Door de Kiesvereeniging De Grondwet zijn Door de Kiesvereeniging De Grondwet zijn voor den Gemeenteraad van ’s Gravenhage de v°lgende heeren candidaat gesteld : 1. D. P. J. VAN WANING (aftr. lid); 2. F. N. DE CHARRO (aftr. lid); 3. Dr. J. Th. MOUTON, lid van de Kamer van Koophandel en Fabrieken, chef der firma Mouton en Zonen; 4. Dr. 11. VAN CAPPELLE, referendaris aan het departement van Binnenlandsche Zaken, afdeeling Medische Politie; 5. K. ENTHOVEN Lz. (aftr. lid): 6. J. STAM (aftr. lid), 7. P. J. VAN DER BURGH (aftr. lid) ; 8. Mr. J. B. L. WENTHOLT, raadsheer in liet Provinciaal Gerechtshof van Zuid-Holland: 9- P. H. B. MOTKÉ, hoofdinspecteur der directe belastingen, in- en uitgaande rechten en accijnsen; 10. Dr. L. J. EGELING, inspecteur van het Geneeskundig Staatstoezicht inde provincie Zuid-Holland; 11. Dr. D. J. STEYN PARVÉ, inspecteur van het Middelbaar Onderwijs. Wij bevelen deze candidatenlijst voorloopig ln de ernstige overweging der kiezers aan. --- Strafbepalingen tegen arbeidersvereenigingen. ’s Gravenhage, 8 Juli. IV. Zijn nu echter byzondere strafbepalingen tegen de misdrijven, die door arbeiders kunnen gepleegd worden bij hun streven naar lotsverbetering, noodig en wensehelijk, of is het voldoende, wanneer deze misdrijven alleen door het gemeene strafrecht worden beteugeld ? Wij hebben gezien, dat het ontwerp deze vraag inden eerstgenoemden zin beantwoordt, maar ook, dat het stelsel van het ontwerp niet vrij is van bedenking. De verwarring, die wij daarin meenden op te merken, en het verschil inden gedachtengang van 'et ontwerp en de Memorie van Toelichting, schijnen aaruit voort te spruiten dat het ontwerp op twee gedachten hinkt. Aan den eenen kant wil het alleen Wezenlijke, algemeene misdrijven straffen, en geen speciale misdrijven scheppen. Met uitzondering van de «deelneming aan samenscholingen” vallen al de door het ontwerp genoemde handelingen onder de gewone strafwet, of behoorden daaronder althans te vallen. Maar aan den anderen kant wilde de ontwerper, Wellicht medegesleept door zijn vooroordeelen tegen de trade-unions, de arbeiders toch ook niet in allen deele met de andere klassen der maatschappij gelijkstellen. Want het is uit het geheele ontwerp duidelijk dat dezen, en niet de arbeidgevers, hem voor den geest hebben gezweefd. De Memorie van Toelichting betoogt de noodzakelijkheid van bijzondere strafbepalingen hoofdzakelijk op twee gronden; vooreerst, omdat zich bij de bedoelde misdrijven aan het geweld, de bedreiging °f het bedrog nog het booze oogmerk paart, om inbreuk le maken op de vrijheid van anderen; ten tweede, °mdat de maatschappij hier is blootgesteld aan een veel ernstiger gevaar dan in die gevallen, waar dezelfde feiten zonder zoodanig oogmerk geschieden. Geen van Reide argumenten schijnt ons afdoende. Wij kunnen dmt inzien, dat het booze oogmerk om de vrijheid van anderen te schenden speciaal aan deze misdrijven e'gen is. leder geweld, iedere bedreiging, ieder bedrog s mt in zich het oogmerk om op den wil vaneen ander een ongeoorloofden invloed uitte oefenen, om op zijn vrijheid inbreuk te maken. Dit kan derhalve geen reden zijn voor een speciale strafbedreiging. En venmin is die gelegen in het grooter gevaar voor de schappij. De maatschappij is voorzeker aan meer gevaar blootgesteld, wanneer eenige honderde per-otlen zich aan geweld of bedreigingen schuldig d^en > dan wanneer slechts enkelen die misyven plegen. Maar die omstandigheid maakt de fuld van e]p der misdadigers volstrekt niet gnooter. leder, die aan de strafwaardige handelingen e neemt, zal de gerechte straf voor zijn bedrijf °ndergaan. Zijn er bijv. tweehonderd schuldigen, dan en er tweehonderd straffen worden uitgesproken; 2lJn er drie schuldigen, de rechter zal zich tot drie Veroordeelingen kunnen bepalen. Voor een bijzondere, verzwaarde strafbedreiging levert ook deze omstanp'gheid geen grond. Ook het beroep op art. 109 e Pénal, dat feitelijkheden en bedreigingen naar ®en bijzonderen maatstaf straft, indien zij iemand e en verhinderd inde uitoefening zijner burger-Sc apsrechten, gaat niet op. Dat artikel behandelt zuiver politiek misdrijf, behoorende tot de misb fegen de publieke zaak. Maar men kan moeilijk ,-en, dat geweldpleging enz. met het doel om Werkstaking te dwingen of op andere wijze de PJh.eid var> arbeid te belemmeren, op zichzelf een 1 lek misdrijf is. Het is mogelijk dat zij in sommige vallen kei karakter aanneemt van misdrijf tegen a ...