Vrouwenkout! DE KERK – ONZE JONGENS EN MEISJES. Hooren die twee nu bij elkaar, of niet? Moeten de ouders de kinderen dwingen naar de kerk te gaan, of niet? Moet de kerk zich niet wat meer schikken naar de jeugd? We kunnen gevoeglijk nog een poosje door gaan met vragen te stellen, er zjjn er hieromtrent genoeg. Vragen die voor veel ouders en kinderen brandend zijn — die eiken Zondag weer boven komen. Want eigenlijk zou ik vandaag wat willen praten niet over de Kerk in ’t algemeen, maar speciaal over den Zondagschen kerkgang. Ge weet nog wel, van de vorige week, van die „Syllabus-jongetjes”, die door hun onderwijzer gevoelig afgestraft werden, naar aanleiding van hun fluisteren in de kerk. In diezelfde week las ik in „De Goede Tijding” nóg een verhaal van een vader, die zijn jongen een pak slaag had gegeven, omdat hij niet naar de kerk was geweest en die hier, toen hij volwassen was, nog verontwaardigd over spreken kon. Toen zag ik ineens él de moeilijkheden die aan het kerkgaan van onze kinderen vastzitten weer voor me. En ik denk dat er onder mijd lezeressen zeker zijn, die hieromtrent óók met zwarigheden tobben. Uit ondervinding weet ik, dat er gezinnen zijn voor wie dit probleem, géén probleem is. Gezinnen waar vader, moeder en kinderen, zonder een enkele strubbeling vooraf, eiken Zondagschen kerkdienst hun plaatsen innemen. We weten allen wel dat dit lang niet overal ’t geval is. Hoe moeten de ouders hier nu tegenover staan? Ik weet, dat die vraag leeft in vele harten — er is ook al veel over gesproken eft geschreven — laten w$ ’t vandaag in onze rubriek óók nog maar eens doen! Dan geloof ik dat de verhouding van onze kinderen tot de kerk, in heel nauw verband staat, met die van onszelf tot de kerk en met de relatie tusschen Ons en onze kinderen. Vooropgesteld moet worden, dat deze laatste goed is. ’t Lijkt me toe, dat de verhouding van dien zoon en zijn vader in dat verhaal uit „De Goede Tijding” wiet goed was. Niet, omdat die vader zijn zoon wegens diens niet naar de kerk gaan een pak slaag gaf. Dat pak slaag kan dubbel en dwars verdiend zijn geweest — al zou ik niet graag als regel stellen, dat wij onze weerspannige kinderen naar de kerk moeten „slaan”. Maar als een jongen dwars tegen ’t gebod van zijn ouders tóch niet naar de kerk gaat wel dan kan ik me voorstellen dat een zeer liefhebbend vader, Juist omdat Hij zijn kind lief heeft hem hiervoor bij uitzondering een pak slaag geeft. De verhouding tusschen dien vader en dien zoon echter lijkt me niet goed geweest te zijn, omdat die zoon den vader dat pak slaag jaren later nog verwijt. Hij heeft dan nooit gevoeld, dat zijn vader ’t uit liefde gaf. Als hij dat gevoeld had, en als hijzelf had leeren zien en ondervinden van wat een onschatbare zegen een geregeld kerkgaan zijn kan, dan had hij jaren later zijn vader voor dat pak slaag gedankt! Misschien gaf die vader dat pak slaag uit drift, en heeft hij nooit geprobeerd met liefdevollen, zachten drang zijn jongen aan de voeten van Jezus te brengen. Waarschijnlijk ging ’t bij dien vader en dien zoon altijd hard tegen hard. En dan is het heel verklaarbaar dat deze bestraffing bij den zoon een wrokkende bitterheid heeft gezaaid. Maar — dan deugde de verhouding tusschen vader en kind niet. En als we ’t over dingen betreffende de opvoeding hebben, dan moeten we voorop zetten, dat de verhouding in een gezin goed is. Als er haat en bitterheid tusschen opvoeders en kinderen is, dan wordt alles verkeerd uitgelegd en is er van opvoeden geen sprake. En zóó moeten we ook ’t kerkgaan behandelen. We stellen dus vóórop — de kinderen hebben hun ouders lief — en ondanks veel gebreken van weerskanten — staat bij hen vast: wat vader en moeder doen (al lijkt ’t hun soms glad verkeerd ( doen ze uit liefde. Dan hangt er ontzaglijk veel van af, hoe de verhouding van de ouders tot de kerk is: of ze den kerkgang ’s Zondags beschouwen als een plicht, dien ze nu eenmaal moeten volbrengen — uit gewoonte en omdat ze er veel goeds in zien; of ze de preek beschouwen en beluisteren als een rede, die vlot voorgedragen, of stumperig gezegd wordt, die ze wel aan gaan hooren, maar die ze achteraf naar hartelust be-critiseeren desnoods waar hun kinderen bij zijn; of dat ze, om nu een goede oude term te gebruiken, „met een heilbegeerig hart” in de kerk, Gods gemeenschap gaan zoeken en er Hem willen aanbidden. Dkt onderscheid voelen onze jongens en meisjes zéker aan. En die houding van de ouders, kén niet anders, dan — (ik zeg nóg eens als de verhouding tenminste goed is) — dan van invloed zijn op de houding van de kinderen. Toch — al is dit alles in orde — kan ik me best begrijpen, dat er jongens en meisjes zijn, die den Zondagschen kerkgang voelen als een lastige plicht. Ze zullen dit niet alttjd toonen, ze zullen ’t misschien niet zeggen, maar in hun hart leeft niet vaak de begeerte om naar de kerk te gaan. Dan hoeven we dit nog niet altijd aan tO zien als een teeken dat ze niet met God te doen willen hebben ’t is alleen maar het anderhalf uur in de kerk zitten en het luisteren naar dingen, die ze óf niet begrijpen — óf die hun al zóó bekend voorkomen, dat ze hen vervelen, wat hun vaak een aversie geeft tegen het kerkgaan. En wat dan? Kunnen wij, als ouders, dan zóó. redeneeren. Onze kinderen blijven liever thuis, we kunnen in geestelijke dingen niemand dwingen .misschien maken we hen zóó tegen de kerk, dat ze er later nooit meer heengaan — laat ze daarom maar thuis Dan stel ik een andere vraag: Als we eens een enquête hielden onder onze jongens en meisjes van middelbare scholen of ze naar school wilden of niet — of ze bepaalde vakken wilden leeren of niet en als we hun antwoord dan eens over hun schoolgaan lieten beslissen hoeveel leerlingen zouden onze scholen dan blijven bezoeken? We denken er echter toch niet aan, onze houding af te laten hangen van den wil van de kinderen? Zes dagen van de week laten we hen leeren— sommigen. met veel interesse en plezier, anderen met meer of minder tegenzin. ■ •: * ■ We weten immers veel te goed, hoe heel hun toekomst afhangt van wat ze in hun jeugd leeren. Juist — zeggen velen — en dan zul Je ze ’s Zondags óók nog dwingen om naar de kerk te gaan? Dan zou ik zeggen...... och — dwingen... dat doen we toch Maandag en Dinsdag en Woensdag enz., óók niet bft eiken schoolgang. Als ’t goed is — dan kan een kind wel eens opstandig uitvallen over „die school en dat leeren altijd” — maar dat gebeurt toch niet dagelijks? We kunnen eens een enkelen keer praten met zoo’n onwillige jongen en meisje en weken lang gaat ’t dan immers zonder strubbeling, omdat in de heele sfeer van ons huiselijk leven het kind voelt dat er niet anders van hem verwacht wordt en hij zich daarom zonder protest schikt? En zouden we dan waar het de hoogste dingen betreft, waar het gaat om het leven van ons kind, niet dien zachten drang uitoefenen, die „gewoonte” en „een-niet-anders verwachten”, in ten goed gezin effect sorteert ? Ik geloof nooit dat een geregeld kerkgaan een kind afkeerig kan maken van God en Zijn dienst. Dat „ik ben altijd gedwongen tweemaal naar de kerk te gaan” wordt misschien door velen als een voorwendsel aangegrepen om nu God den rug toe te keeren, maar ’t is dan ook niet meer dan een voorwendsel. Als ons kind God lief gaat krijgen, zal zijn kerkgaan anders worden — en zal hij later danken voor ouders die hem Zondag aan Zondag meenamen naar de „samenkomst der gemeente”. Daar wordt zaad gestrooid, dat misschien lang onvruchtbaar blijft, totdat het opeens ontkiemen gaat. Natuurlijk moet dit alles met liefde en tact bij onze kinderen aangepakt worden en ’t is een zegen dat tegenwoordig door vele predikanten goed gevoeld wordt hoe zij vooral de jeugd moeten trekken. Wij, ouders, zijn dankbaar voor een preek die ons zelf zegen bracht, maar nog veel dankbaarder voor een preek, die onze Jongen of meisje wakker schudde. We betrappen ons er immers zoo vaak op, dat we zitten te luisteren voor hen en bidden God, dat Hij het hart van ons kind wil raken. Dtórvoor nemen ve hen dan toch ook mee en dan mogen we toch ook zegen verwachten? De maat van mijn „Vrouwenkout” Is méér dan vol en al konden we over dit onderwerp dat zooveel ouderharten bezighoudt nog lang dóórpraten — voor vandaag moet ik er een punt achter zetten. L. A. L.