Geheimzinnig Individu Brengt Zeist in Onrust. Gemaskerde dringt eenzaam gelegen landhuizen binnen en bedreigt de bewoners. Politie doet vergeefsche pogingen om het mysterie door arrestatie op te lossen. Reeds Twintig Gevallen Bekend. (Bizondere correspondentie.) Zeist, 6 Febr. Seeds eenige maanden geleden werd bij de politie alhier aangifte gedaan vaneen roofoverval met geweldbedreiging. Een gemaskerde man had bij een landhuis aan de Verlengde Slotlaan ’s avonds ongeveer negen uur aangebeld en toen mevrouw door het raampje ia de deur had gevraagd wat hij "wenschte gezegd, dat hij een pakje had a te geven. Toen mevrouwde deur daarop opende, was het den onverlaat bijna gelukt binnen te dringen. Met een forschen duw wist de bewoonster der villa hem naar buiten te werken, waarna zy de deur dichtgooide. Daar de man met een revolver in de hand dreigend was opgetreden, werd de politie onmiddellijk met het gebeurde in kennis gesteld. Zij begon terstond een achtervolging, maarde vogel bleek reeds te zijn gevlogen. Door de bosschen inde nabijheid wist hij te ontkomen. Dienzelfden nacht bereikten de politie echter nog enkele klachten over den brutalen indringer, die zijn operaties had voortgezet. Zoo werd na middernacht telefonisch de hulp der politie ingeroepen door de Willem Arntszhoeve, de krankzinnigengestichten te Den Dolder, waar een gemaskerd man door het openschuiven vaneen raam de slaapkamer vaneen verpleegster was binnengedrongen en met een revolver had gedreigd. De verpleegster bad gelukkig onmiddellijk het licht kunnen aandraaien en alarm maken, waarop de onverlaat even vlug verdween als hij gekomen was. De politie vervolgde haar speurtochten na deze aangifte met verdubbelden ijver, echter zonder eenig resultaat. Zelfs kreeg ze ’s morgens nog de .nededeeling van do bewoners vau een landhuis in Bosch en Duin, dat in het holle van den nacht op de deur was gebonsd door iemand, die wenschte te worden binnengelaten, aan welk verzoek men wijselijk geen gevolg had gegeven. Nan den nacht af nu is de politie aan het speuren en surveilleeren, daar nadien tal van aangiften volgden, die vrijwel alle overeenstemmen, Als de geheimzinnige onbekende, die voornamelijk in het uitgebreide villapark Bosch en Duin optreedt, ergens licht ziet. loert hij door niet goed gesloten gordijnen naar binnen om de situatie te verkennen en er achter te komen of alleen vrouwelijke bewoners aanwezig zijn. Dan tikt hij soms op de ruiten of wel belt brutaalweg aan en dringt onmiddellijk naar binnen zoodra de deur wordt opengedaan. In enkele gevallen eischte hij dan geld en drong door in verschllende vertrekken, met geweld dreigend, waarbij het voorgekomen is, dat een dame flauw viel van schrik, terwijl een ander, die by haar inde kamer zat, zich niet durfde verroeren. Hetgeen overigens verklaarbaar is, daar de man steeds uiterst brutaal optreedt en doet of hij zal schieten. De meeste van zijn slachtoffers zijn zóó verbouwereerd, dat zij niet zeker weten of de man inderdaad een vuurwapen inde hand heeft, terwyi het signalement gewoonlijk vaag is. Wel weten allen te vertellen, dat de indringer zijn gezicht tot onder de oogen bedekt heeft met een doek. --- f 1100 gestolen. Erger werd het, toen een dienstmeisje in Bilthoven aangifte deed vaneen overeenkomstige ervaring, waarbij echter inderdaad ongeveer f 1100 zou zijn meegenomen. Of hier dezelfde dader is opgetreden, weet