BUITENLAND. Uit de Keizerstad. ’s GRAVENHAGE, 26 April. LX VI. (Particuliere correspondentie). WEENEN, 22 April. Do kerkklokken beieren inden vroegen Paaschmorgen, harmonisch stijgen da tonen op naar den helderen voorjaarshemel, blauw zich "welvend over de schoona stad. En helt is of cie klank der klokken reiner en plechtiger is, als zij den feestdag inluiden, als zij, naar het volksgeloof wil, teruggekomen zijn uit de Eeuwige stad, waar het hoofd dor Kerk ze gezegend heeft. Men. moet ineen Katholiek land wonen om do beteekenis der Stille Week in al den omvang harer symboliek te leeren begrijpen; men moet vertoeven inde residentie vaneen Apostolisch Hof, waar elke dag dezer week de leden zware kerkelijke plichten opiegt, om zich te voelen doordringen van de mystiek des geloofs, op poëtische wijze zich uitend ineen reeks van zinnebeeldige handelingen. Zelden is hot wereldsch element zoo schoon verbonden geweest met het geestelijke als in deze stille week. Ingewijd werd de „Charwoche” door :n „Trauerfeder” voor Johannes Brahms, wiens somber-plechtige begrafenisstoet zich vijf dagen van te voren zoo statig over de tweede „Rmgstrasse” bewogen had. Indrukwekkend klonken de tonen van ’t „Deutsche Requiem” door don zwart gedrapeerden, met palmen verstarden „Crosser Musikvereiins-saal”, waar nog geen maand geleden de geniale componist in do directiedogo de uitvoering vaneen zijner symphonieën bijwoonde. Een schoone-, stiila huldo zijner vele vereerders en vrienden, die ck'Or geen onpassend applaus afbreuk deden aan de verhe-vem stemming, door het schoone kunstwerk opgewekt. Hot concertgebouw verlatend, zie ik overal menschen met eenige saamgebonden palmtakken inde hand. Deze palmtakken zijn vroeg in den morgen door den priester gewijd geworden en' vervolgens onder het volk uitgedeeld. Processies, het- volk mat de takken in do hand, zingend achter do geestelijkheid aanschrijdend, zijn in alle vroegte reed» door da straten getrokken en nu koopt men aan deuren der kerken voor een paar kreuzel' een bosje, dat, op welke plaats ook gebracht, heil en zegen zal verspreiden. En getooid met deze gelukaanbrengende takjes wandelt de! menigte over den „Ring”, naar Prater of Schönbrunn, om straks, thuisgekomen, het gewijde groen ineen vaas te zetten, waar het een geheel jaar zijn plaats zal blijven beloonden. Woensdag was het wederom de „Grosse Musikvereins-saal”, waar de stemming der Stille Week tot uiting kwam. Ditmaal waren iiet de melodieën van Bach, de koren en solo’s der „Matthaus-Passion”, die door de zaal ruischten en een aangrijpend effect teweegbrachten bij da vele bewonderaars dezer verheven muziek. Zijn in het begin der week nog eenige theaters geopend „Hofburgtheater’’ en „Hofoper” blijven da geheele week gesloten de laatste drie dagen rusten alla vermakelijkheden en geven de bewoners der Keizerstad zich over aan godsdienstige contemplatie. Witte Donderdag is een veel bewogen dag in Weenen. „Gründor?nerstag” heet hij eigenlijk, en dat naar een gebruik uit de middeleeuwen, toen op den Donderdag vóór Paschen de Hostie rondgedragen werd door alle straten, die zooveel doenlijk met heesters en groen versierd werden, gelijk inden tegenwoordigen tijd nog met „Frohnleichnamstag” het geval is. Wat reeds dadelijk een somber waas aan de zen dag geeft, is het feit, dat na het „Gloria” alle klokken zwijgen. Geen enkel geluid kondigt het voortschrijden des tijds aan, en inde kerken zelfs wordt inde plaats vaneen schel een houten instrument gebruikt, 'de „Ratsche”, als herinnering aan het hout des kruises. Is hiermede aan den dag reeds een zekere wijding gegeven, de voetwassching, die daarop inden Hofburg en inde Schotterkerk plaats– – Keizer m kardinaal vervullen bij deze caremonie de nederigste aller diensten is een plechtigheid; die zelden nala-at een diepen indruk t-8 maken. Scharen menschen maken zich op om telkenjare dit weder te zien en heit is voornamelijk ’s Keizers paleis, dat in deze dagen een groote aantrekking bezit. De stoet van Keizerlijke equipages, die den geheelen dag alen aanrollen om de leden van „das allerhöchste Kaiserhaus” naar den Hofburg en van daar naar hun respectieve woonsteden te brengen, is een schouwspel, dat altijd weer toeschouwers lokt, terwijl de pracht der verschillende gardeunifc-rmen, die steeds in gala bij iedere kerkelijke ceremonie assisteeren moeten, nog tot verhooging der schilderachtigheid strekt, De vele pleinen en pleintjes inden Hofburg zijn dan steeds den geheelen dag gevuld met. menschen, nieuwsgierig opziend naar de vele vensters, waarvoor elk oogenblik iets