RADIO PROGRAMMA ZONDAG 18 JANUARI 1959 HILVERSUM I, 402 m. VARA: 8.00 Nws. • 8.18 Weer of geen weer 9.15 Caus. VPRO: 10.00 v.d. Jeugd IKOR: 10.30 Kerkdienst 11.30 Vragenbeantw. AVRO: 12.00 Amus.: muz. 32.30 Sportspiegel 12.35 Orgelmuz. 13.00 Nws. en SOS-ber. 13.07. Caus. 13.17 Meded. of gram, 13.20 Even bijdraaien • 14.00 Boekbespr. 14.20 Radio Philharm. Ork. en solist 15.30 Caus. 15.45 Dansmuz. 16.30 Sportrevue VPRO: 17.00 Causerieën VARA:: 17.30 v.d. Jeugd —. 17.50 Nws., spoftuitsl., en sportjourn. ■—■ 18.30 Zigeunerork. 19.00 Discussie —-19.30 Annemarieke AVRO: 20.00 Nws. 20.05 Theaterork. en soliste 20.35 Gram. —: 20.50 Hoorspel 21.30 Lichte muz. 21.50 Cabaret 22.20 Act. 22.35 Pianorecital 23.00 Nws. 23.15 Sportuitsl. 23.20 Lichte muz. 23.40 Amus. muz. HILVERSUM 11, 298 m. NCRV: 8.00 Nws. en weerber. 8.15 Gram. IKOR: 8.30 Goeden morgen 9.00 Morgendienst KRO: 9:30 Nws. —- 9.45 Gram. 9.55 Plechtige hoogmis —• 11.30 Gram. 11.40 Kamerork. en soliste 12.15 Apologie 12.35 Instr. octet 13.00 Nws. 13.05 Caus. 13.10 De Wadders 13.30 Lichte muz. 13.45 Boekbespr. 14.00 v.d. Kind. 14.30 Viool en piano 14.55 Instr. trio 15.20 Discussie 15.35 Instr. sext. 16.00 Sport 16.30 Vespers CONV. VAN KERKEN: 17.00 Chr. geref. kerkd. NCRV: 18.30 Gram. 18.35 Koorzang 19.00 Nws. uit de kerken – 19.05 Samenzang 19.30 Caus. KRO: 19.45 Nws. i— 20.00 Hoórsp. 20.15 Cabaret —20.45 Gram. 21.20 Caus. 21.30 Hoorsp. 22.05 Lichte muz. 22.25 Gram. 22.45 Avondgebed en lit. kal. – 23.00 Nws. 23.15 Kamermuz. 23.50 Gram. --- REGIONALE OMROEP NOORD : 188 m. 18.30 „Trio voor hoorn, viool en piano”. 18.55 Noordelijk weerber. en Sportuitslagen en commentaar, – --- TELEVISIE DUITS T.V.-PROGRAMMA 11.00 Intern. Skiwedstrijd 12.40 Intern, borreluurtje – 14.30 Marionettencabaret 15.00 Intern, skiwedstr. 16.30 Intern, tenniskampioenschap 19.00 Hier und Heute 19.30 Spiegel v.d. week – 20.00 TV-spel 21.15 Caus. --- BUITENLANDSE ZENDERS ENGELAND, BBC HOME SERV. 330 m. 14.40 Operamuz. 15.30 Ork, conc. 22.30 Strijkkwart. ENGELAND, BBC LIGHT PROGR. 1500 en 247 m. 14.15 Gevar. muz. 19,00 Zang 21.30 Samenzang. NWDR, 309 m. 12.00 Operettemuz. 13.10 Gevar. muz. 14.30 Franse Barokmuz. FRANKRIJK NAT. PROGRAMMA 280 en 235 m. —. 12.05 Ork. conc. 15.45 Philippine, operette 19.40 Lichte muz. BRUSSEL, 324 m. 12.15 Amus. ork. 14.00 Operamuz. 18.00 Muziekfestival te Aldeburgh. MAANDAG 19 JANUARI 1959 HILVERSUM I, 402 m. – AVRO: 7.00 Nws. 7.10 Gym. Gram. 8.00 Nws. 8.15 Gram.- 9.10 v.d. Vrouw 9.15 Barok-ens. 9.35 Waterst. 9.40 Morgenwijding: iO.OO Gram. 11.45 Voordr. 12.00 Amus. muz. 12.30 Land- en tuinb.meded. 12.33 Voor het platteland,— 12.43 Zuidamerikaanse muz. 13.00 Nws. 13.15 Meded. of gram. 13.20 Praatje 13.25 Amus. muz. !■— 13.55 Beursber. 14.00 Bas-bariton en piano 14.30 Gevar. muz. 16.00 Gram. 16.45 Caus. 17.00 v.d. Kind. 17.15 v.d. Padvinders 17.25 v.d. Jeugd 17.50 Mil. comril, 18 00 Nws. 18.15 Regeringsuitz. 18.25 Lichte muz. – 18.50 Viool en piano 19.15 Negro-spirituals 19.25 Muz. caus. 19.45 v.d. Jeugd 20.00 Nws.— 20.05 Feestprogr. 