HET FASCISME CONTRA DE T. B. C. Geen halve maatregelen.-Het geheele Italiaansche volk door den staat verzekerd tegen deze ziekte. (Bizondere correspondentie). Rome, 14 Aug. Italië, dat onder het fascistisch régime in de laatste jaren meermalen ten opzichte van de sociale wetgeving en voorzorg, Dieuwe wegen heeft in geslagen, heeft thans een nieuw en buitengewoon uitgestrekt arbeidsveld in bewerking genomen. Men wil n.1. een verzorging van alle tuberculoselijders, in den vorm van een algemeene staatsverzekering tegen deze ziekte, in het leven roepen, welke zich over het geheele Italiaansche volk zal uitstrekken. Deze maatregel is niet alleen te beschouwen alB een op zichzelf staand bewijs van sociale zorg, doch hij vormt een onderdeel van het groote demografische programma van Mussolini. Niet alleen is hij dus van groot belang voor het bestrijden en voorkomen van ziekte, maar tevens vormt hij een bijdrage tot den opbouw eener nieuwe maatschappij. Hoe grootsch de opzet van dit plan wel is, blijkt reeds daaruit, dat men tien jaren meent noodig te hebben, voordat alle maatregelen, die de wet van 1 Juli j.l eischt, in hun vollen omvang zullen kunnen worden uitgevoerd. Thans zijn drie verschillende commissies bezig om de bizonderheden van den verzekeringsveldtocht tegen de tuberculose nauwkeurig uitte werken. De eerste van deze commissies heeft tot taak het geheele programma in groote trekken uitte voeren, terwijl de tweede belast is met een onderzoek naar sanatoria en herstellingsoorden over welker inrichting en beschikbaar personeel een rapport zal uitgebracht worden. De derde commissie zal zich meer in het bizonder bezighouden met de kwestie der geneeskundige hulp aan tuberculoselijders buiten de herstellingsoorden en tevens met de sociale propaganda. De nieuwe wet wordt reeds 1 Januari 1929 van kracht. Er moet dus snel een geweldige hoeveelheid voorbereidend werk verricht worden, wil men op dat tijdstip in staat zijn, den Italiaanschen tuberculoselijders datgene te kunnen geven, waarop zij volgens de wet recht hebben. Het programma zal direct uitgevoerd moeten worden ten voordeele vaneen half millioen menschen. Indirect komt het dan echter ten goede aan niet minder dan twintig millioen Italiaansche burgers, aangezien vergoedingen dezer verzekering niet alleen aan de verzekerden zelf, doch zelts aan hun geheele gezin uitgekeerd worden. Het plan komt in groote trekken daarop neer, dat zoowel bedienden en arbeiders als de werkgevers tot het storten vaneen geringe wekelijksche bijdrage verplicht worden. Het geld, dat hierdoor beschikbaar komt, wordt voor verschillende doeleinden der tuberculosebestrijding besteed, zoo bijv. eensdeels voor het aanschaffen vaneen voldoend aantal bedden voort t.b.c.-lijders in de ziekenhuizen, voor het bouwen van nieuwe sanatoria en voor herstellingsoorden van genezenden; anderdeels voor het verleenen van geldelijken steun aan arbeiders, die door deze ziekte tijdelijk niet tot werken in staat zijn. Met betrekking tot het aantal bedden, dat inde ziekenhuizen voor verpleging van tuberculoselijders beschikbaar moet zijn, heeft men bepaald, dat dit even groot moet zijn als net aantal sterfgevallen aan tuberculose per jaar bedraagt. Wanneer men deze verhouding als norm aanneemt, bestaat er, blijkens de Italiaansche statistiek, op het oogenblik in alle Italiaansche ziekenhuizen en sanatoria tezamen een tekort van niet minder dan 26 pCt. aan bedden. Het hoofddoel is dus, eerst aan dezen misstand een einde te maken. Op het oogenblik worden er door de nationale verzekeringsmaatschappij, welke een rijksinstelling is, drie series zegels uitgegeven, één voor ieder soort rijksverzekering, die Italië nu kent: n.l. die tegen arbeidsongeschiktheid en