BUITENLAND. POLITIEK OVERZICHT. ’s GRAVENHAGE 16 Juli. Generaal Tergukasoff heeft Bajazid zóo verwoest en de lucht in die stad zóo verpest gevonden door de rottende lijken, dat zijn troepen er onmogelijk konden blijven. Zóo telegrafeert men uit Petersburg. M. a. w. bet bericht, dat de Kussen de stad hernomen en het Russische garnizoen op de citadel ontzet zouden hebben, is onjuist. Behalve de verpeste lucht zullen ook zeker de Turksche bajonetten er wel iets toe bijgedragen hebben om Tergukasoff tot den aftocht te brengen. En de door hem geleden nederlaag inde nabijheid van Bajazid schijnt nogal beslissend geweest te zijn, indien het althan- waar is wat van Turksche zijde wordt geseind dat Ismail en Faik Pacha zich gereedmaken om het Russisch gebied binnen te trekken inde richting van Erivan. Heel veel hechten wij echter voorloopig aan dat bericht niet. Er zijn nog zooveel Russen op Turkschen bodem, dat de aangevallen partij er nog moeilijk aan kan denken den strijd op het grondgebied van den vijand over te brengen. Maar zelfs de grootste Russophilen ontkennen niet langer, dat de krijgskans zich in Azië zoodanig tegen de Russen heeft gekeerd, dat naar alle waarschijnlijkheid altham dezen zomer het doel van hun veldtocht in Armenië niet meer zal kunnen bereikt worden. Aangenomen zelfs, dat zij zich van de geleden nederlagen binnen enkele dagen weder genoeg kunnen herstellen om met meer voorzichtigheid opnieuw vooruit te trekken, dan zal het nog zeer te bezien zijn, of het ongunstige jaargetijde hun plannen niet zal verstoren, want in Turksch Armenië zijn reeds in September sneeuwvlagen , die alle militaire operatiën onmogelijk maken, zeer gewoon. De Russen schijnen daarvoor zelf ook bevreesd te zijn, want o. a. hoeft generaal Alehakofï, die met zijn troepen inde buurt van Batum gelegerd is, bevel gekregen om weder zoo spoedig mogelijk aanvallend op te treden. Te Petersburg hebben natuurlijk de nederlagen in Azië alles behalve een gunstigen indruk gemaakt. Als naar gewoonte krijgen de opperbevelhebbers de schuld en in verschillende correspondenties wordt dan ook reeds meegedeeld, dat er een intrige op touw is gezet om o. a. generaal Meükoff terug te laten roepen. De eenige troost voor de Kussen is, dat het dan toch in Europa zooveel beter gaat, maar ook op dat deel van het oorlogsterreiu schijnt inde laatste dagen een zekere stilstand te zijn ingetreden. De overtocht ondervindt vertraging, omdat de groote brug slecht is gelegd. Bovendien maakt de ervaring, in Azië opgedaan, de generaals voorzichtig. Het bericht, dat Suleyman Pacha zijn troepen, die de Montenegrijnen in bedwang hebben gehouden, heeft ingescheept teneinde Abdul Kerim ter hulp te kunnen komen, heeft zich bevestigd. De Montenegrijnen zullen nu waarschijnlijk offensief optreden en een aanval op Nicksick wagen. Óndertusscben gaat Tscherkasky ijverig voort om Bulgarije reeds bij voorbaat, althans op ’t papier, te zuiveren van alles, wat aan het Turksch gouvernement doet denken. Inde «Köln. Zeit.” wordt zelfs beweerd, dat het zijn streven zou zijn om het Mahomedaansche element geheel uitte roeien, maar dat Gortschakoff hem tot gematigdheid heeft aangespoord. Niet onmogelijk is het, dat de Engelsche Regeering reeds bij den Russischen diplomaat heeft aangeklopt met het beleefde: Bedenk wel, dat gij den oorlog zijt begonnen onder de leuze: humaniteit en christenliefde; indien dus door uw troepen ongestraft gruwelen worden bedreven , zijt gij dubbel schuldig! De Oostenrijksche bladen slaan ook weer tegen Rusland een meer vijandigen toon aan. Voor een groot deel wordt dat toegeschreven aan den tegenspoed der Russische wapenen in Azië. Nu