HET ZEVENDE WERELDDEEL WORDT ONTDEKT II Goud, olie en uranium in schatkisten van modder (Van een bijzondere medewerker). Naast de vermetele wedstrijd der geleerden schijnen thans in alle stilte ook duikexperimenten met behulp van atoomkracht in het bereik der mogelijkheden gekomen te zijn. Reeds in verband met de verongelukte duikerklok van prof. Labitsky kwam ter sprake, dat deze gebruik zou hebben gemaakt vaneen ~atoomdruktoestel , dat door z.g. „straalpijpen" aangedreven zou worden. Nu ook de V.S. volgens officiële berichten de atoomaandrijving voor een nieuw soort onderzeeërs toepassen, schijnt dit project werkelijk geen utopie meer te zijn. De enorme waterdruk zou daarbij door atoomsplitsing in zekere zin „geneutraliseerd" worden, zodat de moderne Columbus, beschermd tegen alle gevaren, op onderzeese ontdekkingsreizen kan uitgaan. --- MET ATOOMKRACHT Ook wordt reeds gesproken van grote duikmoederschepen, van waaruit zulke door atoomkracht aangedreven onderzeelaboratoria tot nog grotere diepten uitgezonden kunnen worden, doch over deze Jules Verneachtige plannen is nog niets naders bekend. Maar ook de boeken van Jules Verne werden een halve eeuw geleden nog als fantasieën beschouwd en zijn thans door de werkelijkheid reeds lang overtroffen. De werkelijkheid overtrof inmiddels ook nog geheel andere verwachtingen. Het is nog geen tien jaar geleden, dat inde Golf van Mexico de eerste drijvende boortoren gebouwd werd. Ook goud en uraniumhoudende ertsen schijnen o.a. door ’t Zweedse expeditieschip Albatross inde diepten van de Atlantische Oceaan ontdekt te zijn. Dezelfde ontdekking deden de Amerikanen met behulp vaneen in het laboratorium der General Electie ontwikkelde magnometer, die zelfs van vliegtuigen uiteen nauwkeurige plaatsbepaling van onderzeese bodemschatten mogelijk maakt. De vraag is alleen, hoe deze schatten uit de vele meters dikke modderlaag opgegraven en aan het daglicht gebracht kunnen worden. Doch hiervoor zijn reeds nuttige uitvindingen gedaan zoals de zogenaamde „zeestofzuiger”, die met behulp, van gecomprimeerde lucht, die door reusachtige buizen gepompt wordt, per minuut 450 kubieke meter modder van de zeebodem opzuigt. Ook heeft men reeds de mogelijkheid geopperd de onderzeese radiumvoorraden door electrische ontsteking op te blazen en de door de waterdruk omhooggedreven stukken dan met sleepnetten op te vissen. In ieder geval zal de moderne Columbus bij zijn verdere ontdekkingsreizen op de bodem der zee nog schatten vinden, waarvan zijn voorvader zelfs na de ontdekking van Amerika niet durfde dromen. De „Nieuwe Wereld”, het dorado van onze tijd, ligt nog voor ’t grootste gedeelte onontdekt onder water. Wat daarvan tot nu toe bekend geworden en veroverd is, is slechts een begin. --- Aluminium uit water Behalve deze nog onoverzienbare schatten inde diepten der oceanen vormt ook het zeewater zelf een „grondstof” van grote betekenis. Reeds de Griekse arts Hippocrates spreekt van de genezende invloed van zeewater bij huidziekten en vergroeiingsverschijnselen. Deze invloed is toe te schrijven aan een groot aantal mineralen, die door chemici van alle landen onderzocht worden. Volgens de voorlopige resultaten van de Amerikaanse professor Werner Bergmann van de Yale-Univeristeit in New Haven (Connecticut) bevat één enkele kubieke kilometer van dit kostbare nat ongeveer 29 millioen ton zout, 1.5 millioen ton magnesium, 1 millioen ton potas, 74.000 ton bromiden, 570 ton jodium, 500 ton boraten, 220 ton ijzer, 