarbeit” verklaarde de man en in waarheid het is zoo, ik heb er mij persoonlijk van overtuigd. Tegenover het Oostelijk Dok, inde nabijheid van Buiksloot, zijn honderden werklieden, bijna allen Dnitschers, bezig, de geweldig groote ijzeren bakken, die tot de samenstelling van het Droge Dok dienen moeten, in elkander te zetten. Reeds drie dier gevaarten staan op de helling en men is druk bezig een vierde helling te bouwen. Hooren en zien vergaat als men in de nabjjheid komt, en geen wonder, want in eiken bak moeten 75000 nagels worden geklonken, om de kolossale platen tezamen te houden. Al die nagels moeten gloeiend inde gaten worden gebracht, te dien einde zijn talrijke smeden boven op de stellingen geplaatst, waarin de nagels tot de noodige gloeihitte worden gebracht. Duizenden en duizenden ponden ijzer in vorm van platen worden dagelijks door lichters en booten aangebracht, terwijl vletten en schuitjes heen en weder varen om van Amsterdam, mondbehoeften enz. te halen voor de ca. 200 arbeiders die daar tijdelijk wonen. Men verbeeldt zich bijna ineen Duitsche kolonie te zjjn. Hollandsch hoort men er slechts j weinig en hoort men het, dan is het nog meest j gebroken. Het is een eigenaardig gezicht, die I krachtige, gebaarde mannen in van ruwe planken ; getimmerde loodsen te zien zitten om hun 3 «Frühstück” te gebruiken, bestaande uit koffie, brood, boter en kaas. De beer Stange heeft daar ten gerieve zijner landgenooten een soort van gebouw opgericbt, waar voor weinig geld een goede slaapplaats wordt verstrekt en zindelijk toebereid en voedzaam eten wordt gekookt. De werklieden betalen fl inde week voor hun slaapplaats en f 1 per dag voor ’ den kost, bestaande uit ontbijt (koffie, brood ' enz.), middagmaal (soep,vleescb, groenten en aard- ' appelen), na den middag nogmaals brood, koffie en worst en ’s avonds «Kartofielsalat” of eenig ander «Abendbrot”. Mij dunkt, de restaurateur zal er niet rijk bij worden, temeer omdat de qualiteit vaneen en ander zeer goed is, zoodat allen die van zijn établissement gebruik maken er tevreden en gezond uitzien. Nog ca. 10 maanden, denkt men, zal het duren eer het droogdok zijn voltooiing nadert. Het zal in waarheid een reusacbtig gevaarte zijn, een bewijs daarvoor is, dat het IJ, daar ter plaatse waar het zal worden te water gelaten, door stoombaggermolens ca. 40 voet dieper wordt gemaakt dan het nu is. Een bezoek aan die werken beloont zeer de moeite der wandeling vanaf het Tolhuis over het IJ of een water tochtje per vlet. Wat minder de moeite vaneen bezoek beloont, is de nieuwe bad- en zweminrichting, aan den Westerdoksdijk van gemeentewege opgericht. Dooreen ingezonden stuk in «de Amsterdammer” opmerkzaam gemaakt, heb ik mij de moeite getroost een wandeling er heen te maken; de weg is bezwaarlijk, doordat men de puinboopen van de Westerdokslnis (zij wordt gedeeltelijk afgebroken) niet dan met moeite kan overklimmen. Toen ik vóór de nieuwe bad- en zwemschool stond, dacht ik hoe kan een inrichting, die van buiten zoo keurig netjes is afgewerkt, van binnen minder doelmatig zijn: als men aan het uitwendige zóóveel zorg besteedt, zal men toch het essentiëele gedeelte wel naar evenredigheid hebben gemaakt. Een blik is voldoende om ons van het tegendeel te overtuigen. In plaats van kleedkamertjes, hokjes, tot op ca. 1 meter van den grond dooreen beschot van elkander gescheiden van boven alle ineenloopend en met een soort van veranda gedekt. Als de Noordoostenwind, door die open veranda giert, zullen de baders en zwemmers die zich weer gaan aankleeden, het hard te verantwoorden hebben. Ook uit het oogpunt der kieschheid beschouwd, zoude men wenschen dat de hokjes zoo niet geheel, dan toch ten minste aan drie zijden gesloten waren;, er zullen toch zoowel knapen als volwassenen. | van die inrichting gebruik komen maken. Nog iets is er dat tegen die open veranda pleit, nl.: het feit, dat de kleederen der badenden geheel open en bloot hangen en het wel eens kon gebeuren, dat een of ander minder nauwgezette zwemmer zijns buurmans plunje, zoo die beter is dan de zijne, bij vergissing aantrok. Behalve dit alles, is ook de inrichting en betimmering der privaten zeer eigenaardig en bevorderlijk voor de zedelijkheid, ze zijn namelijk niet voor éen, maar voor 2 personen ingericht; de bouwmeester schijnt van gezelligheid en niet van schoijes gehouden te hebben. Eén ding staat vast, de nieuwe bad- en zwemschool heeft veel geld gekost, daarom schoot er ook zeker niets meer over om op de steigers aan den waterkant leuningen te maken! ’tZou anders wel zoo doelmatig zijn geweest, want de steigers zijn smal, en bedriegt mijn voorgevoel mij niet, dan zal het nog wel