21.15 De sportman van het jaar 22.20 Klankbeeld 23.00 Nws. 23.15 Koersen v. New Yoi;k 23,16 Act. 23.30 Gram. HILVERSUM II 298 m. NCRV: 7.00 Nws. en SOS-ber. 7.10 Gram. 7.50 Een woord voor de dag 8.00 Nws. 8.15 Sportuitsl. 8.25 Gram. 9.00 v.d. Zieken 9.30 v.d. Vrouw —10.15 Théol. etherleergang 11.00 Gram. 11.25 Luisterwedstr. 12.00 Lichte muz. 12.25 Voor boer en tuinder 12.30 Land- en tuinbouwmededelingen 12.33 Lichte muz. 12.50 Gram. of act. 13.00 Nws. 13.15 Politiekapel 13.45 Gram. 14.05 Schoolradio 14.35 Gevar. progr. 15.35 Vocaal ens. . 16.00 Bijbeloverdenking 16.30 Gitaartrio 17.00 v.d. Kleuters 17,15 v.d. Jeugd 17.30 Gram. 17.40 Beursber. 17.45 Regeringsüitz. 18.00 Orgelspel 18.30 Stemmen van Overzee 18,45 Gram. 18.50 Caus. 19.00 Nws. en weerber. 19.10 Volksliederen 19.30 Radiokrant 19.55 Caus. 20.00 Gram. 20.30 Klankbeeld 21.10 Concertgebouwork. 21.40 Musette-ens. en solist 22.0Ó Pari. comm. 22.15 Muzikale caus. 22.45 Avondoverdenking 23.00 Nws. 23.15 Gram. 23.45 Idem. --- REGIONALE OMROEP NOORD 188 m. 19.00 Sportpraatje 19.10 Noordel. weerber. en De Stem van het Noorden. --- TELEVISIE NTS: 20.00 Journaal en weeroverz. AVRO: 20.20 Buitenl. —. 20.30 Progr. over ruimetevaart 21.10 Sportman van het jaar 21.45 Gevar. progr. DUITS TV-PROGRAMMA 17.00 v.d. Kind. 17!45 Filrri – 19.00 Hier und Heute 20.00 Journ. 20.20 Weerber. 20.25 Rep. 21.10 Cabaret. --- BUITENLANDSE ZENDERS ENGELAND, BBC HOME SERV. 330 m. 13.00 Ork. conc. 19.55 Madame Butterfly, opera. ENGELAND, BBC LIGHT PROGR. 1500 en 247 m. 13.00 Gevar. muz. 16.00 Ork. conc. 16.45 Lichte muz. NWDR, 309 m. 12.00 Lichte muz. 13.15 Ork. conc. 22.10 Jazzmuz. FRANKRIJK NAT. PROGRAMMA 280 en 235 m. 12.05 Ork. conc. 16.00 Gevar. muz. 18.05 Kamermuz. BRUSSEL, 324 m. 15.45 Blaastrio 17.40 Koorzang 20.00 Kamerork. en sol. --- DRAADOMROEP van 18.00—20.00 (over de 4e lijn): Klassiek programma. --- Randolph Churchill wil in Lagerhuis Randolph Churchill, zoon van oudpremier Sir Winsten Churchill, heeft een politieke sensatie verwekt door bekend te maken dat hij zich bij de komende parlementsverkiezingen kandidaat zal stellen voor de Lagerhuiszetel van Bournemouth en Christchurch aan de zuidkust. .Deze zetel, die dooreen conservatieve afgevaardigde wordt bezet, is het voorwerp van een geschil binnen de partij geweest. De kandidaat die de conservatieven van Bournemouth hadden uitgezocht, heeft zich dezer dagen teruggetrokken. De voorzitter van de plaatselijke afdeling der conservatieve partij te Bournemouth zei verrast te zijn over Churchills mededeling. Randolph Churchill heeft onlangs als journalist kritiek geoefend op de regeringspolitiek ten tijde van de Suezcrisis. Koningin Elizabeth van Engeland zal dit jaar met prins Philip een bezoek van circa zes weken aan Canada brengen. Het koninklijk paar zal omstreeks 18 juni uit Engeland vertrekken. Tijdens het verblijf in Canada zal de koningin het kanaal van de Sint-Laurensrivier openen. --- POSTZEGELNIEUWS In Polen verscheen 26 oktober ’5B ter ere van het vierde eeuwfeest der nationale postdienst een postzegel van 2,50 Z1 met als motief een diligence met vier paarden (olijf en crème). 