men nog steeds niet, en eigenlijk maakte dit laatste geval het raadsel nog duisterder. En alweer bedenkelijker werd de situatie, toen ook in Amersfoort een gemaskerd man ergens binnendrong en het niet bij bedreigingen liet, maar ook met scherp schoot, toen mevrouw wilde telefoneeren om hulp. Nacht op nacht zocht de politie en zij zoekt nog. Reeds vrij vroeg inden avond trekt zij er op uit, daar de mysterieuze verschijning zoowel ’s avonds als diep inden nacht op het pad is, nu hier dan daar, den eenen keer spoedig na het vorige geval, dan weer met verscheiden dagen tusschenruimte. Na de aangifte van Willem Arntszhoeve meende men een oogenblik den dader te hebben gevonden. Er was nl. een werklooze keJlner uit Utrecht gearresteerd, dien de verpleegster meende te herkennen, terwijl nog andere aanwijzingen de hoop levendig maakten, dat de geheimzinnige overvallen tot het verleden zouden behooren. De verpleegster begon echter toen het er op aan kwam te twijfelen, en ten slotte kon de man zijn alibi bewijzen, waarna de politie weer van voren af aan kon beginnen. Zij hield den gewezen arrestant inde gaten, maar schoot ook daarmee niet op, wantal gauw kon men een nieuwe aangifte noteeren. Al meer dan twintig gevallen telt de lijst, die waarschijnlijk nog wel zal aangroeien na de jongste gebeurtenis aan het begin dezer week. Toen kwam de gemaskerde binnen dooreen ongesloten keukendeur, die nog was opengelaten voor de dienstbode. Als gewoonlrjk ging de man brutaalweg zijn gang, tot hij binnentrad inde verlichte badkamer, waar mevrouw L. bezig was geld na te tellen ineen kistje, waarbij ook bankpapier lag, dat de man moet hebben gezien. Weer werd onder bedreiging met schieten geld geëischt, doch toen mevrouw om hulp begon te roepen en haar eehtgenoot, die reeds naar bed was gegaan, op het appèl verscheen, was de geheimzinnige vreemdeling weer verdwenen, zonder een greep naar het als het ware voor de hand liggende geld te hebben gedaan. De volledigheid eischt, dat wy ten slotte nog herinneren aan het nfbranden van een onbewoond zomerverbli'! terzijde van den Dolderacheweg,. welk.. bi.iad ook al aan „het raadsel” wordt toegeschreven. Is de politie uiteraard steeds verheugd over elke „goede vangst” die zij doet, ditmaal zouden zoowel de agenten als hun chefs een zucht van verlichting slaken als z\j den man, die hun zooveel werk verschaft, in handen kregen, waartoe alle pogingen worden gedaan met opoffering van veel nachtrust, Op uitdrukkelijk verlangen van dejjolitie bleven publicaties t )t dus verre achterwege, ook al omdat men wellicht met iemand te doen heeft die enkel belust is op sensatie, welke neiging sterker zoa kunnen worden als de man zijn successen inde krant zou lezen. Intuschen neemt de onrust toe. Nog steeds wordt verondersteld, dat de man een patiënt is, die enkel maar schrik wil aanjagen, doch geen geweld of diefstal pleegt en vermoedelijk niet eens vaneen vuurwapen is voorzien. In ieder geval is het hoogst gewenscht, dat dit raadsel wordt op gelost, om welke reden dan ook thans f 100 Is uitgeloofd voor dengene, die den commissaris van politie te Zeist inlichtingen kan verstrekken, welke kunnen leiden tot de aanhouding van het gemaskerde individu, die toch ook eenmaal de waarheid zal ondervinden van het tpreekwoord, dat kruik zoolang te water gaat, tot zij breekt. --- Van Alle Zijden. Kunstbroeders. Een componist van aspirant-schlagers speelde zy'n nieuwste werk aan een vriend voor en aan het slot vroeg hij: „Welnu, wat denk je er,van?’’ Waarop prompt het anwoord volgde: „Wel het klinkt beter dan het origineel.” --- Hulde! Menige tandarts vertelt zijn patiënten dat kiezen trekken niet zooveel om het lijf heeft. Maar er zullen er maar weinig zijn die zich zoo optimistisch uitlaten als het om hun eigen gebit gaat. Dr. Newton te Omaha echter heeft het dezer dagen aangedurfd, zichzelf in behanheling te nemen. Toen hij vastgesteld had dat er drie van zijn kiezen moesten worden getrokken nam hy zijn tang ter hand en voerde de operatie op onberispelijke wijze uit. --- Nachtwerk Da amendementen op de nieuwe landbouwwet hebben het Lagerhuis 11 Februari tot diep inden nacht beziggehouden. Te een uur verlangden Lloyd George en Chamberlain schorsing van de zitting, aangezien, naar zij verklaarden, ook het menschelijk uithoudingsvermogen zijn grenzen had. Hun voorstel werd echter verworpen en de besprekingen sleepten zich moeizaam verder. Vele „Honoura ble Members” sliepen in hun banken in en slechts eenige ministers schenen van geen vermoeidheid te weten. Den geheelen nacht duurde de zitting voort, voor zoover nog vaneen zitting kon worden gesproken. Inde koffiekamers en inde gangen zag men het langzamerhand weer licht worden tot het Cham berlain des morgens tegen halfacht te bar werd en bij opnieuw protesteerde. Het motief, dat men inden loop van den nacht eenige malen had gebruikt om de zitting te doen voortduren, namelijk dat er geen autobussen, treinen of ondergrond meer liepen, kon men op dit uur van den morgen toch niet meer volhouden. Zijn voorstel om de discussies te schorsen werd echter opnieuw verworpen. Eerst nadat een conservatief amendement op de landbouwwet verworpen was werden de discussies tot des avonds verdaagd. Te kwart over acht gingen de Lagerhuisleden voor zoover zij zulks nog niet eerder hadden gedaan, naar huis, om een welverdiende „nacht”-rust te genieten. --- Pech. Te Orleans is een man gearresteerd, die er zeven jaar geleden in was geslaagd te zamen met drie anderen van het Duivelseiland te ontvluchten. Nadat hij met behulp vaneen geïmproviseerde boot de kust van Fransch-Guyana had bereikt, trok hij destijds bijna zonder eenig proviand bij zich te hebben gestoken, in zijn bagnokleeren het woeste binnenland in. Slechts als dooreen wonder mocht het hem gelukken Nederiandsch grondgebied te bereiken. Vervolgens trok hij, steeds te voet, door Britsch-Guyana, om ten slotte nog een afstand van bijna 800 K.M. door het oerwoud en de moerassen van Venezuela af te leggen. Gedurende de jaren van zijn verblijf in Zuid-Amerika deed hij alles om zich een nieuw bestaan te verschaffen. Ten slotte echter dreef het heimwee hem naar zijn geboortestad Orleans terug. Onder een valsehen naam kwam hij er aan, doch reeds een paar dagen later werd hij wegens openbare dronkenschap gearresteerd. Het onderzoek der politie bracht zijn ware identiteit aan het licht, waarna men hem naar het Huis van Bewaring overbraeht. Het is nog niet bekend of men den man weer naar het bagno zal terugzenden. Intusschen is door verschillende vooraanstaande ingezetenen van Orleans namelijk een actie op touw gezet, om voor den ontvluchten gedeporteerde gratie te verkrijgen. De drie metgezellen, een Franschman en twee Chineezen, die destijds tegelijk met hem van het