DESKUNDIG BOSCHBEHEER IN NEDERLAND. lets over den aankoop van den Wolfsberg en den Muntberg, —Karakterverandering van bosschen een dwingende eisch, terwijl voor duurzame instandhouding technische kennis onontbeerlijk is. Een woord van protest. Kort geleden bevatten de dagbladen het heugelijke bericht, dat twee bekende, aan natuurschoon zeer rijke, landgoederen, de „Muntberg” en de „Wolfsberg” tusschen Nijmegen en Groesbeek, tezamen 522 H.A. voor ondergang behoed waren. Onze zoo actieve „Vereeniging tot behoud van Natuurmonumenten” heeft deze terreinen bij haar bezit ingeffijfdl Dit, inderdaad zeer fraaie, boschcomplex blijft daardoor voor het publiek toegankelijk waardoor, naar wij hopen tot in lengte van dagen ons land overeen nieuw en aantrekkelijk vacantieoord voor stedelingen zal beschikken Gaarne geef ik in het openbaar uiting aan een gevoel van dankbaarheid voor hetgeen bereikt werd, maar wil daaraan een beschouwing vastknoopen overeen aangelegenheid, d,ie de 10.000 leden van de vereeniging m.i. niet onverschillig mag laten, maar d!i-e bovendien, juist in dit geval en bij den voor kort plaats gehad hebbenden aankoop van die bosschen van Heilo de aandacht van alle belastingbetalende Nederlanders waard! is. Het is noodig, met een enkell woord de geschiedenis van den aankoop van den Wolfsberg en den Muntberg te memoreéren. 1 oen bekend werd, dat de eigenaren zich wenschten te ontdoen van hun bezit, zijn pogingen aangewend, de regeering te bewegen, fondsen beschikbaar te stellen voor den aankoop van dit boschcomplex, zoo mogelijk met inbegrip van den tot het complex behoorenden Hooge Hoenderberg. Met den aankoop van Muntberg en Wolfsberg zou ruim drie ton gemoeid zijn, hetgeen, indien ik mij nfert vergis, ongevéet overeenkomt met die, door het staatsboschbeheer getaxeerde, werkelijke waande. Minister Kan had wel ooren naar het plan, en één van zijner Excelientia’s, m.i. zeer te waardeeren, oriënteereude reizen, was dan ook gericht naar beide meergenoemde landgoederen. De dagbladen deden ons weten, dat Z.E. het landschappelijk schoon naar waarde wist te schatten, en het plan tot inlijving bij het staatsboschbezit wenschte te steunen. Edoch, de Minister van Landbouw wikt, maar dist ambtgenoot van Financiën beschikt, en laatstgenoemde zag den bodem van de schatkist inpJiaats van dte 3 ton, die eerstgenoemde daarin vermoedde. De meer en meer gebruikelijke weg, betaling in termijnen, zou slechts mogeiijk zijni met medewerking vaneen particuliere financieele instelling en kon de goedkeuring van de heere.n in Den Haag niet verwerven. De zaak liep kans op het idoode puntte komen, maarde Vereeniging tot behoud van Natuurmonumenten had en hield de panden in handen en wist ten slotte een oplossing voo te stellen, waarbij well is waar niet de Staat der Nederlanden, maarde Vereeniging eigenaar zou worden, en de Staat deze transactie betalen zou. Dit klinkt menigeen wellicht een beetje vreemd inde ooren, maar het is toen precies zooals ik het zeide. De Staat betaalt, de Vereeniging wordt eigenares. Zoo gek als het op het eerste gezicht schijnt, is dit echter met, daar in dit geval de bedoeling van Staat en [Vereeniging precies dezelfde is: instandhouding van het boschcomplex. Nu is het ontegenzeggelijfc aan geen enkelen twijfel onderhevig, dat bfiji de Vereeniging de rotvaste bedoeling voorzit, tot in lengte van dagen i» stand te houden. Maarde bedoeling alleen is niet voldoende, de voortdurende instandhouding vaneen groot boschcomplex eischt een groote technische kennis vaneen. bekwaam boschbouwkundige. En het baart, wel groote verwondering, dat, tewijl in het buitenland' alle boschbeheer aan gestudeerde