ENGELSCHE BRIEVEN. (P ar tic uliere Correspondentie.) Lenden, 27 Juni. Wanneer een Britsch ministerie heengaat is het de gewoonte om dat heengaan als het ware te vieren dooreen aantal benoemingen en verheffingen tot den adelstand en zoo meer. Het kabinet van den heer Gladstone heeft geen uitzondering gemaakt op dezen regel. In zooverre behoefde de reeks van koninklijke besluiten, deze week inde Londensche «Gazette” verschenen, niet meerde aandacht te trekken dan de serie nieuwe «writs”, door het Gemeentenhuis uitgevaardigd, om te voorzien inde vacatures, ontstaan door het opgaan van vele conservatieve leden in het Torybewind van Lord Salisbury. Maar iu éen opzicht onderscheidden zich de laatste handelingen van den heer Gladstone van die zijner voorgangers. De verheffing van Sir Nathaniel de Rothschild tot Pair van Engeland is een meer dan gewone gebeurtenis. De «Times” vindt haar zóo belangrijk, dat zij een bijzonder hoofdartikel er aan wijdt, waarbij de redactie evenwel wederom in éen van die flaters vervallen is, welke het groote blad van Blackfriars zoetjesaan belachelijk hebben gemaakt. In dit geval laat zij drukken, dat de meest treffende verheffing der Koningin bij deze gelegenheid die is van sir Nathaniel de Rothschild, gel ij k hij voortaan zal worden genoemd. Indien Lord Rothschild slechts sir Nathaniel de Rothschild zal worden genoemd, dan zou ik gaarne eens van de «Times” willen hooren, wat de nieuwe Pair eigenlijk aan zijn waardigheid hebben zal. Maar zijn titel zal natuurlijk Lord Rothschild wezen. Deze creatie, is een merkwaardig teeken des tijds, althans in Engeland. Aan ’s heeren Gladstones bemoeiingen had baron Rothschild het vooral te danken, dat zijn zaak in het Parlement tevens die der toelating van Israëlieten te Westminister in liberalen zin werd beslecht, zoodat de vader van sir Nathaniel voor de City zitting nemen kan. Sedert dien tijd heeft de «Grand Old Man” veel gedaan voor de Britsche Joden; o. a. had sir George Jessel zijn benoemingen, eerst als procureur-generaal, later als Master of the Rolls, schier uitsluitend aan hem te danken, doch de toelating van sir Nathaniel de Rothschilds vader tot het Lagerhuis en de verheffing van den tweeden baron van dien naam tot Pair, zijn verreweg de belangrijkste diensten, die de gewezen premier den Israëlieten in Albion heeft bewezen. De naam van R.ethschild zal meer dan ooit voortaan verbonden zijn aan de emancipatie der Joden op Britschen bodem. De vader van Sir Nathaniel was het eerste Hebreeuwsche lid van het Engelsche Lagerhuis en laatstgenoemde is de eerste pair des Rijks. Sir Nathaniel vertegenwoordigde Aylesbury in het Lagerhuis en dit district zal nu een ander moeten afvaardigen. Hij is éen der weinige pairs, die in het geheel geen landbezit hebben zijn geheele vermogen steekt in aandeelen en obligatiën. Tot moeilijkheden in het Hoogerhuis kan zijn verheffing niet voeren. Door het wegvallen der woorden «op het ware geloof eens Christens” inde parlementaire eedsformulieren, kunnen Joden thans onbelemmerd zitting nemen in beide takken der Volksvertegenwoordiging. Volkomen gelijkheid voor de wet is echter zelfs thans nog niet verkregen, gelijk allicht menigeen waant. Van verschillende hooge ambten zijn Britsche Israëlieten nog steeds uitgesloten. De uitheemsche en de inheemsche politieke crisis hebben voor een wijl de aandacht afgewend van andere belangrijke zaken, die evenzeer en meer duurzaam, de nationale opmerkzaamheid waardig zijn. Gaandeweg wordt dit verzuim echter weer ingehaald. Daar is bv. de eeuwige vischquaestie, die nog in geenen deele haar oplossing schijnt te genaken. Het jongste rapport der staatscommissarissen, benoemd om een onderzoek in te stellen, naar den toestand der zeevisscherijen heeft duidelijk doen zien, dat de voorraad visch op onze kusten zich wel verplaatst, maar geen aanzienlijke vermindering ondergaan heeft. De voornaamste moeielijkheid blijk het vervper van de kusten, waar de visschen gevangen worden, naar Londen en andere centrums van verbruik, waar vele millioenen men-I schen ze met graagte verbeiden. Tot dusverre is die moeielijkheid niet kunnen overwonnen worden, maar nu wendt de «National Sea Fisheries Protection Association” wederom pogingen aan, om een algemeene verlaging der spoorwegtarieven voor visch te erlangen. Daartoe zoekt zij pressie uitte oefenen bij deze en gene spoorwegmaatschappij. Van de week was de Westspoorwegmaatschappij aan de orde, en haar president werd