—Br. Een elegant toiletje naar een Fransch ontwerp. --- EEN ZOMERJURK EN EEN VOORJAARSBLOUSE. B. 49: ZOMERJURK VOOE EEN DRIEJARIG MEISJE: Mevrouw G. te V. ontvangt in deze afbeelding en beschrijving een antwoord. Als de stof er zich toe leent, kan langs de pas een sierstukrandje geborduurd worden. De sluiting maken we óf op den schouder, óf van achteren. De jurk wordt onder de pas ingehaald. De mouwen worden boven- en onderaan gerimpeld. Den onderkant werken we af met een smal boordje, dat op de armwjjdte geknipt wordt. In plaats hiervan kunnen we langs den onderkant een zoom inde mouwen naaien en hierin een stuk elastiek rijgen. De patronen voor deze afbeelding teekende ik op de volgende maten: bovenw. 68 cM., voorl. 27—58 cM., rugl. 25—54 cM. Benoodigde stof: 1.50 M. van 70 & 80 cM. Wie een patroon, geheel klaar, op bovengenoemde maten wenscht, zende mij ƒ 0.50. Voor andere maten ƒ 0.55. Steeds fr. p.p. B. 50: ELEGANTE VOORJAARSBLOÜSE. Mej. B. te B. vraagt ons een blouse met een schootje te willen beschrijven, zy moet van dunne wollen stof gemaakt worden. Vyella iykt my dan wel een geschikt weefsel. Een nog dunner stof, misschien ook wel geschikt, is Shantung. De2e stoffen zien we tegenwoordig in allerlei moderne kleuren. Stiksels vaneen afstekende kleur en gepaste knoopgameering brengen een ryke versiering aan. Het klassieke tailleurcostuum heeft zyn orlgineele plaats behouden vandaar dat blouses nog steeds up to date zyn. Er is tegenwoordig veel voorliefde voor borduurwerk en stikselverslering. Blouses van wollen kantstof of van kunstzyde, de laatste zien we in veel nieuwe dessins behoeven weinig garneering. Modieus en practisch is, dat wede kleur van ons costuum zoo kiezen, dat de mantel, die iets langer is dan voorheen, ook by onze zomerjapon gedragen kan worden. Contrasteerende kleurencombinaties zyn gewild, de mode is ryk aan afwisseling en verscheidenheid. Deze blouse is ook versierd met stiksels. We zien ze op de kraag, aan weerszyden op het voorpand en op de mouwopslagen. Maken wede doorgestikte voorpandversiering van dubbele stof, dan hebben we meteen zakjes op de blouse. Wie liever een model zonder schootje heeft, kan een band langs den onderkant van de blouse naaien. Ik teekende de patroon van dit model op de volgende maten: bovenw. 96 cM., heupw. 108 cM., voorl. 44—81 cM.. rugl. 42—59 cM., mouwl. 27 cM. Benoodigde stof: 2,10 M. van 70 & 80 cM. breedte. Patronen op genoemde maten ft ƒ 0.50; voor andere maten ƒ 0.55. Steeds fr. p.p. TR. BALDER. Broek op Langendyk 424. Postr. 166584. --- DE SCHOEN IN 1939. Geen politieke verwikkelingen, geen grenzen met vraagteekens, noch redevoeringen of wapengerammel treffen één Koninkrijk, het wereldryk van Koningin mode. Gezeteld op haar troon, vaardigt zy haar ongeschreven wetten uit, dikwyis zeer krasse en vergaande wetten en het is voor vele staatslieden benydenswaardig te zien, met hoeveel ambitie en genegenheid haar wetten worden opgevolgd. Dageiyks kunnen wy aanschouwen hoe honderden Dames zich door étalage’s en winkelpersoneel over de toekomstige mode laten inlichten en het valt op, dat deze interesse in groote mate uitgaat naar de voetbekleeding. De schoen is nameiyk, door het kortere rokje, een zeer gewichtig onderdeel van de kleeding geworden en alle aandacht is hieraan dan ook besteed. Hierbij vermelden wy een heugelijk feit. Het is algemeen bekend, dat wy voor kort op het gebied van schoenen gebonden waren aan de modellen welke ons werden voorgeschreven, door de groote mode-centra’s, waarbij dan natuuriyk geen rekening werd