BUITENLAND. Belgische Brieven. ’s GRAVENHAGE, 6 September. (Particuliere correspondentie). BRUSSEL, 4 Sept. Weerglas en thermometer magen, sedert benige dagen., als om strijd, allerlei bofcke- maken, en een deel der daardoor toismoedig geworden Brusselaars van bade« buitenplaatsen weder naar onze hoofdatad terugjagan, evenmin als een zwaluw den Zomer verkondigt;, vormt dat feit het slot Vau den komkommertijd. Ware ’tnict uiterst treurig, het zou yermakelijk zijn na te gaan, Waar verscheiden onzer nieuwsbladen genoodzaakt zijnde stof, zelfs voor hun boofdarti*elen, vandaan te halen. Want Gcetihe heeft leeraren: nGreift nur hinein in ’s volle Mensohenleben Pin jeder lebt’s, nicht vielen ist’s bekante”, behalve cllaffc ons leven op dit oogemmik zeer onvolledig is, valt ’t volgen van dien *aad, 'helaas, niet in ieders bereik. Onze el-Pr.de in dat opzicht is dan ook zóó groot, dat wij zelfs de meewarigheid van den anders Zo-o hardvoohtïgen en weinig medelijdenden Cpan Hein schijnen te hebben opgewekt. In stede toch van diens zeisen, ouder gewoonte, vrij onoordeelkundig naar rechts en links zwaaien, heeft liij. inde jongste dagen Wei niet allen gespaard, die op den Vóórgrond °irzer Brusselsche maatschappij stiaan, maar daaronder althans zulke gekozen, waarvan, ‘:°cal niet de nieuwsbladen, dan toch hun t'edoburgers meer of minder in ’t geniep Penden zeggen, wat er van te zeggen viel. Pat behoort echter niet in al te letterlijken zin te worden opgevat. Niet onze gezamenlijr Pe periodieke drukipers beeft van denzelfden tact .bij de aankondiging van het verscheir den dier mannen blijk gegeven. Ik denk met dat te zeggen meer bijzonder aan den door dp,j verarm al i gen Minister van Nijverheid en Arbeid, den heer NijSsens, gepleegden zelfmoord. En ’t ergerlijikstë daarbij is, dat de arm© mande bede van Voltaire had kunnen ««•halen: „Mom, Dien, protégez-moi «tere «les amis; quant a mies ennemis, je m’en chargei-” Alleen sommige clericale couranten hebben toch gemeend, zonder eenig ontzag voor de nagedachtenis, die bijl het verscheiden vaneen zoo uiterst verdienstelijk man, bij. den Staatkundigen tegenvoeter, laat staan bij den Medestander dient te worden opgewekt, op diens beweerde huishoudelijke verdrietelijkheden to .moeten zinspelen. Êr ging dan ook ten kreet van verontwaardiging tegen die houding, maar niet inde clericale do wol-Vc:i verslinden elkaar niet maar inde 'lijzinnige nieuwsbladen op. ~Vöor onze partij”, schreef een van deze, „is de dood van «tannen, die door huil studie het kostbaar Papitaial der wetenschap hebben vermeerderd, pen verlies voor ’tla.nd, een vermindering van het nationale verstandelijke erfdeel zelfs wanneer die mannen niet tot haar aan,-, hangers beheoren; de meest- hardnekkige tegenstander hunner eigene staatkundige kevstellilnigen is niet slechts eerbiedwaardig, hij ig -zelfs nuttig voor den vooruitgang der denkbeelden; immers, hij lcikt de groote PkdachtenWisgelingen ,over de beginselen uit, die de lopefabare mieening' helpeu vormen en Wakkert die aan.” Een ander veelbesproken sterfgeval is dat van den lieer Sbmzé, of liever De Sotmzée, zooals liij zich later noemde. Want in plaats van zich tevreden te stelten met de adelbrieven, die door Smiles in diens 8 elf help aan hen worden uilgeteikt, die zich ,„Van niet tot iet” er bovenop hadden ?e Werkt, (mirners zijn vader was een zeer bescheiden koopman in borstels te Luik), beweerde hij, van ik weet niet welke aloude, thans uitgestorven familie af te stammen. Mij is ’t wel. ledereen deelt dat gevoelen echter niet. Er bestaat toch een brochure, waarin dat beweren haarklein wordt ontzenuwd. Een beantwoording daarvan is nooit verschenen, doch ’t werkje verdwijnt allengs meer, niet slechts uit de circulatie, maar zelfs, naar ’t schijnt, uit sommige openbare verzamelingen, zooals het hij boekenveilingen, door .de Hemel weet welke geheimzinnige hand, dikwerf tet ongehborden prijs, wordt opgekocht. Kortelings nog, naar aanleiding van ,den .verkoop vaneen aanzienlijk deel der kunstwerken, die do overleden© had bijeengebracht, en die luider voor diens verzamelwoede, dan voor zijn gefcuischten sim aak of zijn kennis getuigden, verhaalde ’khier ter plaiatse hiet vciorVlal op een befaamde soiree, waar hij, nevens ’t personeel van het Fvanschei gezantschap en. onze toenmalige Ministers zonder hun voorkennis generaal Boiulauger nraodigde, wiens verschijning de eersten, ■ voor zoover zij waren verschenen, als Ware er een bliksemstraal op hen ueergekemen, uiteendreef. Dat baarde natuurlijk niet Weinig ,opzien. Doch evenmin als Aloibiades, schrikte De Somzée voor Zoo iets terrug, vooral thans niet nu het misbaar èn met zijn pogingen, om tot volksvertegenwoordiger te worden herkozen, èn met de door hem uitgedachte algemeen© tentoonstelling van 1888 samenviel. . – i Dat was natuurlijkerwijs geen bloot toeval. Doch ’t ware onrechtvaardig hem daarvoor hard te vallen. Die verschillende pretjes kwamen hem toch duur genoeg te staan. Alleen dJa tentoonstelling, of liever hief „Grand-Coneours”, zooals hij haar noemde, kostte hem zoowat een ton