anders te zien is, en onderwijl wemelt het daar tusschenin van vele hoogwaardigheidsbekleeders, zich spoedend naar „Hof- of Hauskapelle”, om dén een of anderen dienst bij te wonen. Donderdag, tegen het vallen der duisternis, begaf ik mij naar de Hofkapelle. Een kaart bezittend voor het „Kammerherren-Oratorium” doorliep ik eerst een paar gangen en zalen van het paleis, alwaar inden schemerdonker portretten van Maria Theresia en Joseph II me spookachtig aanblikten. Eten( inden donketf nauw merkbaar deurtje, waarbij een Burggendarme de wacht houdt, geeft toegang tót zeer smalle trap langs welke men op de gereserveerde galerij komt. In mystieke duisternis is de kapel gehuld, in welke do klaagliederen, die ’t knapenkoor zingt-, droef plechtig opstijgen. A óor het altaar is een triangel opgesteld, waarop vijftien kaarsen branden. Na hot zingen van eiken psalm wordt eender lichten uitgedoofd door den Misdienaar, die nauw hoorbaar- als een schim voor het altaar sluipt en zich dan weder even geruischloos naar zijn plaats terugbegeeft. Eentonig klinken de Lamentaties door liet duister der kerk, in haar monotoonheid de smart van het lijden des Heilands roerend vertolkend. Op het altaar wordt het somberder en, somberder, na elk treurgezang neemt de duisternis toe, totdat ten slotte nog enkel de kaars ?an den tophoek des triangels brandende is. Als da dienst zoover gevorderd is, wordt de laatste brandende kaars onder het zingen van het „Benedict-! rt achter het altaar gedragen, de priester slaat met een staf eenige malen op eender trappen van het altaar, de kaars wordt weder te voorschijn gebracht en daarop verwijderen zich allen uit de kerk, stil en langzaam, inde donkerte van den avond Deze Lamentaties of „Pnmpermetten” worden drie avonden achter vk-mder in do verschillende kerken gezonden. Den naam „Purapermett-en” dragen zij naar Let geluid, dat aan het- eind door den priester veroorzaakt wordt, In vroegere eeuwen, toen deze dienst om middernacht plaats greep, werden deze metten de donkere metten genoemd. Naar men wil, heteefcenen de kaarsen vóór het altaar da door de Israëlieten terechtgestelde profeten en de laatste daarvan Je» zus; het. verdwijnen der kaars is een symbool van zijn dood, het "weder terugbrengen stelt de opstanding voor, geeft- aan hoe dein duisternis versmachtendo wereld dooreen nieuw licht beschenen werd. Het geluid aan het einde is dan de algemeene verwarring der elementen na Christus’ dood. Vrijdag is de dag d«r treurnis bij uitnemendheid. Vroeg inden ochtendstond, steeds is het Hof inde Hofkapelle bijeen ter adoratie van het kruis, om 11 uur ongeveer, vinden in alla kerken processies plaats en na 12 staan alle kerken en kapellen open voor een ieder ter bezichtiging van het Heilige graf, dat ineen nis of zij-alta-ar of kapel der kerk aangebracht, met overdaad van bloemen gesierd, door gekleurd licht beschenen, een zeer mvstioken indruk maakt, In eenige kerken, o. a. inde „Hauskape-lle” des Keizers, zijn soldaten er voor geposteerd, die, als uit erts gegoten, uren aaneen roerloos op hun post staan, standbeelden gelijk. Deea voorstelling van liet Heilige graf, onder .Josepk II verboden, en ook nog lang na den Jcsephinisohen tijd in onbruik, in do laatste jaren zeer geliefd geraakt, lokt meer en meer bezoekers, zoodat inden namiddag niet alleen in de kerken, maar ook inde straten hier en daar zulk een gedrang ontstaat-, dat het verder gaan gedurende minuten geheel onmogelijk is. Tot deze opeenhoopingen van menschen draagt nog bij de omstandigheid, dat op dezen dag haast niet gereden wordt; en de aristocraten, die op andere dagen in hun vliegensvlugge equipages om den „Ring” snorren, thans leveren zij een niet onaanzienlijk contingent voor den „Charfrcitaa'burrunel”, door straten en kerken golvend. Alle kerken worden afgeloopen, de graven bezichtigd en dan nog een wandeling gemaakt door de stad, totdat do avond valt over het- bewogen schouwspel. Zaterdag is de dag der „Auferstehungs-Processionen”. Reeds om 3 uren begint het. De „Hofkapelle” gaat vooraan. Staande voor een venster van den Hofburg zag ik de processie zich tweemaal over de „Franzemsplatz” bewegen. Het tamelijk groote plein was geheel met militairen bezet. Uit den „Amalienhof” kwam de stoet; het knapenkoor der Hofkapelle voorop, het „Christus ressurexit” zingend, welk gezang afgewisseld werd met het blazen van fanfares; met vaandels en draperieën volgden de kerkdienaars, daarop kwam de clerus, biddend, in pontificaal, onder een baldakijn, de Hostie inde hand, de aartsbisschop, en vlak daar aansluitend de Keizer, blootshoofds, een