’s Gravenhage, 21 Juni. jjjtnidden vaneen reeks decreten, die aan on•Mardige en verderfelijke voorrechten een einde Rt, de gelijkheid van alle burgers voor da wet sld en willekeur door rechtszekerheid vervangen, Iwoord den modernen Staat gegrondvest hebben, '•ben onder de handelingen der eerste Fransche Me Vergadering eenige maatregelen, die aan 'lvolutie een nauw aaneengesloten lichaam van njke en onverzoenlijke vijanden hebben op den gehaald en daardoor haar buitensporigheden en jctie, die haar werk heeft pogen te vernietigen, rtge mate inde hand hebben gewerkt. Wij be'• de besluiten van 1790 en 1791 betreffende ln Februari 1790 werden alle Jijke orden en kloosters opgeheven. In 1791 j|de de Constituante een nieuwe organisatie der Wen uit, met bepaling dat de keuze der geesibij het volk berusten en vólkernen gewetens-I heerschen zou. Alle geestelijken moesten de inrichting, constitution civïle du clergé genaamd, en. gevolgen van deze maatregelen, die JJe beste bedoelingen en onder den drang der Rdigheden genomen waren, zijn bekend. De Rijkheid werd ras in twee groote kampen ver-I Ongeveer een derde der geestelijken onderwierp den gevorderden eed, die door den Paus was flrpen. De meerderheid weigerde dien af te i,l, en gelrooslte zich daarvoor eerst het verlies ambten, later de vervolgingen, die de van ’ianten fel bestookte Republiek uit zelfbehoud Jzaakt was tegen deze haar verbitterde tegeniftrs in te stellen. » Sedert”, zoo zegt een ge-Vhrijver met weinige maar veelbeteekenende \, »was in Frankrijk een menigte geestelijke ro onbezet en onderscheidde men tusschen be«de enonbeëedigdepriesters,welkelaatsten jjet langer voor priesters gelden zouden, maar in Ren der geloovigen des temeer daarvoor golden.” ij vreezen dat het jeugdige, bloeiende en mach’öuitsche Rijk thans bezig is dezelfde fout te In, die inde laatste jaren der vorige eeuw tot fitaarding en daarna tot de nederlaag van het lijks jeugdige, bloeiende en machtige Frankrijk Revolutie misschien meer dan iets anders heeft Fa gen. De overeenkomst tusschen het Frankrijk 1790 en het Duitschland van onze dagen is, «er men tot het wezen der zaken doordringt en pet verschil van volksontwikkeling en volkskarakter fing houdt, inderdaad treffend. Het eene, gelijk ftidere, is revolutionair en streeft naar de op-Itig van verouderde en onhoudbaar geworden toefen, met een kracht, die niet zelden tot overf'g van de gewone regelen des rechts drijft. Ons M werelddeel gevoelt, nu gelijk toen, den terugslag deze geweldige beweging, die de mannen van Bezag te vergeefs trachten te keeren en waarin fce geesten aanleiding vinden tot de jammer- W: »Europa is Europa niet meer!” Er zijn voorw verschilpunten in menigte aan te wijzen: de Pfche Revolutie heeft gehandeld met evenveel 'imige drift als de Duitsche Revolutie met beleerde bedaardheid te werk gaat, en Von Bismarck, 'kiger dan Mirabeau, kan althans den schijn 'l 'fen van zijn volk niet te volgen doch voor te i1; maar tegenover het algemeen streven van het 'Sche volk op het eind der vorige eeuw en dat het Duitsche inden tegenw’oordigen tijd, ver' Wen dergelijke punten van verschil tot do pr 0,16 ,16 van détails. jiet was niet moeilijk te voorzien, dat het op rehonaire wijze tot éen groot geheel vereenigde ‘4 Bchland nergens feller tegenstand zou ontmoeten, bij de Roomsch-Katholieke kerk van 1864 en , 0, van Syllabus en Onfeilbaarheid. Inderdaad, de Idschap tusschen de onbeëedigde geestelijkheid en Fransche Republiek was niet bitterder dan die «hen het Duitsche Keizerrijk en de ultramontanen, op het oogenblik inde Kerk den toon aangeven. 