gouds. Want det over lede na was toenmaals een zeer vermogend man dank sommige z ij n er en verschillende uitvindingen van anderen, die geen middelen bezaten, oml die, persoonlijk te kunnen exploiteeren. Nog kort) vóór zijn dood era den verkoop valn een aanzienlijk deel zijner verzamelingen, had hij rijn woning tot betere huisvesting van deze ineen wiaar paleis herschapen. Wat zal er thans van d'at waarlijk vorstelijk gebouw Worden? Een derde sterfgeval roept eveneens een vrij onverkwikkelijk voorval in het geheugen terug. Ik bedoel dat van den heer Da Rdngé, tot voor eeniga jaren aldvocaatrgieneraal. Hoewel een rechtsgeleerde van naani, maakte hij zich. aan c-em grova onvoorzichtigheid schuldig, die – hem noodzaakte rijn loopbaan vaarwel te zeggen. Onze politie had namelijk ontdekt', dat naar zeker dooreen vrouw valn verdachte zeden gehouden koffiehuis jonge liedm van beiderlei kunne heerigelokt en tot kan «pel slempartdjen, enz, aangezet werden. DO- Rouge, die de bewuste vrouw althans middellijk kende, geloofde haar- van) de tegen haar in te stellen vervolging in kennis te moeten stellen en aan te raden zich uit de voeten te maken... Dat belette echter evenmin haar aanhouding ris haar veroordeelmg. Die doodenlijst, hoe uitgebraid ook. schijnt ediiter niet lang genoeg te rijn, om do nieuwrbladten voor de door den komkommertijd veroorzaakte leegt© schadeloos te kunnen stellen. Ten minstel, een van deze heeft gemeend er den dichter Joseph Casteleyn aan te moieten toevoegen. Ik dien uwl lezers reeds dadelijk te' niéetcn gerust stellen, lioewc-l rij dien „poëet” waarschijnlijk niet kennen, en zijn naam vruchteloos in eenige-r hand® chrestomatie tevergeefs zouden zoeken. Want zijn werken rijn) niet inden handel, indien. men dat mag zeggen, wanneer zij door den schrijver, zionder bemiddeling van derden, aatn dén mian worden gebracht. Om dezelfde redietaen zal hier’, meen ik, een staaltje zijner „poëzie” niét misplaatst Wezen. Ik kies bijl voorkeur een couplet zijner „Nieuwe Brabanconne”, waarop hij zichi bovenal Verlioovaardigt. Het luidt aldus:! „Garantlper par lest alliées puissances Nommé Leiopold premier, comme rof des , Beiges, Nons sommels sauvé des guerres qui nons menagés. Lei mot d’ordre; Beiges eet l’umoini fait lat force. Gloire a Ia reinei da I’Angilet'erro Qui soutenait notre prospérité ; Ces grand es puissances qni regn© sur la more Jeitent un coup d'oeil sur notre liberté." Bij geen enkele nationale pleeliti.ghe.id laat onze dichter, die het Nedérlandscha vers even gemakkelijk (!) als ’t Fransch© hanteert, zich onbetuigd. Zoo herinner 'k mijl. ik geloof liet Was bij de viering der zilveren bruiloft van ons Vorstelijk paar, een schier eindeloos „-gedicht” van onzen, Casteleyn. Een onzer werkelijke poëten, hij werd er hier althans, voor gehouden, deed naak aanleiding dier plechtigheid eveneens ee|ni -,Zang” verschijnen, die waiarlijk niet veel beter dan die van Gaste leyn was. Een uwier letterkundige tijdschriften plaatste beiidei Werken tegenover elkander, zonder er een woord aan toe te voegen. Alleen liet de kwaadaardige redacteur er deze „mo* raai” op volgen: ~Zwei Herten sassen, aai Spiiiett, Sie spielten beide urn die Wett. Es ging dutch Mark und Beene, Sonst aber klang’s recht scheen®. ” Een onzer nieuwsbladen, hetzelfde dat kortelings! ddu befaamdan Julleö G-uérihi, den ,-held” van liet Fort Cliabrol is gato polsen en bcidJer ondei-hond1 met de zonderling» vraag aanving: „Est-il. vrai que vous alvez: ujne affectie® de la veste? ?”, heeft ’t noodig geoordeeld' dien persoon opnieuw te gaan interviewen- ten einde te vernemen, of hij, ihdicu hemi gratie werd verleend,' deze zon aainnemen. Ik ben in dezen komkommertijd uiterst inschikkelijk, indion ik er ook zelf den invloed niet van zou gevoelen. Maar dat heet toch waarlijk de jacht op nieuwtjes walk al te ver drijven. Wat kan ons toch èn de man èn zijn gratie schelen? En indien het gegeven antwoord nog slechts een nieuwtje ware. Wie heeft, het echter niet reeds zonder dat gteraden? Natuurlijk verlangt Guérin niets liever dan naar rijn vaderland terug te kseeren... all zouden daar ook geein algemeerae verkiezingen op handen zijn. Het Nijnieegsch lettel kundig 00-ngres heeft dus Kortrijk boven Brussel voor dei volgende samenkomst verkozen. Welke redenen daaihij den doorslag liébbein gegraven, is,.uit de door mij geraadpleegde beknopte verslagen niet op t-e maken. Heeft het kortelings door mij: medegedeelde, zonderlinge besluit omtrent de gelden voor het uitgev.en van het verslag van het Brusselseh congres, ten gevolge waarvan dat werk nimmer liet licht zal zien, daarbij ecu rol gespeeld? En welke dratogredemen hebben er toe geleid1 aan Kortrijk de Voorkeur te geven ? Het is mij, onbekend. Alleen Weet ik, dat het, naai' ik meen, vrij moeilijk zwu zijn geweest; Wilde men niet overeenkomstig „Figaro’s” opmerking, althans grootendeels, dansers kiezen, waar men mleelbkundigen behoefde, geschikte elementen tob saimenstelling vaneen bestuur t© vinden. Toch is, naar ik geloof, de gedane keus minder gelukkig, al zou het gedenkteefken tot