eens gebeuren, dat een of andere jolige knaap gekleed en al, met het woelige IJwater kennis maakt. Gelukkig is het er niet diep en vooreerst ook geen gelegenheid om bij eventueele aanslibbing de bassins uitte diepen, omdat men verzuimd heeft inden houten buitenwand een valdeur of opening te laten, waardoor de baggersehuiten kunnen binnenvaren. We willen echter niet klagen, dat men voor veel geld, weinig goeds heeft tot stand gebracht, er is ten minste nu al vast éen zwembad, komen er meer dan zeggen wij «Experientia docet”. j Over ’t algemeen is het aan den Westerdoks; dijk zeer veranderd, men is met allen spoed | bezig den spoordijk te leggen, die dienen moet om de nieuwe aanlegsteigers met het centrum der stad te verbinden. Millioenen kilo’s zand worden daar gestort, en doen door de drukking die hun gewicht op den bodem uitoefent enkele gebouwtjes, die op een kleinen afstand er van staan, met geweld rijzen, zoozelf, dat o. a. het kantoor van de Rijksambtenaren, belast met de controle der invoerrechten, inden tijd van drie a vier dagen zoodanig is verzet en uit elkander gewerkt, dat het verblijf daarin niet zonder gevaar is. Op enkele plaatsen is in éen nacht de buitenmuur zóo gescheurd, dat men geen venster noodig heeft om naar buiten te zien, terwijl het plafond groote neiging toont om zich met den vloer te vereenigen. Allermerkwaardigst is bet schuitenhuis aan. bovengenoemd kantoor annex; de plank, die vroeger diende om naar de schuit te gaan, is nu 1% meter boven den beganen grond, en het dak, dat natuurlijk aan éen zijde afhellend was, is nu horizontaal en doet aan een plat denken. Het ziet er overal langs het Westerdok nog woest en ledig uit en men kan zich nauwelijks begrijpen, dat die plek eenmaal de hoofdader worden moet, waardoor de schatten van Insulinde de hoofdstad zullen worden binnengevoerd. tt. Robert. Zie vervolg Binnenland in het TWEEDE BLAD. --- INGEZONDEN STUKKEN. Billijk en voorzichtig. De laatste tijdingen, van Regeeringswege betreffende Atjeh gepubliceerd, brengen alweder aan den dag: a. dat de oorlog in Noord-Sumatra nog niet opgehouden is, en b. dat het Indische leger een zeer zware taak te vervullen heeft, welke het tot heden op de verdienstelijkste wijze èn tot geluk, èn tot eer van Nederland verricht. Ook bracht de Regeering aan dat leger in warme bewoordingen hulde. Met dankbaarheid wordt dit erkend. Zal het echter opnieuw bij betuigingen blijven? Hoe hoog zij ook aangeslagen worden, het woord kan niet vergoeden wat er tekort komt aan de daad. Zij nu, die het leger aanvoeren en voorgaan, hebben reden tot klagen. Niettegenstaande het krachtige vertoog van kolonel Ermeling zijnde toelagen voor officieren in Atjeh besnoeid. Dat dit zeer hard voor hen is, zal wel ieder begrijpen. En met de wettelijke bepalingen inde hand en de jongste berichten voor oogen, is de maatregel zeker niet te verdedigen. Onze Regeering moge besluiten, dat de vijandelijkheden ten einde zijn, zoolang de Atjehneezen met de wapenen inde vuist tegen dat decreet blijven protesteeren, zoolang er in Atjeh een toestand heerscht als de tegenwoordige, een toestand, waaraan wel geen enkel redelijk wezen den vrede herkennen zal, zoolang ook hebben de Indische officieren recht te verwachten, dat de toelagen, voor den voet van oorlog vastgesteld, hun onverminderd uitgekeerd worden. Ten tweede: de pensioenen der Indische officieren zijn veel te gering. In Nederland zoowel als inde Kolonie zelve is dat herhaaldelijk aangetoond; ik zal er ditmaal niet over uitweiden, maar mij bepalen tot een herinnering aan het laatste geschrift van generaal Weitzel en aan verschillende artikelen in »Het Vaderland” «Dagblad” en «Handelsblad”. De Nederlandsche officieren verkeeren tegenwoordig, wat de pensioenen betreft, in betrekkelijk niet weinig beter conditie dan de Indische; dat de eersten te mild werden bedacht zal niemand beweren; de conclusie kan alleen zijn, dat de laatsten veel te weinig ontvangen. Die gevolgtrekking stemt overeen met de werkelijkheid: wie het lot van gepensioneerde Indische officieren heeft leeren kennen, moet den lust om zijn zoon voor den officiersstand bij het leger inde Kolonie te doen opleiden, wel geheel verliezen. Geen vader toch werkt er toe mede, dat zijn zoon zich een carrière kiest, waarvan de goede kansen vooral zijn, dat men hem in zijn ouderdom beklaagt. Ook in Nederlands waarachtig belang is het, de pensioenen te verhoogen. Dat die maatregel en de wederuitkeering van de volle toelagen aan de officieren in Atjeh tevens een waardige bevestiging zouden zijn van den lof, welke het Indische leger wordt toegezwaaid, werd reeds duidelijk genoeg te kennen gegeven^ A. v. K. ---