Niet te scheiden. Het is wel eigenaardig, dat in een tijd Waarin door alle partijen zoozeer geijverd wordt voor de Zondagsrust, een zoo scherp protest rijst tegen een Zondagswet, die deze rust wil beschermen. Toch is dit protest wel te verklaren. Men ijvert voor den socialen Zondag en zal zich ■dus niet verzetten tegen allerlei bepalingen Üa sociale wetten, ook al gaan die met dwang gepaard, die zeer diep in het leven ingrijpt, welke den arbeider in het bedrijf den vrijen Zondag waarborgen willen. Maar voor eigen bewustzijn heeft men dezen socialen Zondag zooveel mogelijk losgemaakt van de eigenlijke bestemming van den Zondag. Men begeert den rustdag, maar niet den Christelijken rustdag men wil de vrucht van de ordinantie Gods voor het sociale leven ter eigen genieting aan vaarden, maar van den boom, waaraan die vrucht alleen groeien kan, wil men niet Weten. Een ordinantie des menschen, hoe ingrijpend en vol dwang die ook zij, wordt menigmaal met gejuich begroet, maar zelfs de herinn#ring aan de ordinantie Gods wekt den grootsten wrevel. En daarom gaat het verzet niet uit tegen de eene of andere bepaling van de Zondagswet, maar tegen de wet zelve die er op wijst, dat het vraagstuk van de Zondagsrust een sociale zijde vertoont, maar allereerst een godsdienstige zijde: heiliging van den sabbath, naast, erkenning van de noodzaak om uit hygiënische en ethische overwegingen na zes dagen arbeid een rustdagge verzekeren. Wel Zondagsrust, roept inen, verzekerd door de overheid, maar geen Zondagsheiliging en allerminst een daad der overheid, die zonder te trachten tot eenige Zondagsheiliging te dwingen; iets wat de overheid ook niet kan doen; toch den nadruk legt op de eigenlijke bestemming van den Zondag als den dag gewijd aan den dienst Gods. Men wil een dag voor den mensch, en nu gaat men met groote kracht in tegen de overheid, die zegt: deze dag is de dag des Heeren. Afgezien nu van de vraag, in hoeverre de overheid hier een taak heeft, moet het voor een ieder, die de historie van de Zondagsrust onbevooroordeeld wil bezien, duidelijk zijn, dat de Zondagsrust niet van de Zondagsheiliging te scheiden valt. De heer Dresselhuys heeft gesproken van een fataal bondgenootschap tusschen die beiden, maar dit bondgenootschap is niet fataal, het is onverbrekelijk. Wie den band doorsnijdt, verliest beide. Wie den Zondag niet erkennen wil als den dag aan den dienst Gods gewijd, wie hier niet de scheppings-ordinantie Gods erkent en eerbiedigt, verliest ook den socialen Zondag, de zevendaagsche rust. Dat de arbeider zich verheugen mag in die zevendaagsche rust heeft hij eenig en alleen te danken aan de belijdenis, dat de Zondag gegeven is tot heiliging. Het wegvallen van die belijdenis zal hem de rust van den Zondag moeten kosten. En dat beteekent voor hem en voor de maatschappij ontzaglijk veel. Gladstone heeft de Zondagsrust het eerste sociale vraagstuk van onzen tijd genoemd. Macaulay verklaarde, dat Engeland zijn economische welvaart en degelijken arbeidersstand grootendeels juist te danken heeft aan het feit, dat er sinds drie eeuwen op den Zondag gerust wordt. Maar het Engelsche v-olk heeft uitnemend gevoeld, dat dit groote sociale feit nauw samenhangt met de bestemming, die men aan den Zondag geeft. Het heeft den rustdag te danken aan het Optreden der Puriteinen, die een haast overdreven zorg hadden voor de rust op den dag des Heeren, maar een zorg, die deels verklaarbaar was uit het droeve feit, dat het Engelsche volk vóór hun optreden de zegeningen van den Zondag, ook als rustdag, miste. En als het Engelsche volk steeds zoo grooien' prijs heeft gesteld op een strange Zondagsviering, die zelfs den Calvinisten in °ns land niet geheel toesprak, dan mag men daarin zien de diepgewortelde overtuiging, dat het groote sociale