vereeuwiging van den Guldensporenslag tegen ’t aanstaande jaar giereed kunnen komen, heb geon zeer te betwijfelen valt. Kortrijk is namelijk, in mijn oog, eender vervelendste Belgische provinciesteden. En indien de bezoeker nog maar door velerlei beriemswaardige gebouwen, gedenktee.keneu, enz. zo-u worden schadeloos gesteld. Maat na liet raadhuis bezocht en Van Dijcks „Oprichting van het Kruis” inde St. Maartenskerk bezichtigd te hebben, kan men het overige zonder eenig gemoedsbezwaar voor gezien honden. R. --- Duitsche Brieven. (Particuliere correspondentie.) MUNCHEN, 5 Sept. „Een zadel van goud op een mager paard !” Aldus kenteekende Gustaaf Adolf van Zweden eertijd® del Baklrsche riesidentiie. Sedert is menig gesilacht ten gxave gedaald, maai’ elk geslacht liet een bijdrage achter ter vermeerdering vaan de pracht der fitad. Die pracht staat nog, meer dan vroeger op den voorgrond, zcodat de bezoekers zich in den regel tot de zienswaardigheden bepalen cn de omgeving ongezien laten. D(e verwaarleoring der omgeving gaat veelal zoover, dattmen nog steeds van „een zadel van goud op een mager paard” spreekt en met het mager paard de omstreken meent. Veel schuld e aar aan draagt onwillekeurig de nabijheid der Alpen. Niemand _■ blijft gaarne in dc \ ooipoor't sltaan en Shell genoeg' ontsluit het spoornet tegenwoordig de deuretn om toegang tot de hooggele'gen berglente. verteenen. -Het zobr omvangrijk jachtgebied van het Koninklijk huis naibiji de residentie wordt slechts door dö bewonea’s der stad bezocht. Zij laten de naturur onmiddellijk op hun gemo’ed werkbn. en die schoonc natuur is oicvraaalk van liun gémoedelijkheid. Zij zoekfen de meren der onigtiving op en zijn zeer intiem vertrouwd niét de rijke subalpine flora dér streek. Zij doctkruistem vél ij|ver de bosschen, keeren beladen met bloielmen en champignons naar huis terug en verheugen zich kinderlijk over den aamiblik van herten en wildzwijnen. Op Zon- en feestdagen omvatt het locaal verkeer aan dö 4 stations dikwijls genoeg ruim 100.000 personen. Sedbrt eenigen tijd dringjeur dc vTeenidelingen tot het meer van, Stemberg door en is daar het hotelwezen dientengevolge op enkele plaatsten in overeensitemming j met den tijd gebracht. Na. de overdracht van hét rectoraat te München bv. vereenigen zich do hooglteerareU, tel Flelldafing aani een Welr '-teorzie'n dinei'. Paul Heyse vertelt in zijn .Levensherinneringen.”, dat de klacht over het eten te Sternberg met schouderophalen werd begroet en slechts de opmerking uitlokte toch te vertrekken wanneer het den gast hief beviel.. WaschVater öp da kamers was niet te krijgeh; men kon het zelf met bicrglaizen uit het meer halen, indien behoefte aan bestond. Die dagen zijn voorbij. Leoni, Tutzing, Feldafing zijn zelfs zeer voornaam geworden en da. kolonie van villa’s buiten Sternberg heet thans: „Protzcnhausen”, wegens hét uiterlijk vertoon. Ebers besteedde ue opbrengst van zijn roman: „Homo Sum” voor den bouw vaneen prachtige villa aan dat meer; de zanger Gura, do schil der Gabriel Max, da oeeonomist Lujo Brentano, de Minister van Financiën Riedel en de elite der chemische grootindustrie zijn ’s zomers even comfortable aan dat meer gevestigd. Hun voorbeeld werd allengs door velen gevolgd en de weelde vatte meer en meer vasten voet. Minder is dat nog het geval aan de naburige meeren der „Amsm.er „Worth” en „Pilsen”, hoewel schilders wegens de poëtische stemming juist die streek verkiezen. Beheersclier van dit zeer omvangrijk gebied is graaf Törring-lettenbaoh- Zijn geslacht wijst op een even groot verleden als dat der Wittelsbachers. Heiti tegenwoordig hoofd huwde de dochter van hertog „Karl Theodor in Beieren” en is alzoo zwager van Prins Ruppreoht en vau den Belgischen Troonopvolger. Zijn stamslot ligt te Seefeld en grenst aan klooster Andechs. In dat stamslot is een wapenkamer van eminentie beteekenis cn de tegenwoordig® hoogst interessante „veuaissance-tentoonsteiliing” der Miinohener sscessionisten steunt vooral op de kunstschatten vau dien graaf. Dürer s portlret van Fugger is o. a. in zijn bezat. Hoewel jong, leeft hij: buiten den stroom der grooto wereld en spaart daardoor cSe middelen om hoeve op hoev® terug te koopen, die eens aan het spel verslaafde ouders verloren. Consol i d. e or i n g is thans bij menigem grootgroudbezitter de leus geworden en Prins Ludwig verklaarde onlangs op een meeting van landbouwers, dat behartiging van eigen zaken plicht is en tot de werkelijke waarneming der algemeene belangen eerst in staat stelt. Inde omgekeerde gedragslijn stelt hij geen vertrouwen en hij is er trotsdh op een goede rente uit zijn goedleren te trokken. Gaarne levert liiji melk aan de Münchener genootsohapuelijko vereeniging van melkproducenten en hij staat op een goeden prijs voor zijn product. Törring huldigt hetzelfde beginsel en treedt als Rijksraad voor de belangen van den landbouw met evenveel energie, als kennis van zaken inde bres. Toen de Prinsregent hem verleden winter den Vorstentitel wilde verleenen, dankte liij: voor de eer- Zijn graafschap staat zijns inziens golijik met den