’s Gravenhage, 15 Maart. Het nieuwe Reglement van het Vaticaansch Concilie. i'an onzen eigen correspondent te Rome). De Roma nunquam satis. Romam videre usque juvat. 5 Maart. Inde laatste Algemeene Vergadering van het hcilie werd, na het houden van zeven rederingen door even zoovele prelaten, nevens !ave van nieuwe onderwerpen, de kerkelijke kt betreffende -—• een decretum aan do Va's rondgedeeld, als een bijvoegsel (appendix) het Reglement, dat mijn L. L. reeds kennen. 1 de gewichtige wijzigingen, die daardoor in %e bepalingen worden gebracht, mag het wel 1 nieuw Reglement van het Vaticaansch Gon'e genoemd worden. De oorspronkelijke, 'ijnsche tekst van dat alleszins merkwaardig k viel mij gisterenavond in handen. Ik haast er in ’t kort den inhoud, in veertien arelen vervat, van mede te doelen. Ift den aanhef van het decretum wordt ver| ird, dat de H. Vader, in stede van geen j 'oor te willen geven aan een postulatum van i 'ge Concilie-Vaders om meer uitbreiding te •eenen aan het Reglement, inde Brève: 1 ‘ltiplices inter vervat, zelfs aan de kardinalen Msvervangende voorzitters de zorg heeft op-I kagen. om een proeve van uitbreiding te |i kverpen. t toe eerste vier paragrafen, punten of artikelen J1 het decretum hebben ten doel de critiek j het onderzoek (examen) der onderwerpen, aan de beraadslagingen en beslissingen van y Concilie worden onderworpen, i ’oo bepaalt de eerste paragraaf dat na het . 'eiken vaneen gedrukt stuk, waarin een te kruidden onderwerp wordt voorgesteld, den Ïkrs een bepaald getal dagen zal worden geeft om die schemata te kunnen bestudeeren J aanmerkingen dienaangaande te maken aan i1 der vier Deputaties, die de lezers reeds ■j "en, tot welker ressort het onderwerp mocht boren; welke aanmerkingen niet dan schriff jh mogen gemaakt worden. U 6 tweede paragraaf omschrijft de wijze, waarop Aanmerkingen behooren gemaakt te worden, f dip namelijk moeten de aanmerkingen komen, i> het onderwerp in quaestie, in ’t geheel gej en, betreffen; en vervolgens de deelen van onderwerp, dat daar in diseussie wordt ge-Jht en dat deze of gene der Vaders gewijl of veranderd zou wenschen te zien. H1 derde paragraaf stelt aan den auteur der gestelde verandering, wijziging of weglating 'V, plicht de woorden, door hem afgekeurd, ’eftw te formuleeren, opdat niemand zich i-’1 'Alijk zou kunnen vergissen in zijn eigen iJj-®hracht denkbeeld en geen onnauwkeurige , garing of uitlegging van liet door hem af- jprde zou geven. Die drie paragrafen scliij-1 gunstig voor de vrijheid van discussie en t‘' rs voor de correctie der besluiten van het Ij (|'hè. Zoo immers, als het wel te verstaan |vk wordt uitgevoerd zoo immers kan jtl r Concilie-vader aan de discussiën deelnemen; jtl niemand der Vaderen zijn, die zich zal ■fj J'on beklagen dat hij zijn meening niet heeft uiten; en daar iedereen deze zijn mee-1 J kan en mag formuleeren, kan er veel mis-J Aftd van woorden worden vermeden, veel f. dan bij mondelinge voordrachten. Mocht lr;r een classieke herinnering bijbrengen, zeggen met ’t oog op de vierde Philippica , dat de beschreven Vaders (Patres j ijlpti) in don grooten Senaat van Oud-Rome /j« Ainendement bij de beraadslagingen mochten E'ft, tenzij het alvorens in geschrifte ges Srd te hebben. (ƒ jk de vier eerste paragrafen de gronden ,t! eft der mogelijke critiek, zoo regelen de volpunten de gronden der discussiën, zonder n !iep eigenlijk in tegenspraak te komen met de |C' i; a Nultipliccs inter , daarvan slechts de bel^,6ft ontwikkelen'' Zoodra de commissie, if v, luidt de vijfde paragraaf, met de verandej )(,,V:'n een onderwerp belast, haar taak vol-1j!