goed, waarvoor thans Oen ieder pleit, nauw samenhangt met de orkenning van den Zondag als Christelijken rustd.au, met het vasthouden van den band tusschen Zondagsvrede en Zondagsrust. Zelfs Proudhon heeft dit gevoeld, toen hij zeide: dat Zondagsrust zonder godsdienst een volk tot zonde brengt. Men beweert nu, dat de invloed der Antirevolutionairen den Minister van Binnenlandsehe Zaken heeft gebracht tot het indienen : van deze wet. Wat zij brengen willen, is de ‘Calvinistische Zondag. Dit zeggen bewijst, dat men de historie ; van de Zondagsrust niet kent. De wijding van den Zondag aan den dienst Gods is niet enkel een Calvinistisch, maar een algemeen Christelijk begrip.#Ook de Roomsch-Katholiek erkent het. Dr. Windthorst zeide bij de behandeling van de Duitsche Zondagswet; wij, Centrum, vragen niet naar de gevolgen van de Zondagsrust, want ze moet er zijn krachtens Goddelijk gebod. / En de heer Kooien verklaarde op dó vergadering ter bevordering van Zondagsrust, onlangs te Utrecht gehouden, dat hij aan zijn overtuiging tekort zou doen, indien hij niet inde allereerste plaats den Zondag opvorderde voor den Schepper aller dingen, aan Wien eere te geven en lof en prijs der Christenen eerste plicht is. Ook daar een erkenning van het nauw verband tusschen Zondagsrust en Zondagsheiliging. De beschouwing omtrent het al of niet geoorloofde op den Zondag liep echter wel onder de verschillende volken en inden boezem van de volkeren zelve uiteen. Dit hing met allerlei omstandigheden samen. Zoo was de opvatting van de Calvinisten in Nederland veel vrijer dan die van de Engelsche puriteinen. Maar, zooals Douglas Campbell aantoont in zijn „The Puritan in Engeland, Holland en Amerika", dit verschil hing samen met den moreelen stand van de bevolking. Het Nederlaudsehe volk stond hooger ook in zijn gedragingen op den Sabbath en kon meerder vrijheid verdragen. Het Engelsche volk miste eenvoudig den Zondag niet slechts als dag der wijding, maar ook als dag der rust. En eerst het forsche optreden van de puriteinen kon aan het Engelsche volk den Zondag als wezenlijken rustdag verzekeren. Ook in ons land bleek echter al spoedig, dat een inzinking van het geestelijke leven ook den Zondag in gevaar bracht. Dit verklaart, dat ook ten onzent al spoedig van Calvinistische zijde op strenger handhaving van Zondagsrust en Zondagsheiliging werd aangedrongen. Wijst men nu op het feit, dat in Roomsche streken de Zondag vaak een dag van pleizier is, dan blijkt daar nog niet uit, of zulke zede zich daar in overeenstemming, dan wel in tegenstelling met de Roomsehe gedachte beeft ontwikkeld, en in elk geval zal ook een Roomsehe overheid gedwongen kunnen worden, maatregelen te nemen om de wijding vtfn den Zondag te beschermen tegen gebruiken, die deze wijding en daarmee de rust zouden kunnen wegnemen. Dit staat wel vast en is niet voor tegenspraak vatbaar, dat de Zondagsrust, het sociale goed, waarvoor men thans van allen kant zoozeer ijvert, onze maatschappij is toegekomen door de Zondagsheiliging, door de belijdenis, dat de ordinantie Gods na zes dagen arbeids een dag van rust heeft verordend, een dag die niet den menschen, maar alleen Gode toebehoort. Het is zoo juist wat Chesterton schreef in zijn „Orthodoxy”,: and only when they made a holy day for God did they find they had made a holyday for men. Alleen de erkenning van den aan den dienst Gods gewijden dag gaf den mensch den vrijen dag. En voorts komt ook na al het streven voor een socialen Zondag thans reeds uit. dat het vergeten van de wijding van den Zondag de rust allengs weer in gevaar Zeer terecht zegt de regeering, dat puist het feit van den vrijen socialen Zondag -pen doeltreffende regeling van den Zondag 'uit godsdienstig oogpunt noodzakelijk maakt. De zaak is toch deze, dat een