29 oktober werden er twee postzegels uitgegeven ter herinnering aan de aanvang der Poolste emigratie naar Amerika in 1608. De 60 gr. toont een zeilschip uit 1608 (groen)), de 2,50 Zl. een vijftal emigranten uit dat jaar (bruinrood). Eveneens inde 2,50 Zl.-waarde verscheen 3 november een postzegel in groen en zwart met een afbeelding van het drievleugelige Unescogebouw te Parijs. 10 november verscheen het bovengenoemde zegel met de postdiligence ineen kleiner formaat inde waarde 5 Zl. --- PEPIE DE ESKIMO 29. Aan alle kanten begon de zee te wemelen van de dieren. Aan de horizon verschenen grote scholen walvissen met ijsberen op hun ruggen, honderden zeehonden kwamen aanstuiven door de golven en de lucht was vol zeemeeuwen, die opgewonden krijsten. Buiten op dé ijsberg werden grote ijsblokken opgestapeld om bij een aanval naar beneden te worden gegooid. Op het voorplein werden troepen, pinguïns geoefend om inde pas te marcheren. kwam hij Ate tegen. „Kom mee”, zei „Wat is dat voor een lawaai?” riep de admiraal, „daar boven lijken ze admiraal Blaf boos naar boven. Uit wel door het dolle heen!” Ate antde vensters boven de ijsberg klonk woordde niet, hij liep door. Het was woeste muziek. Hij rende de trappen net of hij iets liep te zoeken, op om te gaan kijken. Halverwege --- HET KIN DER TREIN -TJE Op zoek naar een baasje „Moet je mij eens kijken”, zei het hondje Rif tegen zijn broertje Raf, „je kunt de ribben door mijn vacht heenzien”. Raf keek, Raf zag niets; alleen een mooi bruin hondevel en daar stak echt niet één ribbetje door. Maar Raf was net zo ontevreden als zijn broer en daarom zei hij: „Nou, zeg, verschrikkelijk. Nog één dag en dan steken die ribben gewoon naar buiten. En mij, heb je mij al gezien? Mijn vel is me wel . twee keer te wijd”. Rif keek naar de mooie zwartgevlekte vacht van zijn. broertje Raf;.. de vacht zat prachtig en was helemaal niet te wijd. Maar toch knikte Rif somber. „Ja”, knikte hij, „als je niet oppast zul je je vacht nog verliezen, zo wijd is hij”. Ze keken elkaar treurig aan en hun hondeogen waren nat van verdriet, zo’n medelijden hadden ze met elkaar. 'O—B :a—i -3—9 ‘v—S :a—v ■£—s :h—z ;a—i :Suissoido „Weet je wat wij doen?” zei Raf, „wij gaan er vandoor. We blijven niet langer in dit huis, waar je alleen maar velletjes en kluiven krijgt. Wij willen worst en echte biefstuk”. „Wij willen eten tot we er’bij neervallen”, riep Rif, die het nog sterker dan zijn broer wou maken. En daar gingen ze. Twee domme hondjes die niet wisten wat er inde wereld te koop is. „Zeg Rif”, zei Raf, toen ze op de hoek van de straat gekomen waren, „wat gaan we nu eerst doen?” „Een plan maken”, blafte Rif, want dat leek hem een goed ding. „Welnee”, zei Raf, „een plan hebben we al. Ons- plan is om een nieuwe baas te gaan zoeken!’ „O, Raf, wat ben je toch knap”, kefte Rif, „maar hoe vinden we een nieuwe baas?” „Gewoon”, zei Ra.f, „we zoeken een hond uit, die er geweldig dik en vrolijk uitziet. Nou, achter die lopen we aan en dan wordt zijn baas onze baas”. „Wat knap...”, zuchte Rif ■ nog eens. En toen gingen ze op zoek. Ze draaiden hun ogen rechts, ze draaiden hun ogen links, maar er waren niet veel honden die er net zo dik en net zo vrolijk uitzagen als zij. Eén keer dachten ze dat ze een heel