ROME in het teeken van den oorlog. INDRUKKEN UIT DE EERSTE DAGEN. De jeugd paradeert... Een huiveringwekkend schouwspel. , ZONDAG-, Feestelijk beierende klokken, ’n nemel van ’t diepste blauw waarlangs vredig ÊToote witte wolken drijven, een stralende z°h, een volmaakte rust door de gebeele zoo vangt deze eerste Zondag in oorlogstijd aan. Bij bet verglijden van de uren wordt de baast benauwend. De zon brandt en *en wanne wind legt een groote loomheid Over de menschen. Stil en traag gaande Zondagsgangers door de straten en alleen bij de kiosken is bet wat drukker dan anders. Ineen ver en onherbergzaam land is de strijd ontbrand baarbij mannen en vaders en zonen misschien reeds kampen met den dood, en het fohijnt niet tot de massa door te dringen, «an eenige onrust is geen sprake. De eerste successen zijn behaald, en van Enthousiasme is geen spoor te bekennen. ®n als men dan vraagt: „waarom niet?” luidt meestal het antwoord: „we weten toch “iet hoe deze oorlog af zal loopen?” Men wacht af en berust en inde parken Van Rome tracht men bij de muziek, die Uit de paviljoens opklinkt, bij koffie en zoetigheid te genieten van het oogenblik: de zon straalt en bloemen geuren, uitgelaten kinderen spelen op de. grasvelden en jonge vrouwen laten zich bewonderen op de wandelpaden. Alleen schijnt het of men, wanneer men een kerk binnengaat, daar meer biddende menschen dan anders aantreft.....* . den avond weet iedereen daj: Adoea gevallen is en toch is ondanks dat geen electrische schok door Rome gegaan, die de geheele stad in beweging heeft gebracht; °P Piazza Venezia wordt gemanifesteerd, maar veel beteekent het niet, het blijft verder rustig. Inden zoelen avond, terwijl een kleine maan aan den stil flonkerenden hemel bespreekt men den toestand rondom de tafeltjes van de vele zitjes inde stra*en> maar het ruischen der fonteinen en bet voorbijsuizen van het signaallooze verkeer wordt nergens overstemd dooreen Plotseling oplaaiend enthousiasme, nog al*Sd afwachtend gaat Rome den nacht in. . Maandag. Als de kranten met vette kop-Peh den val van Adoea bevestigen, als de eeuwige stad het aanzien vaneen groot bbbplakbord gekregen heeft, omdat schier dP elk huis het nieuws wordt aangeplakt,, chijnt het tot de massa door te dringen ®ut het beteekent. s Avonds gaan in eindelooze rijen grauwe vrachtauto’s, vol geladen met juichendf J°hge menschen door de straten. Ze staan cht opeen en zingen den geheelen avond, 7® keffen borden met aanvurende leuzen en het is in schrille tegenstelling )d geweldige rust heerschend tusschen het bouwvallen als vanuit de richting van J* t tegen den donkeren hemel zachtoplichde s6 c°H°sseunl grauwe gevaarten aan-Bcïi met fakkelzwaaiende jonge menüen, nog altijd uitbundig juichend om overwinning, behaald door bloed en j ®b®n- Ze stampen, en schreeuwen hun kejb.beesch, de smaad, zoovele jaren geleden . bhë aangedaan, is uitgewischt: Adoea is aeroverd. j ®u nu vandaag hebben de fascistische gel hun dag, omdat vijf jaar 6 «den hun organisatie in het leven werd £eroepen. £ ®bdanks de drukkende hitte en de zen,ae zon begeven stroomen menschen tui*1 naar de Via dell’ Impero om daar gejuAe te zijn van het voorbijmarcheeren der Mii 6rende jeugdige fascisten, die voor je ss°llm zullen défileeren. Maar vaneen toin herdenken is geen sprake, even, 11 bis yan eenige uitbundigheid. Ernstig gaan ze hun weg en alleen de tienduizend uniformen van hun meest nog jonge officieren, die gisteren zijn gearriveerd, hebben er aan herinnerd wat vandaag komen zou. Om tien uur ziet de koninklijke, geheel afgezette Via dell’ Impero aan weerszijden zwart van de menschen en de tribunes zijn gevuld met officieele personen en goudblinkendé uniformen. Het wachten is op den Duce en als een aantal auto’s in snelle vaart nadert, barst het handgeklap los. Maar opeens bemerkt men, dat de wagens leeg zijn en Mussolini vanaf Piazza Venezia, voorafgegaan