deel van het volk den vrijen Zondag begeert om dien onder de leiding van voorgangers in vermaak en sport door te brengen op een wijze, die een ander deel van het volk in het gareel brengt en den Zondag maakt tot een dubbelen werkdag. Men wil o. a. veel meer middelen van verkeer op den Zondag. En zelfs een man als Mr. Patijn, die niet ontkent dat daardoor zeer vele menschen hun Zondagsrust zullen moeten missen, meent, dat dezen dan maar een anderen dag moeten kiezen. De heer Kooien merkte zeer terecht op, dat het grof egoisme is, als de menschen een besteding van hun Zondag eischen op een wijze, dat vele anderen hun Zondagsrust moeten missen. Het kaa na eenmaal niet anders; wie Zondagsrust wil voor zich zelf en die ook aan anderen gunnen wil, moet zich een zeker zelfbedwang opleggen. De sociale rust voor mijn medemensch brengt met zich mee, dat ik de vrijheid mis om over zijn diensten op dien dag te beschikken. Wie, zooals men thans zegt, volkomen vrij wil zijn om den Zondag te besteden zooals hij dat verkiest, mag niet vergeten, dat die vrije verkiezing toch altijd billijkerwijs gebonden is door anderer vrijheid en rust. Houdt men dit niet in het oog, dan zal de rust van den arbeid slechts een deel van het volk gegeven worden, dat dan, om van die rustte genieten, het recht meent te hebben de Zondagsrust vaneen ander deel op te offeren. Daar komt nog bij, dat als men zich in het genieten van zijn rust niet wil laten binden door de bestemming van den Zondag, het karakter van dezen dag zich spoedig in dien zin wijzigt, dat men beter doet van rustdag niet te spreken. De rust verdwijnt en daarmee wordt ook de vrijheid, die de Zondag geven kan, ingeboet. Niet lang duurt het dan meer of men vraagt zich af, waarvoor de rust eigenlijk nog dient. De mensch, die zich vrij heeft gemaakt van de ordinantie Gods, verliest den zegen, dien de handhaving van die ordinantie met zich meebrengt. En met de wijding van den Zondag gaat ook de sociale rust verloren. De historie geeft hier haar duidelijke lessen. Wie den boom loochent zal ook de vrucht moeten missen. Als een volk de Zondagsheiliging verwerpt, zal het op den duur zijn Zondagsrust verliezen, ondanks alle wetten en congressen, ondanks allen dwang en aetie. De wijding van den Zondag, als de dag aan den dienst Gods gewijd, en de rust van den arbeid is niet te scheiden voor het bewustzijn vaneen volk, zonder dat men ook aan dat volk den grooten zegen van den socialen Zondag ontneemt. Een vrijzinnige of sociaal-democratische overheid moge dit niet inzien, het spreekt wel van zélf, dat dit verband een Christelijke overheid niet kon ontgaan. Een andere vraag is nu, hoe de Overheid met dit onlosmakelijk verband te rekenen heeft. Daarover ineen volgend artikel. --- Het onderscheid. Ondanks alle vertoon blijken de feiten onze sociaal-demoeraten langzamerhand te dringen in den hoek der geleidelijke hervormingen. Natuurlijk behoudt het revolutionaire woord zijn grooten invloed op de schare, en blijven buitenlandsche omwentelingen gelijke neigingen hier te lande opwekken. Maarde machtspositie, welke de sooiaal-democratie èn iri de Kamer èu inde Gemeenteraden verworven heeft, maakt het meer nauwkeurig geven van rekenschap omtrent de voornemens inde naaste toekomst noodzakelijk. Nu het algemeen individualistisch kiesrecht er is, valt er voor de S. D. A. P. geen ander politiek doel meer na te jagen dan het kriigen van de macht, van de helft plus één. Op politiek terrein heeft Mr. Troelstra zijn overwinningen op da liberalen behaald. Wat hij nu verder nog praesteeren zal moet hij of doen als Minister, óf als omverwerper der bestaande staatsorde. Voor het eerste bestaat, na al wat hij inde laatste jaren gedaan heeft, niet zoo heel veel kans. Daarom zinspeelt hij er voortdurend op om het