het blijkt, dat de Kozakken met de Turken nog handen vol werk hebben, durven de ijverzuchtige neutrale Staten zich weer meer te doen geiden. De Engelsche en Oostenrijksche Regeeringen doen blijkbaar alle moeite om Europa te doen gelooven, dat ze ’t volkomen eens zijn en elkaar in geen geval inden steek zullen laten. De vraag is echter, in hoeverre John Buil die intimiteit met daden zou willen staven, indien Oostenrijk eens werkelijk in moeilijkheden geraakte. In Frankrijk hebben de persorganen het nog zoo druk met binnenlandsche politiek, dat de Oostersehe kwestie geheel op den achtergrond geraakt. Afwisseling biedt die binnenlandsche politiek anders al bitter weinig aan. Ondanks de duizende republikeinsche protesten gaat De Fourtou met de grootste koelbloedigheid met zijn zuiveringsproces door. Indien zij n werk mislukt, dan zal men met grond kunnen beweren, dat Frankrijk het stelsel van officiëele voogdij in zake verkiezingen ontgroeid is. Maar zal zijn werk mislukken? Wij hopen het van harte, maar wij worden er niet geruster op. Volgt De Fourtou niet geheel en al het voorbeeld van zijn niet bij de stembus, maar bij Sedan geslagen meester en is het Fransche volk in die weinige jaren zóo vooruitgegaan, dat zelfs de allerergste pressie vaneen volledig stel ambtenaren, wier positie en kostwinning op ’t spel staan, geen invloed meer heeft? De 16e September die dag wordt nu bijna zeker als de stemdag aangekondigd zal op die vraag het antwoord moeten geven. --- De Oorlog. De correspondent van «Daily News” en hst Russische hoofdkwartier te Simnitza, schrijft het volgende: »Een hevige wind en donderbuien hebben de brug over den Donau ernstig in gevaar gebracht. Het water stroomde inde pontons en dreigde die geheel te overstroomen. Toen de storm op zijn hevigst was, brak de brug op twee plaatsen dicht bij den Turkschen oever; de pontons waren daar gezonken en dientengevolge wa3 er een kleine scheur en een van ongeveer 100 yards ontstaan. Men doet zijn best de brug weer in orde te brengen, maar op zijn minst zal daarmede een dag heengaan, en de passage van troepen en voorraad is natuurlijk gestremd.” Geen wonder, dat de Kussen in Bulgarije niet hard vooruitgaan; kan het anders, terwijl de zwakke brug bij Simnitza de eenige gemeenschap tusschen het hoofdkwartier en de troepen in Bulgarije vormt? Van pogingen om elders een brug over den Donau te slaan, hoort men nog altijd niets, Generaal Zimmerman inde Dobrudscha geeft geen teekenen van leven. Te Bncharest liep Vrijdag het gerucht, dat bij Bjela gevochten wordt en dat Russische troepen te Gabrowa waren, onmiddellijk dus bij den Balkan; de vraag is of het niet weer een handjevol Kozakken was, dat door den Rumeenschen 'berichtgever voor een legerkorps werd aangezien ; men ziet zoo gaarne wat men wil. Van Turksche zijde wordt medegedeeld, dat Achmed Ejub Pacha door de heeren te Sehurala tegen de Russen is uitgezonden. Te Kasanlik ten zuiden van Grabowa, aan gene zijde van den Balkan, is een Turksch kamp opgericht; de Turken verwachten dus, naar het schijnt, dat de Russen over de Schilika-pas, de gemakkelijkste van de drie, over den Balkan zullen trekken. Uit Konstantinopel wordt opnieuw een staaltje van Bulgaaische wreedheid getelegrafeerd. Tal van Mahomedanen met vrouwen en kinderen, die voor de troepen van den Czaar vluchtten, werden door de Bulgaren in het défilé van Khanbogaz, tusschen Tirnova en Kasanlik, omgebracht. De krijgsraad inde Turksche hoofdstad heeft de bevelhebbers van Sistova en Tirnova ontboden om zich te verantwoorden over de jongste gebeurtenissen. Men zegt, dat Safvt Pacha last had gekregen om Tirnova te ontzetten, doch dat