Duivelseiland waren ontvlucht, werden kort na hun ontsnapping in Fransch-Guyana door de hen achtervolgende patrouilles weer gegrepen. --- Holland op de schaats ! Wij geven hier een kiekje van de Baarnsche IJs-club in vol- Holland op de schaats ! geven hier een kiekje van de Baarnsche IJs-clab in voile glorie cn zullen dezer dagen een Holland schen medewerker aan het woord laten om ons in deze warme dagen met winter-impressies te verkwikken. --- Spotternij. Laat ons den Minnebrief in eere herstellen! Door Barbarossa. Amsterdam, 6 Februari. De Minnebrief! ... De ~Daily Mail” heeft in het schrijven van Minnebrieven een wedstrijd gehouden en ik hoop, dat dit voorbeeld voor onze bladen een spoorslag moge zijn om niet achter te blijven, ja, ik doe hierbij een beroep op onze, aan alles en ieder denkende, voor alles en iedereen zorgende, regeering, om maatregelen in het leven te roepen, opdat het schrijven van Minnebrieven wederom in eere kome. Ja, ik dring er zelfs bescheidenlijk doch krachtig op aan, dat er zeer spoedig aan onze universiteiten leerstoelen in het leven worden geroepen, die het schrijven van Minnebrie. ven op een wetenschappelijk plan brengen. Er wordt zooveel onnuts onderwezen, onze leergierige jeugd wordt met zooveel overbodige onwijsheid volgestopt, dat een leer" stoel voor den Minnebrief waarlijk en indefdaad geen overbodige weelde is. Integendeel, want roept het schrijven van den Minnebrief niet de edelste gevoelens in den mensch wakker ? Gy zijt ziek van liefde en hebt reeds een dozyn busjes aspirine geslikt zonder dat er eenige verbetering in uw toestand te bespeuren valt, gij zijt gek van verlangen naar het beminde wezen, gij slaapt slecht en droomt vreeselij k, gij ziet haar aan den arm vaneen ander inde danszaal, gij ziet haar den bal betwistend aan een ellendige op het korfbalveld of ziet haar glimlachen tegen een idioot op het tennisveld, die haar toefluistert: „het is „love’T’ en dan.... dan zet gij u voor uw schrijftafel, schroeft uw vulpen los en plots opent zich, zelfs bij den nuchtersten mensch, de dichtader en de heerlijkste, de zinrykste, de warmste, de verhevenste taal ontvloeit aan uw veder en hoe schooner gij schrijft, hoe gevoeliger uw ziel wordt en gij zit met tranen in uw oogen boven uw eigen gedicht en gij voelt dat ook zij tranen zal storten, als zij ziet hoe uw ziel zich voor haar geopend heeft. Is het niet een onomstootbaar feit, dat elke dichter, en ook de niet-dichter, begint met het dichten van Minnebrieven? „Aan een Onbekende . . . ” of „Aan de Dame op de derde ry schellinkje ...” of „Aan Haar met den groenen Hoed in Lijn 11” of aan een of andere Engel, die hij een halve seconde inde oogen heeft geschouwd en wier beeltenis thans voor eeuwig in zijn hart is gegrift ? Ja, laat ons den Minnebrief in eere herstellen, want hoe gaat het in dezen, onzen ellendigen, naren, zakelijken tyd ? Hij heet Fred en zy heet Licky. Van Fred aan Licky: „Hallo Boy, how d’you do ? Gister nog laat geworden met Tril ? Danst hij niet fyn ? Zeg, Boy, voel je er wat voor om vanmiddag inde twoseater van Bap naar Dén Haag te gaan ? Prill gaat ook mee. Nou, old boy, een poot. Fred”. Van Licky aan Fred : „Sorry, ouwe jongen. Heb vanmiddag een cocktail-knal met Wiin en Ed. Een tikje koppijn. Slechte whisky gedronken, denk ik. Neem Fan mee inde twoseater. Het kind heeft ook niets, Lorre. Lick”. En als ik dan denk aan mijn eersten Minnebrief aan het blonde meisje met de hazelip, die al de jongens van dè vijfde klas het hoofd op hol bracht! . . . --- Tijdens het groote carnaval de Nice won dit brandweercorps een eersten prijs; Tjjdens het groote carnaval de Nice wondit brandweercorps een eersten prijs; --- Moeten Alle Bioscopen Sluiten ? DE STRIJD OM ENGELSCHEN ZONDAG. Een oude wet met eigenaardige consequenties.