kaars inde hand, Aartshertogen, en een schitterend gevolg, bestaande uit de grootwaardigheidsbekleeders van het Hof, sluit de eigenaardige processie, die na een half uur ongeveer in dezelfde orde terugkomt. Dan wordt, de opgestelde troepenmacht in beweging gebracht, en de Keizer, te paard gezeten, omge.ven door de Aartshertogen, laat het militair de revue passeeren, waarna de troepen, ónder het geschetter der trompetten, de Hofburg verlaten, vroolijke marschen'spelend, waar zij de stad doortrekken. Dien avond, rondboemelend door de straten, zag ik tal van processies zich langzaam en plechtig voortbewegen.Eh komend bij den„Stefansplat-z”, was het ’n eigenaardige aanblik, uit de donkerheid van den dom, uit het- sombere portaal van den „Riesentlior”, op eens de kleurige, goudgeborduurde vanen te zien uitkomen, de koorknapen in witte gewaden voorop, zingend door cj.en schoonen avondstond, tot met het eerste „Christus resurzexit” de klokken inviee len, jubelend uitklinkend als een verheven juichtoon. Op Paaschmorgen luiden ze weder, bijna onafgebroken, met- haar blijden klank instemmend in het vogelenkoor, welks melodieën de terug- gekeerde lente prijzen. AV. --- 008T-INDIE. A T J E H. . Batavia, 25 Maart. Ook van particuliere zijde, zegt de „Deli-Courant”, ontvingen wij het bc-richt, van den ondergang van dit hoofd, dio met zijn vrouw, inden nacht van 22 op 23 Maart, door onze marechaussees is doodgeschoten. „Tekoa Tjoet Lamtengah was een jonger halfbroeder van Tekoe Moeda Baid en gedurende eerste verbanning van dezen door het bestuur belast met de waarneming van het Hoeloebalangschap der ATI Moekims Baid. Hij liep in het begin van 1894 naar den vijand over en kwam later, me|t Toekoe Baid, bij ons terug. Onder het bestuur van generaal Van Tijn liep Hij weer naar den vijand over; onder generaal Deijkerhoff kwam hij weer bij ons terug en ten slotte liep hij met T. Oeanar opnieuw naar vijandelijke zijde over. Thans is dit overloopen voorgoed uit.” Goedgekeurd is, dat de civiel en militair gouverneur van Atjeh onder nadere goedkeuring dor Regeering tijdelijk heeft belast met: a. het onderhouden der politieke aanrakingen met de landschappen Lepong en Lehong en b. het civiel gezag inde IV en VI Moekims van de sagi der XXV Moekims, onder den titel van wd. civiel gezaghebber en met Kroeng-Raba (Loknga) tot standplaats, de lo luit.-adjudant P. A. H. Heidens en dit onder genot eemer toelage van f 100 's maands. --- L O M B O K. Uit Ampenan wordt bericht aan „De Locomotief”, onder den datum van 18 dezer: Na een afwezigheid van nauwelijks 10 dagen zette resident Liefrinck Zondagmorgen, de-n 14n, zijn voet weder op den vasten wal van Lombok. Wegens de meer en meer kort on zeldzaam wordendo verschijning van het bestuurshoofd op Bali, weet men daar tegenwoordig nauwelijks, dat binnen zijn grenzen de eigenlijke hoofdplaats is van het gewest. De oorzaak daarvau ligt voor do hand, nu Lombok het andere eiland op den achtergrond hee-ft gedrongen en wegens zijn bijzondere betrekking op het Nederlandsch gezag aanspraak maakt- op bijzonderu bemoeienis. Op Lombok valt nog heel wat te doen. Om maai- iets te noemen : niet minder dan zeshonderd zaken, alle het particulier grondbezit betreffend, wachten nog op een beslissing. Ina! deze zaken bestrijden de Sa-salcs en de Baliërs elkander het recht van eigendom; d© eersten berc-epen zich op hun bet-over-grootoudérs, die do rechtmatige bezitters van de gronden in quaestie zouden zijn geweest, doch deze verloren door het geweld en het bedrog der Baliërs; de laat-sten trachten aan te toonen, dat die overgang van bezit niet is geweest een gevolg van geweld of bedrog, maar van wettigen verkoop of eenige andere overeenkomst. Inderdaad, netclige zaken voor de autoriteiten om er uitspraak in to doen. Men is er dan ook al langen tijd mede bezig geweest zonder iets te vorderen, en het wil mij voorkomen, dat het Gouvernement er zich wel eens een verwijt van zal maken, de bewuste gronden, na afloop der expeditie!, niet voor zichzelf genaast te hebben. Met da opheffing va,n de bezetting te Praja heeft men reeds een aanvang gemaakt, een deel der artillerie, benevens de twee stukken, die op de benting dienst hebben gedaan, zijn te Ampenan teruggekomem. Praja zal echter niet onbewaakt blijven; de drie-en-dertig gewapende politic-oppassers, daar aanwezig, zullen van Sisi uit met een belangrijk aantal worden versterkt. AToor do nieuwaankomendem is de kazerne daar reeds in gereedheid gebracht. Hr. Ms. stoomschip „De Ruiter”, dat de „Pontianak” kwam vervangen, heeft verscheidene