'f Duitschland stond er slechts éen weg open, om deze 1 gezworen vijanden genoe-gzaam onschadelijk te Wn. Die weg was het losmaken van alle banden tusden Staat en de Kerk, het ontnemen van elk ’hekrechtelijk karakter aan de verschillende kerkbotschappen, het uitbreiden der heerschappij van het peene recht over deze gelijk over alle andere !lenigingen, het verminderen van den kerkelijken bed door krachtige bevordering van de intellec-6le en materiëele ontwikkeling des volks. Maar het «htige Rijk, hier wellicht den schadelijken invloed van het overwicht van zijn Keizer of fer van diens genialen diemar, heeft dien veiligen p! totdusver niet ingeslagen. Het heeft geen enkelen l’ul tusschen Kerk en Staat geslaakt, en den niet M’ersmaden vyand uitsluitend bestreden met spel[frikken, zooals in November 1871 de strafbepalin!,t tegen geestelijken, die door hun predikatiën de Ïenbare rust in gevaar brengen, en thans de wet tegen Jezuïeten. bat de laatstgenoemde wet niet meer dan een spel-Wik is, die hun tegen wie zij gericht is de lusten zonder de lasten van het martelaarschap schenkt en het ultramontanisme reeds daarom niet in het hart kan treilen, wijl de echte Jezuïet zichzelf nimmer a's zoodanig bekent, is door sommige leden der Fortschrittsyartei bij de jongste discussiën inden Duitschen Rijksdag op heldere wijze aangetóond. Geen »Maszregelung” tegen de Jezuïeten! zoo roept hun orgaan, de Berlijnsche Volkszeitung, uit; maar goede scholen, een vrije pers, gezond staatsbeheer en krachtige bevordering der volksontwikkeling zijnde beste geneesmiddelen tegen al deze uitwassen van het bijgeloof! Voortreffelijk. Maarde natuur is sterker dan de leer. In hetzelfde artikel, waarin het blad begint met zich op dit juiste standpunt te plaatsen, beveelt het een regeling aan, die op de Fransche constitution civile du clergé van 1791 als twee droppelen waters gelijkt. Aan de Katholieke ingezetenen, zoo heet het, moet de gewetensvrijheid worden verzekerd; zij moeten het recht hebben, hun eigen kerkelyke vertegenwoordigers te kiezen; de Slaat moet verbieden, dat eenige kerkelijke gemeente haar kiesrecht laat varen en een kerkelijk regeerder voor de eeuwigheid aanstelt. »Het beheer en het bestuur der Kerk onder een naar strenge bepalingen gekozen, en van tijd tot tijd door keuze vernieuwde vergadering van vertegenwoordigers te stellen, dat is de godsdienstvrijheid inden waren zin des woords, die wij onzen Katholieken medeburgers, evenals allen anderen moeten verzekeren ... Het is de plicht van den Slaat aan zijn Katholieke onderdanen de godsdienstvrijheid te verzekeren en zichzelf van den band te bevrijden, dien thans de officiëele Kerk vormt.” Waar zelfs de mannen van den vooruitgang op deze wijze de oprichting aanraden eener Katholieke Kerk, waarvan de grondslagen, in tegenstelling met het bestaande kerkgenootschap van dien naam, door den Staat zullen worden vastgesteld, daar behoeft men niet te vragen hoe oneindig ver de partijen, die gewoon zijn met de Regeering mede te gaan, van het waar begrip der scheiding van Kerk en Staat verwijderd zijn. Wij achten het ondenkbaar, dat het Duitsche Rijk zich op den duur lot de verbitterende, maar onschadelijke soort van maatregelen tegen de ullramontaansche geestelijkheid zal blijven bepalen, waarmede het zich tot hiertoe vergenoegd heeft. Meer en meer zal zich de noodzakelijkheid van zwaarder slagen en- strenger straffen doen gevoelen, en het zal ons niet verwonderen, wanneer men eindigen zal met het denkbeeld der Volkszeitung te omhelzen, en een constitution civile du clergé of nationale Katholieke Kerk in het leven te roepen. Wij vreezen echter zeer dat Duitschland zal ondervinden, hoe de invloed eener antinationale geestelijkheid op de onwetende en geloovige menigte toeneemt naarmate van de scherpte der vervolging waaraan die geestelijkheid blootstaat, en te laat zal bespeuren, dat het zich ineen wespennest gestoken heeft. --- BUITENLAND. ’h Graveuhugo, 31 Juni. De officieuse Fransche pers heeft aan de loopende geruchten betreffende de cijfers en de termijnen van de betaling der oorlogsschatting, alsmede de daarvoor te sluiten leening, een démenti gegeven. Gelijktijdig beweerden Agence Havas en Bien public, dat daaromtrent nog niets bepaald was. Waarschijnlijk is het démenti noodig geoordeeld om beursspeculatiën legen te gaan. Het is waar dat, terwijl men het daarover eens was dat Frankrijk bij de gevoerde onderhandelingen de ontruiming der departementen Marne en Haute-Marne had bedongen, de berichten omtrent dein verband daarmede te sluiten leening zeer