over den anderen boeg te werpen. Als dreiger met revolutie kan hij in deze troebele tijden nog een politieke rol van belang spelen. Al kan deze eigenaardige mysticus daarbij van de toejuiching der menigte vooraf verzekerd zijn, toch krijgt hij, dat blijkt meer en meer do voornnamsten onder zijn trawanten niet gemakkelijk mee. Schaper, Vliegen en vele anderen verzetten zich. Ze durven en kunnen Troelstra op een congres of meeting niet aan. Maar praotisch zijn ze zeer weerbarstig, en niet zoo heel gem&kkelijk zou de leider hen ineen nieuw avontuur kunnen meesleepen. En doordat stil verzet, waarmee op zijn beurt Troelstra ter dege rekening heeft te houden, wordt der heeren pas gemarkeerd, blijven de socialistische wethouders achter de groene tafel, en zal men zich er toe gaan zetten, door de propaganda van het denkbeeld der socialisatie het economisch leven ineen andere richting te sturen. Het wordt straks onze tijd, om de praktische resultaten van dien arbeid gade te slaan en aan critiek te onderwerpen. Tot nu toe heeft de S.D.A.P. in zekeren zin zeer gemakkelijk spel gehad. Hun politiek muntte uit dooreen eenzijdigheid, die de oppervlakkige massa mee motst sleepen. Deenorlogswind blies hun bovendien inde zeilen. Maar nu moet gaan blijken, wat ze werkelijk positief kannen. Dat viel in Rusland, Hongarije en Duitschland ontmoedigend tegen. Wa voorspellen, dat het ook hier zal tegenvallen. Do eerste symptomen zjjn er reeds, mm de heeren deden feitelijk nog zoo goed als niets, en konden nog altijd voor hun blinde volgelingen de reeds openbaar wordende mislukkingen werpen op het kapitalisme en op de bureaucratie. Manr nu zullen we belangstellend gaan zien, hoe zij zonder kapitalisme en zonder bureaucratie hun ideeën kunnen doorvoeren. Men Zou er toe neigen hun bij de eerste de beste gelegenheid een kans te geven. Slechte paedagogen makeu kinderen bang voor het vuur, door ze ééns yoed hun handen aan een warme kachel te laten branden. Er zou zeker iets voor te zeggen zijn om inde Nederlandsche politiek ten opzichte van sommige arbeiders dezelfde taktiek toe te passen. Tot heden toe wisten de heeren precies te vertellen hoe ’t niet moest. De dag begint te naderen, ook hier, dat ze moeten laten zien, hoe ’t dan wèl moet, en hoe ’t kan. Dat is het onderscheid. --- Nieuwe wereldheerschers. Er is in onze Tweede Kamer hartelijk gelachen toen de heer Oudegeest, de voorzitter der internationale organisatie van socialistische vakvereenigingen, zich er op beroemde, dat hij twintig millioen aibeiders achter zich had. Dit schijnt niet geleerd te hebben. Want thans wordt bericht, dat de Fransche ministerpresident Millerand iu de Fransche Kamer een telegram heeft voorgelezen, onderteekend door de heeren Oudegeest eu Fimmen, waarin de Fransche regeering bedreigd wordt als zij het durft wagen op te treden tegen het Fransche algemeen verbond van vakvereenigingen. Ook in het Fransche parlement is gelachen. Het was stellig ook op een lachsucces, dat Millerand rekende. De menschen, die het steeds zoo druk hebben over het imperialisme van het kapitaal, blijken veel grooter imperialisten te zijn, als men ergens ooit zag. Zij schijnen te meenen als een soort wereldbestuur te moeten fungeeren, dat de regeeringen af en toe aanwijzingen heeft te doen omtrent haar optreden. De aanmatiging bewijst duidelijk, hoe gemakkelijk de revolutionaire lijders de kluts kwijt raken en alle besef van de ware verhoudingen uit het oog verliezen. Wat de revolutionaire vakorganisatie binnen de grenzen van eigen land aandurft, nl. te trachten de macht aan zich te trekken en de wettige regeering op zij te zetten, dat wordt thans ook internationaal beproefd. Wat praat men nog overeen volkenbond en overeen macht boven de natiën, die het recht kunnen handhaven? De heeren