voor ouderdomspensioen, de werkloosheidsverzekering en de tuberculoseverzekering. Elke week moet door den werkgever van ieder dezer zegels inde boekjes der werknemers, mannelijke zoowel als vrouwelijke, geplakt worden. De wet vereischt nog een anderen maatregel, die voor Italië geheel nieuw is, n.l. de nabehandeling van patiënten, die uit de ziekenhuizen en sanatoria ontslagen zijn. Voor die na-kuren alleen worden 20.000 bedden in gereedheid gebracht in speciale, zgn. „frissche lucht”-inrichtingen, zooals er reeds een in Porta Furba buiten Rome bestaat. Deze inrichting moet nu evenwel aanzienlijk uitgebreid worden. Daarmee hoopt men nog voor de opening van het internationale congres tegen de tuberculose, dat inde tweede helft van September in Rome bijeenkomt, gereed te zijn. Een andere soortgelijke inrichting voor de nabehandeling van ontslagen t.b.c.-patienten is opgericht in Camerata bij Como. Hier beschikt men over 250 bedden om ontslagenen uit ziekenhuizen en sanatoria weer voor te bereiden tot hun arbeidstaak in het maatschappelijk leven. Ten slotte wordt groote aandacht besteed aan het probleem der tuberculose-behandeling buiten de ziekeninrichtingen, dus bij de lijders thuis. De betreffende commissie is bezig verordeningen en regelen op te stellen voor de gezinshoofden, die in hun familie een tuberculose-lijder hebben, voor wien geen eigen bed vrij is. Aan die gezinnen zal inde eerste plaats zooveel mogelijk financieels steun verleend worden. Naast dezen strijd tegen de tuberculose zullen in tien versohillende Italiaansche steden ook proeven genomen worden om door inenting de uitbreiding der ziekte te voorkomen. De resultaten, die met deze vaccinatie tegen de tuberculose bereikt worden, zullen zeker niet zonder invloed blijven op verdere maatregelen, die inde toekomst nog getroffen'zullen worden. --- Mussolini. Mussolini. --- DE MISKENDE TANK. Romantisch verhaal van een excursie. Soesterberg, medio Aug. Lr. — Het is niet prettig in het Nederlandsche leger een tank te zijn. Ik spreek niet van de Shimmy-tank met zijn bordpapieren huid en zijn keukendeurtje, die bij de herhalingsoefeningen dienst deed. Die was niet echt en het leger treiterde de bemanning door telkens als bij abuis te vragen af de koffie al klaar was. Maar ik heb het over de echte eneenige tank die ons leger bezit — de kleine en verouderde Renaulttank — die bij zijn debuut het heele land heeft doen lachen en waarop meer grapjes gemaakt zijn dan zelfs een tank met een pantserbekleeding verdragen kan. Hij staat ergens midden op de hei en is omringd dooreen groep officieren en een veel grootere groep soldaten van alle mogelijke wapens, die zoo maar gewoon om de tank en om twee generaals heenstaan. Ze mogen er staan en ze moeten er staan. En dat de tank, na enkele schoone toeren te hebben verricht en boomen te hebben gebroken en hindernissen te hebben genomen, nu hulpeloos en defect inden grond vastzit behoort eveneens tot het programma. Ik doe amende honorable aan onze eenige Nederlandsche tank, die ik mede verguisd heb. Want nadat ik eenige opmerkingen ten beste heb gegeven van vakkundigen aard kijkt een jonge infanterie-luitenant mij verbaasd aan en zegt: U denkt toch zeker niet dat er één mensch is bij de legerleiding, krankzinnig genoeg om inde tank voor ons leger een gevechtswapen te zien? —Eh dat weet ik niet! zeg ik. Maar meneer! In ons polderland kunnen ze nooit komen en op de hei zal nooit gevochten worden. Maar ze hebben dien ouden Renault gekocht om de manschappen met zoo’n ding vertrouwd te maken. De tank heeft een veel te groote moreele werking, die hij absoluut niet verdient. En wanneer de soldaten weten en bij aanschouwing weten wat een tank is en hoeveel ongelukken ze zichzelf