uiteenliepen. Volgens sommigen zou de leening worden gesloten gedurende het reces der Nationale Vergadering, dat zoo mogelijk zal aanvangen 15 Juli, en, als de Regeering haar zin krijgt, tot 15 November zal duren. Een ander, minder vaag, bericht luidde dat de leening zou worden aangegaan in October, en wel bij wijze eener groote nationale inschrijving. In strijd hiermede wordt thans gemeld, dat de Fransche Regeering nu reeds een schikking heeft getroffen met Rothschild, die zich met de levering der geheele drie milliarden zal belasten, en Woensdag een samenkomst heeft gehad met Parijsche bankiers, die zich bereid hebben verklaard om aan de getroffen schikkingen deel te nemen. Over de onderhandelingen zelf wordt nog gemeld, dat de heeren De Rémusat en Von Arnim Dinsdag lang hebben gesproken over de vermindering van het bezettingsleger in evenredigheid met de ontruiming van het grondgebied. Van Fransche zijde werd daarop sterk aangedrongen; de Duitsche gezant wenschte, dat het bezettingsleger op dezelfde sterkte zou worden gehouden. Is men het hierover eens geworden, dan schijnen geen verdere moeilijkheden te zullen rijzen; zoodra de overeenkomst onderteekend is, zal zij aan de Nationale Vergadering worden medegedeeld. De ontvangst der deputatie uit de Nationale Vergadering door den heer Thiers heeft gisteren plaats gehad. Daar het linker-centrum zich onttrokken had, zoo bestond de deputatie enkel uit leden van de rechterzijde en het rechter-centrum. Thiers heeft geweigerd zijn politiek te wijzigen en zich onder voogdij der rechterzijde te plaatsen, maar verklaard dat hij de bevestiging der Republiek voor den eenigen waarborg hield, waardoor de bloei van Frankrijk kon worden verzekerd; elke poging tot een monarchale restauratie zou op burgeroorlog uitloopen ; zijn geheele leven lang had hij een wezenlijk conservatieve politiek gevolgd, hetgeen hij nader toelichtte door den wensch uitte spreken naar de instelling eener Tweede Kamer; tegenover de jongste verkiezingen had hij zich onzijdig gehouden. De toon van het onderhoud moet van weerszijden hoffelijk geweest zijn. Het antwoord van Thiers kan echter de mannen der rechterzijde moeilijk hebben bevredigd. Wij zullen zien of zij nu hun bedreiging zullen volhouden en de bekende interpellatie van Raoul Duval ondersteunen. Ook zal nu weldra blijken wat er is van het gerucht, dat eenige leden van het linker-centrum, ontevreden over het antwoord van generaal Chanzy, zouden hebben besloten zich met het programma van de verschillende fractiën der rechterzijde te vereenigen. Het linkercentrum zou in dat geval meer tot de linkerzijde naderen en in zedelijke kracht ruimschoots terugwinnen wat het in aantal verloor. Bij de eerlang te Bordeaux te houden verkiezingen noemt men De Freycinet, oud-gedelegeerde van Gambetta bij het Ministerie van Oorlog, als republikeinse!), en den oud-Minister Forcade de la Roquette als bonapartistisch candidaat. De Nationale Vergadering heeft eergisteren de artikelen 54 en 55 der legerwet, betreffende de eenjarige vrijwilligers, zonder veel discussie en met verwerping der voorgestelde amendementen, aangenomen en is gisteren tot art. 56 gevorderd. Waarschijnlijk zullen de discussiën over die wet deze week afloopen, en zal de Vergadering Maandag aan de financiëele quaestie beginnen. Sommige der nieuwe belastingen, o. a. die op de suiker, hebben bijna niets opgebracht, wijl men vooraf groote voorraden van het te belasten product had ingeslagen, en het Gouvernement heeft 200 millioen aan belastingen noodig, in plaats van de 146 die zijn voorgesteld. De Regeering zal beginnen met den financiëelen toestand aan de Vergadering bloot te leggen. De groote revue in het Bois de Boulogne, die door Thiers en de Ministers zal worden bijgewoond en waartoe het geheele corps diplomatique zal worden uitgenoodigd, is bepaald op 30 Juni. In Duitschland blijft de Jezuïetenwet aan de orde van den dag. In het debat, dat eergisteren aan de derde lezing voorafging, werd het ontwerp door den nationaal-liberaal Lasker bestreden, wijl het niet genoeg gaf, en wijl de taak der