dooreen deputatie van ’t bestuur der genoemde Vereeeniging «geïnterviewd”. De Westspoorwegmaatschappij is onze grootste spoorwegonderneming. Hare vele honderden mijlen vormen de gemeenschap tusschen Londen, het oosten en het noorden met het westen tot aan Land’s End, Wales en Zuid-lerland. De kusten van lerland en die van Devonshire en Gornwall zijn zeer vischrijk, maarde voedselcentrums hebben tot dusverre daaraan weinig. Slechts een betrekkelijk klein gedeelte der visch, die daar gevangen wordt, komt herwaarts. De tarieven zijn te hoog en beletten het transport. Door den heer D. Gooch, den president, werd aan de deputatie een onderzoek toegezegd, doch van het overige waren zijne opmerkingen niet zeer bemoedigend. Het is altijd dezelfde geschiedenis. Ik geloof dat het probleem slechts op te lossen is door snelvarende stoomers en ijs. Met hun beide moeten zij, dunkt me, de machtigste spoorweg-maatschappijen spoedig tot overgaaf dwingen. Het drama van Adams contra Bernard Goleridge, den zoon van den opperrechter van Engeland, is deze week vermoedelijk afgeloopen door het huwelijk van eerstgemelden met juffrouw Mildred Goleridge, de eerste aanleiding tot het krakeel. De oude heer heeft naar men weet tegen wil en dank de zaak geschikt en zijn dochter hersteld inde vroegere positie, waaruit hij haar om haar betrekkingen met den heer Adams gezet had, terwijl Bernard al de aantijgingen tegen Adams heeft moeten intrekken. Niettemin is de huiselijke vrede der Coleridges nog volstrekt niet hersteld, gelijk reeds blijkt uit het feit, dat de opperrechter bij het huwelijk zijner dochter niet tegenwoordig wilde zijn. --- Verspreide berichten. Wolseley seinde dat OlivierPain in Soudan aan koorts is gestorven. Pain was eerst 40 jaar oud. Hij was gehuwd en had vier kinderen; zijn gezin Waste Parijs achtergebleven, toen hij naar Egypte trok, maar mevr. Pain begaf zich met haar drie jongste kinderen naar Palermo de oudste, een zoon van 15 jaren bleef in het college Sainte-Barbe waar zij zich als modiste vestigde. Rochefort betaalde het collegegeld voor den zoon en zal nu geld bijeenbrengen voor de andere kinderen en de weduwe. (O a. zal hij vergunning vragen voor een benefiet-voorstelling in het «Théatre Francais” met medewerking van Sarah Bernhardt). Vaneen Franschman, die uit Egypte kwam, vernam Rochefort, dat Pain is vermoord. De Engelsche kolonel Scbmidt bad een prijs op zijn hoofd gesteld, omdat men bang was, dat Pain uit Egypte zou terugkeeren met documenten, die voor Engeland compromitteerend waren, en dat hij delogens der Engelsche Regeering zou aan den dag brengen. Pain had reeds 45 dagen Soudan verlaten en was o. a. te Djebbeh (15 mijl van Kairo) op een kameel gezien; hij had zich schuilgehouden, omdat hij wist, dat men zijn hoofd op prijs had gesteld. De Engelschen herriepen later Schmidts besluit, en Pain, hierop bouwende, zette zijn tocht voort. Maar Rochefort houdt vol, dat de Engelschen hem uit den weg hebben geruimd. Pain was tegen het eind van het tweede Keizerrijk journalist geworden en werd tegelijk met Rochefort te Sainte-Pélagie opgesloten. In 1871 nam hij deel aan de Commune en achter de barricade van het Chateau-d’Eau werd hem dooreen kogel de kaak verbrijzeld. Hij werd naar Nieuw-Caledonie gezonden, waar hij Rochefort terugvond. Samen ontvluchtten zij. Gedurende den Russisch-Turkschen oorlog was hij correspondent van de «Bien Public”; hij werd met het leger van Osman Pacha te Plewna opgesloten. Toen die stad was gevallen ging hij naar Zwitserland; na de amnestie keerde hij naar Parijs terug, werd Rocheforts secretaris, daarna medewerker van de «Bataille” en later correspondent van de «Figaro” in Egypte. Na tal van avonturen kwam hij bij den Mahdi te Obeid. In den laatsten tijd had men slechts vage berichten over hem ontvangen. Men schrijft de uitbreiding der cholera-epidemie in Spanje toe aan de jongste overstroomingen. De emigratie uit Murcia houdt aan. Er waren gevallen van cholera, waarbij de aangetasten onmiddellijk lijk werden. Ineen paar dagen tijds stierven drie conciërges van het kerkhof van Murcia. De Regeering zal nog meer geld aanvragen om de ncodlijdenden te hulp te komen. Men spreekt thans vaneen nieuwe methode om de cholera te bestrijden, door dr. San-Jean bedacht, die bestaat uit 5 verschillende injecties, inde 5 perioden der ziekte; hij zegt dat daardoor 80 pCt. van de lijders behouden blijven. Van het begin der epidemie tot 26 Juni werden in Mureia 2150 personen