150 ton koper en behalve 12.5 ton uranium ook nog zilver en goud in aanmerkelijke hoeveelheden. Volgens prof. Bergmanns berekeningen bevatten alle oceanen der aarde 1230 millioen kubieke kilometer zeewater. Het zeewater is dus een zeer bijzondere vloeistof, die bovendien nog petroleum bevat inde vorm van plankton, de kleinste diertjes der zeeën. Een Zweeds geleerde heeft uitgerekend, dat hieruit per hectare wateroppervlakte 340 kg ruwe olie gewonnen kan worden. Dat het hier niet alleen om toekomstdromen gaat, blijkt uit talrijke succesvolle experimenten; zo is o.a. in Tunesië een commissie onder Franse leiding opgericht, die zich ten doel stelt uit het water der oceanen jaarlijks een millioen ton aluminium en magnesium te fabriceren. --- Een klein Schots danseresje dat er Een klein Schots danseresje dat er wel slag van heeft. --- Energie uit de oceaan Behalve de veelvuldige schatten, c*ie inde modder op de bodem der wereldzeeën begraven liggen en de veelzijdige mogelijkheden van het zeewater zelf tracht de mens bovendien de geweldige kracht van het water in energie om te zetten. In Frankrijk en Argentinië bestaan plannen voor de bouw van getijden-krachtstations, waarbij reusachtige turbines afwisselend door het in- en uitstromende vloed- en ebwater aangedreven zullen worden. Ook de voortdurende energiebron der golven is het onderwerp van studies. Aan de Ivoorkust in Frans West-Afrika werken Franse technici aan een project om ’t zeewater, dat op 400 m diepte slechts een temperatuur van 6 graden heeft, met zuigpompen naar de 25 graden warmere oppervlakte te brengen, waarbij zich door de plotselinge afkoeling van het bovenste water een geweldige stoom ontwikkelt, die turbines aandrijft en zodoende electriteit kan opwekken. Het krachtstation, dat bij de havenstad Abidjan gebouwd zal worden, zal voorlopig 15.000 kilowattuur produceren, doch zal later uitgebreid worden. Deze energieproductie biedt het voordeel, in tegenstelling tot de z.g. „witte kolen” nooit aan watergebrek te lijden. Ook als energiebron worden de wereldzeeën nog bijna niet benut. Zij zijn even onuitputtelijk als op ieder ander gebied; hier ligt een taak voor generaties en werk en brood voor een nog vele malen grotere wereldbevolking. (Slot) --- Militaire academie voor Atlantische landen Het hoofdkwartier van de landen van het Noordatlantisch pact deelt mede, dat op voorstel van generaal Eisenihower besloten is tot oprichting vaneen militaire academie, waar officieren en burgerpersoneel uit de twaalf aangesloten landen zullen worden opgeleid. De commandant en de instructeurs van de school zullen bij toerbeurt worden gekozen uit de verschillende diensten en landen. Vijftig officieren en burgers uit alle diensten van de NATO-landen zullen de eerste cursus, die deze herfst begint en zes maanden duurt, volgen. Het doel is een kern te vormen, die inde naaste toekomst belangrijke plaatsen inde NATO zal bezetten. De. eerste „commandant van de school, die te Parijs gevestigd is, is de Franse admiraal Lemonnier. --- Verband tussen zware olie en longkanker Ineen artikel in het Engelse tijdschrift The Lancet schrijft Handley Howell, werkzaam op de radiologische afdeling van het ziekenhuis van Weston-Supermare (Somerset) over sanjenhang tussen het toenemend aantal gevallen van longkanker en het toenemende gebruik van zware olie als brandstof. „Reeds lang weet men, dat miner ile oliën kankerverwekkend zijn, hetgeen men naar mijn mening niet van plantaardige oliën kan