Regeeringen inden strijd tegen het clericalisme meer uitgestrekt was. Namens het centrum sprak Reichensperger, die de wet natuurlijk hoogst verderfelijk vond, de orde der Jezuïeten met de Katholieke Kerk identificeerde, en beweerde dat door de onfeilbaarheidsverklaring inde betrekkingen van de Kerk tot den Staat niets hoegenaamd veranderd was. Deze laatste rede gaf tot een krachtig protest van den Minister Delbrück aanleiding, welke ten stelligste ontkende dat de geheele Katholieke Kerk Jezuïetisch of deze wet tegen de Kerk gericht zou zijn. Wanneer men intusschen de Provincial Correspondenz, geen kerkelijk maar het bekende half-officiëele blad, een artikel ziet leveren over de beteekenis der Pauselijke bul Unam Sanctam, en pogingen ziet aanwenden om te bewijzen dat de Katholieke kerk sinds 1870 een geheele andere geworden is dan zij vroeger was, dan kan men de opmerking niet weerhouden, dat het Duitsche Rijk zich tegenwoordig in den ongewenschten toestand bevindt van te moeten oordeelen over kerkelijke toestanden, die van den kring der eigenaardige bemoeiingen van den Staat ver verwijderd liggen. Een beter weg zou de Duitsche Regeering betreden, wanneer zij zich met de borst toelegde op het losmaken der banden , die de Kerk nog aan den Staat ketenen , en dan de kerkgenootschappen, zoolang zij niet tegen de openbare orde zondigen, vrijelijk zooveel veranderingen in hun inwendig beheer liet maken als zij mochten goedvinden. Daartoe kunnen de besluiten strekken, welke de Minister Falk naar luid der Spenersclie Zeitung moet hebben uitgevaardigd, om de leden van geestelijke corporatiën niet meer op de openbare scholen toe te laten. Om nog eens op de Jezuïetenwet terug te komen, van dein den Bondsraad vertegenwoordigde Regeeringen heeft zich de Wurtembergsche het meest gehaast, om haar toestemming tot het door den Rijksdag omgewerkt ontwerp te geven. In Beieren daarentegen schijnt men de zaak nog te overwegen, en er is sprake van dat de Minister van Justitie dr. Faustle onverwijld naar Munchen zou terugkeeren, om aan de beraadslagingen deel te nemen, en, naar men mag aannemen, het gewijzigd ontwerp aan te bevelen. Uit Munchen wordt voorts gemeld, dat de vervanging van den overleden Minister-president graaf Hegnenberg nog wel eenigen tijd zal uitblijven, omdat de meeste Ministers óf te Berlijn zijn, óf verlof hebben. Een aantal mannen uit verschillende deelen van Duitschland hebben hun landgenooten opgeroepen om den 2n September, den verjaardag van den slag bij Sédan, tot een blijvenden nationalen feestdag te verheffen. Woensdag werd in het Engelsche Lagerhuis met een groote meerderheid in tweede lezing het voorstel van den heer Bass verworpen ter afschaffing van de gevangenisstraf voor wanbetaling van schulden, waarop in Engeland de wetsbepalingen veel strenger zijn dan elders. Uit de daaromtrent door den voorsteller meegedeelde feiten, die wij hieronder laten volgen, blijkt echter, dat ondanks de strenge wetten de kwade betalers in Engeland totnogtoe verre zijn van tot de zeldzaamheden te behooren. Inde vergadering van gisteren heeft de leider der conservatieven getracht een pleister op de wond te leggen, die de lords in het Hoogerhuis 11. Maandag het Kabinet hebben toegebracht door de aanneming van lord Richmonds ingrijpende amendementen op de Ballot-bill. Disraeli heeft namelijk verklaard, dat hy de Regeering met vragen omtrent de quaestie tusschen Engeland en Amerika niet wenschte te bemoeilijken, voordat de tegenwoordige onderhandelingen te Genève tot een einde zijn gebracht. Omtrent die onderhandelingen bevat de Daüy-News van gisteren weder een bericht van haar particulieren correspondent te Genève van Woensdagavond, waarin deze schrijft: »Ofschoon de vierschaar hare zittingen tot aanstaanden Woensdag heeft uitgesteld, vernam ik vaneen der raadsheeren bij het Hof van Arbitrage kort na de zitting van heden, dat het zeer wel mogelijk was, dat de scheidsrechters reeds Maandag weder bijeenkwamen; dat dit geheel van zekere gebeurlijke zaken afhangt. Ik verneem ook, dat indien de heer Bancroft Davis zijn volledige