°ker|kare zaak; maar dan zal zij onder andere * efen van het strafwetboek vallen. rneU overigens inde belemmering der vrijheid arbeid een zoo bijzonder groot gevaar voor de c"aPpij, dat men de gewone strafwet hiervoor e,kend acht en er een bijzonder misdrijf van wil maken, dan moet men meer consequent zijn dan dit ontwerp; dan behoort men met al de volledigheid, die nauwkeurige overweging van het onderwerp en raadpleging van vreemde wetgevingen in staat zijn te verschaffen, elke inbreuk op de vrijheid van arbeid strafbaar te verklaren. Geheel volledig en dit is een ander bezwaar tegen het vaststellen van speciale strafbepalingen zal men daarbij nimmer kunnen zijn. De arbeiders, die in grooten getale dagelijks samen zijn, hebben tallooze middelen om de vrijheid van een niet al te groote minderheid onder hen te belemmeren, zonder dat de strafwet hen met mogelijkheid bereiken kan. Hoe uitvoerig de wet ook zij, het zal hun nooit veel moeite kosten, om inbreuken te plegen op de vrijheid van arbeid door middelen, die inde wet niet genoemd zijn. De Noordduilsche Gewerbeordnung straft bijvoorbeeld de doodverklaring; maar wat, indien zonder eenige bewijsbare verklaring honderden werklieden allen omgang met enkelen hunner metgezellen, hun vrouwen en kinderen ingeslolen, weigeren, en hun door allerlei plagerijen het leven zoo ondraaglijk maken, dat zij eindigen met aan de werkstaking deel te nemen? Tegen deze en soortgelijke praktijken is de strafwet machteloos, en zij doet beter het te keer gaan van inbreuken op de vrijheid van arbeid, dat toch niet in haar macht staat, niet te beproeven. Door speciale strafbepalingen als de voorgestelde blijft er een speciaal recht voor of liever tegen werklieden bestaan. De hoedanigheid van werkman wordt als verzwaring van misdrijf aangemerkt. Ofschoon wij erkennen, dat de voorgestelde strafbepalingen de voorkeur verdienen boven de bestaande, betwijfelen wij of het vervangen van eenige slechte artikelen uiteen slecht wetboek door andere, insgelijks gebrekkige bepalingen, wenschelijk en, met het oog op de agitatie waarin men tegenwoordig onze arbeiders tracht te brengen, staatkundig is. Indien het voorgestelde ontwerp wet mocht worden, dan zal men niet nalaten ei1 aan de eene zijde grooten ophef van te maken, en het te roemen als een daad van rechtvaardigheid jegens de arbeidende klasse. Maar dan zal men van den anderen kant niet veel moeite hebben om aan te toonen, vooreerst dat die zoo geroemde maatregel zeer weinig beleekent., ten andere dat de arbeiders nog steeds niet door het gemeene strafrecht worden beheerscht. Men versta ons wel. Bij den erbarmelijken toestand onzer strafwetgeving zouden wij niet wenschen dat de artikelen 414—416 Code Pénal werden afgeschaft zonder dat daarvoor iets inde plaats werd gesteld. Naar onze meening zou de algeheele afschaffing der genoemde artikelen behooren samen te gaan met herziening en aanvulling der strafbepalingen tegen daden van geweld, onwettige aanhouding, het vernielen, bederven of beschadigen van eens anders goed, bedreigingen, oplichting, beleediging. Van deze misdrijven is het algemeen erkend, dat zij door den Code Pénal op gebrekkige en onvoldoende wijze zijn omschreven, én in andere landen heeft men dat wetboek dan ook op meest al deze punten herzien; in Nederland echter niet. Bezat men hier te lande een wetboek, dat ten aanzien dezer misdrijven aan de eischen der strafrechtswetenschap beantwoordde, het vaststellen van speciale straf bepalingen tegen de misdrijven van arbeiders ter gelegenheid van bun streven naar lotsverbetering zou onnoodig blijken. De steller der Memorie van Toelichting schijnt dat zelf te hebben begrepen, toen hij schreef: »Tot bereiking van dit doel zijnde algemeene strafbepalingen van den Code Pénal tegen geweld, bedreiging, oplichting enz. verre van voldoende; vandaar dat bij het ontwerp voor de genoemde gevallen afzonderlijke straffen worden voorgesteld.” Den Code Pénal hieromtrent partieel te verbeteren komt natuurlijk niet in aanmerking. Het beste wat de wetgever doen kan, zal dus zijn zich van de eene zoowel als van de andere partiëele verandering van dat wetboek te onthouden, en wanneer eenmaal moge het spoedig zijn een Nederlandsch wetboek van strafrecht zal worden tot stand gebracht, geen bijzondere strafbepalingen tegen de misdrijven van werklieden vast te