bezorgen, want ze zitten om een haverklap inden weeken bodem vast, dan zullen ze er ook niet meer zoo bang voor zijn. En ik, die gedacht had dat na de eerste tank een rij van tanks over onze portemonnaie zou gaan.... --- Schuilplaats. Ik weet niet hoe het komt dat het wapen der genie zoo’n prettig wapen is — dat er niet op dien scherpen en onaangenamen toon gesproken en gecommandeerd wordt en dat er geen overbodige en slechts uiterlijke „Schneid” is. Ik zie een paar honderd man aan den arbeid bij het maken van granaatvrije schuilplaatsen en ik bespeur een geest van arbeid zooals ik hem weinig waarnam. Ze hebben er pleizier in waarschijnlijk en het is vakarbeid. Er wordt iets gebouwd dat in hun systeem nuttig is en verdedigend. Hun officieren zijn ingenieurs en het smoesje doet geen opgeld bij de genie, want vaklieden oordeelen over het werk van vaklieden. Een ding moet zóó en zóó in elkaar zitten en er staat zóó en zóóveel tijd voor. Ik kan van een schildwacht niet zeggen of hij goed oplet als er niets op te letten valt, maar een genist kan direct vertellen waarom een schuilplaats niet deugt en waarom een springlading niet goed is aangebraoht. Op tien meter afstand zou men niet bespeuren dat daar ergens in den bodem zich een verblijf bevindt dat niet alleen tegen den regen, maar ook tegen granaten bestand is. Onder dekking van den nacht is hier een geweldige hoeveelheid materiaal aangebracht en over het geheel is allereerst een vernuftig net gespannen, dat van de lucht uit bekeken ondoorzichtig is en volkomen samensmelt met de kleur der omringende denneboomen. Alle ingenieurs die de gasten van het, genie-commando zijn begeven zich in’de schuilplaats en de kapitein zegt: — Geef eens een paar centimeter traangas! Ik dank u. Een millimeter is mij al te veel. En daarom heb ik van deze vernuftige schuilplaats, die ik trouwens later in miniatuur mocht aanschouwen, verder niets gezien en heb belangstelling voorgewend voor heel andere dingen, die uit den wind lagen. Maar ik heb er niemand weenend uit zien komen en ik mag derhalve zeggen dat wij tegen traangas beschermd zijn. --- Wüllner zeventig jaar. Een meester van het woord OPROEP TOT EEN WÜLLNERSTIFTUNG. 19 Augustus 1858 : Ludwig Wüilner geboren, staat er in onzen kunstkalender. En onmiddellijk daagt inde herinnering het strakke, scherp besneden gezicht op met de wjtte haren, de metalen pracht van de stem klinkt . . . Zeventig jaar, hoeveel er van is deze groote declamator reeds niet bekend in Nederland? Is het niet een verrassing, die geboortedatum bij den naam, die bijna voor ieder een reeks avonden doet opdoemen en een reeks indrukken herleven : Goethe en Schiller’s gedichten, das Hexenlied, sprookjes van Andersen, fragmenten uit den Ilias, liederen, Shakespearefragmenten, wat niet al. En of, na de jaren dat deze stem zegevierde in haar vollen glans en Wüilner welhaast een traditioneele verschijning was in onze concertzalen, het gebruik ook aan kracht verliezen mocht, er bleef altijd Wüllner’s plastiek, de ongeëvenaarde beeldende en melodische pracht van zijn woord. Het scheen of het woord, op het ondeelbaar oogenblik dat bet Wüllner‘s lippen verliet, een zelfstandig, levend wezen werd, bezield, met vorm en kleur en melodie beschonken : onnaspeurlijk leefden vers en proza voor onze oogen. Ludwig Wüilner. --- Hexiet. De naam van dit rookgas moet afgeleid zijn van „Ha ! Exit I” den kreet dien men slaakt wanneer men ziet dat de vijand proestend en hoestend aftrekt. Een hexietrookkaars is een kaars die men liever niet in zijn binnenkamer moet afsteken en achter zes of zeven van deze kaarsen zouden tienduizend man een kaartje kunnen leggen, zonder dat de vijand ook maar eenig vermoeden heeft wat er nu weer aan de hand