hij heel kalm te Osman Bazar was gebleven. Uit Armenië zijnde berichten niet minder schaarsch dan uit Bulgarije. Omtrent Bajazid is men nog altijd in het duister; de Russische bulletins munten uit door laconisme en inde Turksche is geen sprake van het ontzetten van het Russisch garnizoen in die citadel. Van meer gewicht zijn overigens de operatiën in het noorden van Armenië. Mukhtar bereidt zich met het garnizoen van Kars voor op een aanval op het Russische leger bij Zaim onder Loris Melikoff. Het leger van dien generaal bestaat volgens Turksche opgaven uit 48 bataljons infanterie, 2 regimenten dragonders, 6 regimenten Kozakken en 13 batterijen. Het centrum van het Turksche leger is te Yesine Kaleh, 7 kilometer ten zuiden van Kars. Mukhtar zal goed doen niet te lang te wachten met den aanval tegen Melikoff, daar deze generaal aanzienlijke versterkingen verwacht, 12 000 man infanterie en 20 regimenten Kozakken. --- Gladstone op reis. Werd ooit een staatsman meer geplaagd dan de voormalige »premier” van Engeland? Zoo iemand, dan had hij rust noodig na de stormachtige debatten in, na zoovele redevoeringen buiten het Parlement. Een uitstapje naar Devonshire zou het vermoeide hoofd goed doen. Met vrouw en zoon gaat hij op reis; maar behalve dat het weer zeer ongunstig was en de zon zich achter nevelen verborg, werd Gladstones rust bovendien verstoord door zijn maar al te talrijke en warme vrienden. Een feestmaal te Dartmouth, een Evondpartjj op de Tamar bij Plymouth, een feestelijke ontvangst te Bxeter, natuurlijk alles gekruid door de noodige toosten en speeches. Te Dartmouth hield Gladstone aan tafel wat men zou kunnen noemen een speech van persoonlijken aard. »Ik heb den lof,” zoo sprak hij, «die mij is toegezwaaid met verdeelde gevoelens aangehoord; vooreerst een gevoel van groote voldoening, daar ik zie, hoe men op een afstand onpartijdig lettende op mijn handelingen, zulk een gunstige meening daarvan heeft opgevat. Aan den anderen kant is er iets vernederends in het gevoel dat die handelingen zoo weinig dien lof verdienen. Trouwens dit is het lot van ieder, die het openbare leven betreedt; maar in elk geval dit weet ik, dat de natie altijd welwillend elke poging waardeert, die in haar belang wordt aangewend. Aan aanmoediging toch ontbreekt het niet. In geen land ter wereld worden staatslieden meer algemeen besproken en billijker beoordeeld. Niemand behoeft in ons land voor de uitspraak van het volk te vreezen. Nu en dan moge de critiek wat scherp zijn, maar tegenover een onbillijke critiek heb ik een veel grooter mate van loftuitingen ingeoogst dan waarop ik met recht aanspraak kan maken.” Te Plymoutk kwam de politiek om den hoek gluren. Toen Gladstone daar landde, werd hij door eenige honderden ingezetenen verwelkomd en de voorzitter van de liberale vereeniging verzocht hem een speech te houden. Gladstone klom nu op den bok vaneen rijtuig, dat hem naar zjn hotel zou brengen. Het speet hem, zeide hij, dat het weer zoo slecht was voor een bjjeenkomst als deze, maar erg te betreuren was het niet, daar de tegenwoordigheid van zoovelen uit Plymouth bewees, hoe diep hun overtuiging wortelde. Hij hoopte, dat niemand ooit over zijn overtuiging berouw zou hebben. »Wat mij aangaat,” sprak Gladstone, »ik kan u verzekeren: hoe ouder ik word, hoe meer ik inzie, dat wij voornamelijk op de liberale politiek en somtijds alleen op die politiek moeten steunen om de ware belangen van het land te bevorderen.” En verder: «Altijd zal plichtgevoel in het hart vaneen Engelschman de eerste plaats innemen. Het is natuurlijk, dat wij aan onze belangen denken, maar ik voeg er bij, dat hij het meest zijn belangen