technici is opgedragen en ook in ons liand de Staat, de Neder la ndsche Heids Maatschappij en de groote particuliere boschbezitters voor het boschbeheer volledig bevoegde personen noodzakelijk ach tem, Natuurmonumenten het zonder deskundigen meent te kunnen klaarspelen. Het is mijn vastte overtuiging dat op deze wijze het voortbestaan der boschen, na het verdwijnen van de tegenwoordige toomgeneraitie, onvoldoende gewaarborgd is. Dit moet inde. eerste plaats den 10.000 leden, interesseanen, maar voor zoover de Staat de koopsom betaalde, '.zooals voor den Muntberg en den Wo3fsberg, heeft iedere belastingbetaler m.i. het recht te eischen dat hierin verandering komt. Het beheer vaneen „boschbedrijf” het complex bij Groesbec-k is indferdaad een „bedrijf” is enthousiast natuurliefhebber „sonebenbei” ,kan worden mitgeoefend. Daar komt, zooals wij vooral in: de iaatste halve eeuw, v/el geleerd hebben, zooveel bij kijken, dat leeken daarvan al even weinig terecht brengen als kwakzalvers van de moderne geneeskunst.- Daarbij komt nog een belangrijke, kwestie. Voor den aankoop der beide landgoederen voor, laat ons zeggen ruim 3 ton, ontving die Vereeniging tot behoud van Natuurmonumenten de volgende subsidies: van de gemeente Nijmegen f 25.000, van de gemeente Groesbeek f 7.500 van het Rijk f 8000 gedurende 40 jaar, voor rente en aflossing van icien'e iteening voor dien aankoop, die zij, naar ik bij geruchte vernam, aanging bij het Burgerlijk Pensioenfonds. Aan de subsidies van Nijmegen en Oroesbeek zijn slechts twee voorwaardem verbonden, nl. ia'at de bosschen niet van karakter veranderd mogen worden en dat de subsidie teruggegeven zal worden indien zulks wel geschiedt of de Vereeniging zich genoodzaakt ziet haar bezittingen aan het Rijk aan te bieden. De eerste voorwaarde is ondeskundig. Geschiedt er aan die bosschen niets, d.w.z. worden ze geheel! als „matuur monument” aan hun iot overgelaten, dam gaan zij op den duur ten gronde, of althans zoo achteruit, dat zijl een droefenis voor het ook worden. Worden zij daarentegen deskundig be – heerd', hetgeen m.i. een onverbiddellijke eisch is, dan moeten de eenvormige dennenbosschen, ten einidiö het voortbestaan te waarborgen van „karakter” veranderen. Intusschen zal wel niemand tegen, een zoodanige „karakterverandering” bezwaar hebben, daar. zij er mooier door zullen worden. Welke voorwaarden aan het rijkssubsidie verbonden worden is mij niet bekend, zij zijn, geloof ik, nog niet vastgestelldl. Trouwens de uiteindelijke beslissing over dit subsidie behoeft nog de goedkeuring van de Staten Generaal eni het ware gewenscht, dat dan de voorwaarde wordt gesteld, van een deskundig beheer. Het gaat toch om het beheer van rijlksgelden, die ineen boschcomplex zijn vastgeliegd al heeft ook het Rijk de eigendomsrechten overgediragen. De meest zekere weg schijnt mij, dat als eisch wordt gesteld, dat het beheer aan het Staatsboschbeheec wordt opgedragen, mijnentwege gratis. Administratief moge dan de verhouding tusschen Staat en Vereeniging nog vreemder schijnen, omdat de Staat dan niet alleen een waardevöll boschcomplex cadeau heeft gegeven, maar bovendien het beheer nog kosteloos voert, technisch wordt echter op deze wijz© het doel het volledigst bereikt. Er is echter nog iets, dat m.i. beheer door het Staatsboschbeheer gewenscht doet zijn. De Muntberg en Wolfsberg zijn geen bosschen, die geld kosten en niets opbrengen Ik acht een jaarlijksche netto-opbrengst, zooals de toestand op het oogenblik is, vaneen kleine tienduizend gulden, laat ons zeggen f 9000, mogelijk. Met de rijkssubsidie samen beschikt dan de vereeniging jaarlijks over f 17.000 voor rente en