stellen. --- BUITENLAND. Uit de Nationale Vergadering. Vep.sailles, 5 Juli. Bij de behandeling van het eerste artikel van het drukpers-wetsontwerp bestreed Louis Blanc het hoofddenkbeeld van de wet, de borgstelling, ineen welsprekende en, zooals zich begrijpen laat, dikwijls geïnterrumpeerde rede. Hij toonde aan dat die maatregel, wat men ook tot zijn verdediging mocht aanvoerrn, neerkwam op een verkorting van de vrijheid van drukpers. Want, zeide hij, wanneer ge deze wet aanneemt, zegt ge tot iedereen die de noodige materiëele krachten mist om een dagblad op te richten, of te onafhankelijk is om zich dooreen bestaand blad op sleeptouw te laten nemen: de pers is voor u gesloten, wij kennen het recht om zijn gedachten door den druk openbaar te maken alleen toe aan hem, die vooraf zekere som gelds kan storten. Hij bestreed het wanbegrip dat de orde in den Staat zou vereischen het versmoren van eenige meening; eene meening die zich niet uiten kan, zeide hij, is altijd gevaarlijk; men moet geen enkele meening als gevaarlijk veroordeelen en weigeren haar aan te hooren. De spreker beweerde verder dat het verre van zeker was, dat de goedkoope pers, die natuurlijk door de borgstelling belemmerd werd, zulke radicale en voor de rust gevaarlijke denkbeelden zou verbreiden; en hij wees op Engeland waar »de Daily News zelf, sinds ze een van de penny papers is geworden, tot conservatieve denkbeelden is gaan overhellen.” Hetzij de vergadering zelve niet zeer goed op de hoogte was van de Engelsche pers, hetzij ze te veel vertrouwde op de eigen aanschouwing van Louis Blanc, die twintig jaren van ballingschap in Engeland heeft gesleten, dit voorbeeld werd niet tegengesproken. Toch was de mededeeling niet geheel juist, daar de Daily News altoos is geweest een ontwijfelbaar liberaal blad en is opgericht reeds als een penny paper. Louis Blanc besloot zijne rede aldus : »De partij van orde moet in Frankrijk geen vrees toonen, die ze niet gevoelen mag. Het genie moet niet kunnen belemmerd worden inde uiting zijner meening, omdat de man van genie geen geld heeft. Een groot man, door de wet miskend, moet niet de woorden kunnen uitroepen, die een ander miskend genie, Lamennais, uitte, toen hij zijne verontwaardiging over het wederinvoeren van de borgstelling lucht gaf door den kreet: »Aan de armoede past alleen het zwijgen! ” ” Nadat de Minister Lambrechf had verklaard, dat de bedoeling, der wet in het geheel niet strekte om de vrije uiting der gedachten hoe dan ook te belemmeren of tegen te gaan , maar alleen een middel was om zekerheid te verschaffen aan de tenuitvoerlegging van vonnissen tegen dagbladen, en eenige vroegere sprekers hunne meening opnieuw hadden uiteengezet, bestreed de heer Savery de wet als een onnoodig en gevaarlijk wapen in handen van het Gouvernement; wanneer de Regeering, zeide deze spreker, een weldaad wil bewijzen aan de maatschappij, dat ze zorge voor goede, eerlijke magistraten en voor eene strenge toepassing van de repressieve bepalingen tegen de drukpers; wanneer ze dat doet, zal ze beter handelen dan door de rechten en vrijheden-van de pers te besnoeien. De Minister van Justitie vatte op die zijdelingsche beschuldiging vuur en wierp den spreker terstond een lijstje voor van tien veroordeelingen van dagbladen sedert de instelling der jury voor persdelicten, een lijstje uit het hoofd geciteerd en dus waarschijnlijk verre van volledig. Na eene meer en meer geanimeerde discussie werd op geroep van alle kanten het debat gesloten en art. 1 aangenomen, met 329 tegen 202 stemmen. Art. 2 volgde, doch op art. 3 was door den heer Leroux een amendement voorgesteld (cautie voor de niet meer dan driemaal ’s weeks verschijnende periodieke geschriften) dat aan de commissie van rapporteurs werd verzonden, waarom de verdere beraadslaging werd verdaagd. --- Een Zwitsersch oordeel over de sociale quaestie. De voorzitters van de Zwitsersche volksvertegenwoordiging openen gewoonlijk de vergaderingen met redevoeringen, die zich bijzonder onderscheiden; het zijn politieke overzichten over den geheelen toestand van Europa. Zoo heeft o. a. de president van den Nationalen Raad, zeer uitvoerig gesproken over de sociale quaestie. Wij ontleenen aan zijn merkwaardige rede het volgende: »De sociale quaestie trad inde vreeselijke gebeurtenis van Parijs onmiskenbaar als leidend en werkend element op den voorgrond. In weerwil dat de ontzettende bloeden