zieken aan boord, allen koortslijders. Eén daarvan, een licht matroos, bezweek. Zaterdag 11. aan de ziekte en werd te Ampenan ter aarde besteld. Het aantal zieken in het hospitaal te Ampena.n is echter klein tq noemen. Toch zullen heden, den 18n, met ’t stoomschip „Gouverneur-Generaal Mijer” veertien man, negen Europeeselie en vijf inlandsehe minderen, naar Soerabaja geëvacueerd worden. Bepaald is, dat Ida Made Kedjiq, Idajoe Wnjau Sroetet en do Hindoe Balische vrouw- Goesti Ajoe Kompiang, dio wegens overspel zijn veroordeeld tot de straf van levenslange verbanning buiten het eiland Lombok, de hun opgei]égde. straf ter hoofdplaats Singaradja zullen ondergaan. Aangeteekemd is, dat voomoemde veroordeelden, als zijnde tot verbanning veroordeeld, niet te werk gesteld of opgesloten mogen worden, maar hun alleen behoort te worden belt.l het eiland Bali te verlaten, zonder- hen to belemmeren in hun pogingen om zelf in hun onderhoud te voorzien, waarin zij integendeel moeten worden ondersteund. Ateor den tijd van zi; maanden is aan ieder der bovengenoemde personen toegekemd een maandelijksche onderstand van f 6. --- BESTUURSZAKEN. Hot mailoverzicht van dq „J. B.” schrijft C, tl, i Door do naaste omgeving van den Gouverneur-Generaal wordt het gerucht valsch ge*, noernd, dat de landvoogd het plan zou hebben zijn betrekking eerder neer te leggen, dan na "verloop van vijf jaren sedert do aanvaarding er van. Het gerucht had zijn oorsprong inde bewering, dat de brieven van den Minister van Koloniën niet altijd ineen aangenamien toon waren geschreven; vooral zou het den heer Lergsma, nu da Lonibok-roes uit is en doLombok-scha-nde en Lombok-humbug nog niet uit do gedachten zijn, hinderen, dat het door ons veroverde Rijk Selaparang geen dadelijke voord< elen opleverde of te veel kostte. De benoeming van den resident van Soerakarta, jhr. L. Th. Hora Siccama, tot lid van den Raad van Ned.-Indië was een verrassing ; wel wist men, dat da benoemde van de stof was, waaruit Raden van Indië worden gemaakt, maar men had gedacht, dat thans de beurt was aan een man, in lie-t financiewezen doorkneed, omdat zulk een inden Raad ontbreekt en daarin toch wenschelijk wordt geacht. Men wijst op da onregelmatige promotie bij dj Staatsspoorwegen en op de gelegenheid, die zich in Juli a.s. bij de uitbreiding van het personeel aanbiedt, om daarin verbetering te brengen. Sedert 1887 is bij dei Wosterlijnem veel moer bevordering geweest dan bij de Oosterlijnen, omdat do eerste voortdurend werden uitgebreid ; zoolang do beide lijnen geheel afzonderlijk werden beheerd, was hiertegen niets te zeggen, maar sedert zijn herhaaldelijk ambtenaren en beambten van de Westerlijitein naar do Oosterlijnem overgeplaatst, die dan, omdat zij sneller promotie hadden gemaakt, de chefs werdietn van ambtgenooten, die vroeger boven hen hadden gestaan. Dit was stuitend en werd ook voor den dienst hinderlijk geacht. Wanneer mi bij de aanstaande uitbreiding van het personeel gelet wordt op den geheelen diensttijd bij do Staatsspoor en niet op den diensttijd in do laatste betrekking, kan alles langzamerhand weer in het reine komen. Door verscheidene belanghebbenden moeten reeds requesten nnn den Gouverneur-Generaal zijn gezonden, waarbij om toepassing van den bovengenoemden maatro gel wordt gevraagd, die ook geschikt wordt geacht om de gevolgen van begunstiging bij benoemingen ta keeren. „Een onpartijdige”, die het bovenstaande schrijft, zou ook gaarne zien, dat alle beambten bij de Staatsspoorwegen door éen persoon werden benoemd en wel door den directeur van B. O. W. Bij besluiten van 28 Februari is aan de tc Semarang gevestigde Maatschappij tot Exploitatio van Telephoonverbindingen in Nederlandsch-Indië vergunning verleend tot het aanleggen en exploiteerea eener intercommunale telephoonverbinding in het gouvernement Celebes en Onderhoorigheden tusschen de plaatsen Sagen, Pangkadjetne, Maros, Makasser, Takfdav Djeneponto, Bonthain, Boeloekoemba, Bikeroo en Balangnipa; aan J. H. Hoeko tot 't aanleggen en oxploiteeren van ’n intercommunale telep hoon verbinding tusschen Mena do en Amoerang; aan de te Semarang gevestigde Maatsch. tot Exploitatie van Telephoonverbindingen in Nederlandsch-Indië tot het aanleggou en exploiteeren eener intercommunale telephoonverbinding tusschen da plaatsten Sidoardjo en Porong inde afdeeling Sidoardjo der residentie Soerabaja. --- UIT SIAK In het laatst der vorige! maand heerschte eenigo onrust te Bengkalis en te Siak. Aan het bestuur aldaar was namelijk gerapporteerd, dat zekere Zainoeil Abidin bij zijn broeder Mohanied