■ •, heeft, zal zij het aan de algemeene dis’l O onderwerpen, daaraan tevens haar opmer:q 11 toevoegend, met de redenen waarom de j aanmerkingen haar of wél ontvankelijk toeschijnen. Zoo kunnen de Vaders des ' § in staat worden gesteld om niet alleen 'Onderlijk oordeel van dezen of genen hoe welsprekend dan ook, te hooren, Vj * °ok het geheel der aanmerkingen, die » s , Verschillende onderwerpen, in het Cons r:jr,e verhandelen, zullen kunnen gemaakt iv6„' 3l ( e®hkomstig de zesde paragraaf moeten « vervangende voorzitters des den dag bepalen, waarop de dis)/J °Ver een dergelijk onderwerp, als hiervoren bedoeld, met gemotiveerde aanmerkingen zal plaats hebben. Volgens het zevende punt van het onderhavig decretum moet bedoelde discussie geschieden overeenkomstig de regelen der gezonde critiek of oordeelkunde. De Vaders nl. die repliek zouden wenschen te doen overeen onderwerp, dat aan het oordeel des Concilies wordt onderworpen, moeten hun critiek eerst laten gaan over het geheel en dan over de afzonderlijke deelen. ledereen is daarbij gehouden om, na het uitspreken zijner rede, de woorden of zinsneden, die hij veranderd of geschrapt zou wenschen te zien, en die, welke hij wenscht dat daarvoor inde plaats worden gesteld, schrifielijk aan den Voorzitter te doen toekomen. En zulks, om tot zooveel mogelijke juistheid bij de discussiën te geraken. Het achtste artikel schrijft voor, dat de redenaars, die zich willen doen inschrijven om het woord te vragen, te voren moeten verklaren of zij over de te behandelen quaestie in het algemeen of overeen of ander onderdeel daarvan wenschen te spreken. In het negende artikel wordt toegestaan aan de Vaders der commissies den voorzitter der algemeene vergadering vergunning te vragen om te antwoorden op de critiek, die op het Concilie zelf mocht gemaakt worden; en dat antwoorden zal vrij mogen geschieden op een anderen daartoe gekozen dag, of op denzelfden dag, en zelfs aanstonds na het eindigen der redevoering, waarin die critiek werd gehouden. Met de vrijheid nog om óf wel op elke rede, waarin gecriticeerd werd, afzonderlijk te antwoorden, óf op al de gehouden redevoeringen, bedoelde critiek bevattende, tezamen. Overeenkomstig de tiende paragraaf moeten de Voorzitters zorgen, dat de redenaars de grenzen niet overschrijden der algemeene of der bijzondere onderwerpen, waarover discussie wordt gehouden, en om in geval van overtreding tot de orde terug te roepen; welk terugroepen op het onderwerp in quaestie niet moet verward worden met het terugroepen tot de orde. De tiende paragraaf stelt het geval, wanneer een discussie zou worden gerekt buiten de palen der noodzakelijkheid, en de Vaders zouden oordeelen, dat er een einde aan behoort gemaakt te worden. Er wordt dan bepaald, dat, indien tien Vaders aan de Voorzitters vragen om der Vergadering te verzoeken de debatten te sluiten, aan dien wensch gevolg kan worden gegeven, maar volgen derwijze: Al de Vaders nl. die met het sluiten der debatten genoegen nemen, moeten van hunne zetels opstaan. Is de meerderheid zoo opgestaan, dan wordt er aan den uitgedrukten wensch gehoor gegeven, en het debat gestaakt. De twaalfde paragraaf schrijft den Voorzitters voor geen ander gedeelte vaneen onderwerp te doen verhandelen, dan nadat de vergadering gehoord is over de amendementen, die werden voorgesteld, en over den geheelen inhoud van het bediscussieerd wordend onderwerp. Inde derftendeparagraaf verordent het pauselijk decretum, dat de stemmen, hetzij die, welke betrekking hebben op de amendementen, ’tzij ze op den ganschen tekst van het onderwerp betrekking hebben, op de volgende wijze moeten gedaan worden: de Vaders worden n. 1. uitgenoodigd op te staan van hun zitplaatsen; eerst zij, die gunstig gestemd zouden zijn voor hetgeen gestemd gaat