brandtooneelen de harten van alle beschaafde mannen met afschuw en afkeer vervulden en alle politieke partijen zonder uitzondering inde veroordeeling van de tegen de menschheid en te, en de overwinningen en monumenten der beschaving gepleegde misdaden overeenstemmen, moet men toch van de andere zijde toegeven, dat de bestaande denkbeelden niet alleen op den weg van onderdrukking kunnen worden weggenomen, en een aantal verschijnselen wijzen er op, dat de sociale quaestie haar ontwikkelingsgang vervolgt. Gelukkig heeft in Zwitserland de tegenstelling van rijk en arm, van kapitaal en arbeid niet die diepe klove gegraven, gelukkig geven de hoogere klassen der maatschappij niet dat. aanstekend voorbeeld van weelde, bederf en ellendig egoïsme; ook is daardoor de lagere klasse niet met dien doodelijken haat tegen de meer gegleden vervuld, zooals dat in andere landen het geval is. »De republiek kan wel niet aan elk harer burgers geluk en welvaart verschaffen, maar zij is toch steeds ijverig strevend het ongeluk en de ellende, die uit de werkeloosheid en de ziekte en den ouderdom voortkomen, zooveel mogelijk te verzachten. Maar niet alles wat gedaan kon worden, geschiedt daarom. De Staat moet, behalve dat hij de lichamelijke en geestelijke ontwikkeling der onmondigen onder zijn bijzondere bescherming stelt, ook op beter onderwijs van alle volksklassen, op volkomene wegneming van alle belemmerende bepalingen aandringen, en de verzorging en ondersteuning van armen en zieken op grondslagen vestigen, die overeenkomen met de tegenwoordige maatschappij en hare beschaving en niet met die van vervlogen tijden. Aan den arbeider zal, nadat hij zijn krachten heeft versleten, oud en ziek geworden is, een menschelijk bestaan worden verzekerd, en hij moet niet als een lastpost van den een naar den ander worden geschoven. Wanneer de Staat deze waarborgen levert, dan kan het overige aan den geest van werkzaamheid en spaarzaamheid, en aan den geest van de vrijheid der zelfbepaling worden overgelaten. --- De toestand in Spanje. De ministercrisis is geëindigd in Spanje, maar heeft men reden om daarmee een meer vasten en zekeren toestand te verwachten? Hoogst onwaarschijnlijk. De gecoaliseerde Cortes-meerderheid, bestaande evenals het Ministerie uit progressisten, unionisten en democraten, is gebleken slechts zoolang eensgezind te zijn, als zij stond tegenover de gecombineerde Carlistische en republikeinsche oppositie; zoodra het er echter op aankwam om iets positiefs uitte richten, raakte de coalitie uiteen. De conservatieven wilden ondersteuning van den Paus, zooal niet gewapenderhand, dan toch schriftelijk, verder beteugeling van de drukpers, enz. De democraten verlangden een vrijzinnige toepassing van de liberale Constitutie. De progressisten stonden in het midden, om het hoofd nu eens naar d’ eene, dan weder naar d’ andere zijde te wenden. Zoo deed ook het Ministerie en het verwijt in het Congres tot het Ministerie gericht, dat het de democraten liet praten en de conservatieven handelen, was niet geheel onjuist. Vandaar de ministeriëele crisis, en vandaar dat deze elk oogenblik weder opnieuw kan oprijzen. Men heeft een oogenblik gedacht aan een homogeen ministerie, maar Wj eenig nadenken zag men terstond de onmogelijkheid hiervan in. Men zegt, dat de Ministers daarvan meer dan iemand overtuigd waren, en zij hun stellige plan om af te treden slechts hebben voorgewend, om de Kamer een meerderheid af te persen voor de begrooting. Over den financiëelen toestand deelt de Madridsche correspondent van de Köln. Zeit. het volgende mede: Den 30n Juni bedroeg het deficit 1200 millioen realen (ongeveer 140 millioen gulden), waarvan minstens de helft terstond moet worden gedekt. De halfjarige interest van de nationale schuld bedraagt alleen 420 millioen realen, en zooals gewoonlijk, zal men die weder dooreen nieuwe leening moeten vinden. Het tekort is bij den tegenwoordigen toestand zoo drukkend, dat Moret niet eens den moed had om een voorstel te doen tot geheele dekking; hij stelde zich tevreden met 600 daarvan te willen dekken, omdat het overige, zooals hij zich uitdrukte, »wel een poosje wachten kon.” Dat poosje zal wellicht wat lang zijn, want een staatsbankroet wordt meer en meer waarschijnlijk. De mannen der omwenteling hebben de schuld vermeerderd met f 0 000 millioen realen: de domeinen zijn verkocht en het volk kan geen hooger belastingen