In Overloon leeft de herinnering voort aan verschrikkelijke episode Een oorlogsmuseum op bloeddoordrenkte grond (Van onze speciale verslaggever) Een jaar of tien geleden hadden weinig Nederlanders ooit gehoord van het vriendelijke Brabants-Limburgse Peeldorpje Overloon tussen Venlo en Nijmegen. Sinds 1944 is dat anders. In de September—Octoberdagen van dat jaar werd hier geschiedenis geschreven met het bloed van 4 a 5000 geallieerde en 25.000 Duitse jonge levens, en met dat van vele omgekomen burgers. Daar werd in die dagen de slag bij Overloon gestreden, een wereldschokkend feit, dat door de tijd tot een flauwe herinnering aan een extra-emotionele episode uit vele emotionele jaren is verdoezeld. --- Duizenden jonge levens afgesneden In Overloon zal de huidige generatie die sombere dagen in het najaar van 1944 nooit meer vergeten. Van de 2000 ingezetenen van dat dorpje, dat met Vierlingsbeek één gemeente vormt betreurt een zeer groot deel één of meer familieleden of kennissen. Haar hele verdere leven lang zal het Overloonse moedertje blijven denken aan de uren, waarin zij ineen silo een ronde stenen ruimte met een middellijn vaneen paar meter, waarin men veevoer placht te conserveren het leven moest schenken aan haar tiende kind. Geen ogenblik meer zal de vader de herinnering meer kunnen kwijtraken aan zijn angst, die hij doorstond toen hij zijn kinderen zorgeloos zag spelen op een grote tankmijn. Onvergetelijk moet verder de ontgoocheling zijn geweest van de velen, die na hun evacuatie terugkeerden in het bevrijde dorp, waarvan een derde deel verwoestwas en een ander derde deel zeer ernstig beschadigd was. Mede dank zij de hulp vaneen aantal Noordhollandse gemeenten, dat Overloon adopteerde, zijn op dit ogenblik de ergste wonden alweer geruime tijd geheeld. Overeen paar jaar zal nauwelijks meer bespeurd kunnen worden, welk een catastrofe dit Overloon in 1944 getroffen heeft. --- Oorlogsmuseum Eén stille getuige zal er echter blijven. Dat is: het oorlogsmuseum. In het boscomplex De Kleffen aan de rand van Overloon, op de plaats waar de strijd feller was dan waar ook en waar de geallieerden en de Duitsers elkaar vaak alleen te lijf gingen, gewapend met bajonetten en messen, is kort na de bevrijding een oorlogsmuseum ingericht. Voor het grootste deel bestond dit museum, dat 14 ha groot is, eigenlijk al voordat het officieel een museumwas. In het openluchtgedeelte heeft men namelijk nagenoeg alles gelaten zoals men het aantrof na afloop van de slag bij Overloon, op aantal documenten over het verzet en de concentratiekampen. 16 October 1944. Als een verstard beeld uiteen oorlogsjournaal liggen grimmige tanks en pantserwagens van allerlei soorten en formaten, kanonen, antitankgeschut, luchtafweergeschut, houwitsers, vlammenwerpers, granaatwerpers enzovoorts verspreid op de heuvels en inde dalen van het bos. Daartussenin gapen de éénmansgaten, vanwaar e@hs fanatieke leden van de Hitlerjugend tot het allerlaatste toe, soms met zelfgemaakte granaten, weerstand bleven bieden aan de troepen van Eisenhower. Zo natuurgetrouw zijn vele delen van dit museum gebleven, dat Engelse en Amerikaanse militairen, die later nog eens terugkeerden op de plaats waar zij in 1944 zo’n dramatische strijd hadden geleverd zich weer in die tijd terugwaanden en niet de neiging konden bedwingen te sluipen en bij elk gerucht bescherming te zoeken in greppels en achter bomen. In het bos vindt men middenin het museumgebouw, een grote loods, waarin men op overzichtelijke manier al het kleinere oorlogsmateriaal bijeen heeft gebracht Hier vindt men onder andere een bijna volledige collectie van alle bestaande soorten mijnen, van de meest ingenieuze tot de allerprimitiefste en van de kleinste boobytrap tot de grootste tankmijn toe .Hier ziet men een tijdbommetje, dat maar liefst f 85. 