aangetast, 1146 stierven. Den 26n waren er 1044 gevallen, 501 sterfgevallen. De antiv iv i sec t i onis ten hebben te Parijs een vergadering gehouden en besloten een petitie bij de Kamer in te dienen tegen de mishandeling der dieren onder wetenschappelijke voorwendsels. Reeds is die door 3000 personen geteekend. Te Luik is een inschrijving geopend om aldaar een gedenkteeken op te richten voor Rogier. leder mag niet meer dan 10 centimes bijdragen. Het stoffel ij k overschot van den hertog van Albany is geplaatst inde nieuwe sarcophaag inden grafkelder van de St. Georges kapel in Windsor Castle. De Koningin, Prinses Beatrice en de deken van Windsor woonden de plechtigheid bij. De eerste Engelsche pair Nathaniel de Rothschild is de zoon van baron Rothschild, die tien jaren moest wachten, alvorens hij als Jood in het Lagerhuis werd toegelaten om zitting te nemen en te stemmen. Die tijden zijn veranderd, zooals men ziet. Nathaniel was 20 jaren afgevaardigde van Ailesbury. Ook Baring, de groote financier, wordt pair met den titel lord Revelstoke. Samuel Morley, de vertegenwoordiger der Engelsche nonconformisteii en Charles Vilhers, de pionier van den vrijhandel in het Lagerhuis, hebben voor het hun aangeboden pairschap bedankt. Graaf Spencer vertrok eergisteren van Dublin. Troepen en politie waren op de been om desnoods de orde te handhaven. Hier en daar werd de aftredende onderkoning uitgejouwd, maar de meesten op straat juichten hem en zijn gemalin toe. Men verzekert dat de Keizer en de Keizerin van Rusland einde Juli een bezoek aan Finland zullen brengen en dat zij daar dan den Koning van Zweden zouden ontmoeten. Van een reis naar Kopenhagen komt niets. Een ontploffing van mijngas had plaats inde mijn van Dudweler bij Saarbruck. Van de 37 mijnwerkers kwamen 17 om ; 19 werden gered, 1 is nog niet gevonden. Volgens telegram uit Lima zijn bij het verongelukken van het stoomschip altalia” 70 personen omgekomen en zijn van al de passagiers slechts 8 gered. Van de equipage verdronk slechts 1. De oorzaak van de ramp was de verkeerde koers door den derden stuurman aangegeven; deze heeft zich na de schipbreuk em het leven gebracht. Volgens het vßerlinerTageblatt” zou Frankrijk van de internationale tentoonstelling in 1889 afzien en zou het zich bepalen tot een nationale tentoonstelling. De hertogin De Persigny, die door haar familie onder curateele was gesteld, omdat ze meer geld uitgaf dan haar middelen toelieten, en niet in staat was haar fortuin te beheeren, kwam daartegen in appèl. En het hof van Parijs heeft haar in het gelijk gesteld. Te Saint-Plaisir (dep, All ier)k regen twee kinderen, de 10 jarige Jamet en de 8-jarige Jules Limoges twist. Jamet nam een mes en stak dat in Jules’ hals. Jules viel dood neer. De jeugdige moordenaar nam het lijk op en wierp dat ineen beek. Het lijk is gevonden, Jamet bekende de daad en werd gearresteerd. Marchandon, de moordenaar van mme. Cornet, is ter dood veroordeeld. Toen het vonnis werd uitgesproken zonk hij bewusteloos ineen. De nihilist Paul Lissiansky, die inde vorige maand, toen men hem wilde arresleeien, een inspecteur van politie doodschoot, is door liet militair gerechtshof te GharkolF ter dood veroordeeld. In Kashgar zijnde werklieden tegen de Ghineezen opgestaan wegens de lage loonen en de duurte der levensmiddelen. De opstandelingen doodden verscheidene Chineesche beambten en opzichters. Ook hebben zich bij Sandshu roovers vertoond. Aan de «Times” wordt uit Philadelphia medegedeeld, dat, volgens de laatste telegrammen uit Panama, alle vredelievende pogingen van de Regeering der Vereenigde Staten zijn mislukt. Admiraal Jewett telegrafeert, dat de staatkundige moeilijkheden in Columbia van zulk een aard zijn, dat vrede onmogelijk is en de vijandelijkheden waarschijnlijk een niet te bepalen tijd zullen voortduren. Jewett verwacht dat er hevig zal gevochten worden. Opnieuw worden pogingen in ’t werk gesteld om de Regeering der Vereenigde Staten te bewegen in Panama weder tusschenbeide te komen. President Cleveland heeft bekend gemaakt, dat door de Regeering van de Vereenigde Staten en die van Groot-Biittannië en lerland een overeenkomst is gesloten, waarbij de privileges, welke bij het visscherij-tractaat gewaarborgd zijn, van kracht worden verklaard voor het seizoen van 1885. Afgescheiden van deze overeenkomst zal de President het vraagstuk der visscherijen in zijn geheel tot een onderwerp van beraadslaging in het Congres maken, en dan voorstellen het benoemen vaneen Britsch-Amerikaansche commissie van onderzoek. --- Feuilleton van „Het Vaderland” van 30 Juni 1885. Korporaal Sylvester. NOVELLE VAN Salvatore Farina. 