instructiën mocht ontvangen vóór den dag, bestemd voor de eerstvolgende zitting van het scheidsgerecht, de Amerikaansche vertegenwoordigers het hun plicht zouden rekenen de arbiters hiervan kennis te geven, opdat zij terstond het Hof bijeen kunnen roepen. »Ik heb ook reden om te gelooven, dat ten gevolge van de verbeterde uitzichten van Greeley’s candidatuur, het Kabinet van Grant nog een poging wenscht te doen om het Washington-traclaat te redden. Te dien einde zijn er dan ook dezer dagen lange depêches gewisseld tusschen Fish, generaal Schenck en Bancroft Davis, en men heeft mij verzekerd dat de Amerikaansche vertegenwoordigers hier zeer geneigd zijn inde verdaging toe te stemmen, daar zij een wel overwogen verklaring van den stand van zaken aan de Regeering te Washington wenschen voor te leggen. sik hecht voorts niet de minste waarde aan het hier loopende gerucht, dat de drie buitenlandsche arbiters, graaf Sclopis, baron Itajuba en de heer Staempfli den noodigen tijd hebben gevorderd om met hunne respectieve Regeeringen te correspondeeren, op grond dat zij vreezen dat de verantwoordelijkheid van het verwerpen of aannemen van Engelands voorstel tot verdaging in het eind op hen zal neerkomen: sik ben ten slotte versterkt in mijn meening, dat het tractaat gered is.” De Swiss Times meldt, dat kapitein Montague Woensdagavond met gewichtige depêches van Genève naar Londen is vertrokken. De Oostenrijksche Regeering heeft bij de behandeling der wet op de landweer in het Huis der Afgevaardigden een nederlaag geleden, daar het Huis zich vereenigd heeft met het gevoelen van de meerderheid der commissie, die de kaders voor de landweer-cavaterie had terzijde gesteld en de sterkte der bataillons-kaders belangrijk verminderd. Voor de Regeering stemde de oppositie, tegen haar de grondwetspartij hetgeen meer of min liberale Regeeringen in krijgszaken wel meer gebeurt. Men verzekert dat de Regeering, om het tot stand komen der wet te bespoedigen, zich haar nederlaag zal getroosten en in het Heerenhuis de onveranderde aanneming van het gewijzigd wetsontwerp zal aanraden. Volgens een telegrafisch bericht uit Pesth is de zegepraal der Deak-partij volkomen. Voor zoover de uitslag der verkiezingen tot dusver bekend is, zijn 93 Deak-mannen, 15 afgevaardigden der linkerzijde en 3 der uiterste linkerzijde gekozen. Uit Krakau wordt gemeld, dat in goed onderrichte kringen aan het welslagen van het Galicische verzoeningsontwerp geen geloof meer geslagen wordt. De leden der meerderheid van de Spaansche Cortes, 194 afgevaardigden en 46 senatoren, om goede redenen bevreesd voor nieuwe verkiezingen, hebben ineen adres aan den Koning verklaard de optreding van het Kabinet-Zorilla en de schorsing der zitting te betreuren, maar gezind te zijnde Regeering te steunen in die vragen, die boven de partijtwisten staan en voor het land van hoog belang zijn, zooals de belastingwetten, die tot vaststelling der sterkte van het leger, de moeilijke vraag van den oeconomischen toestand van Cuba, enz. Desniettemin zou het voor het nieuwe Ministerie ongetwijfeld spoedig onmogelijk blijken, om met deze op de bekende wijze bijeengebrachte meerderheid te regeeren. Men verwacht dan ook dagelijks het besluit, waarbij de Cortes worden ontbonden. Wel zou deze maatregel niet in overeenstemming zijn met den geest der constitutie; maar, zich aan de letter vastklemmende, heeft men ontdekt dat het voldoende is wanneer dit staatslichaam in elk jaar te zamen vier maanden bijeen is, zonder dat die termijn juist onafgebroken behoeft te wezen. Blijkens de bijzonderheden, die wij hieronder mededeelen, schijnt de Carlistische opstand ten einde te loopen, ofschoon het niet onmogelijk is, dat de guerillabenden het nog eenigeri tijd volhouden. Niet alleen de renten der buitenlandsche, maar ook die der binnenlandsche Spaansche schuld schijnen te zullen betaald worden. Althans men verzekert dat buitenlandsche huizen den Minister van Financiën hebben aangeboden de coupon te voldoen. De naam Zorilla blijkt op financiëel gebied een goeden klank te hebben. --- Fransche