door z’n lijfwacht inde zwarte uniform met den doodskop op de muts, en gevolgd dooreen groot aantal officieren te voet nadert. Een zich voortplantend gejuich vergezelt hem * tot hij de tribune bereikt heeft, waar de troepen voor hem zullen défileeren. Aan het einde v&n de Via dell’ Impero, waar de hitte nevelig boven den weg hangt en zwaar en somber het Colosseum oprijst doemen ze op, officieren te paard, soldaten en matrozen, afgevaardigden van de land-, zee- en luchtmacht, en van de andere groepen der fascistische jeugdorganisatie. Als een zwarte stroom volgen de officieren, ze marcheeren als één man, onberispelijk, en als de muziek, die voorop gaat zich al meer verwijdert, is het eenige geluid dat nog gehoord wordt het doffe, rythmische geluid van hun zwarte laarzen over het asphalt. Ze dragen goudbestikte gordels en een breede blauwe band, die dwars over borst en rug gaat, breekt de zwartheid van hun hemden. Hun houding is kaarsrecht. Boven hun donkere gezichten deint de zwart-zijden franje, die aan één zijde hun mutsen siert. Nu naderen studenten in roode en blauwe en groene truien boven witte broeken, de lange schuitvormige, kleurige mutsen, volbehangen met de wonderlijkste voorwerpen op het zwarte haar. Boven hun hoofden torsen ze de lange gouden onderscheidingsteekens van hun clubs, het is één flonkering van licht en kleuren. Men kan alleen nog maar denken aan jeugd en uitbundigheid, als men hen daar in al hun overmoed ziet gaan. En tegelijk wordt elke gedachte aan levensvreugde weggenomen door de groep, die hen opvolgt. Ze dragen de leelijke, grauw-groene uniform van de avanguardisten, de organisatie waarin de fascistische jongens van ongeveer 14 tot 18 jaar zijn ondergebracht. • Op hun schouders rust het geweer en hun jonge gezichten zijn bedekt door gasmaskers Ze krijgen nog meer applaus dan de anderen, maar het is misschien omdat de menigte wel begrijpt wat van deze knapen gevergd wordt: in zulk een hitte te moeten marcheeren met benauwende gasmaskers. Anderen volgen hen weer op, tot tenslotte de zestigduizend voorbijgetrokken zijn. Dan eindigt het défilé met de aarijdende motoren vgn een groot aantal jonge fascisten; het Collosseum doezelt weg in benzinedamp, slap hangen wimpels en vlaggen en hoog inde lucht gonzen vliegmachines. Nu zijn allen bijeen op het Piazza Venezia: een zwart-gouden vloed. De roode tribune voor het grauwe paleis is gevuld met uniformen en op de trappen staan'de hoornblazers, die het signaal geven zullen, wanneer de Duce nadert. Korte bevelen weerklinken, opeens keeren allen zich, staan nu met de gezichten gekeerd naar het reuzenmonument van Vittorio Emanuele, naar het graf van den onbekenden soldaat op het eerste plateau. Vlak boven het monument staat de zon, het witte marmer slaat de hitte terug. Alle treden zijn bezet met soldaten en de zwarte scharen vullen het plein tot de verste hoeken. Een nieuw bevel: plotseling nijgen alle vaandels, geweren worden geheven, de bajonetten dreigend inde lucht en tienduizenden zilver-glinsterende dolken getrokken. Zoo staat men daar, zwijgend, met geheven dolken en geweren ineen minuutlange stilte voor den onbekenden soldaat. Met opgeheven arm staat de menigte rondom, roerloos, niets wordt gehoord, geen beweging gemaakt, en alleen het neerruischende water uit de fonteinen aan den voet van het monument vervult de stilte. Een nieuw bevel, en nu barst het gejuich los: Duce! Duce! Duce! Hoornsignalen weerklinken, muziek zet in, koningsmarsch en fascistenlied vervullen de lucht en wanneer Mussolini op de tribune verschijnt, staan allen met geheven dolken. Een ontzaglijk gejuich vervult de lucht mitrailleurs knetteren, het schijnt of in dé windstille hitte een orkaan is losgebarsten, zoo hevig is het enthousiasme. ue tweekleurige halsdoeken zwaaien nu boven alle hoofden als had een wervelwind zich er van meester gemaakt. Als het eindelijk stil