6) _ ’t Was aan korporaal Sylvesters eerste beweging al te zien, dat hij den dokter het wapen hit de hand wilde slaan; dat zou een nooit gekende triomf voor hem zijn, want dokter 'lassimo’s vuist was, krap gemeten, zoo groot hts ’t hoofd des schermmeesters. De degen van hen oude zocht de kling des dokters te grijpen, hoewel ze hem een poos met meer angst dan hUnst ontweek; thans ving hij haar als in een strik, schudde ze Van rechts naar links, Van boven naar onder, deed een ruk, nog een.... te vergeefs; de geweldige vuist weerstond als een ijzeren staaf den reeds verzwakten jf ay*n van den oude. »’t Gaat niet,” bekende hij S °Jhdelijk zonder een zweem van wrevel. «Ge I ZlJt zoo sterk als een kanon.” «Hoort ge, hoe hij me voor den gek houdt ?” zei de dokter, terwijl hij maskeren handschoen a(legde; «hij heeft van mijn buik allerlei keukengerei gemaakt: een zeef, een rasp, een vergietemmer, en nu zegt hij, dat ik zoo sterk ben als een kanon.” Daar mevrouw Lucia uit het gezegde des dokters begreep, dat ze lachen moest, vierde ze haar vroolijkheid den vrijen teugel, totdat de tranen haar langs de wangen biggelden. «Hij is een ware duivel!” riep ze tweemaal achter elkaar, en dit was de eenige uitdrukking die zij aan haar hoogmoed op ’t bezit van zulk een man wist te geven. Korporaal Sylvester was dood-af en hij bedwong zich met moeite om niet hoorbaar te hijgen; maar hij speelde den onvermoeide en bood zijn tegenpartij, die zich ineen ouden leunstoel had laten vallen, een nieuw partijtje aan. De dokter bedankte zoo hard hij kon en nu eerst wendde de oude schermmeester zich tot mij, stak me beide handen toe en heette me andermaal welkom, als zag hij me nu voor ’t eerst. «Wilt ge mijn huisje eens zien?” vroeg hij. «Ja, laat me ’t eens zien.” «De dokter permitteert immers?”... De dokter gaf zijn zegen op alles; hij lag daar en snoof als een bruinvisch en had voor een heele poos zijn bekomst. Hij bleef dus in de kamer, terwijl ik, onder geleide van den heer en de vrouw des huizes, de kamertjes, de zaal, de keuken en het kippenhok in oogenschouw nam. «De ander,” zei mevrouw Lucia tot me, «is vroeg gekomen; «hij wil de zaak dadelijk in orde hebben, of er niets meer van weten, zegt hij; maar dat heeft hij al meer gezegd. Raad ons nu, mijnheer de advocaat, wat ons te doen staat.” «Hebt ge uw huis laten taxeeren?” vroeg ik. «Ja, ’t is geschat op zesduizend francs; en ze zeggen dat het nog meer waard zou zijn als ’t aan ’t strand stond.” Het aanbod des dokters scheen me, naar evenredigheid van de waarde van ’t huis, heel redelijk. Ik had eigenlijk nog den leeftijd van ’t echtpaar moeten weten, doch ik durfde er niet naar vragen en daardoor verraden dat ik een vluchtige berekening wilde maken hoe l;>.no~ ze nog te leven hadden. Ik had ook kunnen vragen, of ze aan de een of andere kwaal leden om zuiver alles in rekening te kunnen brengen, maarde heldendaden die ik korporaal Sylvester zooëven had zien verrichten en de kunststukken, die ik van mevrouw Lucia had hooren vertellen, benamen me op dat punt allen twijfel. «Sluit het contract,” zei ik, «en geniet wat er nog te genieten valt in ongestoorde rust. Het leven is spoedig voorbij en waar blijft dan uw bezit? Kinderen hebt ge niet...” Het scheen dat het oog der oudjes, die met een vroolijk gelaat naar me hadden geluisterd, eensklaps verduisterde. »Dat is waar,” sprak hij, met de hand door zijn dichte witte haren strijkende. »Dat is waar, we hebben niemand meer. Maar gij,” liet hij er op volgen, «ge zijt nog jong genoeg om een vrouw te nemen en kinderen te krijgen.” Zwijgend keerden we naar het vertrek terug, waar weden dikken dokter hadden gelaten, die intusschen op zijn verhaal gekomen me toeriep, zoodra hij me inde deur zag: »Hebt ge ’t huis gezien, mijnheer de advocaat? Bevalt het u? Weet ge dat ik er op gecharmeerd ben en dat ik er al mijn levensdagen in wil slijten? Geef korporaal Sylvester toch een verstandigen raad.” Hij was volstrekt niet geheimzinnig de dikke dokter; integendeel, hij was openhartig en beminnelijk. En hij droeg de zege weg, en wel nu, dadelijk, in mijn bijzijn. «Goed dan,” zei korporaal Sylvester, nadat hij met zijn vrouw een blik van verstandhouding had gewisseld; »we laten alle bedenkingen varen en slaan toe op den koop. Nietwaar, Lucia?” Het oudje stemde