000,—kostte, en hier ziet men ook oorlogstuig dat zo geraffineerd is uitgedacht, dat men van zijn bestaan zelfs niet had kunen dromen. Boven dit alles hangt een levensgroot portret van de ~stichter van dit museum Adolf Hitler, alsof hij een waakzaam oog wil houden op al het oorlogstuig beneden hem. Er zijn nog meer levensgrote portretten te zien van personen, die op de een of andere wijze inde tweede wereldoorlog op de voorgrond zijn komen te staan, namelijk inde documentatiezaal, maar dit zijn niet de belangrijkste aanwinsten van deze zaal. Aan deze zaal moet men een bezoek brengen vanwege de vele bijzonder interessante documenten met betrekking tot de laatste wereldoorlog, die hier worden bewaard en die binnenkort worden aangevuld met een Alles bijelkaar zijn het geen opwekkende dingen, die men in het oorlogsmuseum te zien krijgt, maar dat is ook niet de bedoeling. Voor het nageslacht en ook voor onze generatie de mensheid is hardleers wil dit museum de herinnering levendig houden aan de verschrikkingen van de oorlog en de heldenmoed, waarmee de geallieerden voor de bevrijding van Europa hebben gevochten. In al haar gruwelijkheid vormt het museum een sprekend pleidooi voor de vrede. --- Het fraaiste plein ter wereld La Place de la Concorde in Parijs (Van onze Parijse correspondent Jan Brusse) Wie voor de eerste keer by avond op de Place de la Concorde in Par\}s komt waant zich verplaatst ineen soort sprookjesomgeving. Honderden onzichtbare schijnwerpers verlichten de fraaie beelden, die rondom het plein zyn geplaatst. Ze verlichten de Egyptische naald, die in het midden staat en de sieriyk spuitende fonteinen aan weerszoden van dit monument. Staat men voor die naald dan kykt men dwars over de byna tw'ee kilometers lange Champs Elysécs en men ziet de ook al weer door schynwerpers beschenen Are de Triomphe liggen. Aan de overkant van de Seine blinkt het matte goud van de reusachtige koepel boven Xapoleons graf. Men kan de Fransen werkeiyk niet van chauvinisme betichten, wanneer zy vinden dat de Place de la Concorde het mooiste plein ter wereld is. Op een goede dag wilden de schepenen van de stad Parijs hun geliefde koning Lodewijk XV, een mooi en waardig cadeau aanbieden. Zij meenden niet verstandiger te kunnen doen dan een standbeeld van hem te laten maken; dit beeld zou dan op een nog aan te leggen plein geplaatst worden. Men ging eerst naar een geschikt terrein zoeken. Tussen de Champs * Elysées (de avenue was toen niet vêel meer dan een laantje in het bos) en de Tuilerieën vond men een stuk land, dat dooreen handelaar in marmer als opslagplaats gebruikt werd. Het terrein werd gekocht en zes architecten kregen opdracht om het mooiste plein te ontwerpen, dat men zich maar kon voorstellen. Bouwmeester Gabriel won het. Twintig jaar lang was men bezig om zijn 84000 vierkante meter grote plein te bouwen. Toen het gereed was, kreeg het de naam Place Louis XV In 1770 werd hier ter ere van het huwelijk van de toekomstige Lodewijk XVI met Marie Antoinette een feestelijk vuurwerk af gestoken. Op een gegeven moment ontstond er een paniek bij het samengestroomde publiek. Honderd drie en dertig personen werden onder de voet gelopen en gedood. geluk van de Fransen zal mogen verstevigen”, riep Lodewijk XVI uit. Even later toont de beul, Samson, het hoofd van de koning aan duizenden toeschouwers. Zo werden er in korte tijd niet minder dan 1343 personen onthoofd, onder wie Marie Antoinette (die veel gehater was dan haar man en die door haar lichtzinnigheid de revolutie heeft aangewakkerd), Danton en Robespierre. Daarna moest het plein natuurlijk van al dat bloed worden schoongewassen, letterlijk en figuurlijk. Figuurlijk deed men dat door het de Place de la Concorde, het plein van de Eendracht te gaan noemen. Op de plaats waar de guillotine gestaan had moest ook weer een standbeeld komen. Maar aangezien beelden van koningen te veel aan politieke verandering gebonden zijn besloot