zeggen”, aldus de specialist. „Tabaksrook bevat plantaardige oliën en waterdamp. Voorts dienen wij niet te vergeten, dat aardolie in gebieden met de grootste radioactiviteit voorkomt.” --- Standen moeten er zijn.... Een gerecht in Dachau heeft uitgemaakt, dat men in Duitsland een bepaalde klasse mensen wel voor „opperste idioot” mag uitschelden, een andere klasse daarentegen niet. Dit ondanks artikel drie der grondwet, dat zegt dat alle mensen voor de wet .gelijk zijn. Voor het Dachause gerecht wilde een ambachtsman een medeburger aanklagen omdat deze hem als „opperste idiooot” betiteld had. De voorzitter van het gerecht weigerde de zaak in behandeling te nemen op grond van het feit, dat de belediging niet ernstig genoeg was geweest om er veel juridische drukte over te maken. De raadsman van de klager schreef daarop aan de rechter een brief, waarin hij de vraag stelde: „Houdt u het voor een kleine belediging, wanneer ondergetekende u op grond van dit besluit als een opperste idioot zou aanduiden?” Inderdaad voelde de rechter zich daarop hoogst beledigd, dagvaardde de advocaat en liet hem veroordelen tot drie maanden gevangenisstraf. De motivering van het vonnis luidde, dat een belediging verschillend gewicht had al naar gelang van de sociale positie van de beledigde. --- De veren en het dons van de gans zijn nog altijd zeer gewild voor het vervaardigen De veren en het dons van de gans zijn nog altijd zeer gewild voor het vervaardigen van bedden. Op de ganzenboerdery worden de jonge dieren driemaal per jaar geplukt; de eerste keer als ze tien weken oud zyn. De veren zyn byzonder licht en één gans kan gemiddeld 300 gram leveren. Ganzenplukkers aan het werk op een boerdery te Spanbroek (N.H.). Het moet binnenshuis en met gesloten deuren geschieden, daar de minste tocht het uiterst lichte materiaal doet wegwaaien. --- Het domein der vrouw SPAAR DE KINDEREN U heeft waarschijnlijk ook wel het een en ander gelezen over de ergerlijke en bijna ongelofelijke staaltjes van dierenkwelling, die politie en inspecteurs van de dierenbescherming de laatste tijd gepubliceerd hebben. Het is geen opwekkende lectuur, en ook ruim- schoots beschamend; niet alleen voor die dierenbeulen zeil, -™aar evenzeer voor ons, brave toeschouwers en krantenlezers, die met een: Gunst, hoe is het mogelijk! overgaan tot het feuilleton of de burgerlijke stand. U zult mij tegenwerpen: maarde verontwaardiging over de soldaat, die dat zieke hondje in het water schopte, was toch algemeen. Ach kom; wat baat die verontwaardiging net arme kleine beest is dood (én hoe) en niemand heeft, bij alle afkeuring, een vinger uitgestoken om de stakker te redden. Ja maar, die soldaat was gewaaapend! O ja, Dacht iemand heus dat de man, die een ziek klein dier durft trappen werkelijk de moed heeft om zijn geweer te schouderen en degene, die zijn slachtoffer beschermen wil, neer te schieten? Het mocht wat: dierenbeulen zijn altijd lafaards. Anders probeerden zij de sadistische bedenksels van hun vergiftigde geest wel op een stevig boerenkarrepaard of een loslopende, lichtelijk ontstemde stamboekstier. Maar nee, hun werkobjecten zijn altijd zieke, gewonde, vastgebonden, zwakke of uitgemergelde dieren. Dit maakt hun straf (als zij die krijgen): op zijn hóógst driehonderd gulden boete of zes maanden hechtenis ook zo belachelijk. Elke zes maanden een deerlijk verminkte hond, een doodgeranseld trekpaardje, een levend verbrande kat leveren per mensenleven noeg een heel aardig dossier. Is