dragen. --- Italië’s Koning te Rome. Rome, 3 Juli. (Particuliere Correspondentie.) Toen inden vroegen morgen van 1 Juli Italiës driekleur met het wapen van het Huis van Savoye geheschen werd op het Senaatsgebouw, op dat der Kamer van Volksvertegenwoordigers en op die der Ministeriën, onder het bulderen van het geschut op den Engelenburcht en l’Aventino, was geen uur daarna Roma imbandierata. De burgerij begreep het gewicht van het groote feit van den dag. Slechts de kerk- en kloostergebouwen en hier en daar een paleis en deze en gene woning maakten wederom een uitzondering. Het weder beantwoordde in pracht aan het feit, l'ingresso trionfale del Re Galantuomo hier genoemd. Reeds om vijf uur inden morgen waren de straten zoo met menschen als bezaaid, dat niemand hier iels dergelijks heugt. Zij gaan op naar de driehonderd kerkgebouwen en meer, om de bediening der Misse bij te wonen (’t is Zondag) ten einde nvrij te zijn” op den dag. Om tien uur hoort men het roffelen van honderde trommen en het schetterend trompetgeschal, ’t Is het sein voor de troepen van het garnizoen en der nationale garde om zich ter bestemder plaats in orde te scharen, waar Z. M. de Koning zou passeeren. ’t Sloeg half éen uur op het Capitool, toen een kanonschot de onafzienbare menigte op de ruimte rondom het stationsgebouw als electriseerde; nog nooit was dat gebouw zoo schoon gedecoreerd geweest; men zag de wapens der honderd zustersteden van Italië, waaronder dat van Florence uitmuntte als bene merata della patria. Het muziekkorps dei Bersaglieri begon la Marcia reale, maar die schoone accoorden werden verdoofd door de kreten uit honderdduizend monden: viva il re galantuomo, viva l’ltalia! Nauw uit den wagon gestapt, omhelst Victor Emmanuel zijn zoon, Prins Humbert, die ’s avonds te voren van Monza herwaarts was gekomen. Inde eerste wachtzaal bevonden zich il Sindaco en la Giunta di Roma, de Ministers, de deputaties van den Senaat en der Kamer van Volksvertegenwoordigers, del Consiglio Comunale e Provinciale en gli Syndaci van alle gewesten des schiereilands, van die van Venetië tot die van Messina. Bij het intreden der zaal bood een allerliefst meisje van 10 jaren, in witte zijde en als een genius gekleed, aan Z. M. een lauwerkrans aan met de woorden: prendi, o Re Galantuomo, la corona d’alloro, che tanto ti sei meritata. Z. M. nam la corona en het daarbij gevoegde adres aan en kuste de lieve kleine. Vóór het stationsgebouw zag men onder de ontzaglijke menigte de deputaties der 14 wijken (vioni) van Rome met haar banieren; genootschappen van landbouw, koophandel, industrie, kunsten en wetenschappen, allen met banieren, waaronder il Circolo artistico internazionale vooral in ’t oog viel om de vlaggen van bijna alle beschaafde natiën. II circolo Romano en dei reduci degli patrie batfaglie met hunne litteekenen en het eeremetaal op de borst, waren niet weinig fier. De kinderen der gemeentescholen, door hun leermeesters begeleid, de kweekelingen del Liceo Visconti en van het Instituut di S. Michele en de studenten der Universiteit waren in grooten getale opgekomen; onder de Accademie della Filarmonica e di S. Cecüia zijn een aanzienlijk getal Signore en Signorine die zich door de Juli-zon van Italië niet laten afschrikken. Kortom, Italië is te Rome, en het beste deel der eeuwige stad is daar om Italiës Koning te huldigen. Toen Z. M., die in generaals-uniform was, en de Kroonprins, in burgertenue, in het open rijtuig plaats hadden genomen vijf hofrijtuigen bevatte de gansche stoet van ’s Konings gevolg verdoofde opnieuw de muziek onder het heilgeroep aan Italië en zijn Vorst. Bij het vlaggen langs den weg naar het Quirinaal, een half uur gaans, viel het in ’t oog dat de arazzi (kleeden van zijde of andere stof, meestal geel en rood van kleur) en de gobelins, bij feestelijke gelegenheden in gebruik tijdens het bestuur der Monsignori, uit de hoeken waren gehaald en ter versiering der balkons aangewend. De vlaggen langs dien weg hadden bijna alle een lauwerkrans in top. Zonder overdrijving werden er door le Signore en Signorini uit de ramen en van de balkons wolken van bloemen gestrooid over het rijtuig, waarin de Koning met HD. zoon zich bevonden; aan gewuif met hoeden en doeken natuurlijk geen gebrek. Maar wat men ook zag, niet éen zwarte driepunt, niet éen monnikspij noch het zedig kleed vaneen nonnetje of begijntje: een uitzondering maakte een