Snleh te Rantau Kasei was teruggekeerd en waarschijnlijk vijandige bedoelingen tegen Siak en speciaal tegen Tanapoeitih koesterde, waarover de bevolking in onrust verkeerde. Zainoel Abidin was .vroeger hoofd inde Tamboesie-streek en dreigde onlusten te vtetrv/ekken in het aan Siak onderhoorige Tanah-Poetih, waarna hem verboden werd in dat landschap ooit terug te keeren. Hij ging daarop naar Malakka, vanwaar hij onlangs weder terugkwam. Do assistent-residant van Bengkalis vroeg daarom een tijdelijke bescherming van Bagan .Api dooreen bezetting en de aanwezigheid van een stoom er. Da resident van dat gewest begaf zich op den 27n Februari derwaarts, onderzocht de zaak en bevond, dat de gekoesterde vrees overdreven was; er bestond geen gevaar voor vijandelijkheden van de zijde der Rokkanstaatjes, noch van Zainoel Abidin. Aan den assistent-resident werd echter opgedragen eenige dagen te Bagan Api te verblijven, om de bevolking weer te kalmeeren, zoo ook nu c-n dan Tanah Poetih bezoeken. Later ontving do controleur van Tanah Poetih een beleefden brief van Zainoel Abidin, houdende modedeeüng van ziin aankomst, zeomodo betuiging van zijn vredelievende gevoelens. Hem werd geantwoord, dat hij zich overal vrij kon bewegen, doch buiten Tanah Poetih diende te blijven. --- PERSONALIA. Do zoutverkooppakhuismeester te Palembang, P. L. G. Welter, gaat met een jaar buitenlandseh verlof. De opzichter der 3e klasse bij den Waterstaat etn ’s iands B. O. Werken, A. R. Harthoorn, heeft wegens ziekte uit zijn betrekking eervol ontslag gevraagd. De controleur der le klasse hij het binnenlandsoh bestuur op de bezittingen buiten Java en Madoera, heeft wegens langdurigen dienst een jaar verlof naar Europa aangevraagd, met ingang van 2 Juni 1897. Het aan den dirigeerend officier van gezondheid der 2q klasse M. K. Enthoven voor den tijd vaneen maand wegens particuliere redenen verleend verlof naar Magelang is wegens ziekto met een maand verlengd, door te brengen to Djokjakarta. • De onderwijzerte|s der 2e klasse B. S. A. Gastman gaat wegens ziekte mot twea maanden verlof naar Garoet; do hulponderwijzeres C. A. H. De Rooy 1 mnd. naar Buitenzorg, de hoefdonderwijzer J. Vander Lof 1 mnd. naar Soielkaboemi, da le luit. der inf. H. C. C. doekenen Brousson 1 mnd. naar idem, de ing. F. M. E. L. Kerstens 2 mnd. naar Soekaboemi en Garoet. Mr. Cordes, lid van den Raad van Justitie to Soerabaja en benoemd tot, voorzitter van den Landraad t® Sidoardjo, heeft intrekking van die benoeming verzocht. --- CULTURES. Op 23 Maart kwam dr. Van Lingen te So marang terug van Buitenzorg, werwaarts hij zich beseven had, ten einde don Gouverneur-Genieiraal een aanvraag van Soeria Soemirat, voor ’n stuk grond, ten einde daarop de veelbesproken landbouwkolonie op te richten, nader toe te lichten. Aan het hoofd dier kolonie zou komen te staan de heer Vander Moore, een broeder van onzen politie-controleur. Mocht het verzoek va,n dr. Van Lingen om plaatsing te BanJoeag, ter vervanging van ds. J. A. Tyieinan, worden ingcwilligd, dan zal hij daar tevens optreden als vertegenwoordiger van hetbestuur der Vereeniging Soeria Soemirat. Door den Gouverneur-Genei a-1 en verdere autoriteiten zijnde volgende beschikkingen genomen: --- CIVIEL DEPARTEMENT. Verleend: 1 jaar verlof wegens langd. dienst aan den opz. le kl. bij den waterst. enz. A. D. Jansen, den : commies 2e kl. bij den post- en tel.-dienst W. H. Oberj top en den ass.-res. van Sragen R. H. Ebbink. , Ontslagen: uit ’s lands dienst de commies op het havenkantoor te Batavia Sersansie, met de bepaling, dat nader zal worden uitgemaakt, of bet ontslag al of niet als eervol zal worden beschouwd; eervol uit ’s lands dienst de gew. klerk bij den contr. der onderafd. Amandit en Negara, Zuiier- en Oosterafa. van Borneo, J. L. De Bank Langenhorst en de klerk bij de wees- en boedelkamer te Soerabaja J. H. Van den Berg, laatstgen. op verzoek ; wegens volbr. diensttijd eervol uit ’s lands dienst de stationschef 5e kl. E. F. Boedrie; wegens overcompleet eervol uit zijn betr. de ing. le kl. bij den waterst. enz. J. De Booij. Gesteld: ter foesch. van den dir. der burg. openb. werken de ambt. op wachtg. J. De Boojj vd. Benoemd: tot lid van den Raad. van Indië jhr. L. Th. Hora Siccama, res. van Soerakarta ; tot leerares inde beginselen der wiskunde en de aardrijkskunde aan de H. B. S. met 3-j. e. voor meisjes te Batavia de tijd. leerares in gen. vakken aan die inrichting mej. D. Onnen; tot not. tevens vendum. te Ngawi de not. tevens vendum. te Tandjong Pandan W. L. De Wilde; tot not. tevens vendum. te Indramajoe de not. tevens vendum. te Banda Neira L. B. Barkeij. Ovorgeplaatst: van de hoofdpi. Palembang naar Mor ra Enim, ter besch. van den contr. der onderafd. Lematang Ilir, de ambt. voor den burg. dienst P. C. Moolenburgh; van de afd. Tebing-Tinggi naar. de hoofdpi. Palembang, ter besch. van den ass.