vrolijke herder hadden gevonden omdat hij kwispelde als een jong hondje, maar toen ze dichterbij kwamen zagen ze dat zijn ribben echt door zijn vel staken en dat hij alleen maar blij was omdat hij een pietepeuterig leverworstvelletje van de slager had gekregen. Ze begonnen er moe van te worden en keken al eens hier en daar naar een hapje uit, maar ook dat viel tegen. Eindelijk, toen ze er allebei al een beetje over dachten om het maar op te geven, zagen ze het dikke hondje. Een verschrikkelijk dik hondje, dat bijna van dikte nie.t meer op haar pootjes kon staan. Ze liep aan een riempje van zilverleer achter; een mevrouw, die pok heel dik was. „Die...”, blafte Raf en meteen hadden ze weer moed. Ze trippelden achter het dikkerdje aan. Die merkte het meteen. Ze draaide haar dikke krullenkopje om en kefte: „Ga weg, straathonden!” „Janken...!” fluisterde Raf tegen Rif, „net doen of je jankt van honger”. Het dikkerdje zag het. „Och stumperds”, snikte ze meteen mee, „hebben jullie zo’n honger? Kom maar, h00r... Loop maar mee. Ik kan toch nooit op wat ik krijg”. „Alsjeblieft!” zei Rif en zijn ogen. schitterden ondeugend, „hoor je dat, Raf ? Dat is een gelukkig dier. Ze kan niet op wat ze krijgt. En je moet eens zién hoe dik ze is”. ■ ■ – '„Die 'dikke mevrouw" wordt onze mevrouw”, zei Raf heel beslist en haastig trippelde hij verder achter de twee dikkerdjes aan. Opeens stonden die twee stil. „Zou hier hun huis zijn?” vroeg Rif. „’t Is wel erg groot”, zei Raf, „maar ja, als je zo veel eet dat je het niet op kunt, moet je natuurlijk ook wel „een groot huis hebben”. Het was geen gewone deur waardoor de mevrouw en haar hondje naar binnen gingen. Het was een draaideur;', heel moeilijk, voor hondjes die nog nooit dooreen deur naar binnen zijn gedraaid. Opeens stond je ineen hokje, je voelde een duw tegen je staartje, zodat je wel lopen moest en als je dan liep ging het hokje opeens weer open en was je binnen. „Nou ja, we zijn er”, zuchtten Rif en Raf, die wel even geschrokken waren van dat hok. De dikke mevrouw en het hondje waren al binnen. „Vlug, vlug, er achter aan” zei Raf, „want er zijn hier veel mensen. Dadelijk zijn we ze kwijt”. Ze kwamen ineen geweldig grote kamer waar wel honderd tafeltjes stonden. Overal zaten mensen en hier en daar zag je ook een hond. Rif en Raf deden maar precies wat het dikkerdje deed. Die ging hijgend onder het tafeltje liggen waaraan de mevrouw ging zitten. Rif en Raf kropen naast haar. „Nu maar wachten”, zei het dikkerdje, „mijn mevrouw bestelt altijd een schoteltje worst voor mij”. Rif en Raf konden het bijna niet geloven, maar werkelijk hoor, na een poosje kwam er een meneer ineen deftig zwart pak. Hij bukte en zette een schoteltje worst onder tafel. „Hanggggg...”, gromde Rif, „hangggg...” gromde Raf en meteen stoven ze op de stukjes worst af. „Hé...”, gilde het dikkerdje, „niet vechten”. „Help... Help!” Rif en Raf hoorden het niet eens; ze stoven elkaar al inde haren want ze wilden: allebei een groot stuk. Dé dikke mevrouw viel bijna van haar stoel van schrik toen ze al dat lawaai en gegrom onder haar tafeltje hoorde. Van alle’kanten schoten mensen toe die