aflossing .van het geleende kapitaal van ongeveer 3 ton. Het Rijk zal zich voor 40 jaren binden. Dit zal wel noodig zijn als de inkomsten uit die bosschen niet stijgen, want met f 17.000 kan inde eerste jaren van groote aflossingen geen sprake zijn. Maar als een houtvester het beheer over deze bosschen voert, zal ongetwijfeld binnen 40 jaren zooveel veranderd zijn, dat de opbrengsten stijgen en in dat geval zou het mogelijk zijn, althans denkbaar kunnen zijn, dat de Staat met minder dan 40 X f. 8000 zou kunnen volstaan. En ook dat mag onze, d!an belastingplichtige, kinderen en dus ook hun vaders, niet onverschillig laten. Van alle kanten dringt zich dus de eisch op, dat aan dte toekenning van rijkssuibsidie voor den, aankoop van, deze bosschen, een ,subsidie, zoo groot, dat daarmede bijna de geheele koopsom voldaan kan worden, alsnog de voorwaarde eischen van den modernen boschbouw, dooreen deskundigen, aan een hoogeschool gevormden houtvester beheerd worellen.. Ik sprak in deni aanvang over de bosschen van Heilo. Op bldz. 75 en 82 van het onlangs verschenen Jaarboek 1923—1928 van die vereeniging tot behoud van Natuurmonumenten lees ik, dat dit '0 H.A. groote complex voor den niet onbelangrijjken prijs van f 300.000 werd aangekocht. Deze 3 ton werd verkregen door drie rentelooze meningen van f 100.000 elk door de gemeenten Alkmaar en Heilo en door de provincie. Ook aan dieze leemingen werd: niét de voorwaarde van deskundig beheer verbonden. Ik acht dit inden grond verkeerd, juist waar het hier gaat om een zoo hoog bedrag per H.A. Dergelijke kostbare bezittingen mogen niet dooreen leek beheerd worden, wanneer het voor den aankoop benoodligde geld door de gemeenschap werd bijeengebracht. Dit is onverantwoordelijk. Hier is een woord van protest op zijn plaats. De Staat heeft toch niet voor niets de opleiding van boschbouwkundigen aan de Landbouwhoogeschool mogelijk gemaakt! (Nadruk verboden). schikbaar gehouden worden, om aan de toenemende vraag te kunnen voldoen. De productie in Venezuela wordt geraamd op 8.25 % van de wereldproductie en zal waarschijnlijk met 40.000.000 barrels in 1928 stijgen tot 105.000.000 barrels. Hiermede zal Venezuela zeer waarschijnlijk op de tweede plaats komen. Men verwacht, dat het deze plaats de eerstvolgende jaren zal kunnen handhaven. Was er inde Ver. Staten geen overproductie geweest, dan zouden de Venezolaanscbe producenten hun productie nog hooger opgevoerd hebben. Rusland zal) waarschijnlijk 80.000.000 barrels op de wereldmarkt brengen cf wel 614 %• Vermelding hierbij verdienen dein j 1928 gerezen moeilijkheden tusschen Engei; sche lein Amerikaansche producenten betreffende den verkoop der Russische petroleum. De Mexicaansche productie zal wel verder achteruitgaan en zal vermoedeiijk slechts ongeveer 50 % bedragen van die in 1926. Wanneer er geen nieuwe aanboringen plaats hebben, bestaat er veel kans, dat Perzië in 1929 Mexico van zijn vierde plaats, zal verdringen. Men vertrouwt echter op vooruitgang als gevolg van de nieuwe petroleum-wetgeving en op een blijvende vreedzame oplossing van den gecompliceerden toestand op politiek gebied, die ontstaan is na derr moord op Obregon. Perzië en Roemenië1) zullen respect, produceeren 3 % en 2 % der wereldopbrengst. De velden- in Nederlahdsch-Indië zullen ongeveer een even grooté productie br ais in 1927, nl. 21.500.000 barrels. Columbia dreigt Ned.