toe. Do dokter sloeg de oogen naar de zoldering en zei zonder den minsten opkef: «God zij dank !” Meer zei hij ook niet, zoodat er eenige twijfel bij me opkwam of hij niet, bij slot van rekening, berouw over den koop had. Ik geloof dat korporaal Sylvester den zelfden twijfel koesterde, want gedurende het half uur dat we nog bleven, scheen hij over niets anders te tobben dan over de noodzakelijkheid om naar Savona te gaan en daar het contract op te maken en te onderteekenen, daar hij den notaris van Albissola geen inzicht in zijn zaken wilde geven. V. Ik was zeer verlangend om den dikken doktor onder vier oogen te spreken, en de dikke dokter liet me niet lang wachten. «Mijnheer de advolcaat,” vroeg hij, «hebt ge van-morgen vroeg reeds uw bad genomen?” «Neen, dokter, en gij ?” «Ik ook niet. Dan kunnen we ’t nog doen. Hebt ge lust?” «Natuurlijk.” Korporaal Sylvester brandde van verlangen met ons mee te gaan; maar hij mocht zijn oudje niet alleen laten, en dit zooveel te minder daar er juist nu een lichte sluier van weemoed over het huis lag uitgespreid. Hij zei dat wel niet, maar men kon het opmaken uit den stillen, onderworpen toon waarop hij zei: «Ik blijf hier.” «Begin me nu niet de dwaasheid, nog terug te krabbelen,” zei de dokter. «De zaak is eindelijk beklonken en hier is een getuige. Ik ga morgen naar Savona en bespreek alles met den notaris; overmorgen wordt het contract onderteekend. En pas op uw gezondheid,” liet hij er lachend op volgen ; «gij ook, mevrouw Lucia! Als ge heden kwaamt te overlijden, zou dat heel onaangenaam voor me zijn.” De beide oudjes gingen bereidwillig op die scherts in en lachten recht hartelijk. Wij namen afscheid en wandelden naar het strand. We hadden nog geen twintig schreden gedaan of de dokter stond stil, keerde zich om en beschouwde het huis zonder een woord te zeggen, «’t Is een lief huisje,” zei ik. «’t Ziet er niet kwaad uit,” antwoordde hij ; «’t is mogelijk dat ik een onvoordeeligen koop sluit, want dwalen is menschelijk; die twee oudjes hebben een taai gestel en kunnen nog een heel tijdje leven ; maar ik heb mijn redenen.” Hjj openbaarde me ditmaal zijn redenen niet en ik vroeg er ook niet naar; later kwam ik ze te weten. Hij was van plan, den eigenaar vaneen nabij gelegen villa te dwingen het witte huisje voor het dubbele der waarde te koopen. En door welk middel ? Heel eenvoudig : door er nog een verdieping op te zetten, of liever, op de meest onschuldige wijze dit plan te laten doorschemeren, en daardoor de villa het uitzicht op de zee te benemen. De fondamenten waren stevig genoeg en konden nog* wel twee verdiepingen dragen, als die dubbele dosis noodig mocht zijn. De dikke dokter was een geslepen vos. Oppervlakkig gezien maakte zijn kolossale massa een plompen indruk, maar hij was uitgeslapen. Overigens een goede kerel, aangenaam in gezelschap, steeds tot scherts bereid en veel jonger dan zijn leeftijd. (Wordt vervolgd.) --- BUITENLAND. POLITIEK OVERZICHT. ’s GRAVENHAGE, 29 Juni. De geschiedenis van de Engelsche ministercrisis is nog altijd niet duidelijk. Men nam, na hetgeen daarover aan het licht gekomen is, vrij algemeen aan, dat Salisbury de opdracht tot vorming van een nieuw Kabinet eerst heeft aanvaard, nadat gebleken was, dat Gladstone in geen geval meer wilde aanblijven. Dat klonk logisch; Salisbury immers stond tegenover een liberale meerderheid in het Lagerhuis. En zie, nu komt het orgaan van Gladstone, de »Daily News”, bepaald tegenspreken, dat Gladstone ooit zich in dien geest heeft verklaard; Gladstone, verzekert de »Daily News”, heeft integendeel gedurende de crisis zich niet ongezind verklaard om, als Salisbury geen genoegen nam met zijn beloften, het bewind weder te aanvaarden, desnoods met een gereconstrueerd Kabinet. Door zulke dementis raakt men den draad weder kwijt. Salisbury weigerde het bewind te aanvaarden, indien de liberale meerderheid geen toezeggingen gaf; welnu, Gladstone heeft tot het laatste oogenblik geweigerd die toezeggingen te geven en hij aanvaardde toch het bewind; hoe men de brieven van Gladstone ook leest, men kan er niet uit halen, dat hij toestond wat hem gevraagd werd. Men verzekerde ook dat Gladstone mondeling meer had gezegd en hij zijn laatste woord had bewaard tot de goedkeuring van de kieswet. Maar ook dit valt bij nader inzien moeilijk aan te nemen, daar Salisbury in het begin van de briefwisseling reeds erkende, dat aan het uitschrijven van nieuwe verkiezingen onder de oude wet inde