Vorstenrang. Cradlsheim dalairentegen liet zich gaarne den graventitel welgevallen, die hem als hoveling te pas komt. „Ik wil mijn Ministerie eeren”, sprak de grootmoedige Prinsregent, „door den premier tot graaf te verheffen”. De collega’s zagen daarin een scherts en lachten, maar een verarmde: bloedverwante van den premier, die door hem wat koel, ontvangen was, hoewel rij gravin van ouden adol was, begroette daarop den rijken neef niet zionder een zweem van spot, met de woorden: „onze Vorst mieünt het goed met ons, dat hij u tot mijns gelijke verheven heeft". Er zit,’ overigens, in dié bloedverwante meer geest dan ineen der oudere Prinsessen, die nu reeds 25 winters achtereen dén oudlstem Beiersohen Minister met dezelfde stereotiepe vranv ontvangt: „heeft u kinderen?” Geen wonder, dat die Minister zich allengs c-ok buiten den; stroom der wereld plaatst zonder daarom ziin portefeuille te offeren, want in Beieren treedt een Minister eerst af, wanneer hij sterft. Graaf Törrmg zorgt uitstekend voor boscdieultuur. Zijn bosschen zijtn Ware parken en daardoor ig het oponthoud zoowel in Seefeld als in Walclistaidt voor ons gewone sberveilineren, bijzonder aangenaam. Niet verbonden met hefc spoorwegfnet, zijn er de prijzen trouwens. nog .aartsvaderlijk. Ih Walchstadtj bijv. wordt d.o kamer per bed berekend en koet het bed, al naar gelang van de ligging der kamer,-per natóht 36—4 2 cents. Geen wonder, dat dit uiterst romantisch dorp een waar Eldorado voor de zonen van Mars is, want dezQ zonen bezitten wél een zeer hoogen maatschappelijk en rang, maar inden regel geen daaraan evenredig gevulde beurs. Walehstadt ,biedt jaelit, en visscherij, terwijl de famiüën er ini allen eenvoud uitstekend gevoed) worden en dei fraaiste uitstapjes kunnen dfoen. Generaal en kolonel reiken er den majoor broederlijk de hand om gemeenschappelijk het meer (Wortbsee) zoo mogelijk van visch te ontblooten. Zij ontmoeten er de kapiteinsweduwe aan tafel. Deze tafel is aan de zorg vaneen eenvoudigeu hotelhouder toevertrouwd, die dö visscherij Voor fl. 480 ’s jalarts vangraaf Ton-iug pachtte. Hij gunt het genot van het vatngen dér v'issclien gaarne aan de zomergasten, mits zij hun vaaigsti aaii hem afleveren. Hijzelf voorziet, owenigieus met zijn personeel voor eeraj deel in det Jbeihéeften der stad Münchëra, daalr niet zelden dagen voorkomen, waarin 41 cifcr. snoek enz. gevangen ön veiv'oend! worden. Elk dorp heeft in deze streek zijn eiaéU getnre van zomergasten en inden regel speelt de traditie daarbij een groote rol; Een. paar uren verder dan Walchstaidt ligt evenzeer aan een klein Meer bet dorp We&sciing. Daar verzanifelen zich luij voorkeur schilders. Eén enkel meester van liet palet kuurt er bijv. een villa en verplaatst zijn damesschool. die circa 12 personen omvat, tot 1 November naar dat dorp, opdat zij de ’ natuur onder rijn leiding bestndteeren. Zulke leerlingen betalen inden rogel fl. 24—30 per maand! Voor ondeiwijs era corroebunr. Zij Verplichten zich minstens drie maanden den meester1 trouw te zullen blijven en lateien tegen behoorlijk© vergoeding in zijn villa, katoens van hem huren. Vooral Noordduitsche1 dames maken daaivau tegenwoord ig gebruik om München. en omgeving beter te leeren kennen zich tevens eenige handigheid: inde kunst dier kleur te verschaffen en als ’t ware de opvoeding] te voltooien, 's Winters nemen zij aian het woelig leven in de residentie 'evendig deel en ’s zomers emancipeercin. zij: zich alsdan van den maatschappelijken dwang der stad. Zoo zijn ’s zomers in Di essen in het Ampergehied 52 aankomende schilderessen. Nog meer aantrekkingskracht oefent de .-.Cliiemsee”. Bovenal valt echter Tutzing voor dit doel inden smaak. Daarentegen gebruiken Stuttgarter en Karlsruher schilders nu en dan de groote vacantie om met hun leerlingen München op te zoeken en daar gemeenschappelijk de tentoonstelling te bostindeeren. Er is op dit gebied decentralisatie waar te nemen, sedert overal tegen het eenzijdig academisch onderwijs front gemaakt wordt. In liet: naburig Daohau bijv. zijn i'eeds 100 schilders1 en schilderessen gevestigd. Aibling vond den bijval vaneen ietwat kleinere schaar. Vinden zij dan allen een onderkomen ? Van de meerdere duizend jongleren der kunst, die in en nabij München over lnot penseel k omm andeeuen, kunnen hoogstens een paar honderd op een goed en geregeld inkomen rekenen. De overigen zijn op h’et toéval, op eigen vermogen, op een rijk huwelijk en op exploitatie door onderwijs em cortectuur aamgpwieizein. Velen zoeken dbor illustratie aan goed brood te geraken. Maar ecu sterk kunsten aarsproletariaat is desniettegenstaande inde stad! voorhanden. Toch is de strijd omi het eigen bestaan op dit gebied te München, nog niet zoo onverzoenlijk als •te Berlijnl, daar de heerschlemds gemoedelijkheid de scherpste hoeken afslijpt en ten slotte mfshige zj.ukcH.de: grootheid! geruimen tijd boven water houdt. Vrijer zijn er de artister» in hun beweging daln t© Berlijn. Eigenaardig is hot; menig jeugdig officier 's Konings rok aan den kapstok te zien hangen, om naar een bescheiden plaats inde artistenbent