worden, en vervolgens zij, die er tegen zouden zijn. En de beslissing valt naarmate de meerderheid tot de eersten of tot de laatsten behoort. Eindelijk bepaalt de veertiende paragraaf de wijze, waarop de Vaders hun stemmen zullen uitbrengen over het geheel vaneen behandeld onderwerp (overeen reeks van schemata?), nadat de verschillende onderdeelen de discussiën hebben ondergaan. Daar wordt voorgeschreven, dat ieder Vader het woord placet of nonplacet moet uitspreken naar eigen goedvinden. De Vaders echter, die nog opmerkingen zouden meenen te moeten maken, en van die opmerkingen hun placet of non-placet afhankelijk zouden doen zijn, kunnen daartoe verlof vragen aan de Kardinalen-Voorzitters. Ziedaar hoe de «Brève” van 27 November des vorigen jaars, waarop ik reeds heenwees, door de Kardinalen-Voorzitters en de zesentwintig kardinalen, aartsbisschoppen en bisschoppen, ineen mijner vorigen genoemd, die de congregatie der postulata vormen, is geïnterpreteerd en uitgebreid. Een Nederlander te Rome. PS. Hedenmorgen (2 Maart), Assche-Woensdag, sprak de H. Vader inde hoofdkerk van Petrus, onder grooten toeloop van volk uit alle klassen der maatschappij, de kerkelijke gebeden en zegeningen uit over de assche van ten dien einde verbrande, omdat zij voor den dienst onbruikbaar waren geworden, kerkgewaden. Welk een grootsch gezicht was het onvergelijkelijk grootscher dan wanneer de Paus op luisterrijke wijze op de Sedes gestatoria wordt gedragen, met den kostbaren driekroon (tiara) op het hoofd, (men zegt dat die luoon een waarde heeft van niet minder dan tien millioen frs.,)—toen »il Cardinale Penitentiere” de gezegende asch op het hoofd van Pius IX, die rechtop stond, strooide, onder hetluide uitspreken der bekende woorden: ï> gedenk, o mensch, dat gij stof zijt en tot stof zult wederkeeren." Thans zijn al de onttroonde vorsten van Italië binnen Romes vesten geherbergd. De ex-hertog en ex-hertogin van Modena, die er nog ontbraken, zijn ook gearriveerd. Ook de Prins «delle Asturie,” de zoon van Isabella 11, ex-koningin van Spanje, is hier aangekomen. --- BINNENLAND. ’s Gravenhage, 15 Maart. Officieele berichten. De Staatsbladen n°. 44 tot 46 bevatten de Wetten en het Besluit van 3 Maart 1870; a. houdende goedkeuring der akte, betrekkelijk den afstand van Rijksgrond aan denßeigersbergschen polder; b. houdende schorsing der besluiten van den gemeenteraad van Kampen, dd. 4 Februari jl., n°. 1 en 3, betrekkelijk het beheer van het Hervormd armenweeshuis en het reglement voor het Roomsch-Katholiek weeshuis aldaar; c. tot nadere regeling der kosten van schatting, telling, herziening, sommatie, beteekening, enz., ingevolge art. 49 der wet, houdende de belasting op het personeel van 29 Maart 1833 (Stbl. n°. 4). --- Vereeniging tot handhaving' en voortplanting van het liberale beginsel inde Nederduitsch Hervormde gemeente te Amsterdam. Werd in deze Vereeniging voor eenigen tijd de quaestie der weezenverpleging aan de orde gesteld, dezer dagen werd daarin een onderwerp besproken van gansch anderen aard, maar van niet minder actualiteit en belangrijkheid, t.w. de scheiding van Kerk en Staat. Ile spreker, die op zich had genomen het onderwerp in te leiden, zeide in substantie het volgende: De scheiding van Kerk en Staat treedt in dezen tijd meer dan vroeger op den voorgrond. Het streven naar volkomen vrijheid op ieder gebied der maatschappij geeft daartoe de aanleiding. Overal wordt een strijd van beginselen gestreden, de strijd tusschen vrijheid en gezag. Het Algemeen Concilie, te Rome vergaderd, is een merkwaardig teeken des tijds. De vi ees voor de verheffing van des Pausen onfeilbaarheid tot dogma der kerk bij de Regeeringen der machtigste Staten verdient