de wijze Louis Philippe er de Obélisque, oftewel de Egyptische naald neer te zetten. Dit .drieduizend jarige monument was een cadeau vaneen Egyptische koning aan Frankrijk. Het ding weegtt 150.000 kilo en is 24 meter hoog. De overtocht van Egypte naar Parijs heeft maanden geduurd. Het moeilijkste van alles bleek te zijn om het zware gevaarte op de Place de la Concorde overeind te krijgen. Toen dit eenmaal gelukt was is men zo trots geworden, dat men in het voetstuk, waarop de naald rust, precies heeft gebeiteld hoe men dit stenen gevaarte overeind heeft gekregen. Tussen de twee laatste oorlogen hadden de felste relletjes hier plaats. Bij de bevrijding werd er hardnekkig gevochten, maar nadat generaal De Gaulle hier in 1944 op de meest fantastische manier uit heel de geschiedenis is toegejuicht, heeft de obelisque geen schoten meer gehoord. De rust is teruggekeerd en jaarlijks komen er nu twee millioen opgetogen buitenlanders kijken naar de feestverlichting en de spuitende fonteinen op de Place de la Concorde. --- De revolutie 14 Juli 1789 bestormt het volk van Parijs de Bastiile. Drie jaar later haalt men Lodewijk XV van zijn voetstuk en het plein, dat zijn naam droeg, wordt La Place de la Révolution. Op de plaats van het standbeeld wordt de sinistere guillotine opgericht. Op 21 Januari 1793 ’s morgens om half elf wordt Lodewijk XVI, de goedmenende zwakkeling, die door zijn zwakheid zoveel ellende over zijn volk had gebracht, naar het Plein van de Revolutie gevoerd. Langzaam maar waardig loopt hij de treden van het schavot op De tambours roffelen hun trommels en heel Parijs is uitgelopen. „Volk. ik sterf onschuldig. Dat mijn bloed het --- Dr. Hoekendijk kerkelijk hoogleraar te Utrecht De generale synode der Ned. Hervormde Kerk heeft in haar zitting van Dinsdag tot kerkelijk hoogleraar te Utrecht inde vacature Berkelbach van der Sprenkel, Dr. J. C. Hoekendijk te Genève benoemd. Dr. Hoekendijk is thans secretaris voor evangelisatie van de Wereldraad van Kerken te Genève. --- Z.-Hollands onderscheidingsteken De provinciale. staten van Zuid-Holland hebben Maandag in hun eerste gewone zitting besloten tot het instellen vaneen onderscheidingsteken aan personen, die zich jegens de provincie bijzonder verdienstelijk hebben gemaakt. Dit onderscheidingsteken bestaat uiteen draagspeld .inde vorm vaneen lis, uitgevoerd in goud. Het draagt de naam „de gouden lis”. --- Twee lijkjes van pasgeboren kinderen gevonden De Apeldoornse politie heeft Maandag uit het kanaal Hattem-Apeldoorn ter hoogte van de Loobrug het lijkje opgehaald vaneen pasgeboren kind. Het was in bruin papier gewikkeld en met stenen verzwaard. Het onderzoek, door de recherche ingesteld, heeft tot nu toe nog geen resultaat gehad. Inde namiddag werd een tweede kinderlijkje ontdekt ineen woning te Hoenderloo. Het bleek dat het reeds ruim een week geleden ineen kast was opgeborgen. Naar aanleiding hiervan is de 20-jarige ongehuwde moeder mej. H. S. aangehouden en in verzekerde bewaring gesteld. --- Vliegende schotels boven Zweden Enkele keren is inde afgelopen week uit Zweden melding gemaakt van het overvliegen van „vliegende schotels”. Maandagavond zou er weer een gezien zijn boven Zuid-West Schonen en deze keer was er een deskundige onder de toeschouwers, namelijk majoor Frederik Johansson van de vliegbasis Kalmar. Deze vertelde naderhand dat de vliegende schotel ovaal van vorm was en er uitzag als twee op elkaar gezette borden. De kleur was zilvergrijs. De snelheid was groot en, hoewel de lucht bijna geheel was bewolkt, was de vliegende schotel nog op twintig kilometer afstand te zien. --- Voorlopig beperkter uitgifte van schatkistpapier Met het oog op de stijging, die het creditsaldo van ’s rijks schatkist bjj de Nederlandse Bank gedurende de laatste maanden in samenhang met de toeneming van de deviezenvoorraad heeft ondergaan, zal de agent van het