gehouden met de smaken van de Nederlandsche dames en nog minder met den bouw van den voet of met het klimaat van ons land. Zoo gebeurde het, dat vele geïmporteerde modellen voor Nederland absoluut ongeschikt en ondoelmatig waren en door de dames slechts noodt werden gekocht. Daarin is nu een groote verandering gekomen. De grootste Nederlandsche Schoenfabriek Van Haren, Waalwyk. die zich het lot van den Nederlandschen voet reeds jaren sterk aantrok, is nu overgegaan tot het vervaardigen van specifiek Nederlandsche modellen. Dat wil zeggen, dat naast eigen zeer gewaardeerde creaties, ook de modellen vanuit de mode-cen tra's, meer geschikt voor den Nederlandschen voet worden gemaakt. En zoo zien wij bij Van Haren het modernste met het nuttige vereenigd en ln zulke prachtige harmonie, dat wij vaneen groot succes kunnen spreken. Het is een prachtig initiatief van Van Haren en zeer vele dames zullen er een dankbaar gebruik van maken om zich van modieuze schoenen, geschikt voor Nederlandsche voeten, te voorzien. Voor Van Haren is het opnieuw een stap naar de perfectioneering van haar product in welk opzicht dit groote bedrijf zeker tot de eerste van het land genoemd mag worden. --- EEN GEURIGE VOORJAARSSOEP. Voor het binden van soepen hebben veel huisvrouwen ’n bepaalde methode, bijv.: aangemengd meel toevoegen, een mengsel van boter en bloem maken, rijst meekoken enz. En hoevelen zouden er zijn, die hiervoor aardappelen gebruiken een gezond, goedkoop en eenvoudig bindmiddel? Het is werkelijk jammer, dat aardappelsoepen in ons land zoo weinig bekend zijn onbekend maakt onbemind! Een proef met de hier volgende soep verdient dan ook zeker aanbeveling. Men neemt voor vier borden: Vi Kg. aardappelen, 250 gr. (% pond) spinazie, 40 gr. boter (2 afgestreken eetlepels), % liter water, % liter melk, ongeveer % eetlepel zout. Kook de aardappelen gaar inde helft van het water; stamp ze fijn (of doe ze dooreen pureeknijper) en verdun de puree langzamerhand met de rest van het water en met de melk. Breng de massa aan de kook onder toevoeging van het zout en de gewasschen en fijngehakte (rauwe) spinazie. Laat de soep niet langer dan 10 minuten doorkoken. Maak ze af door toevoeging van de boter. --- FEUILLETON TWEE VRIENDINNEN UIT HET ENGELSCH DOOR H. GERARDSON 42) Hij kon weinig spreken, en dat weinige viel hem zeer moeilijk, de uitputting waste groot. Hij herinnerde zich genoeg van hetgeen hij de laatste uren had doorgemaakt, om zich te kunnen indenken, dat hij misschien doodelijk gewond was, zooals zoo vele anderen dien dag. „Erica," fluisterde hij, „ ’t is mijn Erica werkelijk?" „Ja, Ralph, werkelijk van jou." „Erica, wil je mij dan kussen? Misschien is dit de eerste en de laatste maal " Zij boog zich over hem, en kuste hem op voorhoofd en lippen. Wat hinderde het, of anderen het zagen? Bovendien was deze hoek zoo weinig verlicht, dat de ijverige werkers en helpsters hen toch niet konden zien. Kon dit niet het eerste en het laatste uur zijn, dat Ralph en zij bij elkaar waren? Er mocht nu niets zijn, dat zich tusschen hen plaatste. Erica bad de woorden van den dokter niet verstaan, ze had alken gehoord, dat Jack vreesde voor zijn edelmoedig opgeofferde leven, en toen zij de lijkkleur op zijn gelaat had gezien, voelde zij, dat haar vrees maar al te zeer gegrond was. Anderen waren inde laatste uren onder dezelfde omstandigheden bezweken, en hadden, ondanks de trouwste zorg voor hun behoud, toch onder haar oogen den laatsten adem uitgeblazen. Maar zelfs in dit uur van vlijmende smart had zij haar hart gedwongen om in volle oprechtheid zich aan Gods wil te onderwerpen en te zeggen „Uw wil geschiede". Zoo was de bitterheid des doods reeds van haar weggenomen. „Erica mijn Erica voor tijd en...." „Ja, Ralph voor altijd, God weet het best, wat goed voor ons is. We kunnen het alles aan Hem overgeven." Beatrice, steun zoekend tegen den muur, had alles gezien en gehoord, 't Was of een verpletterende