dierenmishandeling eigenlijk wel met straffen te bestrijden? Of doen wij beter, te speuren naar de oorzaak vaneen dergelijke afschuwelijke misvorming der menselijke ziel? Waarom begon die soldaat plotseling dat hondje inde vaart te schoppen? Zou hij misschien het onderricht in het verdelgen van mensen practisch hebben willen toepassen, en leek het hem eenvoudiger daarmee in het kleinte besinnen? Of zou het kunnen zijn dat een herinnering uit zijn prille jeugd de kiem heeft gelegd voor de gifplant, waarvan wij zo terecht gruwen? Tussen al die treurige processenverbaal, de laatste tijd inde pers vermeld, trof mij er een als bijzonder tragisch. En dat niet zozeer voor het ongelukkige dier, een zieke hond, die levend begraven werd. Dat is al afgrijselijk genoeg. Ik weet niet of u wel eens een hond hebt zien sterven. Ik heb het eenmaal bij gewoond, en het feit is mij altijd bijgebleven om zijn trieste grootheid. Weinig mensen hebben in hun sterven de gelatenheid van zo’n ten dode gedoemd dier. Het gevoelt zijn hopeloze toestand heel goed. Het klaagt niet, het kreunt zelfs niet. Het verdraagt, evenals mijn prachtige levenslustige herder, (die waarschijnlijk van vergiftigd brood, voor ratten bestemd, had gegeten) de verscheurendste pijnen met heldhaftige duldzaamheid. Spreek mij niet van het redeloze dier. Het ligt in zijn mand, de verstandige kop op de voorpoten, en luistert, met de uiterste spanning van zijn onvoorwaardelijk trouwe aard, naar uw troostende toespraak: het enige, wat u nog voor hem doen kunt. Het bedelt alleen, met zijn menselijke ogen, om een laatste aai over zijn hete, niet langer spiegelgladde kop. U zit bij hem, heel laat. Hij ligt eindelijk stil, met gesloten ogen, maar hij is nog warm en niet stijf. In slaap gevallen, gelukkig denkt u als dom, kortzichtig mens, en gaat op de tenen weg. Misschien dat hij het tóch nog haalt, de dierenarts zei ook De volgende morgen vindt u hem op de mat bij de voordeur. Volkomen inde houding alsof hij sliep. Maar als u hem aanraakt, schrikt u van de koude van dat verstijfde lichaam. Hij heeft zich naar buiten willen slepen, met de wijze discretie der natuur, om ergens op een afgelegen plek, eenzaam te sterven, zonder overlast. Het is koninklijk van moedige onafhankelijkheid; het zou menig nerveus al-maar-tabletjes-slikkend mens kunnen beschamen. Zó weet een hond te sterven; laat hem in vrede, de natuur doet haar werk meestal snel en afdoende. Maar er z ij n mensen, zoals in dat proces-verbaal, die de natuur nog te langzaam, en vooral te barmhartig vinden. Een man had een zieke hond. Ik neem te zijner verontschuldiging nog aan, dat het dier een onaangename en niet ongevaarlijke ziekte had, en om redenen van reuk en onzindelijkheid niet in huis kQn gehouden worden. Hij had, als de snelste en veiligste weg, een dierenarts kunnen vragen het beest een spuitje te geven. Een prikje, een stuiptrekking en het dier wasdood geweest. Hij had, indien dit te kostbaar uitkwam, de hond ineen paar zakken kunnen wikkelen en naar buiten dragen, waar het zonder gerucht in alle bescheidenheid op zijn eind had gewacht. Daarna had hij op een uur dat zijn kleine jongen sliep, voor het dode beest een kuil kunnen graven en het door die zelfde zakken omhuld, onder de aarde verbergen. Maar deze heer in het verkeer met huisdieren had een economischer methode bedacht, die twee vliegen in één klap zou meppen. Hij besloot de natuur een handje te helpen, door meteen maar met die begrafenis te beginnen. En hij nam