geestelijke, dooreen groepje zijner ambtgenooten omringd, te midden der bovenvermelde banierengroepen de Italiaansche driekleur hoog opheffend. Door de rijen der garnizoenstroepen en der nationale garde langs voornoemden weg heen, kwam de stoet in orde aan den hoofdingang del palazzo del Quirinale aan. Op la piazza daarvoor was het nu een ware f renesia zou ik bijna zeggen, zoodat de Koning zich wel genoodzaakt zag op het historisch balkon van het paleis te verschijnen en, diep bewogen als Z. M. scheen, het volk dank te zeggen. Maar dit versterkte, zoo mogelijk, la frenesia en nu verscheen Victor Emmanuel andermaal vergezeld van zijn zoon, om opnieuw zijn dank te betuigen voor zooveel sympathie; onder het herhaald uitvoeren door de muziekkorpsen der Marcia reale ging de menigte in orde uiteen. Na het houden vaneen ministerraad en der recepties van de hooge burgerlijke en militaire autoriteiten, onder de ambassadeurs en de gezanten der Mogendheden bij het Italiaansche Hof heb ik den Franschen ambassadeur en den Belgischen gezant niet opgemerkt werd tegen 5 uur il Tiro Nazionale geinaugureerd, all' aqua Acetosa, een half uur gaans buiten portadelpopolo, linker Tiber-oever. ’s Avonds pranzo di gala op het Quirinaal en prachtige verlichting der stad en der heuveltoppen in ’t rond. De tien voornaamste pleinen waren gedeeltelijk in tuinen herschapen, waarin de fonteinen niet vergeten waren, zij leverden bij de verlichting met de drie kleuren van Italië een betooverenden aanblik, te meer' daar elk dier tuinen dooreen goed orkest werd opgeluisterd, door vuurwerk afgewisseld, terwijl de toegestroomde menigte vaak medeneuriede. 11 Corso di Vittorio Emanuele leverde een ongemeen prachtigen aanblik; zóo was het nog nooit verlicht geweest. Een breede rechtlijnige straat, de schoonste van Rome, bijna een half uur gaans lang, als ineen berceau veranderd door strengen van palm- en olijftwijgen getlochten, en daartusschen tallooze Venetiaansche lantaarns; dergelijke lantaarns van allerlei kleur en vorm in alle ramen der paleizen en huizen, waaruit de Italiaansche driekleur wappert. Hoe schoon komen daar de wapens uit der honderd zustersteden, links en rechts tusschen tropeeën smaakvol aangebracht, dewijl het door kransen vertiendubbelde gaslicht der lantaarns reeds alleen het effect van a giorno maakt. La piazza del Popolo waag ik niet te beschrijven. De Romeinen, die nogal wat gezien hebben, zeggen er zelven van: c’è stupendo. Een »grandioos” paviljoen voor de vorstelijke familie, links en rechts kolossale tribunes, de beide halfronden dér heerlijke piazza geheel en al beslaande, voor het corps diplomatique, de Ministers 'èii andere officiëele personages; een grootsche ster, de ster van Italië, boven het kruis, dat zich op de obelisk verheft, aan welker voet al de spelingen van de jongste uitvindingen der pyrotechniek, ineen fontein met vier monden, worden uitgevoerd. Van de menigte historische en allegorische voorstellingen, aan het paviljoen en de tribunes aangebracht, mogen 14 kolossale tableaus genoemd worden, voorstellende even zooveel belangrijke feiten, door den monarch roemvol verricht. In éen woord: il Corso di Vittorio Emanuele met aangrenzende pleinen en straten leverde den aanblik van lange galerijen vaneen ontzaglijk groot paleis, als toebereid tot een bal, waar duizenden en nog eens duizenden van alle rangen en standen zich bewogen te voet, want de rijtuigen waren op dat terrein niet toegei aten. In het Apollo-theater zag men dien avond aristocratie en burgerij; La Norma van Bellini werd opgevoerd, geïnterpreteerd door la Signora Marietta Fricci; daarna: la Lanterna del Diavolo, divertimento danzante van Pedoni en il ballabile del Flik-Flok la Bersagliera. ’t Was wel 10 uur, toen er geroepen werd: Viva il Re; en inderdaad verscheen daar Victor Emmanuel in het groot palco. Oogenblikkelijk begon L’lnno reale, maar het orkest werd verdoofd door de herhaalde kreten uit drieduizend monden. Tot gedachtenis aan dit bezoek door Italiës Koning aan Rome gebracht, is er door de Municipaliteit een Asilo Infantile gesticht, dat Victor Emmanuel zal heeten. Ook werden de huiszittende armen vanwege het stadsbestuur goed bedacht. --- VERSPREIDE BERICHTEN. Uit Parijs en Versailles. Het legitimistisch blad V Union wijdt aan het bezoek van den graaf van Chambord aan zijn kasteel de volgende lyrische tirade: »Wanneer men de voetstappen van