-Indië te overvleugelen met zijn snel wassende productie, die van 14.5 millioen in 1927 waarschijnlijk zal stijgen tot 20 miillioen over 1928. De gaheele opbrengst komt van het Las-Infontasveld, inde MagdalénavaJlei, vanwaar het product in pijpleidingen naar de kust gaat. Peru, Argentinië en Trinidad gaan denkelijk wel vooruit, evenals Ecuador; in Britsch-Indië en Polen zal hoogstwaarschijnlijk vermindering geconstateerd worden. De petroleum op Sachalin wordt geëxploiteerd door de Japanners in samenwerking met de Russische regeering; de opbrengst in 1929 zal reeds 220.000 barrels bedragen. Het volgende staatje moge de totale productie nog even aanschouwelijk voorstellen: 1926 1927 1928 (in duizenden barrels). Ver. Staten 770.874 901.129 890.000 Venezuela 37.226 64.400 105.000 Rusland 64.311 72.400 80.000 Mexico 90.421 64.121 47.000 Perzië 35.842 36.800 37.300 Roemenië 23.314 26.100 28.000 Ned'.-Indië 21.242 21.400 21.500 Columbië 6.444 14.600 20.000 Peru 10.762 9.800 10.500 Argentinië 7.952 8.700 8.800 Britsch-Indlië 8.728 8.200 8.000 Trinidad 5.278 5.200 6.200 Polen 5.844 5.800 5.600 Serawak 4.942 5.000 5.200 Japan 1.900 1.700 1.700 Egypte 1.188 1.270 1.300 Duitschland 653 700 720 Ecuador 214 450 700 Canada 364 500 600 Frankrijk 478 525 540 Sachalin 181 200 230 Cechoslovakije 150 140 140 Diversen 81 260 200 1.098.289 1.249.395 1.279.220 Men ziet, dat de stabiliteit van de petroleum-industie voorloopig wel zal afhangen van de gestie der Amerikaansche producenten; De Vereenigde Staten zijn verreweg d'e voornaamste producenten en als zoodanig kunnen zij een verstrekkenden invloed uitoefenen wat betreft het voorkomen van overproductie. Men bereidt dan ook een conferentie voor van Amerikaansche producenten, waarbij de verwachting uitgesproken wordt, dat belanghebbenden in de Venezolaansche en Mexicaansche productie hun medewerking zullen verleenen. Een gereguleerde wereldproductie van petroleum, met vermijding van oneconomische verspilling kan niet anders dan zoowel producenten als consumenten ten goede komen. A. Te Wechel. --- WERELOPETROLEUMPRODUCTIE IN 1928. Dank zij de rustrictie inde V. S. is de productie nagenoeg stationnair vergeleken bij het voorafgaande jaar. De wereldproductie van petroleum in 1928 wordt geschat op 1.279.220.000 barrels, het geen een toeneming is van 29.825.000 barrels of ongeveer 2.3 % ten opzichte vam het vorige jaar. In 1927 was de toeneming vergeleken met 1926 meer dan 150.000.000 barrels. De productie per dag zal dit jaar ongeveer 3.500.000 barrel 6 beloopen, waarvan het Amerikaansche continent evenals het vorige jaar bijna 85 % voortbrengt. Het streven naar stabilisatie der productie heeft in zooverre succes gehad, dat de opbrengst inde Vereenigde Staten practisch stationnair is gebleven. Als verdere bijzonderheden zijn te vermelden de toegenomen productie in Venezuele, Rusland en Columbia: Ide Mexicaan,- sche productie daarentegen daalde. Venezuela verdrong Rusland naar de derde plaats en kwam zoodoende op de tweede. De productie der V. S. wordt voor 1928 geraamd op 890.000.000 barrels. Vergeleken met 1927 is dat een vermindering van pl.m. 10.000 barrels. De velden in Oklahome produceerden niet zooveel meer dan in 1927 dooreen onderlinge overeenkomst tusschen de meerderheid der producenten. Het blijft niettemin noodig, dat groote voorraden be- --- STAATSCONTROLE OP HET BANKWEZEN door Hartley Withers. Twee der invloedrijkste autoriteiten hebben zich tegen staatscontrole uitgesproken. De onjuiste opvattingen over de verhouding van het bankwezen tot de industrie zijn zóó menigvuldig, en zóó vele daarvan worden als argumenten gebruikt door hen, die ons geheel monetair mechanisme onder overheidsvoogdij willen plaatsen, dat men niet weet waar té beginnen, als men dit belangrijke probleem wil behandelen. Tusschen het ééne uiterste den zakenman, die van nature denkt, dat hij evenveel crediet behoorde te krijgen als hij noodig heeft, en