de opmerkzaamheid. De Syllabus is de oorlogsverklaring van de Kerk aan den modernen Staat. Onder ons wordt van onderscheiden kanten en op zeer verschillende wijze op scheiding van Staat en Kerk aangedrongen. Politieken en kerkdijken zijn het hierin eens. De maatregel der Regeering tot loslating van het beheer der kerkelijke goederen heeft die scheiding bij ons een stap verder gebracht. De geheele vrijmaking der Kerk wordt van zekere zijde begeerd langs revolutionairen weg. Inde Tweede Kamer is de quaestie der scheiding ter sprake gekomen, en het dezer dagen aangeboden wetsontwerp tot aanvulling van Hoofdst. VII der Staatsbegrooting doet ons belangrijke discussiën verwachten. Die scheiding van Kerk en Staat wordt gevorderd zoowel in het belang van den Staat als van de Kerk. De verschillende kerkgenootschappen in ons vaderland moeten beschouwd worden als zoovele zedelijke vereenigingen inden Staat. Hun roeping brengt mede, dat zij zich vrij en onafhankelijk bewegen. Voor den Staat zijn allen gelijk. Hij heeft als zoodanig geen godsdienstige belijdenis. Scheiding van Kerk en Staat moet leiden tot de vrije Kerk inden vrijen Staat. Kan zoodanige scheiding niet begeerd worden door den R.-Katholiek, die de suprematie der Kerk belijdt, de moderne Staat mag daarom zijn beginsel niet prijsgeven. Die scheiding moet volkomen zijn en is het bij ons nog niet. liet Hervormde Kerkgenootschap is niet vrij. Financiëele banden houden die volkomen scheiding tegen. Nog steeds worden de gevolgen van de vroegere Staatskerk ondervonden. Gelijk de Staat altoos het vermogen der Kerk beheerde, grijpt hij blijkens de reserves van de kerkelijke grondwet nog te veel in kerkelijke aangelegenheden in. Die scheiding mag echter niet anders dan met bedachtzamen spoed geschieden. Is die spoed niet te verwachten vaneen conservatief ministerie, dan moet deze Regeering er ernstig al haar aandacht aan wijden dat de scheiding langs wettigen weg worde voltooid. Bij een volkomen scheiding wordt aan de bedoeling der Grondwet recht gedaan. Door zoodanige scheiding zal het godsdienstig leven tieren en bloeien in vrijheid, en plaatst de Staat zich op den eenig waren en zuiveren bodem der neutraliteit. Al wie Staat en Kerk liefheeft, moet mede arbeiden naar zijn vermogen, dat die scheiding kome. Nadat de voorzitter den spreker den dank der vergadering had gebracht voor zijn belangrijke inleiding, stelde hij daarover een discussie aan de orde, waaraan door verscheiden sprekers deelgenomen werd. Een hunner, hoezeer dankbaar voor ’t gehoorde , meende dat de quaestie te abstract was behandeld en daardoor voor de practijk onvruchtbaar bleef. Hij meende dat er onder Protestanten eigenlijk van geen scheidiug tusschen Kerk en Staat sprake kon zijn. De Protestant kent geen kerk gelijk de Roomsch-Katholiek, maar alleen een verzameling van kerkgenootschappen, die als zoovele associaties tot bevordering van godsdienstig leven uit den aard der zaak van den Staat onafhankelijk zijn. Een ander was van oordeel dat op de financiëele zijde der quaestiejfde aandacht] Jniet genoeg gevestigd was: hij betwijfelde of het recht der Nederlandsch Hervormde Kerk op een vaste uitkeering van Staatswege door art. 168 van de Grondwet genoegzaam was gewaarborgd, en vroeg of dit art. steunde op eenige notariëele akte of officiéél contract, daar hij in het tegenovergesteld geval zich de mogelijkheid kon denken dat bij een eventueele grondwetsherziening bedoelde uitkeering gestaakt of althans onzeker gesteld werd. Een derde betreurde het, dat door den geachten inleider niet was getracht een oplossing te geven van de practische vraag hoe door losmaking van den financiëelen band de scheiding van Kerk en Staat