-res. aldaar1, de ambt. voor den burg. dienst E. Perelaer; bij dein- en uitvoerr. en aec. van Padang naar Semarang de ver: f. 2e kl. J. Raaff ; van Semarang naar Padang de verif. 2e kl. W. O. L. Jansz; van de school te Djombang nam de school te Tjandi als ln onderwijzer de onderw. 2e kl. K. Sanders; van de school te Palembang naar de school te Djombang als ln onderw. de onderw. 2e kl. W. Vander Meulen; van de pupillenschool te Gombong naar de school te Palembang als ln onderw. de ben. onderw. 2e kl. P. J. C. Paulen. Ontheven: op verzoek eervol van de waam. van den plaats, geneesk. dienst en het opzicht over de vaccine op het eiland Billiton A. M. J. Bolsius; eervol van het bestuur der afd. Kauer de contr. van de afd. Mana en Pasirnah Oeloe H. B. Van den Kolk. Geplaatst: inde afd. Kauer de ben. contr. le kl. J. G. H. F. Schuller tot Peursum; inde onderafd. Oost-Lombok, met Lisi tot standpl., de ben. adsp.- contr. A. L. M. Clignett. Belast: met de waarn. van den eiv. geneesk. dienst en het opzicht over de vaccine inde afd. Limbangan, de contr.-afd. Trogong en de afd. Soekapoerakolot. Preanger Regentsch., met standpl. Garoet, A. M. J. Bolsius ; tijd. met het bestour over de onderafd. Smitau, afd. Sintang. tegelijk met zijn eigen functiën, de contr. 2e kl. te Poetoes Siban. afd. Boven Kapoeas, W. A. Berkholsi; met het bestuur der afd. Paar en de Tanah Boemboe-landen dein dat gewêst- gepl. contr. 2e kl. R. C. Van den Bor; met de waam. der betr. van insp. 3e kl. bij het toezicht op de spoorwegdiensten en het stoomwezen de adj.-ing. bij de expl. der Staatssp. op .Tava A. Brijan; en de adj.-ing. J. F. A. Mulock Houwer; met het bestuur over de contr.-afd. Japara de adsp.-contr. te Pati W. L. Hamans. --- MILITAIR DEPARTEMENT. Bevorderd: bij de inf. tot maj. de kapt. F. C. Hering ; tot ln luit. de 2e luit. P. Ten Ca-te, met verlof in Nederland, J. H. J. Le Cocq d’Armandville en J. L. Van Nues. Verleend: 1 jaar verlof naar Europa, wegens ziekte de off. van gez. 2e kl. P. H. Lindner. Overgeplaatst: als administrateur van het mil. hosp. te Malang de 2e luit.-kwartm. aan het bureau van den kwartm. van het le dep.-bat. tevens garnizoen te Meester Comelis L. J. M. De Bruin; inde le mil. afd. op Java te Batavia de off. van gez. 2e kl. te Loeboe-Sikaping P. Tours; naar Loeboe-Sikaping de. id. te Padang J. Luining. Geplaatst: bij aankomst aan het bureau van der, kwartm. van het le dep.-bat. tevens gam. te Meeste; Cornelis de 2e luit-.-kwartm.. uit Nederland verwacht wordende, A. R. H. Braun; bij den gewest, en plaats, geniedienst in da le mil. afd. op Java te Batavia de off. van gez. 2e kl. te Padang P. W. Van Haeften; id. 1e kl. dr. L. J. Eilerts de Haan. --- MARINE-DEPARTEMENT Bij het etabl. te Soerabaja ontheven.: eervol van de wasra. der betr. van 2n opz. Brands; van 3n opz. Houthuijzen en van commandeur voor het vak van scheepsbouw Sclniitemaker; en benoemd: tot 2n opz. bij den scheepsbouw de ambt. op non-act,, laatst, die betr. bekl. hebbende, Roozeboom. Ontslagen: eervol uit ’s lands dienst de 2e stuurman R. F. Bakker; op verzoek eervol uit zijn betr. de 2e mach. Iv. A. Van Zanten. Benoemd: tot 2n mach. bij de Gouv.-marine de 3e mach. J. F. Michel. Over geplaatst: van Sumatra naar Gedeh de luit. tor zee 2e kb J. R. Vander Mandele, met intr. zijner overpl. aan boord Bromo; van Sumatra naar Bromo de luit. ter zee 2e kl. J. R. Vander Mandele. --- Feailleton van „Het Vaderland" van *7 April 1897. VAN GRAHAM TRAVERS. med: eind: 63) Mono, stelde betrekkelijk weinig belang in dit be/o k ; met een glimlach om de lippen over de drukte die men er van maakte, leunde ze tegen r ■ , muur, toen eensklaps haai' hart hevig bevr -n te kloppen en het bloed haai- naar de wang.;:n stroomde. Geen twintig ellen van haar af, stond, onder lady Kirkhope’s troepj , de Sahib t praten en te lachen zooals inden goeden, ouden tijd. Er viel niet aan te twijfelen. Een honig fantasiepak had de gamakkelijke tweeds (ai. den ouden, strooien flambard vervangen, maar het ronde, broederlijke, jongensachtige gezicht was nog precies hetzelfde. Het zien alleen deed een wereld van heerlijke- heiinnermgen voor Mona herleven, evenals het vriendelijk gezicht van de maan boven de schooitteenen den door heimwee gekwelden schrijver van jißilderbuch”. O, het was