die onvermijdelijk zijn bankier beoordeelt naar de mtate, waarin deze hem crediet toekent tot aan het andere uiterste den hervormingsgezinden enthousiast, die van meening is dat de eenvoudigste wijze om alle werkloosheidsproblemen op te lossen voor den staat zou zijn het uitreiken van bankbiljetten aan iederen kooplustige is nog een gansche schare van critici, die op de een of andere manier het bankwezen wenschen te zien gewijzigd. In wezen komen al deze meeningen, hoe verschillen zij ook zijn mogen, neer op het streven naar controle van staatswege. „Ziet”, al dus zeggen zij, „hoe slechts het bankwezen functionneert onder particulier beheer. Het heeft de industrie volkomen in zijn macht, het kan een industrie ten ondergang doemen door haar crediet te weigeren, om de een of andere onbeteekenende reden, bijv. in zake zekerheidstelling voor het geld van deposanten en aandeelhouders. Het laat een enorme massa werkwilligen zonder arbeid, terwijl er millioenen zijn, die goederen noodig zouden hebben en ze niet kunnen koopen. Laat het bankwezen reguleieren van overheidswege, en als bij tooversliag zal liet „nieuwe Jeruzalem” verrijzen. Alle industrieelen, die een wettelijk voorgeschreven loon betalen, zullen zooveel crediet krijgen als ze verlangen; wanneer ze zoo ongelukkig zullen zijn verlies te lijden en het geleende niet kunnen terugbetalen, zal het den belastingbetaler een vreugde zijn dat verlies goed te mogen maken, met het oog op het behaalde indirecte sociale voordeel. Elkeen, die goederen hebben wil voor een edeler en schooner leven, zal van de noodzakelijke koopkracht voorzien worden, en ofschoon er moeilijkheden kunnen rijzen met betrekking tot een eventueele terugbetaling, dit is een zaak van minder belang dan de voortdurende malaise inde industrie; daar dan ten minste voorzien wordt inde behoefte van millioenen hongerige koopers”. * * * Dit programma is zóó aantrekkelijk, dat het bijna van gebrek aan eerbied getuigt, wanneer wij het ontwijden door te verklaren, dat het inde werkelijkheid met geen mogelijkheid zou kunnen worden uitgevoerd. De drukpers werkt zoo gemakkelijk en vlot, dat, hing de toegang tot economische zaligmaking alleen van haar onverpoosde werkzaamheid af, wij zeker reeds lang in het beloofde land zouden zijn. Maar haar verrichtingen inde na-oorlogsche jaren liggen ons nog te versch in het geheugen. Het is gemakkelijk genoeg voor hervormers om te beweren, dat men geen inflatie kan krijgen, zoolang de toename der goederenproductie maar gelijken tred houdt met de geldcreatie. Maar dit is alleen waar, als de goederen vaneen soort zijn, die de consument hebben wil en die verkocht kunnen worden tegen een prijs, welken de consument kan geven. En als daarop een voortdurende stroom nieuw geld loskomt, om de koopers in staat te stellen de goederen te betalen, dan beginnen wij rond te draaien inden noodlottigen cirkel, waarin ook de Duitsche mark en de Oostenrijksche kroon met fantastische snelheid hebben rondgedraaid. Ook het zoo idealistische gezichtspunt, volgens hetwelk de productie niet gericht behoorde te zijn op winstmaken, maar op behoefte-bevrediging, en volgens hetwelk de staat bepalen moet door middel van „credietrantsoeneering” welke goederen ten behoeve der gemeenschap geproduceerd zullen worden, ziet er alleen maar aantrekkelijk uit, zoolang wij het niet van naderbij bezien. Wanneer wij ons echter realiseeren, wat de Staat wérkelijk is een aantal ambtenaren van goeden wille, met een menigte politici achter zich en met de publieke tribune op welker bijval zij nauwkeurig acht geven, vóór zich dan zijn wij gerechtigd met groote vrees de besluiten tegemoet te