tegenwoordige omstandigheden niet kon worden gedacht. Heeft de Koningin dan zekere pressie uitgeoefend op Salisbury, omdat zij een conservatief bewind wenschelijker achtte? Dat laat zich moeilijk aannemen; de oude Victoria is daarvoor te voorzichtig. Als laatste gissing om de houding van Salisbury te verklaren, wordt opgegeven, dat de voornaamste leden van de Whigpartij hadden te kennen gegeven, dat zij in geen geval meer deel van het Kabinet wilden uitmaken. Salisbury nam zijn besluit, toen hem dit uit goede bron ter oore kwam. De «Daily News” heeft in dat geval goed praten, dat Gladstone nooit geweigerd heeft om in geval van nood nog het Ministerie op te lappen. Die oplapperij was een onmogelijkheid geworden, maar zal wellicht nooit door den ijdelen Gladstone worden erkend. Men zal nu spoedig wel iets hooren van de wegen, welke het conservatieve Kabinet zal inslaan om den liberalen boedel te exeeuteeren. Het ligt voor de hand om aan te nemen, dat de zaken zoo wat hetzelfde blijven en alleen de naam van de firma verandert. Zoo verzekert de «Daily News”, dat Salisbury reeds aan Wolseley heeft geseind, dat de ontruiming van Soudan blijft. De «Pall Mali” zegt, dat dit bericht voorbarig is, daar er nog geen Ministerraad is gehouden, waarin hierover zou kunnen zijn besloten. Toch zal de «Daily News” wel gelijk hebben, want de telegraaf meldt uit Egypte, dat de Engelsche garde naar Cyprus wordt gezonden en de Schotten een kamp zullen betrekken hij Suez. Volgens de «Standard” zal Dongola waarschijnlijk opnieuw bezet worden. De leren zijn nog altijd ingenomen met den val van Gladstone en uiten hier en daar hun vreugde °P hun eigenaardige wijze. Ook de bemoeiingen van de radicale ex-ministers Dilke en Chamberlain met betrekking tot het vraagstuk van zelfbestuur, vinden met veel bijval in lerland. Inde «United Ireland”, Parnell’s orgaan, leest men daarover: «De laatste redevoeringen van den heer Chamberlain overtreffen m onbeschaamde huichelarij alles wat wij ooit uit den mond van Britsche Staatsmannen vernomen hebben. Voor hoe gemeen wijde handelwijze ook hielden van de radicale Ministers, toen zij hun steun schonken aan de gruwelen door Gladstone’s Hegeeiing in lerland bedreven, nooit hadden wij kunnen denken, dat zij zich zouden verlagen tot de kunstenmakerij, welke zij thans beproeven om de gunst van het lersche volk te verwerven. Openlijk zeggen wij tot de hh. Chamberlain en Dilke, dat zij Wijs zouden doen indien zij nooit weder een voet m lerland zetten. Wij hebben hen daar niet noodig. Laten zij thuis blijven en voor hun eigen zaken zorgen. Deze voorgenomen rondreis beteekent niets anders dan het gepleegde onrecht nog vergrooten door beleediging. Wij beschouwen ze als een bloote kiesmanoeuvre. De waarheid is, dat zoolang een ' .n'óögerhuis bestaat, geen andere dan een Toryregeering een degelijk plan van Home rule tot verwezenlijking kan brengen.” Aan eender Europeanen, die door den Mahdi gevangen worden gehouden, zekeren Luig Bonomi, een Italiaansch priester, is het gelukt te ontsnappen. Deze bevindt zich thans te Rome en heeft verklaard dat de andere priesters, wier lotgenoot hij was, gezond en wel waren toen hij hen verliet. Volgens hem is dein Kordofan uitgebroken opstand zeer overdreven voorgesteld, maar wordt deze provincie door hongersnood en ziekte geteisterd. Overigens bevestigt hij volkomen de tijdingen betreffende de nederlagen door den Mahdi geleden. De Fransche Kamer verleende eergisteren haar goedkeuring aan de budgetten van uitgaven voor binnen- en buitenlandscbe zaken, justitie en posterijen. De Minister van Buitenlandsche Zaken, Freycinet, heeft aan de groote Mogendheden een circulaire gezonden, bevattende een overzicht der voorloopige werkzaamheden van de internationale commissie over het Suezkanaal. Hij geeft ook daarin zijn wensch te kennen, dat de weinige punten, die nog eenige moeielijkheid opleveren, in gemeen overleg worden afgehandeld. Men verzekert le Parijs, dat de algemeene verkiezingen op hel laatst van September zullen worden gehouden. De verdeeldheid onder de linkerzijde blijft voortbestaan; Ribot, Leon Say e.a. willen van Rancs politiek niets weten. Volgens een telegram van generaal Courcy is de aanvoerder van de Zwarte Vlaggen, Liu-Vinh-Phuoc, niet door de Ghineezen geworgd, zooals onlangs werd bericht. De betrekkingen tusschen Frankrijk en Rumenië zijn minder goed; het geschil betreft den handel. Een handelstractaat tusschen de twee landen bestaat niet en