Oudegeest en Fimmen zijn immers reeds bezig om de wereld naar hun pijpen te doen dansen. Totdusver verwekt dit slechts hilariteit. En er mag wel eens een vroolijke noot vernomen worden tusschen de vele kwade berichten van allen kant. Het is alleen maar jammer, dat dit Nederlanders treffen moet. Ons volk stond tot nu in het buitenland bekend als een soms al te nuchler volk. Wij loopen gevaar tengevolge van het luchtig getimmerte der Internationales, op politiek en sociaal gebied die reputatie te verliezen. --- Buitenland De gebeurtenissen van den dag. Het debat inde Fransche Kamer. Een motie van vertrouwen voor Millerand. De opmarsch der Bolsjewiki. Krijgt Polen het benauwd? De Duitsche Regeering en het Russische gevaar. Geen kans op nieuwe omwentelings-pogingen. Gisteren is inde Fransche Kamer de groote gedachtenwdsseling begonnen èn geëindigd over de resultaten van de Conferentie te Hythe. Vooral de quaestie der schadeloosstelling lokte een warm debat uit. Bepaalde afgevaardigden met name die van de verwoeste stroken en Tardieu. Klotz en Lonchour, die aan bet vredesverdrag hebben meegewerkt, zijn van meening, dat de afgesloten, overeenkomst met een herziening yan het vredesverdrag gelijk staat. Het stond echter van te voren wed vast, dat de discussie zou eindigen met een groote meerderheid voor een motie van vertrouwen inde regeering. Van zekere zij was eerst nog een afvaardiging naar Millerand gezonden om hem te verzoeken zich voor verdaging te verklaren. De premier weigerde zulks echter uitdrukkelijk. De zaak is nu eenmaal aan het rollen gebracht, zei hij, nu moet de gedachtenwisseling ook maar iplaats vinden. Overigens verklaarde hij zich bereid een motie te aanvaarden, waarin eerbied voor de verdragsbepalingen werd uitgesproken ton opzichte vande volledige betaling van de Frarusche vorderingen ten aanzien van het herstel en de betaling der pensioenen. Acht moties werden tenslotte ingediemd. Mïllerand zeide dat hij zeer getroffen was door het vertrou-rtren der indieners van de moties en legde uit, waarom hij juist de motie van Colrat aanvaard had. Artikel 232 van ’t verdrag toch is ’t zwaartepunt van het verdrag, zedde hij. Het is mijn richtsnoer. Bij de besprekingen te Hythe heb ik het cijfer van 220 miliiard francs genoemd, welk bedrag Duitschland aan Frankrijk schuldig zou zijn en dat op 15 Mei 1.1. gelijk stond met 70 miliiard Mark in goud. Ik Iheb madrutekelijk gezegd, dat het totaal alleen de beteckends had vaneen aanwijzing voor mijn wens ah om .voor Frankrijk de vergoeding van alle geleden schade te verkrijgen. Nu herinnert de anotie Colrat juist daaraan en keurt de verklaring der regeering goed. Ik sta er uitdrukkelijk op de bwestiq araa vertrouweit te êteUesu.» Gezegde motie-Colrat nu luidde aldus: De Kamer, constateerende dat het vredesverdrag van Versailles de volledige vergoeding van de door personen en goederen geleden sohade door Duitsohland eisoht, geeft haar goedkeuring aan de verklaring der regeering en verklaart er op te vertrouwen, dat deze de rechten en belangen van Frankrijk zal waarborgen- op alle wijzen die de grondslagen van het verdrag toestaan, in overeenstemming met de – Geallieerden. Slechts 68 stemmen waren tegen, 535 voor. Een krachtige uitspraak inderdaad. Maar als nu blijkt -dat Dui-teohland niet zooveel kan betalen, zal Frankrijk dan tooh tenslotte met minder genoegen nemen? De beslissing is aan Engeland. Het bolsjewistische roode leger heeft zijn succes nog uitgebxéid. Tusschen Duna en Beresina heeft het den aanval met 12 divisies ingezet. en hij Ber-ditzef, dat door de roode troepen is bezet, is het Poolsche front opnieuw achteruit gedrongen. De Poolsche veldtocht heeft schipbreuk geleden op de eindelooze Russische afstanden, daar de Polen geweldige étappen-gebieden hadden te bezetten, en de oude Russische strategie om vij&ndelijJge legers achter zich aan te lokken, is ook ditmaal weer doelmatig gebleken. Tegelijkertijd is echter aan den dag gekomen, dat het „verrotte” roode leger over het algemeen zeer goed is. Vluchtelingen, die van het oorlogstooneel komen, dealen mede, dat het roode leger dagelijks versterkt wordt met z.