slag haar had getroffen. Ze voelde zich plotseling koud en dood voor alles, alsof alle gevoel haar was ontnomen, behalve een wilde, stekende pijn. Maar door geen enkel gebaar of geluid verried zij, wat zij doorstond. Neen. ze boog zich neer, en kuste Erica. „Ik wensch je van ganscher harte geluk, lief kind. Je bent niet boos, niet waar, dat ik getuige was van je geheim. :k kon het niet helpen. Maar, troost je, Erica, hij sterft niet. Hij is nergens gekwetst, en zal spoedig herstellen Houd hem maar rustig en maak hem gelukkig dat zal het beste medicijn zijn." „O, Beatrice, wat ben je goed!” Die uitroep kwam bijna onbewust, en dikke tranen drongen naar Erica's oogen. Ralph stak Beatrice de hand toe, en zich met groote kracht beheerschend, nam zij die inde hare en keek hem kalm in het gelaat. „Dank u," zei hij zacht, ~u is altijd onze beste vriendin geweest." „En dat hoop ik altijd te blijven," antwoordde zij, terwijl ze heenging. Maar in haar eigen hart stelde zij zich de vreemde vraag: „Leef ik, of ben ik dood?" De grievende smart, die haar inde omringende duisternis overviel, gaf het antwoord. „Ik leef nog ik leef nog! Zou het niet beter zijn, dat ik was gestorven—? O, als de dood maar niet zooveel verschrikking voor mij had...." XV. Drukke arbeid. „Beatrice, ik geloof dat ik mijn leven naast God aan u heb te danken, en toch heb ik nog geen gelegenheid gehad, om u daarvoor mijn dank te betuigen." Ralph Everard en zijn zuster zaten inden salon van Highferrars bij Beatrice en Erica. De schemering viel snel m, en Lois had haar broer al eens of tweemaal te kennen gegeven, dat het tijd was om te vertrekken. Hii was nog niet geheel hersteld van den schok, dien zijn gestel vier datfen geleden had ondervonden, en dit was de eerste maal, dat hij weer uitging. Erica had hij iederen dag gesproken. En werkelijk, het grootste deel van haar tijd had zij dan ook besteed om Lois gezelschap te houden, want een zeer overdreven verhaal van het mijnongeluk en het gevaar, waarin haar broer verkeerde, had haar bereikt, voordat zij inde gelegenheid was geweest om juiste berichten te ontvangen. Haar zenuwgestel was toen zwaar geschokt. Zelfs toen ze Ralph weer veilig in huis had, kon ze de uitwerking der ontzettende tooneelen, die zij zich had voorgesteld, niet van zich afschudden; en toen ze had vernomen, welke band Erica en haar broer voortaan verbond, vond ze het niet alleen vanzelfsprekend en natuurlijk, maar ook in zekeren zin noodzakelijk dat haar aanstaande zuster veel op Low Ferrars vertoefde. Slechts wanneer ze beiden in haar nabijheid wist, was ze in staat de zenuwachtige benauwdheden te overwinnen, die haar telkens overvielen, en Beatrice was op de hartelijkste manier aan haar wenschen tegemoet gekomen, en had erop aangedrongen, dat Erica veel van haar tijd op Low Ferrars zou doorbrengen. „Pas verloofde menschen zijn inden eersten tijd voor de maatschappij toch onbruikbaar," zei ze schertsend. „Je bent daar het meest noodig, en ik zal dubbel zoo hard werken onder de mijnwerkersgezinnen." Maar in die daéen zocht Beatrice haar vriendin op Low Eerrars niet op. Er was immers zeer veel werk te doen na de ramp, en met haar vurig temperament en geestdrift voor drukken arbeid, was er voor haar tijd noch gelegenheid om aan iets anders te denken dan aan lijdende mijnwerkers en de treurende weduwen en weezen. f Wordt vervolgd). --- Advertentie Hhenen op den Grebbebftrg --- Advertentie k SUNLICHT ZEEP^ EM MOOIT ZEEP VAN ONBEKENDE HERKOMST --- Advertentie RLLE ONDERDELEN URN UW WONINGINRICHTING nam de Cjbpetatle! oSteng cms een bekeek aan de axcfe TOONKRMERS ROTTERDRM WESTZEEDUK4B7 HENGELO RCHTER HET STATION --- Advertentie Origevallen-Verzekering bij: levenslange ongeschiktheid f 500; overlijden 1500; verlies van één hand, voet ol oog 1200; verlies van één duim f 100; verlies van eén wijsvinger 160; verlies van eiken anderen vinger 115 – Gewaarborgd door de Nieuwe HAV Bank te Schiedam ---