probeerden de drie honden uit elkaar te jagen. Nou, dat lukte pas, toen het schoteltje leeg was, maar toen brak er dan ook werkelijk een onweer van boze stemmen los. „Van wie zijn die honden...?” „Honden horen aan de lijn ineen deftig h0te1...!” „Wie brengt er nou twee zulke schooiers mee naar een rustige eetzaal...?” „Schande... Foei!” En de dikke mevrouw stond met een hoogrode kleur tussen al die mensen in en riep tegen iedereen, dat zij er niet vanaf wist, dat zij alleen een keurig klein hondje aan de lijn had. „Jaag ze eruit!” riep een man ineen deftig zwart pak. „Nee, nee”, zei de dikke mevrouw, „dan staan ze buiten weer op Mimi te wachten en wie weet verscheuren ze haar wel”. „Laat de hondenophalers maar komen”, zei een andere meneer ineen deftig zwart pak. Rif en Raf die kwispelend naar al die drukke mensen hadden staan kijken, werden opgejaagd naar een gangetje. In de eetzaal werd het weer rustig. „Wat zullen ze nou met ons doen?” vroeg Rif een beetje bang. „Kijk”, zei Raf, die niet wou laten merken dat hij ook bang was, „we waren verkeerd. Een hotel is een plaats waar je worst kunt eten. Nou, nu waren wij toevallig ineen mensen- hotel. Die aardige man die ons worst gaf, zorgt nu natuurlijk dat we ineen hondenhotel komen”. Het leek even of hij gelijk had. Er kwam een man die heel vriendelijk tegen Rif en Raf praatte en ze meenam naar een autootje dat buiten voor de deur wachtte. „Alsjeblieft”, zei Rif weer, „daar gaan wé naar het hondenhotel. Zet de schoteltjes worst maar klaar, mensen. Hier komen Rif en Raf”. Het viel tegen. Het viel erg, verschrikkelijk erg tegen. Rif en Raf- gingen in een hok en niets geen tafeltjes, niets geen deftige meneren met schoteltjes worst. De ogen van Rif en Raf keken nu vol echte tranen door de tralies naar buiten en ze dachten aan de velletjes thuis en de kluiven die het baasje voor ze meebracht. „O Rif...”, zei Raf. „O Raf...”, zei Rif. Meer zeiden ze niet, maar ze dachten allebei hetzelfde. En toen het avond werd en de man van het hondenhotel schoteltjes eten meebracht, toen konden ze niet eens meer eten, zo’n heimwee hadden ze naar hun eigen huis. Al deze mensen heb – ben eikaars hoeden opgezet. Kunnen jullie allen weer aan hun eigen hoed helpen? --- Het mannetje van de slaap Ken je het mannetje van de slaap? Zijn mond staat altijd, altijd ineen gaap, zijn neus wijst recht naar beneden toe, want hij is zo moe, zo verschrikkelijk moe. Zijn ogen plakken van slaap haast dicht en hij weet niet eens of hij staat of ligt. Maar nu het wonder. Dat baasje, dat goeie lieve baasje, van wie ze hadden weg willen lopen, kwam zelf. Hij stond opeens voor het hok van Rif en Raf en riep: „Dat zijn ze. De hele stad heb ik afgelopen en ik wist wel dat ik ze vinden zou. O, domme, domme dieren. Kom maar gauw mee”. Het hok ging open, het baasje werd haast omver gesprongen Maar zeg je hem: ga toch naar bed, meneer, dan. schudt hij hard zijn hoofd heen en weer. Dan zegt dat mannetje met een gaap: O, nee.... O, nee, ik heb echt geen slaap. Ik heb wel een huis en mijn bed staat gespreid, maar ik vind het zo zonde van mijn tijd. En al loopt hij haast krom en al valt hij