is. Dat deze rook tevens den vijand in staat stelt van het gordijn te profiteeren is niet gansch juist, want de Hollandsche wind draait altijd op het meest onverwachte oogenblik en bezorgde ons in het verleden overwinningen waarop niemand gerekend had—de vijand het allerminst. --- Explosies. Wij komen nu langzamerhand aan een deel van het programma, dat mij slechts theoretisch interesseert. Op enkele meters van een onderstand ligt een zware ijzeren brug en onder deze brug zijn springstofladingen aangebracht. Wij mogen niet rooken — ik geloof dat ik op iedere brandende sigaret zou gaan zitten. Voor mijn gevoel is een genist een leeuwentemmer. Ik zou evenmin een pakje picrinezuur — of gaat het in een fiescbje, net als andere zuren?—in mijn handen durven nemen als dat ik een slapenden leeuw over zijn neus zou durven aaien. De genist aait den leeuw iederen dag. — Heb je dat blokje picrinezuur ook ergens zien liggen? vraagt hij thuis. — Misschien zit het in het vest van je smoking! zegt mevrouw dan. Een sergeant-majoor staat met een paar pakjes in zijn handen en legt iets aan enkele omstanders uit. Misschien is het heel onschuldig, maar ik begeef mij in de richting der schuilplaats. Ik houd niet van leeuwen. De roode vlag gaat omhoog en ik bende eerste die onder het afdakje van de schuilplaats staat. Het is er ruim, maar donker. Nu wij er met zeventig man staan hebben wij allen nog ruimte maarde natte regenjassen dampen formidabel en het duurt even voor de plechtigheid gaat beginnen. ledereen begint zwaar te ademen en dan de spanning. Een korte doffe knal. De onderstand siddert. „Mond open” zegt iemand naast me. Ik open mijn mond. Een zware explosie het is of een ontzaglijk gewicht boven op het aarden dak van de schuilplaats ploft aarde stuift op en ik heb een mond vol. Verheugd en opgewekt stap ik het daglicht tegemoet. Vlak voor den ingang is een groote scherf ingeslagen. De brug is geen brug meer heele stukken ijzer zijn als vellen papier doormidden gescheurd. Het was een gezellige vergadering. (Nadruk verboden). --- PROZA EN POËZIE IN DE DUITSCHE REIS. Met een ruukzak op je rug, Kom je zonder iets terug. Beu van ’t bellen van den bakker, Van ’t gesappel en gedoe, Afgedraaid door huishoudzorgeD, Melig, moedeloos en moe, Zat van zooveel zakenzorgen, Beursbezoek en rekenplicht, Zeggen z’op een goeden morgen: Stop! De heele kast gaat dicht. Éérst gaan dan alle kasten open, ten einde den inhoud in véél te grooten getale over te pakken in daartoe véél te kleine koffers, waarna nog reservekoffers aanrukken die op hun beurt ook weer om steun vragen; dan gaan die kasten weer dicht en men probeert hetzelfde met de koffers; die een hardnekkige neiging tot openblijven vertoonen. Dan komt de kruier te laat en daarna gaat ook de voordeur voorgoed dicht om enkele oogenblikken later weer open te gaan voor het achterhalen van den vergeten ruukzak, die een vacantievolume heeft van anderhalf maal zijn werkelijken inhoud en daaraan zijn populariteit te danken heeft, ’t Is een makkelijk, handig meubel en hij hoeft vrijwel nooit open, dus, in verhouding met zijn omvang, zeer pretentieloos. < j)e taxi slurpt den goederenvoorraad met geduld op, raakt hem voorspoedig aan de andere zijde weer kwijt en Pa besteedt met beleid den tijd die hen scheidt van het feit dat men rijdt tot het houden vaneen soort van voordracht: hoe bestormt men het beste een vollen trein in dier voege, dat elk des zes deelnemers een hoekplaatsje en geen der andere reizigers last der veertien stuks bagage krijgt ? „Jan, zo6 assiestaat doe jij het portier open. Bram springt er in met de doos en komt Moeder met de broodjes en zusje en dan geef ik de rest van de koffers aan. Begrepen?” Zooals meerdere veldtochtplannen