zien waarbij de Staat zal bepalen, welke goederen voor het algemeen welzijn geproduceerd zullen worden. En bij staatscontrole hebben wij slechts de keuze tusschen aannemen van hetgeen ons geboden wordt, of weg te gaan. * * * Wij kunnen momenteel een keuze doen bij het bevredigen van onze behoeften, en die mogelijkheid van keuze is een van de dingen, die het leven waard maken geleefd te worden. Wij danken haar hoe verbazingwekkend het hun ook inde ooren mag klinken, die de zaak niet doordacht hebben juist aan de controle der banken over de industrie. De banken zelf worden geregeerd door de zorg, die zij moeten dragen, om geen dubieuze schulden te maken, en om het geld, dat zij leenen vertrouwensmenschen, die zij zijn – niet ineen bodemloozen put te gooien. Om dubieuze schulden te vermijden, moeten zij er van overtuigd zijn, dat degenen, aan wie zij geld leenen, een product vervaardigen, hetwelk het publiek zal willen hebben en afnemen. En zoo zijn wij het, U en ik (het consumeerend publiek) die ten slotte door onzen aankoop beslissen, wat geproduceerd moet worden. Wij vergissen ons daarin soms leelijk, en moedigen dan de productie van slechte of nietswaardige prullen aan; maar het is ongetwijfeld beter, dat wij deze vergissingen maken, dan dat wij ons leven als consument stellen onder de hoede van politici en overheden, die misschien nog geassisteerd zullen worden door commissies van kunstenaars en specialisten op ander gebied. Ten opzichte van het politiek gevaar hebben wijde getuigenis vaneen autoriteit, als mr. Philip Snowden, minister van Financiën inde vroegere Britsche Labour-regeering. Op een conferentie van de Labour Partij, begin October gehouden, onderschreef hij een opmerking, gemaakt door mr. Ramsay Mac Donald, dat de controle over het geld- en credietmechanisme vrij moest blijven van politieke invloeden. Door een ongeduldig gehoor gevraagd naar de reden van zijn meening, antwoordde hij, dat het Parlement niet competent is in zaken van zulk een fijngevoelig en ingewikkeld karakter als het crediet-wezen. Zijn hoorders, die aanzienlijk minder wisten van parlementaire dingen dan hij, lachten hierover; mr. Snowden vertelde hun daarom nog een en ander over het gevaar, dat er gelegen is in crediet-contróle en in de macht om een inflatiepolitiek te kunnen voeren, wanneer deze in handen is vaneen regeering, die haar ten eigen bate of ter verkrijging van goedkoop succes aanwendt. „Wat mij betreft” besloot hij, „ik zou niet van plan zijn, die controle in handen van welke regeering ook maarte leggen.” i Eenigen tijd geleden reeds heeft mr. Baldwin gezegd, dat de gouden standaard het voordeel heeft, dat hij zelf door kwaadwilligen niet kan worden aangetast en dat er geen regeering op aarde is, die hij de controle over het geldwezen zou durven toevertrouwen. Twee der invloedrijkste autoriteiten uit de beide voornaamste partijen hebben zich dus tegen staatscontrole op het bankwezen uitgesproken. (Nadruk verboden) --- TECHNISCH NIEUWS. (Door een technischen medewerker). Reuzen-reddingsbooten. De Breinen en Europa worden met reddingsbooten uitgerust, die door hun bizondere afmetingen geheel afwijken van a!e tot dusverre in gebruik zijnde booten. Deze nieuwe reddingsbooten worden van metaal gemaakt en zijn geheel naadloos. Zij hebben ©en lengte viain 38’ (11,60 M.), een bieedtevan 13)4’ (4,10 M.), en eein holte van 5’ (1,50 M.). ledere boot biedt plaats aan 145 personen en wordt gedreven dooreen 20 P.K. motor, welke speciaal voor dit doel ontworpen en geconstrueerd) is. Wanneer ie boot geheel onder water is, blijft de motor doorfoopen; de volgeladen boot kan een snelheid van 5 a 6 kn. bereiken. ledere