parlementaire aangelegenheden. Het debat over art. 54 der legerwet werd eergisteren voortgezet en liep spoediger af dan verwacht werd. Een langdurige rede van De Choiseul leverde weinig bijzonders op en trok slechts in zeer geringe mate de aandacht. Deze spreker verklaarde zich tegen den eenjarigen vrijwilligen dienst, Desjardins, die na hem sprak, was er integendeel zeer mede ingenomen. Het artikel werd in stemming gebracht en met groote meerderheid aangenomen. Dit nam echter niet weg dat Benoist d’Azy als additioneele bepaling wilde toegevoegd zien, dat scholieren van de mijnwerkersschool te Alais tot het examen zouden worden toegelaten, welke meening echter niemand deelde, evenmin als het gevoelen van den veelsprekenden generaal Robert, die hetzelfde privilege voor leerlingen der landbouwscholen verzocht. Een amendement van deze strekking werd te midden van de gewone beroering, die zich van de vergadering altijd meester maakt, als Robert wat te zeggen heeft, verworpen, hetgeen echter niet wegnam dat bij art. 55 amendementen van gelijke strekking werden voorgesteld. De rechterzijde kwam in groote mate in het vuur en weerde zich dapper. Het gevolg was dat de commissie, bij monde van den heer Bethmont, een gewijzigde redactie voorstelde, die volgens den heer Meaux renvooi naar de commissie naodig maakte, om het artikel te doen drukken en ronddeelen. Met 208 tegen 388 stemmen wordt tot renvooi besloten, nadat Meaux te kennen heeft gegeven dat lig op het gewijzigde artikel een amendement voorstelt om nl. bepaaldelijk van leerlingen van landbouw-, industrieën handelsscholen melding te maken. De zitting wordt daarna gesloten. Het rechtercentrum heeft een poging aangewend om bij het linkercentrum steun te vinden inde stappen, die het zich voorstelt bij den President der Republiek te doen. Wanneer gij, linkerzijde, zeide het rechtercentrum, uw partij verlaat, dan zullen wij ons van de uiterste rechterzijde afwenden. De heeren van de gauche hebben geen bepaald antwoord gegeven, doch doen doorstralen dat zij niet zoo erg met de voorgestelde verbroedering ingenomen waren. Het besluit kon dus niet twijfelachtig zijn, doch de rechterzijde bleef aandringen. Laatstleden Dinsdag had een vergadering van de tegenover elkander staande partijen plaats. Chanzy presideerde het linkercentrum, Saint-Marc-Girardin voerde het eerst het woord. Men wist dus vooruit wat er komen zou. Thiers regeerde slecht, handelde verkeerd door niet bij de meerderheid steun te zoeken, deed onrecht door zich bij de republikeinen bondgenooten te verschaffen, eh begunstigde de radicale verkiezingen, en aan een en ander was slechts paal en perk te stellen door interventie bij het Gouvernement, dooreen homogeen ministerie uit de meerderheid gekozen enz. Een enkele fractie der vergadering kon zoo iets niet tot stand brengen, er moest hulp gezocht worden, en die hulp wordt nu gevraagd. Chanzy antwoordde en zeide, dat zijne gevoelens en die zijner partij bekend waren, waaronder loyale berusting inden tegenwoordigen toestand, erkenning en handhaving der republikeinsche instellingen, waarborging van orde en ontwikkeling van vrijheden op den voorgrond stonden. Anders had het linkercentrum niet te doen ; wil het rechtercentrum medegaan, Chanzy zal niets liever zien, maar bij de erkenning van de republiek is dat een hoofdvereischte. Zonder republiek is niets van de linkerzijde te verwachten. Admiraal Jaurès ondersteunt ten volle de argumenten van Chanzy, niettegenstaande den aandrang van De Broglie tol aanprijzing van het geopperde door Girardin, met dat gevolg dat de leden van het rechtercentrum, dankbaar voor liet hun verleende gehoor, maar onvoldaan huiswaarts gingen. Weinige oogenblikken later vergaderden de afgevaardigden van het rechtercentrum, de rechterzijde en de uiterste rechterzijde ineen treffend harmonisch geheel om te beraadslagen, of men na de geleden nederlaag alsnog stappen bij de heer Thiers zou doen. Daartoe werd besloten, en langs felegra/lscben weg is bericht dat Thiers hen heden heeft ontvangen. Van zijn kant heeft het linkercentrum in zijn