heerlijk hem weer te zien! Eón «ogenblik vermeide Mona zich in het vooruitzicht van alles wat zij met elkaar te bepraten zeilden hebben, en toen „Hebt u ook niet van deze snuisterijtjes bij u inden winkel?” vroeg de stem van miss Bonthron. „Hoeveel denkt u zouden we er voor kunnen vragen?” Evenals het kloppen aan de deur in Macbeth brachten deze woorden Mona terug tot een harde- werkelijkheid van proza. Eensklaps voelde ze, dat de Sahib gekomen was met „de familie var- het kasteel” om den bazaar' met zijn tegenwoordigheid te vereeran, en dat zij hier slechts een eenvoudige winkeljuffrouw was, wier hulp gevraagd was ,wel gedeeltelijk voor haar genoegen, maar voornamelijk omdat zij zoo vlug kon rekenen. „Wij prijzen ze tweei shilling het stuk, u zoudt hier 4 shilling kunnen vragen” zeide zij glimlachend, maar angstig inden grond van haar hart dacht ze: „O, ik hoop, dat hij mij niet ziet! Doris is al erg genoeg, maar stel jo voor : de Sahib in dat winkeltje!” Een lach, half eindigend ineen snik, ontsnapte haar en naar oogen schitterden verdacht helder. „Mona”, zei Doris, die eensklaps ct. haar afkwam, „ik ken iemand dio er vanavond allerliefst uitziet.” „Juist”, zei Mona, zonder de- oogen neer te slaan, het compliment beantwoordend met een bewonderenden blik, „dat heb ik den heelen morgen gedacht, zoodra ik door de volte heen haar maar even te zien kreeg.” „Ik zou zoo’n dollen lust hebben om ten aanhooren van iedereen ’t uitte gillen: „Zien jullie dat mooie-, jonge meisje wel ? Dat is een student inde medicijnen!”” „0,. alsjeblieft, doe dat niet!” riep Mona verschrikt-, „Mijn nicht zou ’t je- nooit vergeven en ik ook niet-. Zeg, heb je nogal zaken gedaan?” „Lieve schat”, was het antwoord, „ik heb vanmorgen meer pruilen verkocht dan ik tot nog toe in mijn leven bijeen gezien heb. Alles wel beschouwd is het groote geheim van hetsucces vaneen bazaar, dat de smaken verschil-Op dit oogenblik verscheen er een kooper die Mona’s aandacht vroeg, en toen zij weer opzag was Doris ineen ernstig gesprek met een oud heer. Mona verstond iets van „macht, die van do vrouwen uitgaat”. „Vrouwen”, klonk het antwoord, dat vaneen beleefde buiging vergezeld ging, „hebben geen macht, zij hebben alleen invloed.” Doris bloosde, maar zei ernstig: „Daar zuilen we niet over twisten. Invloed is du ziel, die zich uit in macht.” Hoe lief zag zij e;r uit, zooals ze daar stond, heó gezichtje net een bloem! – opgehaven, het kinnetje met ’t aardige kuiltje naar voren, half verlegen, half tartend! Mona- dacht, dat ze haar vriendin nog nooit zoo mooi gevonden had, zoo verschillend van ieder ander. Een oogenblik laten- bemerkte ze, dat ze niet alleen was in haar bewondering. Onbewust dat men op hem lette, stond een paar nieters van haar af een heer naar het gesprek to luisteren, niet een grappige uitdrukking van bewonderende, ietwit spottende belangstelling; en die man was da Sahib. Wend uw oogen van hem af, Mona, als ge niet herkend wilt worden! To laat! ’t Was alsof de zon doorbrak, zo-o warme gloed verspreidde zich over zijn gezicht ! Hoe góed deed hot Mona, die eenvoudige trekken weer te zien! Al haar aarzeling verdween terstond. Voorzeker, zij kon dezen man vertrouwen, met wien alle vrouwen omgingen als met- een broer. Doch toon hij naar haar toekwam om haar do hand to geven, deed hij ziin best niet vroo]ijk te kijken. Wel was het- een feit, dat het hem verraste haai' terug to zien, maar evenzeer was het een feit, dat zij hem slecht behandeld had. Hij begon dan ook terstond na hun eerste begroeting op een beleedigden toon: „Ik heb u in Londen opgezocht, maar ik vend niets dan „Afwezig”; zelfs geen adres.” „Och, dat spijt me!” zei Mona, „Ik heb er geen oogenblik aan gedacht, dat u bij mij komen zou.” Hij zag haar scherp aan. Dat het haar speet stond zóo duidelijk op haar gezicht te lezen, hij kon ©r niet aan twijfelen of ze meende het-; maai het evas soms moeilijk te gelooven, dat ze niet coquetteerde. En toch was ze geen jong meisje als een ander, dat speelde met eiken man, dien ze op haar weg ontmoette. Was het waarschijnlijk, dat hij, na al wat zij in Noorwegen samen bepraat hadden, haar zonder protest uit zijn leven zou doen verdwijnen ? Was het mogelijk, dat zij er nooit meer aan gedacht had, dat hij haar opzoeken zou als hij in Londen kwam 1 Mona vermoedde inde verste verte niet wat or in hem omging. Overtuigd, dat zij niets aantrekkelijks bezat voor de heeren, verwachtte zij weinig van hot mannelijk geslacht. Voor den Sahib had ze persoonlijk een. warm vriendschapsgevoel, maar nooit was do vraag in haar opgekomen wat hij