der beide mailschepen wordt uitgerust met 22 van zulke booten. Vooral in Engeland is men zeer benieuwd naar de resultaten, die men met deze groote reddingsbooten zal opdoen. Het groot aantal personen, diatin één boot plaats kan vinden, terwijl het strijken dezer vaartuigen niet meer moeite kost dan bij de normale reddingsbooten, aan den eenen kant een ver rdeel, hoewel aan den anderen kant niet over het hoofd mag worden gezien, het gevaar: „of piacing too many eggs in one basket”. --- Ljungströmturbinelocomotief. Sedert Maart 1927 is bij de Argentijnsche spoorwegen een Ljungström-turbinelocomotief in gebruik, weide 4 gekoppelde assen bezit, een adhaesiégewicht van 57 ton en een totaal dienstgcwicht van 128 ton. Het vermogen van de turbine bedraagt bijt eensnejttieid van 65 K.M. paruur en een vacuum van 85% inden condensor ruim 1900 P.K., waarbij de trekkracht, gemeten aan1 de drijfwielomtrek, dan 8 ton bedraagt; daalt het vacuum tot 70% dan is het vermogen 1700 P.K. De locomotief, welke met olie wordt gestookt, doet dienst voor goederenvervoer overeen afstand) van 800 K.M. Uit de bedrijfsresultaten blijkt, dat de machine belangrijke besparingen geeft aan brandstof (ongeveer 40%, a 50%) en aan water (tot 95%). Hierdoor kan de turbinelocomotief een grooter traject aan één stuk afleggen dan de zuigerstoomlocomotief, waardoor het aantal tonkilometers per dag en per locomotief bij de turbinelocomotief gunstiger uitvalt. --- Ketelmateriaal voor hooge bedrijfstemperaturen. De hooge temperaturen, waarmede in moderne ketelinstallaties wordt gewerkt, stellen zware eischen aan het materiaal, dat voor de ketels wordt gebruikt. Sedert 1925 worden in Duitschland door de Borsig-fabrieken proeven genomen met gelegeerd vloeistaal, waarin zeer weinig koolstof voorkomt, in vergelijking'met niet gelegeerd staal geven vanadium en molybdeenlegeeringen bij 500 graden een ongeveer 70 tot 100% hoogere strekgrens, bij overigens gelijke laschbaarheid met de waterstofvlam. De bizondere staalsoorten bleken tevens uitstekiamd! toestand tegen ouderdom en roest, zij zijn derhalve voortreffelijke materialen voor den bouw van ketels en reservoirs. Daar zij eer. hoogere vastheid vertoonen dan niet gelegeerd! staal, kan bij gebruik ervan worden volstaan met 35% tot 40% minder wanddikte, het gewicht is dus minder terwijl ook de kosten voor bewerking en lasschen lager zullen zijn. De warmteoverdracht is beter; ketels, vervaardigd van deze speciaal staalsoorten kunnen een overbelasting verdragen en verhoogen zoodoende de bedrijfszekerheid. --- Nieuws op het gebied der hoogspanningstechniek. Nauwkeurige bestudeerinig van waarge' nomen verschijnselen en het hieruit on:* spruitend beter en dieper inzicht in het wezen dier verschijnselen leidt iot het vindc" van verbeteringen aan machines en apparii' ten, waardoor het algemeen economisch belang der metfschheid ten zeerste wordt ge' diend. Zoo is daar op het gebied! dej hoogspanningstechniek het verschijnsel dat zich op het oppervlak van isolatoren ei’ in het dielectricum van kabels electrone11' wolken vormen lals een energiebron vo°r ontladingen, welke na zekeren tijd tot db°J' slag leiden. Deze electronenwolken on*' staan ook bij transformatoren inde isolec' rende olie tusschen de primaire en de sf* cundlaire wikkeling, waardoor de olie ioniseeren en worlen ontleed totdat slotte doorslag volgt. Het inzicht, dat hi*y electronenwolken in het spel zijn, leidde het nemen van maatregelen, welke de vor' ming van deze wolken verhinderen. In nieuwere transformatoren brengt men >Slk leerende cylinders aan, welke d'e oliela3® verdeelen, hierdoor kan de wolkvorffl|r= niet plaats hebben. Deze maatregel hee de doorslagvastheid verhoogd, waardoor transformator kleiner en dus goedkoop1 kan worden. Van groot belang bij transformator-' was ook de ontdtekk#ig vaneen oorza van schade door uiterst fijne, aian de blan ke stroomvoerende koperdraden klevenudraadjes. Hieraan vinden voortduren spitsontladingen plaats, de isoleerende wordt geïoniseerd en ontleed, de doorsla» wordt ingeleid. Tegenwoordig worden 3 ' blanke stroomvoerende deelen inden transformator voorzien vaneen dunnen katoen s?