den zoon van Frankrijk hoort klinken op den Franschen grond, doorweekt(impregnée) van den roem vaneen honderdtal voorouders, dan gevoelt men zich om zoo te zeggen herleven inde weldadige ochtendwarmte vaneen nieuwe toekomst.” Jules Ducatel, die de Fransche troepen bij Point-du-Jour heeft ingelaten , is tot ridder van het Legioen van Eer benoemd. Maarschalk Mac Mahon heeft zijn hoofdkwartier naar Versailles overgebracht. Ambroise Thomas is directeur van het Conservatoire geworden, en Perrin van het Théatre Francais in plaats van Edouard Thierry. Wie Perrin aan de opera zal opvolgen is nog niet bekend. Volgens Le Soir zal de Nationale Vergadering binnen twee maanden reeds naar Parijs haar zetel verplaatsen; de uitslag der verkiezingen inde hoofdstad moet de Regeering hebben doen besluiten. —Op de kust van Bretagne is een klein stoombootje vol passagiers, die naar een feest op eender kusteilandjes werden overgebracht, vastgeraakt op een rots; toen de passagiers zich allen op éene zijde van het bootje begaven, raakte het los en sloeg om, zoodat van de ruim veertig opvarenden niet meer dan tien personen werden gered. De hertog van Montpensier heeft een pieda-terre gehuurd te Eaux-Bonnes, waar hij zijn familie zal installeeren, en dan zelf eenigen tijd te Parijs komen. Een aantal dames van Havre heeft generaal Trochu een adres gezonden om hem haar compliment te maken met zijn redevoeringen inde Nat. Verg.; de generaal heeft zeer hoffelijk geantwoord, dat hij hoogen prijs stelde op een zoo vereerende dagorder, die hij, waarschijnlijk alleen onder de veteranen van het leger, op zijn staat van dienst kon inschrijven. Voor zoover ze reeds bekend zijn-, zijn de stemmen der militairen op de republikeinsche candidaten voor de Nat. Verg. uitgebracht. Gisteren is een liniesoldaat bij de Buttes Chaumont vermoord gevonden. De bekende Fransche volksleider, Assy, is van geboorte een Bremer. Hij is de zoon van den eenige jaren geleden te Bremen overleden Assman, tamboer van het 2e bataillon van de Bremer burgerwacht. In 1852 vluchtte Assy naar Frankrijk, daar hij als lid van den zoogenaamden »Doodenbond” zou worden gearresteerd. Sedert hield hij zich bezig met socialistische agitatie. De bekende president van de sociaal-democratische arbeidersvereeniging te Berlijn, dr. Schweitzer heeft ineen plechtige vergadering het voorzitterschap overgedragen aan Wilhelm Hasenclever, die verklaarde dat de verandering erg zou afvallen, omdat de vorige president zoo’n knap man was. De Deensche ambtenaar J. H. Bagger te Kopenhagen heeft een brochure uitgegeven: Deutschland und Banemark, waarin hij betoogt, dat Denemarkens heil moet worden gezocht in aansluiting aan Duitschland, omdat o. a. daardoor de kosten voor leger en vloot belangrijk zouden kunnen worden verminderd. De Deensche nationalen zijn zeer verontwaardigd over het boekje. De commissie uit de Rumenische Kamer, belast met het uitbrengen van rapport over de schikking met Strousberg inde spoorwegquaestie, heeft met 6 tegen 1 stem haar goedkeuring aan de voorgestelde overeenkomst gehecht. De Russische Regeering heeft bezwaar gemaakt tegen de annexatie door Zweden van Spitsbergen en wel op grond, dat Spitsbergen van meer belang kan worden dan men meent, wanneer de van Amerika komende warme zeestroom, die langs de kust van Noorwegen gaat, een andere richting neemt, en daardoor Spitsbergen vruchtbaarder wordt. De Russische Regeering geeft verder te kennen, dat zij niet zoozeer bezwaar heeft uit zichzelve, als wel om de publieke opinie in Rusland, die zij ontzien moet. Men weet, dat het doel van de inbezitneming door Zweden geen veroverings-, maar een wetenschappelijk, doel was, maar.. . als de groote Mogendheden spreken, moeten de kleine zwijgen, en Zweden heeft verklaard, dat het Spitsbergen niet zal nemen. Korte berichten. Bismarck heeft aan den componist van de Wacht am Rhein, Karl Wilhelm, 4000 Thlr. gezonden om de kosten van de koudwaterkuur goed te maken. De Leipziger landweer heeft 5 dezer den plechtigen intocht gehouden in die stad ; elk soldaat kreeg van de stad een gratificatie van 12 Thlr.