van haar denken zou. Hadden zij elkaar na verloop van tien jaren weer ontmoet, zij zou met vreugde zijn haxtelijken handdruk begroot hebben, maar dat hij van zijn weg afwijken zou, alleen om haar te zien, gelijk hij zoide, zoo iets kwam niet in haar op. „Wie had gedacht u op een bazaar te ontmoeten !” zeide hij. „Dat moet ik eer zeggen! Maar dat ik hier bon is niet van mij uitgegaan. Andoren hebben dit zoo voor mij bedisseld. Ik zou er meer plezier in gehad hebben, als ik geweten had, dat ik u zou ontmoeten.” Zijn gezicht heiderde op. „Nu is het mijn beurt om te antwoorden, dat ik dit had moeten zeggen! Mijn gastvrouw is met eenige van haar logé hierheen gegaan. Ik' ben op da Towers, om weer eens een ouderwetsch Kerstfeest, mee te vieren. Waar logeert u? of is u hier alleen voor dien bazaar V’ Mona’s hart zonk haar inde schoenen. „Neen, ik logeer hier ergens inde buurt; bij een nicht.” „Dan hoop ik mij het genoegen te geven u op te zoeken. Hebt u geluncht?” „Nog niet.” „Dat is goed. U kunt nu zeker wel een kwartiertje weg?” Mona stelde hem aan miss Brontlion voor als „een oud vriend van mijn familie”, en nam zijn arm aan. Nu zij elkaar ontmoet hadden, zouden geen dwaze begrippen omtrent wat al of niet lioordo verhinderen dat zij elkaar spraken. „Kent u lady Kirkhope?” vroeg hij, toen hij haar door do volle zaal bracht. „Neen. En ik zal u maar dadelijk zeggen, dat het niet waarschijnlijk is ook, dat ik vooreerst mot haar kennis maak. Ik ” „Lady Kirkhope”, zei de Sahib eensklaps, terwijl hij vlak voor eendruk pratende dame stilstond, „mag ik het genoegen hebben u in kennis te brengen met miss Maelean. Zij is de dochter van Gordon Maelean, waar we ’t gisterenavond over hadden.” „Dan ben ik er trotsch op haar de hand te mogen geven”, zei de aangesprokene beleefd. „Er zijn niet veel menschen, die ik zoo bewonderd heb als uw overleden vader, miss Maelean.” Men wisselde nog een paar vriéndelijke woorjos, waarna de Sahib en Mona verder gingen. Zoodra zij in do ruime koffiekamer aangeland waren en ziel» ineen hoekje hadden neergezet, begon Mona: „O, mr. Dickinson, wat hebt u begonnen!” „Welnu, wat heb ik begonnen?” zei de Sabib vroolijk, als begreep hij er niets van. „Het is wel waar, ik had u eerst permissie moteiten vragen, eer ik u, ineen omgeving' als deze, aan iemand voorstelde, maar we zagen haar juist apropos eu ik weet zeker, dat u ’t goed zoudt tónden als u gehoord had, hoe ze over uw vader sprak.” „Dat is het niet!” – Mona zuchtte diep. „’t Is uw schuld heelemaal niet, maar ik geloof, dat niemand zich ooit in zoo’n valsche positie gevoeld heeft als ik!” Zij aarzelde even. Toen zij het eerst dien zonnigen glimlach zag op des Sahib’s gezicht, dacht ze, dat het gemakkelijk zou wezen hem. alles te vertellen; thans echter scheen de gehcele toestand zóo mal, zóo onmogelijk, dat ze niet wist hoe te beginnen. Eindelijk zei ze: „Mr. Dickinson, lady Munro is wezenlijk mijn tante.” „Het heeft- er wel wat van, dat zij dit zelf zeer sterk voelt.” „En Gordon Maelean was mijn vader.” „Dat heb ik meer gehoord.” „En ndj:' moeder, een miss Lennox, was iemand op vier vriendschap iedereen trotsch zou zijn geweest.” „Daarvoor kan ik instaan !” ,Maar dat weet u niet van mij! Ik heb nog nooit met u over mijn familie gesproken.” „Dit is geen vraag, waar een antwoord op volgen moet. Uw inleiding doet veel verwachten ; ik hoop, dat u mij niet lang meer in spanning zal laten!” Mona beantwoordde zijn glimlach niet. „Dat alles”, ging ze voort, zich overwinnend, „is waar; en even waar is het, dat ik op dit oogenblik logeer bij een nicht in Borrowness, die een winkeltje heeft. Men heeft mij alleen gevraagd op dezen bazaar te verkoopen, omdat -- eest. mon métier, h raoi! Ziezoo, nu weet u, waarom ik liever niet- voorgesteld wilde worden aan lady Kirkhope.” (Wordt vervolgd)- --- Familiebericht TROUW-, GEBOORTE- EN DOODBERICHTEN. Uit do Indische bladen van 23—25 Maart. Ge h u w d : J. W. Van Oordt en B. Aratoon, Semarang. J. Th. J. Cantor Visscher en C. E. D. P. Cornelissen; J. Cli. Roggeveen en C. J. Berkhemer ; W. T. Handt en L. Enden:,in: J. G. Gabriel en H. L. Schindler; jhr. A. E. Wttewaal van Stoetwegen en C. L. In Gordt Dillië, allen Soerabaja. F. W. L. Bauer en J. C. E. Jahn, bij volmacht, Tjikandi-Ilir/Posen. Bevallen: J. Dom Bosch, d. Djoeja. J. L. Doeve—Ter Meulen, z. Keboemen. M. A. W. Maquetter—Diokhoff; z. Brangkal. Mevr. Niggebrugge—Van Srew, z. Soerabaja. —■ M. M. N. Seket-Hoijer, z. ;A. Trouerbach—Bax, d.; J. C. Versnel—Van Wieringen, d., allen Soerabaja. Overleden: W. Pleijsier, z. 2 j. Soerabaja. ---