-g. wilde divisies, dié uit Turkestansohe en Kaukasische stam-men worden gerecruteerd. De stormtroepen van de Sovjet-re&eering vormen echter de talrijke Ghineasche regimenten, die zich ineen wild fatalisme in het vuur werpen. Mocht het generaal Broessilof gelukken de Polen definitief te verslaan, dan wordt als zeker aangenomen, dat zijn populariteit en de nimbus van den overwinnaar bijna automatisch lot een militaire dictatuur van -dezen generaal zullen leiden. Naar -het heet heeft de sovjetregeering dit gevaar reeds ingezien, en is zij bereids doende om andere populaire officieren naar voren te bréngen. De Polen maken zich hoe kan het anders —toch wel een beetje ongerust. Eerste gevolg van den tegenslag tusschen Duna en Dnjepr is -geweest, dat de regeering van Warschau een nota heeft opgesteld, om de Sovjet'-regeering tot vredesonderhandelingen uitte n-oodigen. Patek, de Póolsohe minister van buitenlandsche zaken, verklaart zelfs, dat hij onmiddellijk na de inneming van Kief tot onderhandelen bereid was geweest, maar -dat het Russische tegenoffensief aan de Beresina deze onderhan-delingen ónmogelijk -hadgemaakt. Lang heeft de zegepraal -der Polen in ieder geval niet geduurd. Telegrammen uit Posen zeggen, dat gewonde Poolsche soldaten, die van -het front terugkeerden, verzekerd 'hebben, dat zij zware nederlagen 'hebben geleden. De roode legers waren veel sterker en .hadden bovendien erg dapper gestreden. Sommige Ber-lijnsche bladen vernemen zelfs uit Parijs, -dat de Poolsche regeering een be-, roep op Frankrijk Leeft ged-aan om steun tegen het Russische gevaar. Ónmogelijk is het niet; -maar dan -moeten die in Warschau zich toch wèl in critieken toestand bevinden. Waarom echter ook het avontuur begonnen? In -den Beierschen Landdag heeft eergisteren oen vertegenwoordiger van het -ministerie rapport ui-tgebacht over den toestand in Sovjet-Ruslan-d. Hij zeide 0.a.: De verwachte aanval der Sovjet-troepen tegen de Polen is dezer dagen met aanmerkelijk succes ingezet. Reeds sin-ds lang is ten onzent de vraag besproken, wat moet-geschieden, wanneer de Bolsjewistische troepen de Duitsche grens bereikt hebben, en of -die troepen dan voor de Duitsche grens halt zullen maken. De rijksregeering -heeft zich-in een conferentie -met de aangelegenheid bezig,, gehouden. Er is -daar -medegedeeld, dat de Duitsche grenstroepen aanzienlijk versterkt -wer-den. Bovendien is men te Berlijn van meening, dat de schrik voor de Duitsche -wapenen er in Rusland nog . diep in-z-it en dat -de Sovjet-troepen zioh wel zullen wachten de Diutsohe grens óver te trekken. De Duitsche troepen zijn overigens, zoo wórdt gemeld, best in staat, een aan-val der Sovjets, zoo tnoodig, af te -slaan. De regeering beeft echter gemeend, dat ze een geruststellende verklaring, al-s zou van Russische zijde géén gevaar dreigen, niet geven mocht. Misschien zit daar ook wel de toeleg achter, om van nieuwe P-utsoh-pogingen af te manen en de bevolking tot eendracht tegenover het ibudt-enla-n-dpch gevaar op -te wekken. De rech-t-eche partijen verkondigen dat zij elke poging tot een omwenteling van de hand wijzen. Zij hebben er volgens hun zoggen -geen belang bij om den voor hen gunstigen loop der omstandigheden te onderbreken. Maar is uiterst links te vertrouwen? --- De conferentie te Spa. Uit Rome wordt geseind, dat Nitti, om de Kamerdebatten niet te onderbreken, nogmaals de verdaging der conferentie van Spa, en