te dingen-De lucht schijnt daarop invloed uitte oefenen. Althans de Zuidduitsche lucht is minder militair saamgestold dan die van het Noorden en liet Koningshuis onderscheidt, zich nu juist niet. door den strengen militairen geest. Oefende Pruisen daarop niet eendruk uit. de militaire eigenschappen, zouden in tijd van welde sterk op den achtergrond treden, want zijl zijn geen bastamddeelien van het Zuidduitschs bloed. Maar genoeg hierover. --- OOST-INDIE. INDISCHE OMONG-OMONG INSULINDE, 4 Augustus 1901 XX, Bijna overal prachtig weder; parades, eenige met, eenige zonder schutterij-illustrati&s, vreugdeschoten, bals in dei meeste sociëteiten, en ook officieel bal in het Gouvernementspaleis te Weltevreden; scholen, foureaux* handelskantoren gesloten, vertoon van vlaggen, overal een opgewekt® stemming aóo was de viering van den verjaardag van H. M. de Koningin-Moeder. De waarneming hoe die edele vrouw in aller harten woont doet aangenaam aan. Minder opgewekt is thans de stemming der geneeskundige faculteit in Nedl-Indië. Inde eerste plaats wordt de concurrentie door het steeds toenemend aantal artsen al sehefpèr en scherper. Zelfs de zoogenaamde specialiteiten, worden steeds talrijker en verliezen daardoor hun eigenaardig cachet. Zonder nu direct in te stemmen met Multatuli's definitie van specialiteiten in „Mil-Licenenstudiiën is echter door het steeds toenemend aantal er de aardigheid af en zijn er, bit, wijze van spreken,meer specialiteiten dan zieken, vooral op het gebied van ooi--, keel- en reusziekten, wat al een bijzonder Vruchtbaar terrein schijnt te zijn. Ia de tweede plaats is door den rechter liet honorarium a f 1,20 per visite, destijds door den G ouve.r neuivGen er aal Daendels a.ls normaal taxe bepaald, kracht van wet gegeven en permanent verklaard. De aanleiding tot deze uitspraak was een aanklacht bij den rechter overeen —• naar ven mee den – te hoog ingediende doktersrekening, De klager werd door den rechcer in het gelijk gesteld met verwijzing naar het door den Go u ver nern'-G e ne.t aal Daendels vastgestelde tarief. Moraal: De dankbaarheid van den patiënt duurt van het oogenblïk der genezing af tot bet oogenblik van ontvangst der rekening. Dealles overiieea-sciiende verduistering aan den medischeu horizon is: „De Alimonda’. Defce electrisehe battjerij, genaamd naai) de uitvinders, de gebroeders Alimonda, bestaat uit tien koolzink elementen; deze batterij kan worden aangewend, zoowel geheel als gedeeltelijk, daar door middel van een kruk-ap, de elementen geheel of gedeeld telijk kunnen aan- of afgesloten word'en. De electiroden worden bij den patiënt aangebracht dooi' een zinken plaat, waarop de bloote voeten rusten, en een klein zinken plaatje, dat, nat gehouden, inden nek wordt geplaatst. De meer of minda' sterke of zwakke stroom naar gelang der af- of aansluiting wordt eiken dag bij den lijder twintig minuten ingevoerd, en na e enigen tijd reeds treedt genezing in. Is men „anaeniisch” fluks (ie Alimonda tcegzpast, en. binnen korten tijd constateert men vermeerdering van bloed. Is men ..sanguinisch ’ eenige dagen aan de Alimonda, en... het overtollige bloed is weg. Is men eenigszins van behoudenden aard, waardoor een lichamelijk obstruïsme ontstaat. dë Alimonda zal u spoedig vrijgeviger maken. Voert een „stille kracht u langs lijnen van loslijvigheid' tot algemeene verzwakking, ook ah ivoor weet de Alimonda raad. en na korten tijd is het verbroken evenwicht hersteld. Jicht, rheumatiek. hottfdpijn, hartkwaal, galsteen- alles en alles zwicht voor de toepassing der Alimonda, en. is dit instrument ~je Panaceum”. Maar badiuage a part-, van vele in alle opzichten vertrouwbare personen, hoort men da meest wonderbare genezingen van ziekten, van meest uiteenloopenderr aard. Jammer is het en dit blijkt volgens ervaring van; ernstige personen, eveneens juist ta zijn dat, alvorens de genezing intreedt, kwalen van vroegeren datum voor den dag kamen. Deze uitwerking is vooral voor hen te betreuren, die een flinke „Sturm- und Drangperiode'’ achter den rug hebben. Bij dozijnen' woerden de Alimonda,'s ingevoerd. In; de meeste huisgezinnen wordt het tot de onmisbare stukken der huishouding gerekend. Ook heeft de Alimonda reeds aan eenige personen een bron van inkomsten verzekerd. Er zijn personen, die het gebruik hunner Alimonda a tien gulden per maand afstaan e>n dertig a veertig patiënten hebben, welke van dit instrument in huur gebruik maken. Is het te verwonderen, dat de faculteit bijna, algemeen de Alimonda als kwakzalverij beschouwt en het toenemend gebruik met angst en wantrouwen aanziet.? Veel wantrouwen straalt ook door inde bijna algemeene beoordeeling wat betreft de opdracht van Z. E. den Gouverneur-Generaal, gedaan aan den Directeur van Onderwijs, Eèredienst en Nijverheid, betreffende het onderzoek van de paupers m Indië, over welk onderzoek ik in mijn vorige» Omong-Omong handelde. Zou het vermoeden, waarop dit wantrouwen berust, juist zijn, dat namelijk aan het onderzoek der meest intieme aangelegenheden van den pauper een zieke lijk godsdienstige richting ten grondslag