— Uitpraak van het Hof van Appèl.— Berispt wegens niet ter kerke gaan. (Bizomlere correspondentie). Londen, 4 Febr. Het netelig vraagstuk van de openstelling der bioscopen op Zondag is thans in een kritiek stadium gekomen. Men zal zich herinneren, dat eenigen tijd geleden in hooge gerechtelijke instantie werd uitge. maakt dat zulks in strijdwas met de Zondagswet, die van 1781 dateert. Van dit von. nis ging de Londensche Graafschapsraa d in hooger beroep. Het Hof van Appèl heeft nu de vorige week uitgemaakt, dat de Graafschapsraad zijn jurisdictie heeft over schreden door zijn toestemming tot het openstellen der bioscopen op Zondag te verleenen. I De wet van 1781 „tot Inachtneming I v. u den Dag des Heeren” bepaalt, dat een hplaats Van openbaar vermaakt, waar des Zondags entreegelden worden geheven, eeiv»onordelijkhuis” wordt.De Graafschapsraad stond echter het honden van bioscoopvoorstellingen op Zondag toe, wanneer een gedeelte der entreegelden voor liefdadige doeleinden werd afgestaan. Het Hof van Appèl acht dit een handeling, strijdig met de wet. liechter Greer verklaarde: „Beweerd wordt, dat liefdadigheid een menigte zonden dekt, doch ik heb nooit gehoord dat, wanneer een onwettige daad voor liefdadige doeleinden bedreven wordt, deze daad hiermede wettig wordt”. Ook het argument dat de wet in onbruik was geraakt gaat volgens het Hof niet op; rechter Scrutton verklaarde: „De leerstelling, dat een wet in onbruik raakt omdat een zeker aantal lieden er niet meer opvolgt, is gevaarlijk”. Alleen het parlement kan zulk een wet intrekken en zoolang dit niet geschied is, moet de wet worden gehoorzaamd. Naar aanleiding van dit vonnis besloot de vereenigiug van bioscoop-exploitanten de Zondags-voorstellingen toch voort te zetten, zoolang zij geen officieele kennisgeving van den Graafschapsraad had ontvangen, dat de toestemming zon worden ingetrokken. De bioscopen waren dan ook dezen Zondag als gewoonlijk geopend. De Graafschapsraad overweegt echter reeds een wijziging inde vergunningen. Misschien blijft den bioscopen dan nog den uitweg open om voor hun Zondagsvoorstellingen geen entrée-prijs te heffen, doch alleen een toeslag voor gereserveerde plaatsen. Zij zouden zich dan niet schuldig maken aan overtreding van de wet van 1781, daar deze alleen spreekt van voorstellingen waarbij entréegelden geheven worden, maar het is de vraag of een dergelijke flagrante ontduiking van de bedoeling, zij het ook niet van de letter van de wet, zou worden toegelaten. In dit geval zal er voor de bioscopen niets anders opzitten dan haar deuren op Zondag gesloten te houden. --- Bezwaren van wetswijziging. Opnieuw begint ruen daarom over de noodzakelijkheid van wetswijziging te spreken. Doch reeds eerder wezen wij er crp, dat hiermede de gansche kwestie van Zondags-amusement aan de orde gesteld wordt, en deze zit zoo vol haken en oogen, dat geen regeering het zou aandurven in deze stelling te nemen. Elke partij vindt een gèdeelte van haar aanhang inde kerkelijke