voorstaat, die het meest aan zijn plichten denkt. Wat zou men wel zeggen vaneen man, die twee anderen ineen strijd op leven en dood gewikkeld zag, niet dacht aan de ellende, die daarvan het gevolg kan zijn, en ziende dat zijn eigen belangen niet in het spel waren,den strijders toeriep: «Gaat je gang, havent elkander zoo veel ge wilt maar zorgt, dat ik geen last van jelui heb. Dit, mijne heeren, is niet de juiste standaard van Engelsche staatsmanswijsheid.” Gladstone betreurde het, dat een groot deel van de pers voortdurend pogingen deed om het volk tot interventie in het Oosten te overreden, niet om anne verdrukten van het juk te bevrijden, waaronder ze eeuwen zuchtten, maar met een schemerachtig bewustzijn,dat daardoor Engelsche belangen zouden gebaat worden. Hij drong bij zjjn hoorders er op aan, dat zij aan de meening getrouw zouden blijven, die zoo krachtig in September van het vorige jaar was uitgc • drukt, en dat zij den loop der zaken met aandacht zouden blijven volgen. Inde Oostersehe kwestie mochten geen partjj-consideratiën in het spel komen; daarom had Gladstone gehoopt, dat de geheele conservatieve partij hierin met hem zou zjjn samengegaan, maar hij erkende, dat hij in die verwachting niet weinig teleurgesteld was geworden. Te Exeter werd den ex-premier een adres aangeboden door de liberale vereeniging dier stad; met muziek werd Gladstone naar zijn hotel geleid en van het balkon sprak hij de dichte menigte toe, die in weerwil van den regen op het geïllumineerde plein voor het hotel bijeen was. Ook bij die gelegenheid kon de politiek niet geweerd worden. Gladstone sprak eerst over ce uitbreiding van het kiesrecht; hij wees op Lord Hartingtons flinke houding in het Lagerhuis bij de behandeling van Trevelyans voorstellen ; de leader der liberalen had wat gewacht, alvorens over de kwestie zijn gevoelen te zeggen, maar hij had dit niét uit vrees gedaan, doch omdat hij wilde wachten, totdat al de liberalen het daarover eens waren. Gladstone achtte die kwestie haar zegepraal nabij; de oppositie der Regeering was flauw en half geweest en het zou niet lang duren, alvorens de liberalen dezen nieuwen triomf der liberale beginselen zouden beleven; hetzij die kwam onder een Tory- of onder een Whig-kabinet, dat was om het even. Het Exeter-adres had natuurljk Gladstones staatkunde met betrekking tot de Oostersche kwestie niet onaangeroerd gelaten. Gladstone wjdde ook daaraan eenige woorden. »Er zjn twee categorieën van menschen, die den oorlog in het Oosten onnoodig achten. Ik geloof, dat die oorlog onnoodig is en vermeden had moeten worden, maar ik wil niet worden gerekend tot hen, die den oorlog onnoodig achten, omdat huns inziens niets had gedaan behoeven te worden tot verbetering van het lot der Christenen in het Oosten en dat het genoeg zou geweest zjn nog meer papier en inkt te vermorsen in vertoogen tot de Porte. Niet in dien zin acht- ik den oorlog onnoodig. Het doel van dien oorlog is edel en God geve, dat Rusland dat edel doel niet ontheilig© door eerzucht of zelfzucht. Maar ik betreur het, dat wj den oorlog niet hebben voorkomen; w j hadden dit, ik geloof het zeker, kannen doen, indien wj wat flinker waren opgetreden tegen Turkj’e en ons niet tot woorden hadden bepaald.” Ook hier maande Gladstone zjn hoorders tot waakzaamheid aan. «Weest op uw hoede,” zeide hj’, «tegen alarmkreten over Britsche belangen en laat ons veeleer aan Engelands plichten denken; laat ons bedenken, dat de Oostersche kwestie niet nieuw is, dat door ons toedoen Turkj’e de macht heeft, die het nu bezit, en dat op ons de plicht rust het kwaad te herstellen, dat wj’, zonder het te willen, hebben gesticht.” --- DUITSCHE