haast om, je krijgt hem niet naar boven toe. Zo blijft dat mannetje altijd moe, dat domme mannetje van de slaap, met z’n ogen dicht en z’n mond vol gaap. Mies Bouhuys. door zijn honden en weer rolden er tranen over de neuzen van Rif en Raf. Maar deze keer van blijdschap! Ze renden met reuzensprongen voor de baas uit en thuis smulden ze van hun velletjes en kluiven en het smaakte heerlijker dan de heerlijkste worst in het fijnste hotel. Mies Bouhuys, --- Flip en Flop in de sneeuw „Da’s een hele klim. Ik Sa sneller naar beneden”, zucht Flop, als hij weer boyen inde hellende straat is. „Wat een leuk spel is dat en wat ben ik blij, dat met deze snëeüw geen verkeer is inde straat. Hij Pakt zijn slee, gaat er met zljn buik op liggen en zet Jippie”, roept Flop, als nij in vliegende vaart naar beneden süist. „Jippie! Heerlijk die wind door mijn haren!” Het is een lange straat en het is een prachtig terrein voor sleeënde kinderen. Auto’s kunnen met dit gladde weer deze straat niet1 in. Flop is alleen want de andere kinderen zijn naar school. Maar straks zal het hier druk zijn. Daar lopen twee mannetjes voor Flops slee. „Het lijkt wel of ze iets dragen denkt Flop, „maar ik zie niets...” Flop suist van achter op de dragers toe! Plotseling klinkt een hevig gerinkel, als hij tussen de beide mannen door suist. Een hevige pijn aan zijn hoofd doet Flop vju, schrik stoppen. Als hij om kijkt ziet hij, wat de hindernis was. De beide mannetjes droegen ecu grote ruit. Maar nu hoeven ze niet meer zo voorzichtig te doen! De ruit is stuk, zoils duidelijk op het – Vierde plaatje te zien is. Die ;F!op! Heeft hij nog wel genoeg centjes in zijn spaarpot? „Jongens, ik weet een leuk spelletje”, roept Flop, terwijl hij, met een hoge hoed in zijn hand naar een schutting loopt. Achter de schutting zet hij de hoed boven op een stok, zodat hij nog net over de sneeuwrand heensteekt. „En wat nu?” vraagt Flip. „Nou gaan we de hoed van de stok gooien”. „Leuk”, antwoordt Flip en hij begint ijverig sneeuwballen te rollen. Ter. wijl de beide vrienden hun sneeuwballen naar de hoge hoed werpen, komt over de straat een heer aanlopen. De heer draagt een hoge hoed en Hij steunt op een wandelstok. Flip en Flop zijn bezig om nieuwe sneeuwballen te maken. Als ze weer naar hun doel, de hoge hoed op de stok kijken, houden ze verbaasd hun gooi in. Hoe kwamen daar opeens twee hoge hoeden naast elkaar achter de schutting? „Welke is nu onze hoed”, vraagt Flip. „Die rechtse”, antwoordt Flop. „Nee, joh, die linkse”, zei Flip en hij gooit direct zijn bal naar de bewuste hoed. Het gevolg is verschrikkelijk! Flip heeft de hoed geraakt; wat hem tijdens het hele spel niet is gelukt. Maar wat was dat! Een woedend geschreeuw klinkt van achter de schutting en Flip en Flop kijken elkaar verbaasd aan. „Het was toch de verkeerde, Flop”, fluistert Flip angstig. „Laten we maar weggaan, Flip”, zegt Flop, als hij een woedend meneertje vanachter de schutting ziet komen, wild zwaaiend met zijn wandelstok, „Vlegels, kwajongens!” riep het heertje, maarde beide vrienden luisteren niet verder naar het heertje, want zijn' gezicht voorspelt niet. veel goeds. ---