wekelijksche vergadering beraadslaagd over de houding van zijn bureel, waarvan, gelijk men weet, generaal Chanzy president is. Na een discussie, waarin enkele leden zich ten gunste van een aansluiting aan het rechtercentrum verklaarden, andere deze fitiveerden, werd met groote meerderheid de volgende motie aangenomen: »De afgevaardigden die deel uitmaken van het linkercentrum, keuren in alle opzichten de houding van ban bureel goed en wenschen het geluk met zijn energi. ke en waardige houding tegenover de voorstellen der rechterzijde.” Het linkercentrum is dus zoomin als Thiers voor den aandrang van monarchale zijde gezwicht. --- Carlistische bewegingen. Uit Llodio weet de correspondent van de Temps thans wederom enkele bijzonderheden te verhalen omtrent de Carlistische benden, die nog altijd, hoewel zeer verzwakt en niet bij machte belangrijke expedities tot een bevredigend einde te brenger?, het Noorden des lands onveilig maken. Het hoofd Cubillas had zich omstreeks half Juni inde omstreken van Ordugna ineen hinderlaag gelegd, om de troepen, die onder generaal Acosta den omtrek verkenden, op een salvo te onthalen. De inwoners van Ordugna sympathiseerden met de Garlisten, en de Regeeringstroepen konden dus op steun van hmn kant niet rekenen. Het bleek echter dat de vrees voor Cubillas niet groot behoefde te zijn, want toen de voorspelde aanval geschiedde,bepaalde zich het wapenfeit tot enkele geweerschoten, door blijkbaar ongeoefende tirailleurs gelost, die de spotternij van de manschappen onder Acosta gaande maakten. Gevangenen echter, die later den Spanjaarden in handen vielen, verhaalden dat de Carlistische troepen, die aangewezen waren om Acosta en zijn staf dood te schieten , niet op tijd waren aangekomen. Deze omstandigheid , die niet zeer pleit voor de tucht der manschappen van Cubillas, was zeer gelukkig, daar de staf uit verscheiden adjudanten, doctoren en officieren bestond, tezamen 16 ruiters, ongerekend het escorte huzaren van Pavia, dat tot geleide diende. Na den mislukten gemaskeerden aanval beproefden de Carlisten nog eenig nadeel toe te brengen aan de achterhoede van de regeeringstroepen, dat echter weinig succes had. Daartoe hadden zij zich geposteerd inde nabijheid van het gehucht Sarracho, waar Acosta genoodzaakt was eenige compagniën tirailleursgewijze de bergen te doen doorkruisen en aan twee andere last te geven, zich op de hoogten te posteeren om de achter kreupelhout verborgen Carlisten te verdrijven en den weg schoon te maken. De laatsten waren niet zeer op hun gemak over de voorbereidende maatregelen tot aanval, die zoo geregeld mogelijk geschiedden, hielden op te schieten en kozen het hazenpad. Ongelukkig voor hen, liepen zij ineen verkeerde richting, dwars voorby dé regeeringstroepen, die van deze onverwachte gelegenheid gebruik maakten om niet alleen geweerschoten , maat' eenige salvo’s uit kanonnen te lossen, die de demoralisatie van deze arme helden nog grooter deed worden. De troepen onder Acosta kwamen zonder verdere ontmoeting te Amarrio aan, waar de gedetacheerde compagniën, die de bende nog eenigen tijd hadden vervolgd, zich bij de overige manschappen voegden. Zy brachten het bericht mede dat de schermutseling aan de Carlisten vier dooden en zes gewonden had gekost ; elf gevangenen werden medegevoerd. Acosta keerde na dit behaalde voordeel en de zuivering van den weg met zijne troepen naar Ordugna terug. Den volgenden morgen bevond het leger zich te Llodio, waar versterkingen voor grootere verkenningen aanwezig waren. Daar werd tevens de mededeeling ontvangen, dat de insurgenten het stationsgebouw van Arrigoriago door brand hadden vernield. Uiteen en ander schijnt te blijken, dat de Carlistische tegenstand spoedig geheel gedaan zal zijn , ten minste voor het oogenblik tot een zeer kleine afmeting is gereduceerd. --- Be wet tegen wanbetalers gehandhaafd in het Engelsche Parlement. Het is algemeen ook buiten Engeland bekend, al ware het alleen uit Dickens’ Lilde Domt, wat strenge straffen tegenwoordig in Groot-Britannië bestaan tegen allen, die in gebreke blijven aan hun