groepen, die op het in stand houden van de Zondagsrust nadrukkelijk gesteld zijn. De Eogelsche Zondag zal niet zoo spoedig verdwijnen en de „Sunday Observance Society”, die een machtige vereeniging inden lande is, wist zelfs van Mac-Donald voor de laatste verkiezingen de belofte te verkrijgen, dat inde wetgeving omtrent de Zondagsrust geen verandering zou worden gebracht. Het ziet er dus slecht uit voor de bioscopen en het is zeker niet uitgesloten, dat wij binnenkort terug zullen keeren tot de tijden, dat ’s Zondags elke plaats van verpoozing gesloten was. Hoewel de Londensehe Graafschapsraad door den rechter werd gelaakt wegens zijn onwettig optreden, gaat de regeering ook niet vrij uit. Want de Staat, die toch geacht kan worden zich niet met onwettige handelingen in te laten, heeft rustig al dien tijd, dat de bioscopen ’s Zondags haar entreegelden hieven, de openbare vermakelijkheidsbelasting opgestrekeu! Natuurlijk zitten ook de voorstanders van Zondags-amusement niet stil. Ten einde aan te toonen tot welke eigenaardige consequenties de toepassing van nog steeds van kracht zijnde verouderde wetten zou leiden, heeft onlangs de Liga tot bevordering van de Zondagsvrijheid en Zondagsspeien een actie ingesteld tegen het gemeenteraadslid van Manchester, L. B. Cox, wegens het niet waarnemen van godsdiensplicliten op Zondag. Een wet van 1677 stelt dit namelijk strafbaar. Mr. Cox moest erkennen de wet te hebben overtreden en hij kwam dit keer meteen schrobbeering van den rechter vrij. Maarde bond zou nog verder kunnen vervolgen, die zich op Zondag schuldig maakt aan „wereldlijkenarbeid”. Elke overtreder is volgens de wet van 1677 strafbaar met een boete van vijf shilling of opsluiting in het blok gedurende twee uren. (N aclr u k verbod en). --- Billie, de Kenner. Alleen het liftjongetje lachte achter zijn hand... Korte vertelling door P. MEMBEU. Inde. pompeuze eetzaal van het Littoraj Palace Hotel te Trou-sur-Mer waren'alle aanzienlijke gasten reeds aan hun tafels gezeten om zich de spijzigen, toen de vreemdeling binnentrad. Hij kon ongeveer veertig jaar zijn, hij had een energiek en gladgeschoren gezicht, en zijn rok zat, onberispelijk. De oude en de jonge damesgasten van het Littoral Palace Hotel keken met welgevallen naar hem, maar hij nam van niets of niemand notitie, doch liep rustig door de zaai, zooals iemand doet, die gewend is door voile eetzalen te ioopen, en ging zitten aan het tafeltje waar de buigende maitred’hotel zijn stoel een weinig achteruit had geschoven om den deftigen gast het gaau zitten gemakkelijk te makem. De heer in rok bestelde het diner, dat, volgens de kaart die men hem gegeven had, een keur van gerechten scheen te bieden, en na de wijnkaart bestudeerd de hebben gaf hij de twee merken op, die hem geserveerd moesten worden. Hij werd met groote zorg bediend, maar het eten scheen hem niet goed te smaken. De kaviaar, die als voorspijs op zijn tafel kwam had hij eens critisch bekeken en vervolgens van zich afgeschoven. Van de kreeftensoep, die daarna kwam, had hij nauwelijks een lepel geproefd, en het volle bord laten staan, totdat het werd weggenomen. Ook de fraai met groenten gegarneerde vleeschschotel en de fazant, die daarop volgden, schenen niet naar zijn smaak te zijn, want hij at er bijna niets van. Alleen de wijn en de champagne liet hij zich goed smaken. Toen de kellner die hem bediende, met een minzaam