pakt ook deze inpakherij anders uit dan was voorgeschreven, maar in ieder geval: ik zit, jij zit, hij zit, wij zitten, men zit. Ma constateert dat ze vergeten heeft de provisiekast af te sluiten, Pa dat hij „rooken” zit, maar dat zijn sigaren geknakt zijn en Bram dat er een klein extra deurtje met magische aantrekkingskracht inden hoek van de coupé is. De Duitsche portier van het Duitsche hotel Hij kent uit de verte zijn volkje al wel: De Ober heeft ook al zijn sporen verdiend: Hij voelt, dat die Herrschaften Hollander sind. De lift jongen kijkt er verlangend al naar, ’t Beteekent gewoonlijk: een goede sigaar. De eigenaar monstert van verre Papa: Per dag zes maal tien: zestig Mark inde la. re feit, dat men maar enkele tientallen kilometers buiten de Vaderlandsche grens is, kan de sfeer van „buitenland” geen afbreuk doen en de ontdekking van Hollanders veroorzaakt telkenmale nieuwe verwondering en emotie. En als de ontdekten de ontdekkers ontdekken ontstaan onmiddellijk twee mogelijkheden, twee uitersten: öf er wordt hevig kennisgemaakt en men is in minder dan geen tijd onherstelbaar aan elkaar verbonden, öf er ontwikkelt zich bliksemsnel een gevoel van rivaliteit, een soort concurrentienijd, die zich manifesteert ineen stelselmatig en in het oog loopend negeeren. Middenweg is er niet. En dan heeft hij de illusie, Als hij daar zoo patrouilleert, Dat men hèm niet als product van Holland identificeert. Zelfs niet, als hij ineen winkel Zich aan het Hoog Duitsche waagt En „Was kosten diese Knaufen?” Aan de winkeljuffrouw vraagt. Snapt die juffrouw dan niet dad’lijk, Dat het om ’n manchetknoop gaat, Dan vindt Pa ’t een reuzenstommert, Die haar moerstaal niet verstaat.i Maarde hoofdzaak is: ze genieten, ze krijgen wéér voor hun geld, ieder op zijn manier. Pa van den Moezel en deszelfs voortbrengselen, Ma van de bergbaan; Mien van achttien van het mijmeren over den lang vervlogen tijd, toen er nog echte ridders waren met harnassen aan in plaats van Cbarlestonbroeken, hetgeen Bram aanleiding geeft tot de opmerking, dat een eventueel op schoot zitten bij dergelijke geharnaste ridders zijn eigenaardige bezwaren voor de zitster moest hebben wegens de betrekkelijk lage elasticiteits-coefficient van de koperen zitplaats, hetgeen voor Mien van achttien weer aanleiding is om wreedelijk uit baar riddertijdelijken droom te ontwaken. Als de reispenning vermoezeld, verboot, verbergd, verbierd en versouvenierd is, krijgt de hotelmeneer een hand en de Ober een fooi en Mien van achttien tranen in haar oogen bij het afscheid van de bergen, die evenvol met beklimmers als met romantiek zitten. ’t Kamermeisje laat een zuchtje. Zoo, die sind wir wieder los! Ze verzamelt d’oude kranten En een wrakke hoedendoos. Ineen hoekje bij een haakje Lispelt ze ineens : ach so ! En ze deponeert den ruuksak Netjes op ’t hotelbureau. Clinge Doorenbos. (Nadruk verboden). --- CURIOSA. Een record. Washington, de zetel van de regeering der Ver. Staten heeft een bevolking van 540,000 personen (als Washington wordt 'mei' het geheele district Columbia beschouwd). Volgens de gepubliceerde officieele statistiek zijn in het afgeloopen fiscale jaar (eindigende 30 Juni) in dat district Columbia 103,113 arrestaties geschied. Dat is één op de vijf inwoners! Natuurlijk hielden vele van de arrestaties verband met de anti-drank wetgeving. --- De man, die zander rugzak terugkwam. De man, die zander rugzak terugkwam. --- Justitie en speelbank. Het gerecht van Brugge is in het Casino van Blankenberghe gaan medespelen. Maar in plaats van zich braafjes aan de speeltafels te zetten, hebben de gerechtsdienaars alles overhoop gehaald. Zij hebben de meubels en kassen der spelzalen doorzocht en zijn toen heengegaan, merkbaar zonder