ministerie van Financiën na I Juli 1952 voorlopig in beperkter mate dan voorheen schatkistpapier afgeven. Het ligt inde bedoeling dat, wanneer de vraag naar schatkistpapier groter mocht blijken te zijn dan het bedrag waartoe de agent van het ministerie van Financiën schatkistpapier beschikbaar stelt, de Nederlandse Bank zodanig papier zal afgeven uit de portefeuille, door haar verkregen krachtens de overeenkomst van 26 Februari 1947 nopens de overgang op de staat van dein rijksmarken luidende bezittingen van de Nederlandse Bank. In verband met het voorgaande en met het oog op de omstandigheid dat de rijksmarken-overeenkomst niet geheel duidelijk blijkt te zijn inde regeling van de gevolgen van eventuele openmarkt-operaties welke zouden kunnen leiden tot een beurtelings afstoten en opnemen van schatkistpapier door de Nederlandse Bank is bedoelde overeenkomst aangevuld met twee artikelen die als volgt luiden: Na punt (11) van genoemde overeenkomst wordt ingevoegd een punt (11) bis, luidende als volgt: (11) bis. Voor het geval de bank, nadat zij het schatkistpapier door haar krachtens deze overeenkomst verkregen, geheel of ten dele overeenkomstig punt (7) dezer overeenkomst heeft vervreemd, haar portefeuille schatkistpapier mocht wensen uitte breiden, is zij bevoegd, zodanig papier op de voet en onder de voorwaarden inde punten (6) tot en met (9) van deze overeenkomst omschreven, van de staat over te nemen, zulks tot een bedrag gelijk aan het totale nominale bedrag van het schatkistpapier, door de bank vervreemd na 1 Juli 1952, verminderd met het tweevoud van het bedrag, waarmede bovengenoemde portefeuille na die datum als gevolg van toepassing van punt (12) bis dezer overeenkomst mocht zijn vermeerderd. Na punt (12) van genoemde overeenkomst wordt ingevoegd een punt (12) bis, luidende als volgt: (12) bis. Met afwijking van het bepaalde in punt (12) dezer overeenkomst zal, inde gevallen waarin het totale bedrag van het in portefeuille der bank aanwezige schatkistpapier door haar krachtens deze overeenkomst verkregen, ten gevolge van vervreemding als bedoeld in punt (7) dezer overeenkomst, beneden f 800.000.000.- daalt, aanpassing van het bedrag der in punt (5) dezer overeenkomst bedoelde boekschuld aan dat van het schatkistpapier slechts plaats hebben, nadat en voor zover tussen de minister van Financiën en de directie der bank overeenstemming is verkregen nopens het blijvende karakter van de daling der portefeuille. Deze aanpassing zal geschieden in dier voege, dat de boekschuld bedoeld in punt (5) dezer overeenkomst wordt verlaagd en de boven bedoelde portefeuille wordt verhoogd met de helft van het bedrag over welke blijvend karakter overeenstemming is verkregen met dien verstande dat de boekschuld- niet beneden een milliard gulden zal dalen. --- MEEDOGENLOOS BRANDT DE ZON ... Heel Europa ligt onder de stralende zomerzon, die de vacantiegangers juist datgene geeft wat een vacantieganger het meest behoeft: ontspanning en een bruinverbrande huid. In Amsterdam loste dit vrolijke groepje het warmteprobleem afdöende op door op een fontein ineen der zwembaden te gaan staan. Een ware tnntaluskwelling voor de fotograaf Een secretaresse in Londen kon het op het benauwde kantoor ook niet meer uithouden en voltooide het typen van de post inde koele atmosfeer van het zwembad. De Paryzenaars schaarden zich langs de oever van de Scine, de rivier, die eeuwen al het lief en leed met hen deelt en ook nu weer inde hitte (koele) vertroosting biedt. --- Min. Lieftinck nam afscheid van zijn collega's Toespraak van Dr. Drees Inde Maandag gehouden vergadering van de ministerraad heeft de minister van Financiën, prof. Lieftinck, afscheid genomen van zijn ambtgenoten. De minister-president sprak een van grote waardering getuigend afscheidswoord. Dr. Drees herinnerde er aan, hoe zeven jaren geleden de heer Lieftinck zijn taak begon