lachje vroeg, hoe hij het diner vond, antwoordde de vreemdeling kortaf: Beroerd. Wat zegt u, meneer ? Ik zeg : beroerd. Het diner is beroerd, slecht, zooals het hier trouwens altijd is geweest. De kellner verwijderde zich, bleek van schrik en sprak met den „maitre d’hotel”, die het vervolgens waagde, met de handen minzaam gevouwen, den ontevreden bezoeker te naderen. En terwijl hij toegeeflijk glimlachte, vroeg do „maitre d’hotel” of er misschien iets was, dat den gast niet had gesmaakt. Die keek hem met een medelijdend glimlachje aan, en zeide : Of er iets mij niet heeft Een mooie vraag! Ik zei immers al tegen den kellner dat het heele diner slecht was. Dezelfde poespas vau vroeger. Maar mijnheer, onze kok i5.... Ja, ik heb het al geproefd. Nog altijd hebben jullie den beroemden Famaro als chef kok, ex-kok van den ex-keizer, en zoo meer. Ik zou hem niet kennen ! Wat ’n knoeier! De wijnen zijn goed; omdat hij daar niet aan kan raken. Eu toch wil ik hem even de hand drukken, want ik dank hem alles wat ik bezit. Geef mij eerst de rekening maar. De „maitre d’hotel” meende met een krankzinnige of althans met een dronken man te doen te hebben. Maarde heer in rok betaalde heel rustig zijn nota, gaf een vorstelijke fooi, en wandelde even kalm de eetzaal uit als hij die een uur geleden had betreden. De „maitre d”hdtel” volgde hem rillend en zenuwachtig tot inde ruime hall van het hotel, waar op dit uur niemand aanwezig was, behalve de portier en de liftjon^en, De bezoeker nam ineen der groote fauteuils plaats, liet zich een afterdinnef brengen, en zeide: Nu zou ik graag uw benoemden chet' kok even willen spreken, ’n Minuutje maat» om hem nog eens te bedanken. En daarna ga ik heen, om hier nooit meer terug te keeren, en zeker nooit voor het diner 1’ De dikke kok Eamaro betrad weldra ih al zijn waardigheid de hall, boog voor de» deftigen vreemdeling, en vroeg met wiek hij het genoegen had te spreken. v Met Fritkin, met Bill Fritkin, zei d6 heer in rok joviaal. De chef-kok fronste de wenkbrauwen a'® iemand die zwaar nadenkt: „Met Fritkin?. herhaalde hij langzaam, „ik herinner ffl'J werkelijk niet, mijnheer, wanneer ik eerdcf het voorrecht heb gehad. . .” Kom, Famaro, denk eens aan vijfdeo jaar geleden. Toen was er hier toch eeP kellner, die Billie Fritkin heette. Ah ja, natuurlijk, zei de kok nu lachen J „zoo’n mager kereltje. Hij had, geloof ik» een zwakke maag. En beDt u?... Ja> waarachtig nu herken ik je.” De vreemdeling begon nu ook te lacheCi en vervolgde: Daar ben ik blij om. Maar een zwakk6 maag had ik niet. Ik had een heel gewoDe maag, die alleen maar niet bestand w»s tegen alles wat jij zoo kunstmatig klaarmaakte. Daarom was ik hier vanmiddag eens teruggekomen en ik heb gezien da1 het nog altijd hetzelfde is. Kreeftensoep, die geen kreeft heeft gezien, hoogstens een paar krabbetjes; Madeirasaus waaraan ieder6 Madeira vreemd is gebleven: kaviaar v»j* ordenaire roode vischkuit, die chemie0*1 zwart is geverfd ! Nog altijd dezelfde ta»lC soepkippen, die als fazant worden opge' diend. Zelfs de hagelkorrels ontbrak6’1 niet op het appèl 1” De chef-kok was rood van woede gewor' den, en eindelijk barstte hij uit.