— Von Moltke zal den intocht van de Beiersche troepen in Munchen bijwonen. De bevolking van Berlijn wordt tegenwoordig geschat op 900 000 zielen. De nieuwbenoemde Italiaansche gezant bij de Beiersche Regeering. graaf Greppi, heeft zijn geloofsbrieven te Munchen overhandigd. Te Miihlhausen sluiten de Franschen hun ramen, wanneer de Pruisische muziek voorbij komt; ook worden de Duitsche militairen nog steeds met steenen geworpen. Victor Emmanuel is naar zijn landgoed San Rossore en de Kroonprins weder naar Monza vertrokken. De runderpest houdt te Niedermendig bij Koblenz aan, en met behulp vaneen 50 man infanterie om de boeren in bedwang te houden, zijn reeds 110 koeien afgemaakt. Men vreest voor verspreiding. Op de Belgische kust bij Ostende zwemt een walvisch rond, die waai schijnlijk van het nut der zeebaden aldaar heeft gehoord. ’sGrarenhage, 8 Juli. De bijeenkomst te Versailles van generaal Von Manteuffel met den heer Thiers betreffende de moeilijkheden, inde bezette departementen door dë vijandelijke gezindheid der Franschen jegens de Duitsche bezetting ontstaan, heeft plaats gehad. Vermoedelijk zal er het resultaat van zijn, dat met de ontruiming dier streken meer spoed wordt gemaakt dan totnogtoe, een beding dat de Fransche Regeering sedert den gunstigen afloop van de leening door bespoediging der betalingen van de termijnen der oorlogskosten thans bij machte waste maken. De generaal ontmoette ten huize van den heer Thiers zijn landgenooten graaf Waldersee, den zaakgelastigde van Pruisen te Parijs, en den baron Yon Holstein den eersten gezantschapssecretaris , die door het Hoofd van het Uitvoerend Bewind waren uitgenoodigd op een déjeuner, ter eere van Von Manteuiïel gegeven. Gisteren meldden wij reeds dat het wetsontwerp op de borgstelling der dagbladen inde Nationale Vergadering was aangenomen. Heden brengen de dagbladen ons het vervolg der discussie over de artikelen, die echter niet meer van groot belang was. Het wetsontwerp stelde de borgstelling vast op de helft van het vroeger door de wet gesteld bedrag; een amendement om haar nog lager te stellen werd door den Minister van Binnenlandsche Zaken bestreden en verworpen (285-221 stemmen). Amendementen dat de borgstelling, naar de keuze van den borgsteller, ook persoonlijk zou kunnen wezen, en dat de borgstelling den drukker der dagbladen geheel van alle vervolgbaarheid voor het daarin gedrukte zou ontslaan, hadden gelijk lot. Daarna had inde vergadering van Donderdag een vrij levendig en geïnterrumpeerd debat plaats over het voorstel van den graaf Jaubert om eene belasting te heffen op het visum van paspoorten en op het verblijf van niet genaturaliseerde vreemdelingen in Frankrijk, dat volgens dit voorstel vele millioenen zou kunnen leveren. De Minister van Buitenlandsche Zaken bestreed het voorstel als zeer impolitiek en ontijdig, nadeelig voor het internationaal verkeer en voor de goede verstandhouding met het buitenland. Vooral de aanvallen, die de voorsteller zich bij de toelichting tegen Engeland veroorloofd had, gispte hij. Wanneer men zich ergerde aan de pleizierreizen die de Engelschen organiseeren om naar de ruïnes van Parijs te komen zien, moest men, zeide de heer Favre, zich de treinen herinneren waarmede de Engelschen hun rijke geschenken van levensmiddelen naar Parijs zonden om de door gebrek uitgeputte bevolking na afloop van het beleg van leeftocht te voorzien. Daar de commissie van rapporteurs mede geconcludeerd had tot het niet in behandeling nemen van het voorstel, nam de voorsteller, wiens redevoeringen geen zeer goed onthaal bij de Vergadering vonden, het tot later terug. De Duitsche Keizer zal hedenavond Berlijn verlaten en aan het Emser water de taak opdragen om zijn rheumatiek verder te genezen. Dat de chauvinistische taal van de Fransche bladen niet zonder invloed blijftin Duitschland, blijkt o. a. uit de discussie inden Hessischen Landdag over de militaire overeenkomst met Pruisen, waar de afgevaardigde Gagern verklaarde, dat hij, schoon foederalist, voor de overeenkomst zou stemmen, omdat hij het met het oog op de stemming in Frankrijk en de waarschijnlijkheid mettertijd vaneen nieuwen oorlog, niet wenschelijk achtte aan de instellingen des Rijks iets te veranderen. De berichten uit Spanje zijn van geen zeer verblijdenden aard. Het aftreden van den Minister Moret, den kundigen democraat, zou slechts een quaestie van tijd zijn en de financiëele portefeuille voorloopig worden opgedragen aan den Minister Ruiz Zorilla. De financiëele toestand wordt als zeer hachelijk voorgesteld, en dit is waarschijnlijk oorzaak van het terugtreden van Moret; ook hij zal geen kans zien met de Spanjaarden het bestaande deficit te boven te komen. ---