lag, dan is da afkeuring van dit onderzoek niet alleen, te billijken, maar ook alleszins gerechtvaardigd. Maar des» richting mag nog niet als bewezen warden en mocht het later blijken, dat hot wantrouwen gegrond is. welnu, dan is er nog wel ~public spirit” genoeg in Indië, cm door particulieren tegen dies richting den strijd, te doen aan binden. Wil de geneesheer een juiste diagnose voor den patiënt maken, dan is een minutieus onderzoek aangaande den zieke, zoowel diens persoon als zijn verleden en zijn omgeving betreffende, hoogst noodzakelijïc. Evenzo o met het pauperisme. Wil men dit krachtig en doeltreffend bestrijden, dan is een zoo uitgebreid moge lijk onderzoek naar dc oorzaak of oorzaken eveneens hoogst noodig. Ik hoop dan ook van hart©, dat het in te stellen onderzoek naar de oorzaken van het pauperisme! geheel en, at 'gebaseerd moge zijn. op bet streven om ..zonder nevenbedoelingen daarin verlichting aan te brengen. In: dien wensch ben Ik reeds een weinig bevredigd door de samenstelling der cfo eerst bekende – commissie van onderzoek te Scerabaja. Deze! commissie bestaat uit dien predikant,. den pastoor, een rechterlijk ambtenaar en een onderwijzer. Deze eotninissie-samensbelling bevat alle gegevens voor een op alle punten volledig onderzoek. De geestelijke leden kunnen liet intieme leven van de paupers beoordeelen. de rechterlijke ambtenaar het openbaar leven en de ondei wijzers het educatieléven. Wanneer deze commissiën elders even tactvol worden .samengesteld en hun rapport is oordeelkundig en bovenal onpartijdig, dan bestaat er alle hoop. dat het doel wat wij allen heoogen, hulp aan den pauper, bereikt zal worden. Blijkt echter, dat men hetzij Dordt, hetzij Home in het wat eeredienst betreft vrijzinnige, vreedzame en vredelievende Indië wil binnen smokkelen, welaan dan, schouder i aan schouder, en deze poging zal te c.uen| male mislukken. Volkomen mislukt tot nu toe zijn de pogingen van de Indische ïtegearing, cm: de bereden troepen en bemanning •(cavalerie en artillerie) van goede, sterke paarden te voorzien. Schatten en schatten geld zijn uitgegeven, om tot een resultaat te komen, doch vruchteloos. Aankoop van muilezels voor de gescliutbespamnhng heeft teleurstelling gegeven. Aankoop van paarden hier en daar heeft tot niets geleid. De militaire stoeterijen zijn gebleken een faillure te zijn. Een vaste vestiging vaneen artillerieofficier op bet eiland Soemba geeft, vooral nu de Rtgetring den inkoopsprijs per paard met f I’OO verhoogd heeft, wel eenige resultaten, doch inde verste verte niet voldoende voor een goede completeering. De paarden voldoen over heb algemeen niet aan de eischem, die gesteld mogen worden wanneer het leger gemobiliseerd wordt. De weinige goede paarden uitgezonderd zijn over het algemeen de meeste niet bestand tegen zware verpakking en afstandritten. Met geld kan in die leemte niet voorzien worden, om de eenvoudige reden, dat c!e paarden er niet zijn. Het ras der paarden is in Indië totaal gedegenereerd. De Kedoeërs (paarden uit de residentie Kedoe), die vroeger de sterke, stevige paardjes van Java waren, zijn thans geheel ontaard! evenzoo de „Overwallers”. Bij Savoereezen, Timoreezen en Binnmeezen is het paardenras voor liet grootste gedeelte ongeschikt voor militair gebruik. De roden der degeneratie van liet paardenras is naar mijn oordeel hoofdzakelijk te wijten aan liet totaal gemis van toezicht, wat aangaat, het geslachtsleven. Dat geslachtsleven uit zich hier reeds bij het paard, wanneer liet nog inden staat van veulen verkeert, terwijl ook aan dat geslachtsleven wordt deelgenomen cloor den vader met de dochter, de moeder met den zoon en den broeder met de zuster. Een algeheele ontaarding Van het ras is daarvan Ket natuurlijk gevolg. De zoogenaamde officieele middelen tot ver betering en instandhouding van liet paardenras in Indië beteekent niet veel. De inlander zorgeloos als altijd weet dat op zijn behandeling van paarden met veel acht wordt geslagen en heeft voor dat edele, dier dan ook niet de minste zorg. Men houdt er een sandelhout stamboek op na. waar de paarden van goed ras en goed gehalte worden ingeschreven. De deelneming daaraan is zoo groot, dat de laatste keeren steeds niet meer dan 2 a 4 paarden zijn ingeschreven. De wedrennen, die eveneens strekken tot aansporing van veredeling en instandhouding zijn langzamerhand ontaard in publieke vermakelijkheden, waarvan de tcialisators en de race-bals de grootste attracties zijn. Aan den algemeen slechten staat, waarin t paardemas in Indië verkeert, kan alleen do hulp en verbetering komen, doch ten koste van geld, van veel geld zelfs, dat echter la. op den duur zal blijken geen verloren post te zijn en 20. onze bereden strijdmacht in Indië in goede conditie zal brengen. Men bezige voor die hulp hetzelfde middel, wat vele tientallen van jaren geleden als de verhalen juist: zijn daaromtrent werd toegepast. Toen werd successievelijk vrij belangrijke uitzendingen van Friesehe paarden naar Indië gedaan, welke voor een groot deel naar. de ~ Kodde” gedirigeerd werden. Dit wordt dan ook algemeen als