veel winst. Zij hebben echter den moed niet verloren. Zij zijn teruggekeerd om thans bij wijze van spelde boeken en rekeningen van het secretariaat te doorsnuffelen. Zij hebben dat alles als winst beschouwd en zijD er mee weggegaan, nadat zij het secretariaat gesloten en verzegeld hadden. Op dezen gerechtelijken zet heeft het bestuur van het Casino een tegenzet gedaan: Onmiddellijk werd een nieuw secretariaat geopend en opnieuw werd gespeeld. Het gerecht is opnieuw komen meespelen. Deze derde maal hebben de gerechtsdienaars het „Faites vos jeux” op een radicale wijze toegepast: zij hebben de speeltafels uiteengenomen en zijn met al het materieel naar Brugge getrokken. Men vraagt zich te Blankenberghe af, of ze onder elkaar zullen spelen te Brugge. Met dat al heeft er inde lieve badplaats heel wat opschudding geheerscht. Zijn er onregelmatigheden gebeurd ? Is de wet op de spelen overtreden? Het fijne van de geschiedenis is nog niet bekend. Maar zeker is het, dat het gerecht uit Brugge de punten op de i’s heeft willen zetten, want zijn vertegenwoordigers zijn in tal van café’s en dansgelegenheden na één uur ’s nachts een kijkje gaan nemen: niet om te dansen, helaas, maar om processen-verbaal op te maken. Een dertigtal patroons is aldus het slachtoffer geworden van dat nachtwerk. Het gerecht is een spelbreker, ook in letterlijken zin. --- Emigrantendrama. Te Baden in Oostenrijk is de Rusissche baronesse Maria Fersen overleden, de vrouw van den laatsten voorzitter der Doema. Mevrouw Fersen werd 54 jaar oud en stierf aan honger-waterzucht. Haar dood beteekent het einde vaneen dier drama’s van namelooze ellende, waardoor zoo vele leden der voormalige Russische hofaristocratie zijn getroffen. Baron Fersen en zijn vrouw, welke laatste de dochter vaneen hooggeplaatst Russisch ambtenaar was, behoorden destijds tot de meest geziene leden der Peterburgsche society. Na het uitbreken der communistische revolutie weken beiden naar het buitenland uit, zonder iets van hun groot vermogen te kunnen meenemen. Na tallooze omzwervingen belandden zij eindelijk in 1920 te Baden in Oostenrijk. Daar betrokken zij ten huize vaneen ingenieur als onderhuurders een armzalig kamertje. Het vertrek bezat geen ramen en zelfs ontbraken de meest noodzakelijke meubelen, zoodat beiden op den houten vloer moesten slapen. Door middel van houtsnijwerk trachtte de barones in hun onderhoud te voorzien. Doch de voortdurende ontberingen hadden haar gezondheidstoestand zoodanig geschokt, dat zij tenslotte niet meer kon loopen en naar het ziekenhuis moest worden overgebracht. Hier heeft de dood haar thans uit haar lijden verlost. --- De ingenieurs kijken naar de Hexiet-demonstratie. De ingenieurs kijken naar de üexiet-demonstratie. --- Houtwol. Kort Verhaal. Door JIM CORBIN MARCH. (Nadruk vsrbod«a)- — Maar kerel, is dat nou de moeite waard? Noem je dit een blunder, dit ? — Nou, ik vind dat ik nogal een fout gemaakt heb om dan geen krachtiger term te gebruiken. — Heb jij wel eens een echten blunder gemaakt ? Zoo een, waarbij je jezelf haast kaal plukt ? Zoo een, waarbij je je drie dagen en drie nachten in bitteren ernst af' vraagt of je kapok of houtwol in je bovenverdieping hebt opgeslagen? Nijdig schoof Barry Parker zijn stoel achteruit. — Wil je gelooven, dat ik er nog woest om kan worden als ik er aan denk. Hij greep zijn pijp, krabde haar haastig leeg en scheen pas te kalmeeren, toen een dikke mistbank langzaam naar het plafond optrok. Inspecteur Rosé wachtte gelaten af. Toen een nieuwe rookwolk was opgetrokken, keek Barry Parker hem strak aan. — Ik zal wat vertellen, maar iets, dat ook alleen voor jouw ooren bestemd is. Een trek van afgrijzen gleed nog even owsr zijn gezicht, doch een stevige haal deed