BRIEVEN. Wilh. Emanuel Von Ketteler. Frankfort a/M. 15 Juli. (Particuliere correspondentie.) In Mei stond een aanzienlijk deel der bevolking van Mainz aan het station om Wilk. Emanuel Von Ketteler een laatst vaarwel toe te roepen. Binnen weinige dagen zullen dezelfde Katholieken het stoffeljjk overschot van den strijdlustigen bisschop naar de laatste rustplaats geleiden, daar de machtig® kerkvorst, uit Bome terugkeerende, in het klooster Bnrghausen in Beieren aan den typhus overleden is. De Katholieke kerk in Duitscbland verliest in hem eender eminentste strijders voor haar heerschappij inden Staat en zal moeilijk een plaatsvervanger kunnen vinden, die in staat is zijn taak over te nemen en ten einde te brengen. Ketteler koesterde het onbereikbaar ideaal, de Katholieke kerk met de ideeën der moderne wereld in verbinding te brengen en wilde aan het heden zooveel ontleenen als noodig was, om de kerk ineen nieuw gewaad te hullen en haar een schitterende toekomst te verzekeren; hij streed voor de politieke vrijheid, voor de sociale gelijkheid voor de wet en maakte op meesterlijke wijze propaganda voor ideeën, die wij met dezelfde liefde verdedigen maar buiten de kerk plaatsen en met het wezen dier kerk in strijd achten. Wat ,hij wilde, was van kerkeljjk standpunt een hersenschim, maarde wijze, waarop hij zijn ideaal trachtte te verwezenlijken, is voor ons van groot gewicht, nl. hij kon organiseeren en wist de hem ter beschikking gestelde middelen te gebruiken. Het geslacht Ketteler behoort tot den oudsten Westfaalschen adel en is ten deele Katholiek en ten deele Protestant. Gerhard Von Ketteler had anderhalve eeuw Kurland en Samgallen in leen; andere stamhouders bekleedden de hoogste politieke en kerkelijke waardigheden. Bisschop Emanuel werd den 25n December 1811 te Munster geboren, en omdat de Jezuïeten eerst dertig jaren later zich in Duitschland mochten vestigen,genoot hij zijn opvoeding inde jezuïetenschool van Brieg in Zwitserland. Hij studeerde inde beide rechten te Berlijn, Göttingen, Heidelberg en Munchen en stond als student in levendig verkeer met Bismarck. Ha de vervulling zijner militaire plichten trad hij in staatsdienst, maar in 1838 gaf hem de strijd in het bisdom Keulen aanleiding om tot de studie der theologie te Munster over te gaan en zich aan den geestelijken stand te wijden. Zijn broeder, pater Bonaventura te Munchen, geraakte op dezelfde wijze aan de Kerk verbonden. In 1848 aanvaardde hij de leiding der gemeente Hopsten in Westfalen en in 1849 zond hem de stad Lengerich naar het Duitsehe Parlement te Frankfort. Wij bezitten uit dien tijd zes uitstekende redevoeringen over de sociale vragen onzer dagen, te Mainz gehouden, die zijn sedert trouw gevolgde politiek en sociaal programma bevatten. Inde eerste plaats trad hij voor de rechten der Kerk op, maar tevens voor de voornaamste grondwettige vrijheden, voor vrijheid van onderwijs, zelfstandigheid der school en de rechten der gemeenten. Beroemd is zijn redevoering aan het graf van Felix Von Lichnowskj, die door het Frankforter janhagel vermoord was. Aan het einde des jaars was hij reeds geestelijke aan de St. Hedwigskerk te Berlijn en in 1850 bezette hij tegen den wil des kapittels, dat Leopold Schmid tot kerkvorst begeerde, den bisschopszetel te Mainz, daar hij' door Bome gesteund werd. In Hessen was hij een reeks van jaren oppermachtig en aldaar heeft hij vergeten die vrijheden in te voeren, waarvoor hij in zijn geschriften propaganda maakt.. Ketteler bezat het vertrouwen van den Vorst, de sympathie van den premier en maakte van zijn intellectueel overwicht een handig gebruik. Mainz werd een hoofdzetel der