zijn kleine jongen mee als assistent-doodgraver, want één moest er toch dat zieke beest vasthouden.... Vasthouden, begrijpt u. Twee jongenshanden, die een speelkameraad, een makker bij honderd zwerftochten, met geweld moeten neerdrukken, terwijl vader het zand over het in doodsangst weerstrevende dier schept. Levend begraven worden is een afgrijselijke, maar naar ik aanneem vrij snelle dood. Drie honderd gulden boete een spuitje van de dierenarts is goedkoper is een aardige, maarte overkomen boete. Maarde beschadiging inde ziel vaneen tienjarige jongen is niet te genezen. Van tweeën één: óf het bewonderend gezag voor zijn vader is daar in die moordkuil meteen begraven, óf die jonden komt overeen jaar of tien zélf ineen weerzinwekkend politierapport voor. Behandel de dieren met zachtheid! Spaar de kinderen! SASKIA. --- We leven langer en nuchterder Een kind dat op het ogenblik in Nederland ter wereld komt, zal volgens de nieuwste kansberekeningen 67 jaar leven, terwijl in 1840 de gemiddelde levensduur voor mannen ruim 33 jaar was en voor vrouwen iets meer dan 36 jaar. In 1889 waren deze cijfers respectievelijk 42 y2 en 45 jaar. Dat is wel een enorme vooruitgang die vooral te danken is aan de z°rJ!> die we tegenwoordig aan de gezondheid van de kinderen kunnen besteden. Het feit, dat de zuigelingen- en kindersterfte zo ontzaglijk is verminderd, is, evenals de grotere levenskansen voor vrouwen in vergelijking met mannen van dezelfde leeftijd, in het bijzonder aan nieuwe geneeskundige veroveringen en met name vooral aan nieuwe chirurgische methoden en nieuwe medicamenten te danken. De vermoedelijke levensduur van een mens is sinds het begin der eeuw in ons land en ook in Amerika met ongeveer 20 jaar gestegen. Men kan er tegenwoordig mee rekenen dat van elke 100 zuigelingen er 96 de leerplichtige leeftijd bereiken. Een vijftig jaar geleden konden maar 82 van de 100 babies het zover brengen. De zuigelingen hebben hun levensduur met 40% kunnen verlengen, maar als men eenmaal de 20 jaar heeft bereikt, da” is de gemiddelde verlenging van de levensduur „slechts” 20% en daarna wordt dit percentage 12 a 18%. Men heeft precies berekend hoe groot de levenskansen zijn voor elke leeftijd. Een zestigjarige bijvoorbeeld heeft „gemiddeld” nog 16 jaar te leven. Inde steden is het leven tegenwoordig, dank zij de betere hygiënische verhoudingen, gezonder dan op het platteland! Onze voeding, kleding, huisvesting etc. zijn ontzaglijk veranderd en verbeterd. We eten bijv. driemaal meer tarwe per persoon per jaar dan honderd jaar geleden. Sport, ontspanning en geestelijke ontwikkeling hebben het drankmisbruik, vanouds eender grootste plagen van ons volk, enorm doen verminderen. We leven dus niet alleen langer, maar ook nuchterderl --- Waarschijnlijk een toeristenklasse in de luchtvaart In Westminster School werd Vrijdagmiddag de zevende jaarlijkse algemene vergadering van de lATA gesloten. Tijdens een persconferentie is medegedeeld dat de toeristenklasse voor de vliegtuigen er zonder twijfel door zal komen. Zij zal het eerst worden ingesteld op de luchtlijnen over de Noordatlantische routes. De luchtvaartmaatschappijen die er voorstandster van zijn zullen de nieuwe en goedkopere wijze van het vervoeren van passagiers door de lucht individueel uitvoeren. Zij zullen dan haar ervaringen in lATA verband kunnen uitwisselen. --- Verkeer reed zes jaar over niet ontplofte bom Bij werkzaamheden ter verbetering van rijksweg no. 18, stuitten arbeiders bij graafwerk