zijn temperatuur aanmerkelijk dalen en zijn koortsig visioen verdween. — Je weet, dat verleden jaar die kassier van de National werd neergeschoten en beroofd. Harris had dat zaakje toen. Op een avond belt hij me hier op, want hij had een seintje gekregen. Ik wou dat natuurlijk niet over de telefoon behandelen en zei, dat ik hem wel even op kwam zoeken. Ik belde, dat Williams met den wagen voor moest , komen en een minuut later reden we weg. Je weet, hoe het in dergelijke gevallen gaat, je zit te broeien en te piekeren of nu nergens een draadje kan vinden, waar je maar even houvast aan hebt. Met een heele serie plooien in mijn voorhoofd zit ik in die kar te soezen. Plotseling stopt Williams — verkeersknooppunt. Onwillekeurig kijk ik naar buiten, waar wij zijn. In het donker kan ik het zoo gauw niet herkennen. In snap echter, dat het nogal aan den buitenkant moet zijn, want ik zie tuintjes voor de huizen, zoo’n soort villapark. Onwillekeurig wordt mijn oog aangetrokken door het verlichte benedenraam van het huis, waar wij v66r staan. De gordijnen zijn half opengeschovén en ik zie een groot gedeelte van de kamer. Wat dan volgt, speelt zich in enkele seconden af, een scène, zooals je ze alleen in een dramatische film ziet. Hij en zij hebben ruzie, hooggaande ruzie. Ik zie, hoe hij heftig neen schudt, heen en weer beent, gesticuleert, weer heftig neen schudt. Zij gaat daar wild tegen in, hartstochtelijk, fel. In het scherpe licht zie ik nu en dan haar tanden blinken. Hij haalt zijn schouders op — wanhopig, gebroken valt ze op een stoel neer en in intense smart zinkt haar hoofd naar voren. Ik heb medelijden... zoo’n aardig snuitje! Een oogenblik heb ik hem uit het oog verloren, maar dan in eens zie ik hem weer, nu sluipend. Hij heeft iets in de rechterhand en pas als hij deze optilt, zie ik, wat het is: een oud model flikkerend scheermes. Hij is nu vlak bij haar, grijpt haar, bij den schouder en... rits!!! Meteen zet Williams aan. Eerst nu besef ik, dat ik voor mijn oogen een moord heb zien begaan. In ons vak ben je niet erg aantrekkelijk, maar nü ben ik nerveus. Wild geef ik het teeken te stoppen, maar Williams moet den verkeersweg oversteken vó&r hij kan stilhouden. Ik vlieg den wagen uit en begin te rennen. Hoe ik tusschen al die vehikels ben doorgekomen, weet ik nog niet. Ademloos stuif ik het tuintje door — de boef heeft het gordijn nu laten zakken. Ik bel en een oogenblik later gaat de deur op een kier open. Ik herken hem, hij is het. Als hij mij één oogenblik aankijkt, zie ik hem schrikken. Hij probeert mij er uit te werken, de deur dicht te drukken. Ik duw, ik wring, ik weet in de gang te komen en grijp. Wij rollen over den grond, vastklauwend, graaiend, grijpend. Hij tast naar mijn keel, maar ik weet zijn arm omhoog te drukken. Ik krijg zijn das te pakken, ik sjor, mijn vingers zoeken zijn keel, hij voelt, dat hij verliezen gaat. Dan schreeuwt hij schor: — Jenny, Jenny haal de politie! Een deur gaat open, het licht in de gang wordt opgeknipt. Zijn noodkreet van „Politie” doet mij even beduusd opkijken in de deuropening staat zij! Ik krabbel overeind, stotter „ik ik dacht, dat u vermoord werd met... met... een ... scheermes .. Dan begint die vent te lachen, zoo’n orkaan, een lach-brulboei, waarbij je denkt, dat iemand scheurt. En zij begint ook van die lange uithalen alB een Mexicaansche hond. Ik versta maar enkele woorden. — Mijn man mij vermoord. Hij ... heeft... mijn ... nek ... geschoren .. • Ik ... heb .. Rosé, ik ben weggevlucht, weg-gerend. Met een sprong van vijf meter zat ik in dien wagen. Nog kijkt Williams me angstig aan, als hij mij rijden moet. Houtwol Houtwol 111” --- Advertentie KYRIAZI FRERES CAIRO Importeurs: HARMSEN VERWEIJ4& Co. 4201 G ---