geldelijke verplichtingen te voldoen, al is de verschuldigde som ook nog zoo gering, en hoe deze klasse van soms zeer onschuldige misdadigers menige gevangenis vult. De enorme kosten, die hieruit voor den Staat voortvloeien, gaven dan heer Bass aanleiding tot het voorstellen eener wet, waarvan hij Woensdag in het Lagerhuis de tweede lezing voorstelde , strekkende om de gevangenisstraf voor schulden af te schaffen. Dat dit voorstel vooral onder de kleinhandelaars en winkeliers der hoofdstad groote sensatie heeft gemaakt, die bij aanneming daarvan reeds een aantal kwade betalers in ’t vei schiet zagen, tegen wie de wet hen machteloos liet, bleek ons dezer dagen uit de deputatiën, die uit hun midden naar den attorney-general werden afgezonden om diens medewerking ter bestrijding van het aangekondigde ontwerp in te roepen. Ter verdediging van zijn voorstel deelde de heer Bass eeu menigte intéressante bijzonderheden omtrent de toepassing der thans vigeerende wet mede, die ook buiten Engeland wel de aandacht verdienen. Gedurende het vorige jaar, zeide hij, zyn er tusschen 900 000 en 1 millioen actiën ingesteld voor kleine schulden, waarvan 600 000 voor schulden niet boven 40 sh. (f 24). In 160000 gevallen werd op de goederen beslag gelegd, en 6000 personen werden in hechtenis genomen. Inde gevangenis van het graafschap Stafford waren verleden jaar 600 personen om schulden in hechtenis, die de overheden £ 300 kostten, terwijl hun arbeid voor het land geheel verloren ging. De gezamenlijke schuld dezer 600 gevangenen beliep bijna £ 48 en om dat bedrag te verkrijgen, kostte het ’t land en ’t graafschap £ 323. Het graafschap zou 4 sh. per hoofd bespaard hebben, indien het die schulden had betaald, en de Kanselier der Schatkist zou door te betalen 7 sh. per man bespaard hebben. Inhet graafschap Derby was er onder 60 rechters slechts éen, die de wet wenschte te behouden, en deze verzekerde den heer Bass, dat enkele gevallen, waarin hij tot gevangenisstraf moest veroordeelen, hartverscheurend waren. De hoogste schuld in die gevallen was nog geen £ 2 en de laagste 1 sh. 10 d. (ƒ1,10). Was het te begrijpen, dat iemand voor 14 dagen naar de gevangenis werd gezonden om 1 sh. 10 d.? Het algemeene resultaat was, dat in Derby gemiddeld £ 3. 18 sh. 4 d. werd uitgegeven om minder dan 8 sh. te verkrijgen. In éen geval kreeg iemand 40 dagen tuchthuisstraf voor 11 sh. 1 d. Daarenboven merkte hij op, dat ten gevolge der wetsbepaling, dat de herbergier geen eisch wegens schulden mocht instellen en dus alleen a contant verkocht, menig arbeider al zijn gereed geld inde herbergen verteerde en bij den bakker en den vleeschhouwer, die hem konden vervolgen , schulden maakte , zoodat deze gevangenneming om kleine schulden de grootste aanmoediging voor dronkenschap was. In Schotland , zeide hij, kon iemand niet gevangen gezet worden voor een schuld van minder dan £IOO, en terwijl de schuldenaar in hechtenis was, werden de kosten van zijn onderhoud op den schuldeischer verhaald. Hoe duidelijk die verschillende cijfers en feiten ook spraken, het voorstel van Bass vond meer bestrijders dan verdedigers, en de tweede lezing werd ten slotte met een meerderheid van 102 stemmen verworpen. Een beter lot trof het voorstel van den heer Charley tot tweede lezing van het ontwerp ter verbetering der wetten op de onwettige kinderen , waarvan het doel is krachtiger maatregelen te nemen dan tot heden bestaan, om verleiders te noodzaken hun onwettig kroost te onderhouden en ook de tegenwoordig verleende toelagen voor onechte kinderen te verhoogen, daar een halve kroon per week gebleken was onvoldoende te zijn voor het onderhoud vaneen kind, en juist het Ie geringe bedrag menigmaal leidde tot kindermoord. Voorts zijn er nog andere voorstellen in opgeuomen om deze wtt ten voordeele der verleide en van haar kind te veranderen en haar in het algemeen meer overeenkomstig te maken met gezonde beginselen van staatkunde. Na een korte discussie, waaruit echter bleek dat net ontwerp meer goed- dan afkeuring vond, werd het zonder stemming in tweede lezing aangenomen. ---