gedurende vele jaren werd van de Fransche artikelen bij invoer in Rumenië een matig recht geheven. De verhooging der invoerrechten op granen en vee, waartoe Frankrijk onlangs is overgegaan, treft juist de eenige artikelen welke Rumenië daarheen zendt, en nu heeft de Rumeensche regeering bij wijze van represaille opgehouden Frankrijk op den voet van meest begunstigde natie te behandelen. De Fransche regeering komt met nadruk hier tegen op en door haar gezant, Ordega, is bij de Rumeensche regeering officieel geprotesteerd tegen haar weigering aan Frankrijk het tot dusverre gevolgde stelsel bij voortduring toe te passen. Waarschijnlijk zal Rumenië wel moeten toegeven, want tegenover de kleintjes spelen de grooten den baas, ook waar het Mogendheden geldt. De commissie van den Duitschen Bondsraad heeft de' overeenkomst van het Rijk met de Noordduitsehe Lloyd te Bremen over de overzeesche stoomvaart goedgekeurd. Over de Hollandsche aanlegplaats, als welke Vlissingen wordt voorgesteld, beslist niet de Bondsraad, maarde Rijkskanselier, en er worden door de Zuidduitschers nog altijd pogingen aangewend om Antwerpen te krijgen. Toch is het zeer twijfelachtig, of zij zullen slagen, daar het belang van de stoomvaart te zeer voor Vlissingen pleit. De Brunswijksche Landdag is tegen morgen bijeengeroepen om zijn meening te zeggen inde troonopvolgingsquaestie. In Oostenrijk is een merkwaardige herderlijke brief verschenen. Geheel het episcopaat, nl. de 33 aartsbisschoppen en bisschoppen, heeft, als uitvloeisel der vóór eenige maanden te Weenen gehouden conferentie, een mandement uitgevaardigd, waarin de steeds toenemende ongodsdienstigheid, de onverschilligheid en het materialisme onzer dagen veroordeeld worden. De prelaten komen vooral op tegen de sabbatschenders en de vrijmetselaren en verbieden het lezen van de dagbladen, een zeer klein getal uitgezonderd. Vóór dit herderlijk schrijven werd openbaar gemaakt, hadden de onderteekenaren een adres bij de Regeering ingediend, houdend dringend verzoek om wetten en voorschriften in overeenstemming met hun beginselen en leerstellingen. Of het veel zal helpen, is een andere vraag; de Kerk heeft het er inde laatste jaren niet naar gemaakt zich de sympathie van de meer ontwikkelden te verzekeren en van kerkelijken dwang en kerkelijke aanmatiging is onze tijd zeer afkeerig, al gebruiken de kerkelijke heeren ook nog zulke groote woorden. --- DUITSCHE BRIEVEN. (Particuliere Correspondentie.) Ktusseldorp, 27 Juni. De hoofdstad van het Duitsche Rijk wordt, volgens de laatste uitgave van het «Jaarboek voor Statistiek”, tegenwoordig door 1.300.000 zielen bewoond. Daar Berlijn in 1861 niet meer dan 500.000 bewoners telde en alleen inde laatste 4 jaren 150.000 nieuwe burgers in haar midden opnam, is het gemakkelijk na te gaan, welke aantrekkingskracht de Pruisische residentie op de Duitsche bevolking uitoefent. Het is evenwel ot juist, dit uitsluitend toe te schrijven aan de politieke macht, die Pruisen door de laatste oorlogen verkreeg. Voor een groot deel hebben economische oorzaken daartoe medegewerkt. Het spoorwegnet ontsloot rijke voorraadschuren en Berlijn werd het centrum vaneen aantal provinciën, die nu eerst voor het algemeen verkeersleven groote beteekenis verkregen hebben. Hoe weinig Berlijn nog door renteniers opgezocht wordt, blijkt daaruit, dat slechts 20.000 mannen geen beroep uitoefenen, en daarvan hebben ruim 10.000 een leeftijd bereikt, waarop van arbeid inden eigenlijken zin des woords geen sprake meer kan zijn. De bevolking is tot den arbeid in het zweet des aanschijns verplicht en moet daarenboven spaarzaam leven ; de natuur onthield aan deze streken alles, wat tot verlichting bij zou kunnen dragen en tevens een minder prozaïsche levensopvatting en levensbeschouwing schenkt. Er wordt sterk over geklaagd, dat in Berlijn, in verhouding tot de bevolking, te weinig personen van leeftijd verblijf houden en dat daardoor aan de jeugd geen tegenwicht geboden wordt. De statistiek beeft 17.000 personen boven de zeventig jaren ontdekt en daaronder hebben 3000 het 80ste levensjaar overschreden. Hun invloed is echter gering. 