wel tot begin Juli, heeft voorgesteld. Maar zullen Engeland pn Frankrijk hiervan willen weten? Van andere zijde wordt gemeld, dat de geallieerde regeeringen al overleg hebben gepleegd omtrent het Italiaansche voorstel om de conferentie van Spa tot 11 Juli uitte stellen. Mén acht dit onmogelijk, omdat de internationale financieele conferentie dan niet vóór den herfst te Brussel kan samenkomen, De Matin wijst er op, dat de conferentie van Hythe ten gevolge had dat de afstand tusschen lagen en hoogen wisselkoers inkromp. Eergisteren echter begon, ten gevolge van de kritiek tegen de oplossingen, die nog niets definitiefs hebben, de daling der zwakke waarden en vooral van de frank opnieuw. Drie maanden laten verstrijken, voordat de vertegenwoordigers van het geallieerde, neutrale en Amerikansache crediet kunnen overleggen, staat gelijk met de speculatie in haar schadelijksten vorm inde hand te werken. Frankrijk vooral zou lijden onder een aldus verlengd gestoord evenwicht. De dagen, die men laat verloopen, vertegenwoordigen honderden millioenen. De Italiaansche regeering moet aldus het Parü sche blad inzien, dat ook haar land bij een spoedige vereffening het meeste belang heeft. --- Aansporing tot zuinigheid. De Ligue Nationale heeft een oproep tot de Belgische bevolking gericht, waarin ge-Sïese» wordt op de plotselinge daling des buitenlandsche wisselkoersen, die waarschijnlijk nog wel toenemen zal na de conferenties te Spa en Brussel, en op de daling der prijzen van de verbruiksartikelen in het buitenland. Deze daling wordt in België sterk gevoeld. Daarom wordt er op aangedrongen, gedurende eenigen tijd zoo min mogelijk aankoopen te doen, ten einde de daling der prijzen niet te beïnvloeden, en tegelijkertijd door vermindering van den invoer de wisselkoersen te verbeteren. Verwacht wordt, dat binnenkort vele artikelen, die thans niet binnen het bereik der Belgische consumenten liggen, dermate zullen dalen, dat zij weer voor de Belgische bevolking verkrijgbaar zullen zijn. De Amerikaansche senator Thomas heeft aan den Amerikaanschen Senaat ter kennis gebracht dat hij een gelapt kostuum en een paar schoenen, in 1916 aangekocht, draagt (zijn broek was met een scheur versierd). Hij beloofde tevens die gelapte kleederen en versleten schoenen te dragen, onder alle omstandigheden en bij alle gelegenheden, tot de prijzen afslaan. De Times merkt hierbij op: „Indien iedereen het voorbeeld van dien Amerikaanschen senator volgde, zouden wij gauw uit den „circulus vitiosus” geraken. Indien er geen schoenen noch kleederen aangekocht worden, zullen dekleer- en schoenmakers verplicht worden de prijzen te verminderen, daar zij slechts gedurende enkelen tijd een onverkochten voorraad bezitten kunnen. Alsdan zullen zij zich ofwel met geringer winst tevreden stellen, ofwel aan den groothandel de thans hooge prijzen niet meer kunnen uitbetalen. Aldus mogen wij verhoopen tot een normalen levensstandaard terug te keeren.” --- De Kanaal-tunnel. De onderhandelingen tusschen Engeland en Frankrijk omtrent den bouw vaneen onderzeeschen tunnel Dover—Galais schijnen thans ineen vergevorderd stadium gekomen -te zijn. En als de plannen doorgaan, zullen er vier tunnels worden gebouwd van 35 K.M. lengte. De Engelsche ingenieurs zijn tot de overtuiging gekomen, dat in verband met den gemakkelijk te bearbeiden bodem van de zee tusschen Engeland en Frankrijk, het mogelijk zal zijn, deze vier tunnels in tien jaren tijds gereed te maken. De totale kosten worden geraamd op 20 millioen pond sterling. Het werk zal zoodanig bespoedigd worden,, dat reeds na verloop van vijf jaren eender tunnels in gebruik kan genomen. Tegelijkertijd zal in Londen begonnen worden met den bouw vaneen groot modern spoorwegstation, daar dë bestaande stations niet voldoende