Binnenland HAAGSCHE BRIEVEN. Het sociaal-democratisch dagblad „Het Volk” heeft weer eens de vriendelijkheid gehad, om een gedeelte van ons vorige epistel aan z’n lezers voor te leggen. Wij Weten dat te waardeeren, hoe meer de redactie aan haar lezers uit „De Standaard” voorzet, des te aangenamer is het ons. Maar ye hebben ernstig bezwaar tegen de „franje” waarmede „Het Volk’, onze eenvoudige opmerkingen versiert. Dat lijkt, eerlijk ge*egd naar niets en het doet vermoeden, óf dat de overname heeft plaats gehad door «en jongmaatje zonder eenige politieke scholing, óf door iemand, die was opgestaan met de gedachte: vandaag moet er in „Het Volk” iets tegen de Anti Rev. partij en die daarvoor een gedeelte van ons epistel jnisbruikte. Boven de aanhaling van een halve kolom staat met forsche letters: Uit de Anti-Rev. partij. Daaronder leest men: Noodkreten — en daaronder weer: De jammer der vernietiging van de West-Gothen. Dat zijn mooie „kopjes”. Ze worden aan Henri Polak gaarne ter ernstige bestudeering aanbevolen. Mogelijk schrijft hij nog eens een Kroniek over: de leugen, of zachter nog, over het gevaar van het „kopje” in de krant. Dat kan interessant worden! De redactie van „Het Volk” moet toch al oen niet te grooten dunk van haar lezers hebben om ze zulk een citaat (waarvan men de juiste beteekenis natuurlijk moet benaderen in verband met het geheele epistel 1) op deze wijze voor te zetten. Op die manier kan men van alles uithalen. We willen dat met een voorbeeld illustreeren. In hetzelfde nummer van „Het Volk”, waarin dan die „noodkreten” uit de A.R. partij voorkwamen, kon men een hoofdartikel lezen: Oneenige Unie. Dat handelde over de herdenking der Unie van Utrecht. Het begin van dit artikel luidde als volgt: „De herdenking van de Unre van Utrecht, heden voor drie-en een halve eeuw gesloten, komt voor menige politieke groep op dit oogenblik hoogst ongelegen. Niet voor ons. De Unie van Utrecht was de bevestiging der revolutie, die aan Nederland als zelfstandigen staat het aanzien gaf. Wij hebben alle reden, dien revolutionairen oorsprong van het Nederlandsche staatswezen te herdenken. Anderen zal deze herinnering echter minder te pas komen.” Nu zondert wij dat stukske kunnen ©vernemen met b.v. de volgende opschriften in vette letters: De Vaderlandsloozen en de Unie van Utrecht. „Het Volk” steekt de nationale driekleur uit. Meer historische waardeering bij Rood 1 dan bij Roomsch! Al hebben we deze „kopjes” zelf gevonden, ze lijken ons werkelijk niet kwaad. Maar „Het Volk” zal ze, in verband met het geheele artikel, afwijzen. En terecht. Efren onjuist is nu de grap, die het uithaalt met het citagit uit ons epistel. We willen niet erg ondeugend zijn, maar we hebben wel eens den indruk, dat men m de SD.A.P. wat afleiding zoekt. En daarvoor ook het bekende middel gebruikt, om te wjjzen op werkelijke of vermeende narigheid bij een ander. Dat is ook een taktiek. De historie in Limburg is geen prettige. De klucht, met den „invaliden” heer Stenhuis is ....Joch ook ucen aangename. Het Partijbestuur hnoet zelf op de agenda voor het a.s. Congres een motje plaatsen, waarin uitgesproken wordt, hoe gehandeld d:ent te worden Ttiefc oppositie-groepen en dat wel in het belang van de eenheid en van de strydpositie der partij. Zoo is er nog wel een en ander, dat duidê'ijk doet zien, hoe het in het ronde huis allerminst op alle verdiepingen pais en vree is, doch dit belet ons niet, om in eigen kring te zeggen, wat onze aandacht vraagt. Wanneer ..Het Volk" daaruit nu meent te moeten distilleeren, dat ’t in de A. R. partij „homme’es” is, och, dan gunnen wij aan dat orgaan die weelde wel, gezien het feit, dat bét thuis ook niet alles is. Maar men hale zich niet te veel in het hoofd. Wij blijven rusteloos opwekken tot actie en tot eenheid met het oog op het belang van de