inde oude straatweg ter hoogte van het kruispunt Rijksweg —Dange Weg te Bruinisse op een hard voorwerp, dat bij nadere beschouwing, een niet ontplofte bom van ruim 100 kg bleek te zijn. Over deze bom, die slechts 15-20 cm onder de klinkerbestrating in het zand lag, is dus al het verkeer dat via het veer Anna Jacoba polder het eiland binnenkwam of verliet, ruim zes jaar lang gereden. --- Schip op IJsselmeer gezonken Vrijdagmiddag is op het IJselmeer nabij Oosterleek het 370 ton grote schip Albatros uit Breda vergaan. Het schip werd gesleept door de sleepboot Feco en was op weg van Breda naar Delfzijl met een lading schuimaarde. Door tot nog toe onopgehelderde oorzaak begon het plotseling te zinken. De bemanning, bestaande uit de schipper J. G. Corbeau en dijn knecht, werd door de sleepboot- gered. --- LANDBOUWKRONIEK De noodzakelijkheid van melk productiecontrole Uit het onlangs verschenen verslag van de melkproductiecontrole over* het jaar 1948/1949 blijkt, dat er bjj de veehouders een steeds grotere belangstelling aan de dag wordt gelegd voor de melkcontroledienst en zo maakt het verslag dan ook melding vaneen toename van 1000 deel*- nemers in het betreffende jaar. In het verslagjaar 1946/1947 bedroeg het aantal deelnemers 4960, tegen 6048 in het verslagjaar 1947/1948 ep 7002 in 1948/1949. Het aantal gecontroleerde dieren bedroeg in die jaren resp. 35.902, 47.122 en 55.880. Uit deze cijfers blijkt, dat in twee jaar tjjd een kleine 20.000 dieren meer gecontroleerd werden op hun productie, wat een enorme vooruitgang kan worden genoemd. Deze stijging is niet alleen het gevolg van het toetreden van nieuwe leden, doch is voor een gedeelte te wijten aan het feit, dat door intensivering meer vee per bedrijf wordt gehouden. Naast een groeiende belangstelling voor de productiecontrole valt tevens een stijging op van het aantal veehouders die aan de stamboekfokkerij gaan doen. Het aantal dieren ingeschreven ineen der boeken van het N.R.S. bedroeg in het verslagjaar 7262 tegen 5503 en 4448 inde voorgaande jaren. Deze stijging zal zich ongetwijfeld in volgende jaren voortzetten, want doordat het mannelijk fokmateriaal mede door de K.I. verenigingen een grote verbetering heeft ondergaan, zal dit zijn invloed ten goede op de nakomelingen hebben waardoor een groter aantal dan voorheen stamboekwaardig zal worden bevonden. De steeds grotere vraag naar vee waarvan men de afstamming kent en waarvan men redelijkerwijs mag verwachten dat zij goede fok- en tevens goede productiedieren zullen zijn, zal de stamboekfokkerij ten zeerste stimuleren. Eenmaal stamboekfokker zijnde zal het streven er steeds meer op gericht zijn om door goed vrouwelijk maar vooral ook door goed mannelijk fokmateriaal, vooruit te komen met de fokkerij. Het spreekt vanzelf, dat men in plaatsen waar men eigenlijk nog aan het begin staat nog veel teleurstelling zal moéten1 óvèfwinnen. Niemand beter dan dc bóer weet hoeveel moeite hét kost om'haast reactievrij vee, productief vee te' krijgen met een goed exterieur. Keren we terug tot het. verslag, .dan blijkt, dat de z.g. „wilde” koeien, dat zijnde ongeregistreerde, duidelijk achter blijven bij de register en volbloed dieren, wat het vetgehalte betreft. Bij de „wilde” dieren bedroeg het gemiddelde 3.67 pet. Register dieren 3.T9 pot. en volbloed dieren 3.84 pet. Ook de melkopbrengst is bij de „wilde” koeien gemiddeld lager dan bij de geregistreerde dieren. Tussen de register en volbloed koeien is slechts weinig verschil, wat