hier te lande kon worden tot stand gebracht, terwijl weder anderen van oordeel waren dat men eerst op een ruim standpunt kon geraken, indien de Staat voortaan aan dat kerkgenootschap en bloc uitkeerde wat daaraan van rechtswege toekwam. De verdediger, repliceerende op deze bedenkingen, stelde op den voorgrond dat de uitkeering van Staatswege met name aan de Nederlandsch Hervormde Kerk niet is een gunst maar een recht, aangezien het berust op de secularisatie van kerkelijke goederen, die de Staat in vroeger tijden heeft gevraagd. Voor de scheiding van Kerk en Staat, die wenschelijk en uitvoerbaar is, was volgens hem de uitbetaling van tracternenten en pensioenen aan de onderscheiden gezindten en haar leeraren geen wezenlijk bezwaar, omdat hieraan geen inmenging in kèrkelijkeaangelegenheden of het oefenen van onbehoorlijken invloed van Staatswege behoeft gedacht te worden. Hij achtte de uitkeering, die van Staatswege aan de Nederl. Hervormde Kerk geschiedt, door de Grondwet voldoende gewaarborgd, en meende dat een grondwetsherziening, die aan de aanspraken der Kerkte kort deed, met een coup d’état gelijk zou staan. Daartegenover hielden sommige sprekers als hun gevoelen staande, dat er volkomen onafhankelijkheid van de Kerk alleen denkbaar was bij een volledige losmaking van den financiëelen band, daar toch een vaste uitkeering van rechtswege een zeker Staatstoezicht op het kerkelijk beheer noodwendig tengevolge heeft. Nog zouden verscheiden anderen ’t woord gevoerd hebben en zou een motie, waarin de vergadering haar gevoelen uitsprak, in stemming zijn gebracht, indien niet het vergevorderde uur aan de discussiën een eind gemaakt had. Dankbaar voor ’t gehoorde en doordrongen van de noodzakelijkheid om deze quaestie verder in ’t oog te houden en zoogmogelijk haar oplossing nader te brengen, ging de vergadering uiteen. --- Staten-Generaal. Zitting van Maandag, 14 Maart. (Vervolgd Interpellatie wegens het gevangennemen en houden van personen niettegenstaande gevraagde en verleende gratie. De heer v. K er k w ij k vraagt en bekomt verlof om den Min. van Justitie inlichting te vragen over het onwettig gevangennemen en houden van eenige visschers, die in Zeeland veroordeeld waren, maar die van den Koning gratie hadden bekomen. Hij wenscht over dit schandelijk feit eenige inlichtingen van den Min. te vragen. Dat verlof wordt hem door de vergadering verleend. De heer v. K er k w ij k: Eenige maanden geleden werden 2 a 300 visschers door het kantongerecht Goes, wegens overtreding van de verordening der visscherij (visschen van te kleine oesters) veroordeeld tot 14 dagen gevangenis en boeten van / 100, of 14 dagen subsidiaire gevangenisstraf. De Koning maakte gebruik van het schoonste recht, hem verleend, en schonk aan allen gratie, wat de gevangenisstraf betreft, en boeten werden voor slechts enkelen behouden. Niettegenstaande de Koning hun gratie schonk, kregen de personen daarvan geen kennis. Dagen en weken bleven zij op het antwoord wachten, maar het bleef weg. Plotseling werd bevel gegeven, de gevangenissen in Zeeland voor de veroordeelden open te zetten. Daar zouden zij 14 dagen principale gevangenisstraf en 14 dagen subsidiaire voor niet betaalde boete (waarvoor zij te arm waren) moeten ondergaan. Wat het zeggen wil in wintermaanden in gevangenissen te zitten, behoeft geen ontwikkeling, maar vooral als daardoor vrouw en kinderen, vader en moeder, armoede en gebrek lijden, daar het hier toch personen geldt, die van Maandagmorgen tot Zaterdagavond op zee en stroomen varen, om een gering stokbrood te erlangen. Reeds waren de gevangenissen in Zeeland met deze ongelukkigen gevuld,toen eindelijk eenige armoedige personen op het denkbeeld