hoofdrollen aangegeven, dat de „Kedoeërg” van de Javaansche paarden tob nu toe de flinkste sterkste beestjes waren. Mocht men weder tot die uitzendingen willen overgaan, dan houde men rekeuiüg met de- zorgeloosheid der Inlanders en verdeel© dë uitzending bijvoorbeeld: in 80 pCt. ruinen; en 20 pCt. m carrier» en hengsten. De ruinen kunnen na acclimatisatie binnen kort tijdsverloop in dienst worden gesteld, terwijl da overige; 20 pCt. kunnen dienen tot vermeerdering) van het ras. Wanneer dan dei eventueel komende hengst veulens ook in zekere verhouding tot ruin gepromoveerd worden, dan voorkomt men 10. snelle ontaarding) van liet rats, en verkrijgt. men in; betrekkelijk korten tijd een voldoend aantal sterke, flinke paarden. Dit systeem is niet nieuw, maar wordt on vele plaatsen bij de karbouwen tcogepaist. Het toezicht o-p een en ander is niet zoo bezwarend als vroeger, waar alles drukte1 op de schouders van enkele militaire paardenartsen en tiran- overeen vrij' tal dijk en goed onderlegd kader van, gouvernements-veeartsen beschikt kan worden. Zoodoende zal het na periodieke uitzendingen binnen 4 a 5 jairen blijken, dat niettegenstaande: da groote uitgaven deze methode 'een groot voordeel zal zijn, SESMAR. --- Feuilleton van „Het Vaderland”. Erlkönig’s Dochters. Naar het Duitsch VAN OSSIP SCHUBIN, DOOR D. E. D. 16) DOOR D. E. D. Het meisje herinnerde hem. integendeel' niets aan Zde-nko’s nachtelijke verschijning. Zij deed hem aan ‘iets andters denken, mlaar aan wat of liever aan wie dani? Ja., juist, nu wist hij het. Al te zonderling – a,an een verpleegster, die langen tijd geleden een zenuwzieke bloedverwante Van moeder opgepast had. Zij was zeer geroemd! geworden wegens haar geestkracht en vertrouwbaarheid, maar Jat Gina Ginori , Van wie zijn fantasie hem zulk eeni interessant 1 teeld ontworpen had, juist op de alledaagsche zedelijk© Marde Ho-Joubeek moest lijken, dat was toch eigenlijk komiek! Men sprak over allerlei onverschillige onderwerpen. Markiezin Ginori had een zeer smakeloos in violette en) ro-oda ruiten v-.r-Jeeld handwerk meegtebracht, waaraan zij ijverig werkte, bijna zonder op te zien. Eensklaps vroeg gravin Ronitz: „Zeg eens, Emma, je weet, dat ik mij interes- voor malgnetismns en geesfcenzi eneri j *en 'Mopperij, wet is Waar alleen om het tegen spreken, aangezien heb mij prikkelt het «wakke punt van alle grondslagen van het spiritisme op te sporen,- Het heeft altijd eenl zwak punt... Zeg mij, hoe lang heeft onlangs die laatste aanval van je zuster geduurd ?” De markiezin hief het hoofd op, een sombere uitdrukking kwam in haar o ogen. ~Ik weet van geen aJanVal”, zeida zij. „Dien avond na 'het dineetje op den Matsten April voelde mijn zuster zic-h wat moede eu ‘is zij vroeger dan anders naar boven gegaan.” „Maar Emma! je weet to-ch...”, riep gravini Zeil bijna geërgerd. Het was baar niet aangenaam voor een vindingrijke pochster aangezien te worden, nadat zij reeds zooveel verteld had van de eigenaardigheden vian haar nichtje. „Ik weet alleen, wat ik zeg, meer niet ’, antwoordde Emma scherp-. „Zoo, maar Gina, zelf...”, bracht de gravin in bet midden. „Ach. Gina maakt zich graag gewichtig en praat onzin”, antwoordde Emma. Ginori steeds op dezelfde kalme-, zakelijke manier, „wanneer men maa-r niet naar haar luisterde, zou zij cr wel mea uitscheiden! „Maar waar blijft Gina ? wij gaan dadelijk thee drinken”, merkte de gravin cp. ~Zij is naar beneden naar het kerkhof gegaan om een krans neer te leggen, op het graf van het arme meisje, waar zij zooveel belang in stelde. Als u wil, tante, zal ik haar gaan halen.” „Als je zoo goed wilt zijn, misschien gaan de heeren wol met je mee, de weg door het park is heel anooi.” Emma. stond op, gevolgd door de beid© hoeren. Nog bij het naai" buiten gaan hoorde Swoysicihin, hoe de gravin haar vriendin tonheet – ! „Heb ik' het ja niet gezegd lijken en graven om iets anders bekommert zij zich piet!” Er waren dns twtee Giuoris één over 'wie men sprak en één over wie men bet niet de moeite waard vond te sproken. De jonge officier begon de zaak nu toch griezelig te vinden. In bijna ademlooze spanning wachtte hij het oogenlblik af, waarop hij de tweede Ginuri zon loeren kennen. Emma ging de beide heeren dus voor de trap af. Swoysicihin bemerkte dat haar gang licht was* ondanks haar groot©, beenige 3V' fitalbe en haar ferm optreden. Men hoorde haar tred nauwelijks, o-ok daarin herinnerde zij lniml aan de verpleegster Marie Holcu-Lcok. Beneden, inde Vestibule nam zij een gl'°°' ven. platten, bruinen stroohoed van don kapstok, zette dien zonder inden spiegel te kijken op en ging toon met de beide heeren naar buiten naar liet park. De struiken en boom'en waren nog' doorzichtig. maar een groen Waas zweefde -reeds overalleis. Emma! Ginori sprak met de beide heeren over allerlei dingen, maar niet over haar zulster cta hoeveel moeitei d)el kolonel zich ook gaf, toch kon hij er haar niet toei krijgen, het tbelmai aan te roerfcn. Swoysc'hin- Weef zwijge;n. Eindelijk hlajdidlen zij het kerkhof bereikt, liet lag door lage) miurem omringd t© midden van de( glroehe weiden.