410.000 personen zijn inde residentie gehuwd en gemiddeld stappen jaarlijks 12.000 paren in het huwelijksbootje. Dat de kerkelijke huwelijksinzegening niet voldoende op prijs gesteld wordt, ligt voor geen gering deel aan de predikanten, die zich teveel met de politiek en de theologische strijdvragen en te weinig met het werkelijk leven bezighouden en dientengevolge buiten het volk staan. Reeds dikwijls genoeg is er over geklaagd, dat de predikanten geen mirtenkrans op het hoofd der bruid dulden, indien zij niet bewijzen kan overeenkomstig het haar ingeprente begrip van kuischheid geleefd te hebben. De Berlijnsche burger duldt echter geen bruidsexamen. Ergernis wekt het, wanneer de predikant zich bij de toespraak in het paar vergist en gelijk ds. Krafft onlangs deed, de aanwezigheid van den zevenjarigen zoon der bruid verlangt als «geluige van het zondig levender ouders”, hoewel op het zedelijk gedrag der bruid niets te zeggen was. Zulke vergissingen geven tot standjes inde kerk aanleiding, waarbij het prestige van den geestelijke ten grave daalt. Het volk onderscheidt de ambtshandelingen van den dienaar der Staatskerk in 10. van staatswege verplichte, waarvoor betaald wordt en 20. vrije, die uit liefde geschieden, en beweert nu dat de laatste alleen bij wijze van uitzondering voorkomen, terwijl de eersten voor het volk geen waarde bezitten. Berlijn omvat 24.500 morgen bebouwd terrein, waarop 52.000 huizen staan, die een waarde van Rm. 150 millioen vertegenwoordigen en Rm. 5.660.000 inde belasting bijdragen. Deze huizen bevatten 256.000 woningen met 590.000 kamers. Niet minder dan 73.600 kamers hebben over geen stookplaats te beschikken. 3000 personen bewonen 950 kamers inde sde étage, 130.000 personen zijn in vierde étagen opeengepropt en 40.000 houden dakkamertjes bezet, terwijl 100.000 in kelders een onderkomen vinden. Deze getallen zijn welsprekend genoeg en wijzen op het terrein, dat de sociaaldemocratie inde residentie beheerscht. De ontevredenheid over de huisvesting wordt aan de stembus toevertrouwd en later door de pers als het politieke oordeel des volks beschouwd. Ruim 63.000 familiën bewonen éen enkel vertrek. Vier huizen bevatten meer dan 400 personen, in 10 wonen meer dan 300, in 160 tusschen 2 k 300, in 2600 tusschen 1 a 200 en in 2600 tusschen 50 aIOO. Een huis verleent aan meer dan 1000 personen huisvesting. Dit samenwonen in huurkazernen draagt er het meest van allen toe bij om de zedelijkheid te ondermijnen. Ik heb eens eenige straten onderzocht om de samenstelling der burger- en arbeidersfamiliën met haar chambregarnisten enz. te leeren kennen. Het resultaat ging alle beschrijving te boven en gaf een voorsmaak van de toestanden, die ons de heerschappij der gemeenschap van goederen onder de vrienden der vrije liefde belooft. Van de opgegeven woningen staan er gemiddeld 12.000 leeg of te huur. De totale huurwaarde bedraagt M. 176 millioen. Inde laatste tien jaren is de huurwaarde der bebouwde grondstukken met 70 millioen M. gestegen. Is de armoede in Berlijn groot, dan moet tevens gezegd worden, dat de publieke weldadigheid op breede schaal georganiseerd is en flink helpt. De stad geeft aan de armenverzorging een jaarlijksche toelage van Rm. 6.300.000 en uit dit fonds worden 12.000 personen ondersteund. 189 commissiën, door burgers der stad gevormd, houden zich met het onderzoek en de verdeeling van gelden onledig en door hen werden Rm. 240.000 uitbetaald, waarvan 17.000 personen de vruchten genieten. Buitendien staan Rm. 245.000 ter beschikking van armen uit den gegoeden stand. 14 armengaarkeukens hebben inden afgeloopen winter 586.000 portiën soep uil gedeeld; 1200 kinderen kregen kleerenom behoorlijk inde kerk aangenomen te kunnen worden; 47.000 personen genoten vrije geneeskundige hulp en verpleging. Vele huisgezinnen kregen aardappelland en de opbrengst van haar arbeid wordt op Rm. 107.000 geschat. De volksgaarkeukens leverden 2.800.000 portiën middageten en 143.000 portiën soep tegen geringe vergoeding af; aan 22.000 personen werden volksbaden verstrekt. Natuurlijk is het verkeersleven inde residentie sterk ontwikkeld. Het paardenspoor werd in éen jaar door 65.140.000 personen gebruikt; de stoombooten door 244.000; de 140 omnibussen door 13.381.000; de stadsspoor door 8.400.000. Hoevele personen de 4130 fiaeres en de 313 kremsers lieten verdienen, is niet bekend. Ten slotte moet hieraan nog toegevoegd worden, dat 191.433 personen vrij van belasting zijn, omdat hun belastbaar inkomen nog geen 420 Rm. bedraagt; 144.313 geven een inkomen van Rm. 420—660 op en 113.815 van Rm. 660—900, alzoo 449.561 zijp op een inkomen van nog geen fl. 540 geschat. Gevolgtrekkingen van socialen aard kunnen hieruit niet gemaakt worden. De inkomsten der stad Berlijn bedragen Rm. 41.048.529, de uitgaven Rm. 38.966.349. ---