komende stembus. Wijzen daarbij ook op de zwakke plekken, die wij meenen te zien, wijl ook hier de les geldt, dat wie zich aangordt, zich niet beroeme, als die zich losmaakt. Die les geldt voor elke partij en bet is juist een zegen voor het leven der partij, wanneer men altijd maar niet net doet. of er geen wolkje aan de lucht is, doch zich bezint, ernstig bezint, over wat gedaan en ook over wat gelaten moet worden. Men make zich heuséh niet ongerust, wij Blaken geen „noodkreten”. Daar is allerminst rede voor. Maar het is nu eenmaal zoo, dat de politieke belangstelling over de geheele linie niet zoo groot is, als wij haar wel zouden wenschen met het oog op de belangrijke po- litieke gebeurtenissen inde naaste toekomst. Juist in verband met het steeds toenemend individualisme, waartegen niet krachtig genoeg gestreden kan worden. Groen van Prinsterer klaagde reeds zoo bitter over: het bijkans volslagen gemis aan publieken geest, aan staatsburgerzin, de onverschilligheid voor de publieke zaak, waarmede men de toekomst van Nederland aan het ongeloof overlaat en overgeeft. Hy noemde die karaktertrek, ook van het Christelyk-algemeen zijner dagen, hoogst zorgwekkend en stelde haar op één lijn met zelfzucht, de gestadige vijandin van den Christen. Wat wij bedoelen, is te herinneren aan Groens’ uiting, dat we door individualistische miskenning van den meest eenvoudigen eisch van vaderlandsche en Christelijke plichtsbetrachting nog maar al te veel worden verteerd. Dat nu vooral te waken hebben tegen het individualisme van eigen hart en Groen zei: onder de oorzaken van onze machteloosheid reken ik vooral ook het stelselmatig individualisme, waardoor men tengevolge van misbegrip omtrent Kerk en Staat, beiden, van lieverlede, aan de ongeloofstheorieën prijs geeft. Mogelijk, als de S.D.A.P. wat meer aan zelfcritiek ging doen, dat ze dan wel tot de conclusie kwam, dat ze niet steeds bij anderen over de schutting moet kijken, om, als ze maar eenig geluid hoort, er lustig op los te fantaseeren. Tegen het stelselmatig individualisme, zooals het ook in ons politieke leven voortwoekert, gaat onze waarschuwing. In plaats daarvan moet er zijn, of moet er komen, een zich geven voor de partij en voor hare beginselen en haar strijd. Is het ons soms ook te goedgegaan? Toen we inden druk zaten, ja bijna niet geteld werden, ja, toen wisten we nog eens van aanpakken, toen werkten we. Maar we zy tot invloed en eer gekomen, we zijn gaan behooren tot de „gezeten” burgerij en nü veroorloven wy het ons wél eens dingen te doen, die beter nagelaten waren. Als er storm op komst is, dan houdt men op met touwpluizen, zeggen onze zeelieden. De les van dat woord moeten we verstaan! Inden grooten en ook inden kleinen kring. Daarop hebben we gewezen en dat wordt verstaan ook. Nog dezer dagen waren we op eender Zuid-Hollandsche dorpen, waar ook onze Christelijke arbeiders toonen, dat ze niet suffen in het opkomen voor de behartiging hunner sociale belangen. Maar politiek moesten ze van nieuwe snufjes toch niets hebben. Eén der leiders van onze Christelijke vakbeweging zei het zoo duidelijk en onomwonden, dat hij er niet zoo spoedig over zou denken, om politiek te „verhuizen”, ook omdat hij zulk een groote beteekenis hechtte aan de historie der A.-R. partij en aan haar socialen arbeid in het verleden. Daar nemen wy onzen hoed voor af. De ervaring van eiken dag weer leert ’t duidelijk, dat het ook inde politiek volstrekt geen kunst is, om een groot woord te voeren, maar dat het wel een groote kunst is, om zich voor de zaak te geven en iets te doen. Daarvoor is het nu de tijd. Niet in het negatieve maar in het positieve moet onze kracht worden gezocht. Niet inde utiliteit, inde nuttigheid, maar inde liefde voor en den drang van het beginsel. Dat zet zoden aan den dijk. Och, wy gunnen Het Volk feitelyk