- Maar donders nog toe, waarom koi° u hier...” -- Om je te bedanken, Famaro, om .1 te bedanken”, zeide de vreemdeling, terWtl hij den dikken kok aangedaan de beid0 handen drukte. „Toen ik vijftien jaar gel° den ongeveer een jaar lang de door j°’ bereide spijzen bad gegeten kon ik n|e meer. Ik was er ziek van. Ik moest hie weg. Ik ben naar Zuid-Amerika gegaatl en ik heb daar hard gewerkt, en ook luk gehad. Ik ben nu rijk en Wanneer jij mij beteren kost had voor#0 zet, dan was ik hier waarschijnlijk geble ven, en misschien was ik dan nog En daarom, Famaro, nogmaals harteltP dank en vaarwel!" j De elegante vreemdeling verliet he® rustig de haU van het hotel, waar de b°' roemde chef kok en de „maitre d’hotel” 1. een toestand van versteening achte1 bleven. Alleen het lifrjongetje lachte achter z’J hand. t(SUdï\lK yerbotleii), ~ • --- Den Heer T. Micaelli, Bandiet, CORSICA. DE ONVINDBARE BOEF. Maar per Post Altijd te Bereiken.. . . Toen onlangs Romanetti, eender bc. ruehtste Corsicaansehe bandieten, was terechtgesteld, had men kunnen meenen, dat na dit doortastend ingrijpen der justitie aan het bandietenwezen op het eiland, dat sedert eeuwen door zijn nimmer eindigende vendetta’s welig had getierd, eindelijk een einde was gekomen. Dat dit nog altijd niet het geval is, blijkt uiteen interview, dat een verslaggever vaneen der Parijsche bladen dezer dagen met een collega van wijlen Romanetti, den nauwelijks minder bernchten Micaelli heeft, gehad. Want ofschoon Micaelli reeds driemaal ter dood is veroordeeld en, althans officieel, sinds jaar en dag door de politie wordt gezocht, gelukte het den verslaggever zonder de minste moeite met den „onvindbaren” bandiet schriftelijk in relatie te treden; mondelinge interviews staat Micaelli nimmer toe. De eerste de beste ingezetene van Ajaccio wist dit den verslaggever reeds mee te deelen. De man verwees hem naar een kennis te Bastia, die den journalist op zjjn beurt in aanraking met eeuige „vertegenwoordigers” van den bandiet bracht. Dezen bevestigden hem, dat Micaelli gerust schrifteiijk kon worden geïnterviewd; de journalist behoefde den brief slechts gewoonte adresseeren aan : den Weledelen Heer Tomaso Micaelli, Bandiet, Corsica. Het zaakje zou dau wel in orde komen-De verblufte verslaggever deed aldus en inderdaad ontving hij reeds binnen weinige dagen per post het volgend antwoord : „ik heb uw schryven door bemiddeling van den brievenbestelier ontvangen, tegelijk met een groot aantal epistels en drukwerken van het vasteland. Een mondeling interview kan ik u echter tot mijn spijt niet toestaan. Dat heb ik nog nooit gedaan en op die wijze ben ik er in geslaagd te verhinderen, dat men mij heeft verraden-Ik.heb mij de ervaring van anderen ter harte genomen. Romanetti b.v. stond aan Jan en alleman toe hem te bezoeken. Ilij vond het heerlijk, als de bladen over heni schreven. Dat werd hem noodlottig...” De eenvoudigste manier om thans ook Micaelli te pakken te krijgen, zou blijkbaar z*n, dat een paar gendarmes met den brievenbesteller zouden meewandelen. Tot dusver heeft men dit middel echter niet te baat genomen en beroept men zich op zijn officieele onvindbaarheid, daar hij verzuimd heeft, zich bij den burgerlijken stand te laten inschrijven. Sommigen echter willen weten, dat de autoriteiten zich maar opzettelijk van den domme houden en Corsica’s laatsten bandiet bij wijze van reliqiiie in eere willen houden, ten einde den velen vreemdelingen, die het Napoleons-eiland bezoeken, de illusie te blijven geven, dat zij zich nog altijd op het terrein van het romantische bandietenwezen en der bloedige vendetta’s bevinden. ---