Jezuïeten, de scholen geraakten geheel inde handen der geestelijkheid, die onder een bijzonder recht geplaatst werd; de Katholieke faculteit te Giessen werd opgeheven en de vorming van geestelijken aan den bisschop overgelaten, terwijl de kloosters als champignons uit het niet verrezen. Dit alles werd in het Concordaat van 1854 tusschen Hessen en Bome nader geregeld en wettelijk bevestigd, in 1862 door den Landdag schijnbaar opgeheven en eerst in 1870' feitelijk vernietigd. Ketteler accepteerde zoowel in 1866 als in 1871 het fait accompli, door Pruisen op politiek gebied in het leven geroepen, maar kon in het Concilie de proclamatie van het onfeilbaarheidsdogma niet verhinderen. Een voetval voor den Paus, wijzende op de gevaren, daardoor voor de Kerkte voorschijn geroepen, baatte niet en, teruggekeerd, was Ketteler de eerste, die zich onderwierp, trouw aan de kerk zwoer en den handschoen, door Pruisen aan het ultramontanisme toegeworpen, opnam. In Hessen vermeed hij zooveel mogelijk elk conflict met den Staat en gelukte het hem met moeite en inspanning van alle krachten vrij te blijven. Lndwig 111 bleef hem steeds genegen, maar onder Ludwig IV wachtte hem een minder welkome toekomst. Tauberbischofsheim zond hem in 1871 naar den Rijksdag, maar hier oogstte hij geen lauweren en, bemerkende dat zijn nimbus gevaar liep, legde hij spoedig zijn mandaat neder en bepaalde hij zich tot den schriftelijken strijd, die de uitgave vaneen zeer groot aantal brochures noodzakeljjk maakte. Zijn stijl is vloeiend en helder, zijn polemiek scherp, maar tevens handig en leerrijk. Ik zag hem voor het eerst inden Rijksdag, alwaar hij met zijn adlatus Moufang in geestelijk gewaad vertoefde. Gewoonlijk sprak hij eenigermate monotoon en slepend, meer doeeerend dan overtuigend, maar zoodra hij vuur vatte, kregen zoowel de majestueuse gestalte als het helder en fraai orgaan bezieling en leven. In dat geval wist hij te boeien en verdiende hij den naam van welsprekend redenaar, hem in 1849 gegeven. In het Katholiek casino was het verkeer ongedwongen en oefende hij een grooter aantrekkingskracht uit. De politici betreurden zijn vertrek uit den Rijksdag niet. Ketteler was, waar het anderen gold,, vrijzinnig, in zijn diocese echter reactionair; overal nam de Kerk de eerste plaats in, predikte hij onvoorwaardelijke gehoorzaamheid aan haar bevelen en verdedigde hij haar belangen. Zijn wapenen leverden hem de moderne wereld en uitgaande van het kerkelijk beginsel, achtte hij een verzoening van twee tegenstrijdige ideeën mogelijk en uitvoerbaar. Inden bisschopsraad triomfeerde hij- steeds, en als organisator en agitator speelt hij een hoofdrol inde geschiedenis onzer dagen. Wie bewondert niet de wjjze, waarop de Katholieke macht in het gezellig leven, inde maatschappij, op het gebied van den arbeid, inde kerk enz. georganiseerd is! Wie iets bereiken wil, moet alles aan óen doel ten offer brengen en alle krachten aan dat doel dienstbaar maken, moet aan allen het bewustzijn lid vaneen machtig en allesbeheersehend verbond te zijn en de rollen in overeenstemming met de kennis, het individueel vermogen en de behoeften weten te verdeelen. Wij bestrijden uit beginsel de heerschappij der Kerk en achten de herleving van het verledene inden vorm van het heden niet mogelijk, maar wij erkennen het organisatorisch talent dezer nog zóo gevaarlijke macht, en dat talent bezat Von Ketteler. --- VERSPREIDE BERICHTEN. Een Fransch blad heeft uitgerekend, dat wanneer men onder elk der letters van de volzin »Lx Républiqus Thiers va triompher” het volgnommer schrijft in het alphabet, de som dier cijfers juist 363. het aantal afgevaardigden dat het protest van de linkerzijde onderteekende, bedraagt. Men oordeele : 1 23 45 S 7 8 9 10 1112. 