ineen uiterst moeilijke periode, hoe het hem gelukt was het budgetaire en monetaire evenwicht te bereiken. Hij achtte het een grote voldoening voor de bewindsman bij zijn afscheid te weten, dat Nederland budgetair meer vaste grond onder de voeten heeft. Ook memoreerde hij de goede verstandhouding tussen de minister van Financiën en zijn ambtgenoten. Minister Lieftinck verklaarde in zijn antwoord dat hij thans een stuk van zijn leven afsluit, waarop hij met grote dankbaarheid terug ziet. Hij sprak de beste wensen uit voor Nederlands verdere ontwikkeling onder H.M. de Koningin en de hoop, dat Gods zegen hierop zal rusten. --- LUGUBERE VONDST TE HAARLEM Ontknoping van een drama Een lid van het personeel vaneen cacaofabriek te Haarlem, die aan het Noorder Buitenspaarne is gevestigd, deed Dinsdagmorgen een lugubere ontdekking. Hij zag in het water van het Spaarne een lijk vaneen man drijven. Toen de politie het lijk had opgehaald, bleek, dat het een prop inde mond had en dat de voeten aan elkaar waren vastgebonden. Bovendien was het verzwaard met stukken ijzer. Het slachtoffer bleek te zijnde 53- jarige Haarlemse scheepsbouwer J. E. M. D., gehuwd en vader van drie kinderen. Hij werd sedert 23 Juni j 1. vermist. De scheepsbouwer leefde met zijn familie ineen woonschuit aan het einde van de Harmenjansweg te Haarlem. Als verdacht van betrokken te zijn geweest bjj de kennelijk gewelddadige dood van J. D., arresteerde de Haarlemse recherche gisteren tegen het middaguur een zekere S. Een paar maanden geleden verloor de scheepsbouwer een van zijn beide zoons, toen deze in Rotterdam vaneen steiger stortte. De Haarlemse politie is later tot de conclusie gekomen, dat de 53-jarige J. D. op de avond van de 23ste Juni is doodgeslagen met een hamer door H. S. die slagersknecht is en omgang had met de dochter van D. Volgens mededelingen van de politie heeft de zaak zich als volgt toegedragen: op de avond van de 23ste Juni is ruzie ontstaan tussen D. en de vriend van zijn dochter. Deze laatste heeft hem buiten de woonschuit enkele klappen met een hamer toegebracht, waardoor D. is overleden. H. S. beweert, dat zijn aanstaande schoonvader hem heeft aangevallen en dat hij uit noodweer heeft geslagen. De 18-jarige J. 8., een vriend van de andere dochter van de verslagene, heeft toen samen met H. S. de voeten van de scheepsbouwer bij elkander gebonden en hem een prop inde mond gestoken, waarschijnlijk omdat zij er niet zeker van waren, dat D. was overleden. Ze hebben het lichaam daarna met stukken ijzer verzwaard en in het water gegooid. Voor zover de politie kan nagaan waren de vrouw en de twee dochters van D. op de hoogte van het misdrijf. Deze zijn wel door politie verhoord, doch niet aangehouden. --- 83 Nederlanders rusten op het erekerkhof van Poesan Gevallen in de kruistocht tegen het onrecht De vlaggen van de Verenigde Naties staan in bonte kleuren tegen de hemel getekend. Donkere wolkenflarden jagen door het luchtruim, nu en dan plaats biedend aan een bundel zonnestralen, die probeert de aarde van het erekerkhof te Poesan, te betasten. Rjjen witte kruisen duiden de plaatsen aan, waar de Engelsen, de Fransen, de Belgen, de Ethiopiër», de Philippino’s de Nederlanders en anderen, hun laatste rustplaats vonden. Vreemde withouten symbolen als ouderwetse Franse soldatensteken geven aan, waar de moedige Turken zijn begraven. Dit erekerkhof ziet er niet anders uit dan de erevelden in Europa. Het enige verschil ls, dat de beklemming van Korea, die eeuwige bergen, die zulke hoge eisen stelden, ook deze militaire begraafplaats niet onberoerd heeft gelaten. Drie en tachtig Nederlanders liggen daar begraven. Zij liggen broederlijk naast elkaan Geen rang of stand is in acht genomen. De stoffelijke resten van overste Den Ouden en dominee Timens liggen naast die van onderofficieren en soldaten. De dood kent geen verschil in rang of stand; op