kwamen, om, door het ophalen van dubbeltjes en centen, zooveel bij elkaar te krijgen, dat een paar hunner zich naar ’s Hage konden begeven om toch eens te informeeren waarom men op de verzoeken geen antwoord kreeg. Twee personen begaven zich naar ’s Hage en meldden zich bij het Departement van Justitie en Financiën aan, om mede te deelen welke groote smarten die gevangenen ondervonden en in welken grooten angst anderen verkeerden. Men keek vrij zonderling op en trachtte zich er vanaf te maken, door te verklaren dat de verzoeken om gratie reeds sedert lang waren afgedaan en er gratie verleend was. De beide personen gaven echter de verzekering, dat er uitvoering aan de gevangenisstraf was gegeven, en dat de gevangenis te Hulst opgevuld was. 'foen begreep men, dat er schandelijk onrecht was gepleegd, en toen werd er onmiddellijk getelegrafeerd. Had men dien voorzorgsmaatregel niet genomen, dan zouden er wel 2- a 300 personen achtervolgens onrechtmatig inde gevangenis hebben moeten vertoeven. Spreker begrijpt niet hoe dat mogelijk is. Wie begrijpt hij, dat men door luiheid en onverschilligheid een besluit van gratie niet mededeelt, dat kan hij zich wel voorstellen, maar niet dat men een gevangenisstraf ten uitvoer legt, zoolang nog verzoeken om gratie hangende zijn of men daaromtrent geen antwoord heeft bekomen. Zoolang verzoeken niet zijn afgewezen, moet de uitvoering van arresten of vonnissen toch worden aangehouden. Vooral de Minister van Justitie is met de handhaving der wetten belast. Vooral komt bij hierop, omdat het hier geldt personen, die niet in staat zyn de schandelijke handelwijze van ambtenaren aan de Regeering te doen kennen. Hij heeft het steeds als zijn duren plicht beschouwd inde eerste plaats op te komen voor hen, die het eerst blootstaan aan onrecht, en die zichzelven geen recht kunnen verschaffen. Ambtenaren zijn inde eerste plaats verplicht de wetten te handhaven en na te leven. Hoe kan men bij lieden, die dergelijke handelwijze als bijv. de visschers ondervonden hebben, verwachten Of inscherpen liefde tot den Koning, achting voor de gestelde machten en eerbied voor de wet, wanneer juist zij, die verplicht zijn dien eerbied in te boezemen, de wet schenden. Hij verzoekt dus den Min. inlichting en hoopt dat de Regeering trachten zal de schade en schande dier lieden zooveel mogelijk te herstellen, en dat de Minister van Justitie bij uitnemendheid zal bewijzen, dat hij volkomen zal beamen de spreuk: »Ik zal handhaven!” De Min. v. Just. erkent dat eenige personen ten onrechte gevangen gehouden zijn, na verleening van gratie, maarde schildering van de feiten is zeer overdreven. De heer v. Kerkwijk deed het voorkomen alsof alle gevangenissen waren opgevuld met wederrechtelijk gevangen gehouden personen. Wat is het geval? Er zijn ja over de 200 veroordeeld, maar het aantal gevangenen bedraagt slechts 11. Men zeide dat de personen, die hier kwamen bij den Minister, afgescheept zijn aan de Ministeriën.’s Ministers antwoord is: zij zijn hier geweest en ik was verhinderd personen te ontvangen, maar dadelijk is per telegraaf last gegeven ze te ontslaan. Ze zijn dus «afgescheept” door hun zin te verkrijgen.” Zoodra de Koning gratie had verleend, is aan den Procureur-Generaal daarvan kennisgegeven, die mededealing aan den Officier van Justitie deed en deze aan den Ambt. van het Openb. Min. bij het Kantongerecht. Er stond inde gratie dat dat betrof de principale zaak, maarde straffen waren niet gelijk, zoou.it het Kon. besl. ingedeeld was in verschillende rubrieken ten opzichte der gratie van de principaie gevangenisstraf. Dit heeft wellicht aanleiding gegeven tot onvoorzichtigheid van den ambtenaar, en de Min. heeft hese daarover