13 14 abcdefghij.k 1 m n 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 o pqrstuvx. yz L A 12 1 1» RÉPUBL. IQUE 18 5 16 21 2 129 1721 5 I£6 THIERS 20 8 9 51819 79 V A 221 23 TRIOMPHER 2018 9 151316 8 5 13 122 Totaal. . ... . . 363 Het hof van appèl van Pa,rijs h.e-eft het vonnis bevestigd over Bonnet-Duverdier uitgesproken, waarbij hij tot 15 maanden gevangenisstraf en 2000 frs. boete werd veroordeeld. Door den president ondervraagd, zeide Bonnet-Duverdier o. a. het volgende: »In een redevoering, die nauwelijks een kwartier duurde en te midden van groot lawaai werd uitgesproken, is- het onmogelijk dat ik alles zou hebben gezegd wat sommige getuigen hebben overgebracht en vooral is het onmogelijk dat een getuige alles stenographisch heeft kunnen opteekenen. Ik heb nooit het woord lafaard uitgesproken, omdat ik nooit geloofd heb, dat de Maarschalk een lafaard was. Wat de overige woorden aangaat, die men mij toedicht, ze zijn onbekend inde omgeving, waarin ik leef en alleen het gemeen waardig.” De voormalige Fransche Minister van Financiën, Léon S-v, zal Zaterdag deelnemen aan het diner van de Cobden-club te Greenwich. De Paus heeft van eendame uit Philadelphia een theepot ten geschenke gekregen, waarin de thee 24 uur warm kan blijven; jammer de Paus nooit thee drinkt. Hette Berlijn vervaardigd monument voor Karl Wilhelm, de componist van de «Wacht am Rhein”, zal den 2n September te Crefeld worden ont huid. De bekende astronoom Heiss, van 1858—75 uitgever van het sWochenschrift für Astronomie” en professor te Munster, is op 71-jarigen leeftijd ten gevolge vaneen beroerte overleden. De »Nordd. Zeit.” noemt het bericht, dat tijdens het verblijf van den chef der admiraliteit te Wilhelmshafen de indienststelling van de gezamenlijke schepen der marine is bevolen, geheel verzonnen. Eergisteren werd te Wantage (Berkshire) door den prins van Wales het standbeeld onthuld van Alfred de Groote, vervaardigd door den beeldhouwer graaf Gleichen. Het beeld is van Siciliaansch marmer en stelt Alfred voor met een strijdbijl inde eene, een perkament inde andere hand, en een helm op het hoofd; het rust op een ruim 6 voet hoog blok marmer. Het Parlementslid, kolonel Lovd-Lindsay, gaf het beeld aan de inwoners van Wantage ten geschenke, waar Alfred geboren werd. Bij de demonstratie van Oranje-mannen te Montreal verloren den 12n Juli 2 personen het leven. Thans is het daar weer rustig. --- FEUILLETON VAN „HET VADERLAND” van 17 Juli 1877. DE JAGER-KONINGIN 19) DOOR P. F. BRUNINGS DE PARTIJ. (Y ervolg.) De dames, die op visite zijn, vinden het "woord smousjassen stuitend, hoewel ze ’s wintersavonds thuis een vrij beduimeld jas-spel ter a e.,.r!ren8en’ met een gebarsten leitje en een moeilijk te vinden griffel er bij, en dan heel natuurlijk en onschuldig pret hebben, als ze ’t boomimOeS mnen afzetten’ voor stuiver De Oostersche had den , ~. te Wru,™ n„ c- , . tact soort bn soort ontmoetten ' elkaar’ °w krukken, die gewoonhjk nemen om ongedwongen over koetjes en kalfjes von£ zi?h IT TndÜmen tepraten, de °ï f Voor de jongelui was terkamer tof « ’f f f 1 m!dden ™n deachook de piano \!ngTkt’ Gn daar stond het schaakborr? .pend- ®lctd; lnj den haard stond voor de beide ~J' een s^e'óg tafeltje; dat was den onderwiilf !f-te flke, heeren’ alsmede voor tot »Directeur” ’ ,i„Le Zlc“ esnigen tijd geleden promoveerd. ei oenieente-school had ge-Die heeren vormden burgemeester een seinhui i“un le'én en den «Wat doen die drlfen kan vra^en: hier! Konden ife niet ww'i schaakclub-mannen want die mannen waS ?” ~ Neen’ zeer m hun creliefk ns