- die ziclii uitstrekten aan den voet van den heuvel, diiei door het slot gekroond werd en Waarop het park hellend lag. Emma, duwde het ijzeren liekjei open, dat roestig in dia hengsels hing. „Gina...'Gina.!” riep zij door het; kerkhof. Toevallig wiletrp de kolonel een blik op zijfi adjudlant en Verwonderde zich over de mv rustige göapannicn uitdrukking die op het gezicht v’ajn deu jongen ma-n lag. Plotseling schirikte Zderiko merkbaar terug. Op een grafheuvel, li-cht leunend tegen een kruis, biet hoofd overeen, boek gebogen, dat op haar knieën rusttcl, z-alt een bleek meisje. Haai’ buigzame gestalte vormde een ingetwikkelde, maar toch sierlijke lijn, die aan zekere Engelsche afbeeldingen deed denken uit db school van Rosseti era Burne Joraes. Ook haar kleedje-, dat in eenvoudige rechte, plooien om haar ieden neerhing, herinnerde aan die afbeeldingen. Hielt Was vaneen flauwe bleek lila kleur. Een krans vanj lentebloemlen, sierde liet ijzeren kruis aan het hoofd van het graf, Waarop zij Kit en een zeer onde troiurwilg. die achter het kruis verrees, Hot zijn moede takken over db fanita,srtise,ha getsta-lte ueerhamgien. „Gina, hoe kom je er bij, ik heb je a-1 zoo dikwijls. verzocht je die dwaze gewoonten af te wennen!” riep haar zuster, terwijl zij naar haar toeging op strengen vermanenden toon. >,Je kunt je voorliefde voor Engelsche dichters toch wel ergens anders botvieren data op graven!” „Jei wleetti, dat ik niét bang hen voor graven”, antwoordlid Gina.. Haar stem had een merkwa-a-rdigen metaalklank maar tegelijkertijd eenigßziins hedsch —.da klafok va.n| een iet of wat gebarsten klok een van do klokken, die Swoyschin in djen gedenkw&aadigen nacht steeds denzelfdetni naaml had1 hooren- roepen-: Ginai Ginorii! Gina Ginori Gina Ginori! „Voor mij zijn er geelii dbödbn Voegdiei zij er weerspannig bij. Zij hjief heit hoofd op, sloeg de oögeta op' bla-uwe oogen blauwe- oogen omgeven door bueedd. roodbruine oogleden oogen diep als afgronden, waarin eqn somber vuur tt-ei midden v’anj donkere schaduwen gloeide. Haai' blik viel op, Zdenko, Werd strak en zonk taan. eensklaps naiar dien grond. Een donker rood kleurde haar wangen. Het boek vtfel' haar uit d'e hand! en terwijl hij: zich bulkt®, om heit op te rapen, richtte sdj; zich als door ecin veer bewogen- op. Zij; maakte dein i.ndruk, alsof ar plotseling leven in haar gekomen was -de iudruk vaneen bloem die dp>or een zonnestraal uit haar groen lniopomhulseil gelokt is. Terwijl haar zuster den kolonel en zijn adjudant aan haar voorsteilde, wendde G-ina – hetzij uit eoquebbetvie, hetzij uit verlegenheid haar blik van do heeren. af en hield zioli, alsof zij, iets aar den. krans op het kruis te veranderen had. Een lange, schuinte namiddagtsotnnestraail viel op dei goudiem letters van heit, grafschrift. SWoyschiai las dö woordtemi: Geen jongeling kwam om haai'. Het melisja stierf, Heeft nooit liefde gekend. Toen. is het hart haar verteert. Ih da doodsengel gekomen. Heeft in d® armen haar genomen, Hecrfib op de lippen haar gekust,, Eu als zijm geiiefdle begroet! ~Jo kon toch eindetlijik Wel er meei uitschelden ja zoo met die Veirliefde molenaan-s-doahtcti' bezig te houden”, zeide Emma irn tusscihien bijpa barsch. ~Waarom, ik hdb medelijden niet haar !” mompelde G-ina» „sferVen zonder het graat© geluk Van het leven gekend te lichten! Het is verschrikkelijk !” He kolontel was on middel lijk overtuigd, dalt Ginaj C-i.nötri niet anders was dan een afschn)w!e!l.ij|ke aaustelbter. Eelulijgfstóins ironiek vroeg hij: „Wat noemt, u het groot» geluk van het leven?” ,-Het geluik zichzelf Voor ééns geheel te kunnen vergeten!” antwoordde zij. Daarbij keelde zij zic.h van den, kolonel af en vestigde opnieuw haar blijk op Zdienko Swoysehdn. Waarna de kolonel tot een tweed© overtuiging kwam, namelijk, dat Gina niet, alleen een aanstelster was, maar tevens een griezelig wezentje, door en door griezelig, en een coquétte.! „Haast jei, wij moeten naar huis!” riep Emma,, »,h®t zal dadelijk tijd zijn om thee ta drinken.” Het zonderlinge gedrag van GinaJ scheen haar zuster blijkbaar te hinderen, die nu alles scheen ta willen doen wat zij kon om G-ina’s exentriciteiten te, bemantelen, waar zij niet in staat was ze tegen te gaan. Zij, wikkelde Swoyschin terstond ineen gesprek, alleen om te verhinderen, dat hij zich aan het fantastisch® mieisje zou wijden. In zonderlinge gedachten verdiept, volgd® de kolonel het vo-oruitloopende paar- Hei lucht werd zwoel en warm, om beu been ïui.schtc, fluisterde en geurde de lente. Plotseling, zeer plotseling maaktei een onbeschrijfelijk angstig huiverig gevoel zich meester van, dien verstand! gen, rustigen, kalmen man, alsof ,er een lijk zeer dicht in zijn nabijheid Was. Hij keek op naaltt hem liep Gina Ginorï. He beide lieeien bleven natuurlijk tlico drinken, hetgeen, in Zdibitz naar oud Oostenrijlcsche gewoonte ,»Jause” en geen „fiva o’cloclc” genoemd werd. Toch had men hierbij in zoover aan den geest.van den tijd toegegeven, dab men de thee in het salon gebruikte, waarbij men de kopjes op schoot of inde hand hield. (Wordt vervolgd.) ---