het slagveld loert hij naar elkeen. Een aantal van de militairen, die hier liggen, behoorde tot het detachement waarvan ook uw verslaggever deel uitmaakte. Prettige kerels, stuk voor stuk. Het ljjkt er op, dat de dood juist hen kiest, juist hen treft, die goede kameraden waren, die alles voor een ander over hadden. Onder hen waren de humoristen, die de doodvermoeide troep plotseling het levenselixer gaven, dat noodzakelgk is om weer moed te krijgen voor de volgende dag. Onder hen waren de stillen, die zwijgzaam hun plicht deden, die overal waren, doch wier stemmen men nauwelijks kende. Onder hen waren de spotlustigen, die met scherpe opmerkingen hun doel troffen. Zij allen liggen tezamen, blijkbaar nu nog steun vindend bij elkaar, zoals het veld de vechtsoldaat leert. Hun beeltenis staat mij nog dikwijls voor ogen. De ziekenverpleger, soldaat G. Nagel uit Den Haag; hij viel op door plichtsbetrachting en kundigheid. De betekenis van het soldatenwoord „drukken” kende hg niet, althans hij paste het nimmer toe. Hy hielp een gewonde kameraad, tijd-n = de Octoberactie by de Mundung-Nu vallei. Terwyi hy bezig was, nam een „sniper” hem onder vuur. Hy kreeg een schot inde buik. Dominee Meerburg uit Maastricht hielp nog mee om hem weg te dragen. De dokters probeerden het leven te redden en gaven hem tweemaal een bloedplasma, maar het mocht niet baten. De lange Berghuis uit Hilversum. Aan boord van de „M&crae" viel hy alleen op, omdat hy lang was en nooit te lui om te helpen by de administratie van de sergeant-majoor Carton uit Nieuw Ginneken en de opper Van den Berg uit Overschie. De lange Berghuis werd ordonnans-seiner. Hij heeft niet lang by ons mogen zijn. Hij maakte een actie mee, die van October, en vyandelijk vuur maakte ineen slag een einde aan zijn leven. Henny Kleffken uit Rotterdam. Door zijn moed werd hij op het slagveld onderscheiden, van soldaat tot korporaal bevorderd. Het had er de schyn van. dat hij hoger zou klimmen inde onderofficiersrangen. Hy stond voor niets, hij wist niet wat het woord vrees betekende en hij was een voorbeeld voor zijn groep. De eerste luitenant Gunning uit Diepenveen. Veelbelovend jong officier, een kameraad van de eerste dag af, dat men hem ontmoette. Hij voelde da adem van de dood reeds vóór de actie. Alle persoonlijke spullen had hij reeds ingepakt. Hij zei tegen sergeant-majoor Dettingmeyer: „Stommeling, die ik ben om mij vrijwillig op te geven voor die patrouille. Ik „tik” hem deze keer. jy zorgt zeker wel, dat die spullen terecht komen " Luitenant Gunning kwam terug. Dood. Gedragen door zyn kameraden. Hg werd getroffen toen hy zijn troep aanvuurde. Zijn moed werd beloond. Posthuum kreeg hy het bronzen kruis toegekend. Die stille soldaat J. Lenaerts uit Maastricht, die als hy wat zei, de troep kon laten gieren van het lachen. Zo droog kon hy uit de hoek komen. Hij deed zijn plicht en bij het vervullen daarvan werd hij dodelgk getroffen, ontzetting achterlatende, vooral by de Limburgers van het bataljon. De principiële korporaal De Blaey uit Wolphaartsdijk in Zeeland zal nooit vergeten worden door zgn kameraden. Hij was openhartig, dat zag men aan zijn gelaat; hij had de achting van de troep, omdat hij voor zijn principe durfde uitkomen en niemand zou het in het hoofd halen om daarmede te spotten. Ik zou zo kunnen doorgaan. Velen van hen, die zijn gesneuveld, wisten het tevoren. Zg spraken het soms uit. Als een soort verontschuldiging. Soms ook zo rauw, dat de rillingen over de rug van de toehoorders liepen. Drie en tachtig „Koreastryders” hebben hier het leven gelaten. Bgna drie honderd werden gewond. Deze eenvoudigen deden hun plicht, zij kwamen uit de steden en uit de gehuchten, zg gingen om Neerlands naam op te houden ineen deel van de wereld, waar de Verenigde Naties zich aaneensloten om ineen kruistocht tegen het onrecht op te trekken gelijk hun voorva deren ---