_ latiemateriaal roept een sterke vraag 'v3,_ ker naar de vervanging hiervan door kuns\ producten; aan dit probleem wijden chem> en electrotechnici hun krachten. Ook op het gebied van tingen worden nieuwe wegen betreden. 1 voor korten tijd stonden behalve dure spa" ningsomvormers, slechts de vonkbanen kregen met spits en bol ter beschikking, ‘'jn genwoordig is iedere spanning te |Tie Jj. middels een eenvoudig samenstel vian j densator en twee electronenbuizen (niet o‘|( gelijk aan radio-lampen), de sterkte ‘ ( den stroom door het toestel is een 1113 j voor de grootte van de te meten spanin » Overspanningen hebben niet meerde teekenis van vroeger; de z.g. len”, de eigen trillingen zijn voor ongeV " 15 jaren theoretisch gevonden. dig kunnen wij ze practisch aantoonen 1 den kathodestraal en zelfs fotografeeren* * . Kabels voor zeer hooge spanningen z len nog veel meer worden toegepast, in3 ;11, men er in kan slagen, op de plaats lengtemoffen de verbinding der kabelein3 langs machinalen weg te bewerkstel!1 waardoor de mof en met haar een bron storingen kan verdwijnen. --- Spoorweg-electrificatie in Marokko. Eind 1927 was in Marokko 255 K.Mlijn geëlectrificeerd met gelijkstroom , 3000 Volt. In dlienst waren 10 vani 1000 P.K. en 10 motorwagens van w) P.K., terwijl nog 16 locomotieven van ' cn P.K. in aanbouw waren. Er wordt elecn geremd, terwijl op' de dalende trajecte motoren als generatoren werken en stroom aan het net wordt teruggej® njt*t (recuperatie).jDe stroom word1,», betrokken van eigen centrales, maar verd door de Marokkaansche electric* maatschappij als draaistroom van vJ'v;1n Volts, weilike ineen aantal op 60 KW- relkaar langs de lijn gelegen ornvo stations in gelijkstroom wordt omgeze ' De electriciteitsmaatschappij bezit alleen nog een stoomcentrale ini de van Casablanoa; einde 1929 zal bove' a|Leen in aanbouw zijnde waterkrachtce met leien vermogen, van 25000 K.W- 1 giflr •bruik wordlen genomen voor de van het land en van verdere te electrl ren baanvakken. --- Groote Diesellocomotief. heb^ Op grond van opgedane ervaringen > gr de Canadeesche Spoorwegen opdnatm geigeven tot den bouw vaneen groote D locomotief van 2500 P.K., van het typ j + ID2. Verdere gegevens van deze machine zijn: lengte 28,5 meter, » 320 ton, trekkracht aan den haak K.G. . , Aif^ Aan dien bouw zullen rikaansche fabrieken medewerken. --- Dieselelectrische trein. n Hf Te Buenos Ayres zal ten dienste v voorstad verkeer een Dieselelectrisc loopen, bestaande uit twee machme en 10 personenwagens. ,f . u j De machinewagens bevinden ZlC' eje^pt einden, hieruit wordt d'e stroom & aan de motoren, welke aan alle aS bl den trein werken. Elke machinev'au p N zit twee 8-cylindler Diiesete van elk bij 700 omwentelingen per minuu > zijn gekoppeld aan gelijkstroom r van 750 volt. . erd io°l De Dieselmotoren wordten gelev v’3 Gebr. Sulzer, terwijl de dynamo s het fabrikaat Oerlikon. o^p^1 In totaal zijn er dus vier miachineg welke elk voeden één 100 gens . de aandrijving van de machine » vijf motoren van elk 75 kw voor nenwagens. --- Advertentie LAtIQEVELDT – XCHRifDEP SEMtRME – HEEREHSTRAAT 2 ■ ïflSHnrlL* 1 AUTOVERZEKERIMï 5395 ---