terecht doen wijzen. Overigens is deze een nauwkeurig en braaf ambtenaar; het was niets dan een onvoorzichtigheid. En later heeft de Min. de bewijzen erlangd, dat de 11 personen reeds door hem waren tevreden gesteld. Ook uit dien hoofde was het billijk hem niet te ontslaan. In ieder geval kleeft de beschuldiging niet op de Regeering, maar alleen op den ambtenaar. De heer v. Ker kwij k komt er tegen op dat hij zich aan overdrijving zou hebben schuldig gemaakt. De Min. erkende toch, dat er 11 gevangenen waren, en dit is reeds 12 te veel. Hij houdt ook vol dat aangeschreven is, de zaak ten strengste te vervolgen, dat is invloed uitoefenen op de rechterlijke macht. —Dat is’t niet, merkt de heer Bichon op, die naast den spreker staat; maar hij antwoordt: het behoort er toch toe. In Frankrijk, onder het persoonlijk gouvernement, trachtte inen invloed ep de rechterlijke macht uitte oefenen, maar Séguier vroeg zijn ontslag, omdat hij daaraan niet wilde gehoorzamen. Daarom heeft de heer Ollivier die persoonlijke tusschenkomst afgeschaft, bij het verlaten van het persoonlijk gouvernement. Hier, ineen vrij land, moet de Regeering ook geen invloed op de rechterlijke handelingen uitoefenen. Spr. treedt nog in eenige ontwikkeling. De Minister van Justitie zegt, dat zijn bezigheden hem niet toelieten de menschen te ontvangen, maar hij had daartoe last gegeven aan eender ambtenaren.Hij is anders wellicht al te faciel om te spreken, ook op andere dan audientiedagen. Dat de Minister tast gaf tot vervolgen, laat zich aannemen, want sedert lang waren er klachten over de handelingen van personen, en waaraan wel paal en perk moest worden gesteld. Dat de Regeering geen last tot vervolging kan geven, hoe kan de spr. dat zeggen? Meermalen wordt de Min. zelfs inde Kamer uitgenoodigd last te geren dat feiten vervolgd worden. Hij wijst bijv. op een aandrang tot vervolging van overtreding op de bepalingen op de spoorwegen, wegens de uren van vertrek en aankomst. De Min. herinnert zich dit zeer goed, want er zijn wel 2000 processen-verbaal deswege opgemaakt De heer v. Voorthuysen zal niet spieken over de zaak dat de Minister geen audiëntie kan geven; wellicht was hij bezig met de tienden of andere belangrijke wetten, maar hij vindt niet goed dat een ambtenaar niet ontslagen wordt, omdat hij daardoor schadeloosstelling kon geven aan de betrokken personen. Dat beginsel keurt hij af. De heer Van Kerkwijk komt niet op tegen de bevoegdheid der Regeering om een vervolging te gelasten bij wetsovertreding, maar om zonder de zaak te kennen, te doen schrijven: «gij moet ten strengste vervolgen,” en dat nog wel zóo dat het ter kennisse van den kantonrechter komt, die om de vijf jaren af treedt; dit blijft hij noemen een zijdelingschen invloed op rechterlijke beslissingen. Hiermede is deze interpellatie afgeloopen. De Commissie van petitiën brengt eenige rapporten uit. Inden loop der zitting zijnde volgende wetsontwerpen ingekomen en naar de afdeelingen verzonden: 10. Tot beschikbaarstelling van gelden wegens door het; Depart. van Oorlog gedane verstrekkingen, dienst 1870; 20. Wijziging van Hoofdstuk I V/l der Staatsbegroting voor 1870 (Justitie); en 30. Aanvulling en verhooging van Hoofdst V der Staatsbegroting voor 1870. De heer Fokker heeft op het wetsontwerp nopens de vreemde of particuliere loterijen als amendement voorgesteld, het eenig artikel te vervangen dooide beide volgende: «Art. 1. De wet van 22 Juli 1814 (Stbl. No. 86) houdende verbod van alle vreemde of particuliere loterijen, wordt ingetrokken.” «Art. 2. Loterijen, van welke de voorwaarden niet vooraf openlijk zijn bekend gemaakt, en waarvan de trekking niet in het openbaar geschiedt, zijn verboden.” ---