zich ook wel laat verklaren daar de register koeien een geselecteerde groep zijn uit de „wilde” koeien. Is het exterieur vaneen „wilde” koe goed en z;ln de opbrengsten zowel wat vetgehalte als melKproCJn^- tie betreft best, dan worden dergelijiw dieren vaak voor inschrijving in het stamboek aangeboden. Uit ’t verslag blijkt dat evenals dat in ’t vorige jaar ’t geval was, de gemiddelde melkopbrengst per dag weer lets Is gestegen. Dit zelfde ls ook het geval met het vetgehalte, dat verge* leken bij het vorig verslag een bevre» digende vooruitgang te zien geeft. I* bet verslag over 1947—1948 bedroeg het aantal lijsten met een vetgehalte» lager dan 3.5 pot. nog bijna 35 pet., welk percentage is teruggelopen tot ruim 26 pet., terwijl het aantal lijsten met een vetgehalte hoger dan f pet. is gestegen van 11.3 tot 18.7 pot Het verschil in vetgehalte bij de diverse verenigingen loopt belangrijn uiteen n.l. van 3.91 pet. tot 3.56 pet, Parallel hiermee loopt de gemiddeld» vetopbrengst in kg bij de hoogste en de laagste vereniging: De Wijk staat bovenaan met een gemiddelde vetopbrengst van 173 kg per koe, terwijl als laagste staan genoteerd de verenigingen te Eemster en Nieuw-Schoonébeek, beide met 140 kg wat een verschil is van 33 kg vet of bij een prijs van f 5 per kg botervet, van f 165. Daar hier van de gemiddelden vatl verenigingen sprake is kan men zich voorstellen, dat de verschillen in bepaalde bedrijven nog veel groter kunnen zijn. Een verslag vaneen bepaalde vereniging waarvan ons juist de cijfers onder het oog kwamen geeft ons hiervan een duidelijk, al is het een treurig beeld. We vonden daarin n.l– de hoogste opbrengst vaneen aangesloten bedrijf tot en met 4 afgesloten lijsten, bedroeg 232 kg botervet gemiddeld per koe, en de laagste zegge en schrijve 44 kg. Dit verschil IS wel buitengewoon groot; hoewel het bestaat zal hier misschien vaneen bijzonder geval sprake kunnen zijn. Volgende op dat van 44 kg botervet per koe komen er nog een vijftal bedrijven voor van beneden de 120 kg vet wat dan gerekend bij de hoogste nog een verschil maakt van gemiddeld bijna 120 kg vet. Gerekend naar f 5 per kg vet maakt dit ’n verschil van f 600 per dier in opbrengst, of op een bedrijf van 4 koeien f 2400. Het verslag van de Drentse productiecontrole eindigt tenslotte met een erelijst waarop de namen van meer dan 100 dieren met hun eigenaren voor komen. De eisen om op deze erelijst geplaatst te kunnen worden zijn Inmiddels weer verhoogd en bedragen in kg botervet, op een leeftijd van 2 jaar 190 kg, 2V2 jaar 210 kg, 3 jaar 220 kg, 3V2 jaar 235 kg, 4 jaar 25Ö kg, 5 jaar 265 kg, 6—7 jaar 290 kg, B—9 jaar 285 kg en 10 jaar en ouder 285 kg. Dit zijn zeer hoge opbrengsten die voor de oudere groepen practisch weerkomen op een productie van 1 kg boter per dag gedurende de gehele lactatieperiode. Het feit dat ondanks de gestegen eisen weer meer namen op de erelijst voorkomen dan vorige jaren stemt tot grote voldoening en bewijst dat Drenthe op de goede weg is. Er zijn nog bedrijven, zoals uit het verslag ook wel overduidelijk blijkt, waar men nog ver achter is, maar dat zal en moet veranderen want alleen die bedrijven waar uitgehaald wordt wat er tri zit, zullen bij de tegenwoordige melkprijs rendabel gemaakt kunnen worden. --- Advertentie een verstandige vrouw hoopt uitsluitend gemitiniseerde wol en wolgoedJ I Advertentie) --- Advertentie 1 {ft*. 1 (Advertentie) --- Advertentie BATAVUS De enige fiets net des plussen * >- _r ' (Advertentie) ---