voor het drukke verkeer, dat verwacht wordt, zijn ingericht. Door midöei van dezen tunnel zal men, zonder den trein te verlaten, in slechts zes uren van Parijs naar Londen v.v. kunnen reizen en desnoods op één dag heen- en terug gaan, hetgeen vooral voor zakenmenschen van groot voordeel is. De spoorweg zal voor electrisch bedrijf worden ingericht en men zal 40 minuten noodig hebben voor het passeeren van het onderzeesche gedeelte. Op verzoek van Engeland zal het krachtstation, dat den electrischen stroom moet opwekken, in Kent, 10 mijlen landwaarts worden gebouwd, en wel met het oog op de verdediging. Bovendien zal er een inrichting gemaakt worden, waardoor men den tunnel zoo noodig direct vo’ water kan laten loopen. --- VARIA. Naar aanleiding van het bericht uit Parijs betreffende geheime fabricatie van oorlogstuig bij Krupp, verklaart deze firma, dat dit bericht slechts in zoover juist is, als daarin sprake is van het maken vaneen gering aantal infanteriekanonnen voor de rijksweer. Deze arbeid, die met het vredesverdrag niet in strijd is, werd volstrekt niet in het geheim volbracht. Uit Wellington wordt aan de Times gemeld, dat Nieuw-Zeeland geen raad weet met zijn schapenvleesch. Een groote hoeveelheid, door Engeland gekocht en reeds betaald, kan niet worden vervoerd, terwijl de overvloed van bevroren schapenvleesch in Engeland de Britsche regeering bewogen heeft om van 30 Juni af geen schapenvleesch meer in Nieuw-Zeeland te koopen. De Turksche nationalisten, aangemoedigd door de gebeurtenissen in Transkaukasië en Perzië, zijn, naar de Times uit Konstantinopel verneemt, den laatsten tijd buitengewoon actief. Bladen uit Klein-Azië, die inde hoofdstad zijn aangekomen, gispen het vredesverdrag in felle bewoordingen en dreigen met een „onmiddellijk offensief op alle fronten”. Lord Knutsford, de voorzitter van het bestuur van het bekende London Hospital in Whitechapel, publiceert inde Times een dringenden oproep om financieele hulp, ten einde te verhoeden, dat dit veel gebruikte ziekenhuis zal moeten worden gesloten. Hij zegt, dat het ziekenhuis door de duurte met een tekort van 111.000 pd. st. wordt bedreigd en dat hij geen middelen heeft om a.s. week de rekeningen te betalen. De Amerikaansche financier J. P. Morgan heeft zijn woning in Londen aan de Amerikaansche regeering aangeboden als verblijf voor den Amerikaanschen gezant in Engeland. Morgan bedoelt met deze aanbieding, het ook aan niet-gefortuneerde Amerikaansche diplomaten mogelijk te maken, om in Londen deftig gehuisvest te wezen. Dezer dagen zijn te Lugano zes groote reiskoffers uit Italië aangekomen welke aan de echtgenoote van Bela Kun behooren, die, naar verluidt, door de Italiaansche regeering, uit het land is verbannen. Zij bevindt zich thans te San Marino, en heeft verlof gevraagd, om zich in Zwitserland te vestigen. Dit zal haar waarschijnlijk toegestaan worden. Naar men zegt, moet mevrouw Bela Kun, die vroeger een arme typiste was, thans millioenen bezitten. De Fransche Senaat heeft zich dezer dagen bezig gehouden met de belasting op de ongehuwden, die, zooals men weet, een surplus van 25 % op de inkomstenbelasting zullen betalen, en deze belasting goedgekeurd. Zij geldt voor ongehuwden boven de 30 jaar. Een extra-inkomstenbelasting van 10 % zal er geheven worden van belastingplichtigen, die twee jaar gehuwd zijn zonder kinderen te hebben. —« y.olgens .de Kurjer, Pjvleky .van 2Q Mei wordt in politieke kringen, die in betrekking staan tot de vreemde zendingen, over de mogelijkheid gesproken van wijziging inde houding der Westelijke mogendheden ten opzichte van de erkenning van de onafhankelijkheid der Oekraine. Frankrijk zou voornemens zijn zich met de organisatie van het Oekrainsche leger te belasten en het van al ,het noodige te voorzien. ---