geworden is, en een groot aantal premiën door Mussolini persoonlijk zijn uitgedeeld aan de overwinnaars op sport- en kunstgebied, spreekt hij de officieren tenslotte toe, vuurt hen aan de 1.200.000 jonge menschen, die aan hun lei-* ding zijn toevertrouwd in fascistischen geest verder op te voeden. Zijn weinige woorden veroorzaken weer een onbeschrijfelijk enthousiasme, dat pas tot bedaren komt als hij eenige oogenblikken later op het balcon van het paleis verschijnt. En het grappige is, dat dan reeds vlak onder het balcon een paar kleine straatjongens met afzakkende broeken loopen, en gewone burgers zich overal tusschen de uniformen bevinden. Men is hier voor het publiek altijd buitengewoon soepel en de felste betoogingen gaan meestal op allergemoedelijkste wijze uiteen. Als ’s middags een ruischende regen de hitte eenigszins getemperd heeft al blijft nog altijd de atmosfeer beklemmend, toonen de jonge fascisten op villa Borghese wat ze op sportief en militair gebied presteeren. Na boks- en sportdemonstraties, die telkens weer om hetgeen gepresteerd wordt het publiek, dat langs de glooiende grashellmgen . van dit natuurlijke stadion zit in enthousiasme brengen, galoppeeren jonge ruiters het groene veld binnen, zware motoren denderen aan, en een groot aantal wielrijders stellen zich op voor de publieke tribune, waar Starace, de secr.-generaal van de fascistische partij den Duce vertegenvaTd? V DS wielrijders “In afgevaardifden Ze Ziin nTge- -TT®11 door Italië. Ze zijn per rijwiel elk van hun stad srekomen, en hebben een brief van hun afdeelmg voor Mussolini meegebracht. Als ze daar staan, de ruiters, de motor- en wielg6ZiChten naar nubbc/eTn e’ fbarSt het van het publiek opnieuw los en plotseling worden honderden postduiven de lucht ingelaten Ze zwenken heen en weer als een lüvergrijze wolk tegen de lage, sombere lucht en telkens maakt zich een uit hen los om in z’n eentje den terugtocht naar z’n ei°-en stad te aanvaarden. Ze komen vanuit geheel ItAUc. Nu vangt het slotnummer aan een huivevefZfnTl -Vniet hlht vergeten zal. Een groot aantal struiken is «kt PtrraL°Ver h6t V°Chtige veld. Be regen tikt traag neer en roerloos staan de nfide pijnen en slanke cypressen rondom,Terwijl de menigte in spanning uitziet aan hun voeten, naar het schouwspel dat thans gegeven zal worden. Een bevel weerklinkt, tengere jongens sluipen het grasveld op, in gebogen houding, geweren en mitrailleurs bij zich, vallen neer achter de struiken en plotseling barst het los: vanaf de andere zijde flitst een vuurstraal en dan knetteren mitrailleurs en geweren, steeds meer jongens rennen het veld binnen, al meer dringen ze vooruit, van struik tot struik, kruipen op hun buik verder, sleepen mitrailleurs en geweren met zich mee, de heuvelen daveren, de dreigende hemel schijnt al lager te zinken en nu te rusten op de spitsen der cypressen. Plotseling dondert een kanon, en nog een, nog een, ze komen te hulp, ze overstemmen thans het geknetter der mitrailleurs. Daar voor ons, temidden van deze zoo vredige omgeving is de hel losgebarsten, het publiek ziet stom toe, de handen voor de ooren, groote vuilgele wolken verspreiden zich: gas... gas... vuur flitst aan alle zijden, de jongens breken door, glijden uit over het land, vallen neer, richten zich op, kruipen verder, rennen weg Als tenslotte drie kanonnen tegelijk zijn afgevuurd, als roode en witte en groene rook, de kleuren van de Italiaansche vlag, opstijgt tusschen de zwarte stammen, davert het applaus los. Het is in zwijgen dat men uiteen gaat, de regen druipt neer, de hemel wordt donkerder en donkerder, voor ons verheffen de grauwe eeuwenoude stadsmuren zich, door welker Poorten we inde met bloemen beplante Via Vittorio Veneto komen De gezichten zijn heelemaal niet enthousiast meer nu, misschien heeft hetgeen zoojuist gegeven werd aan de massa iets getoond van de ontzettingen van den werkelijken oorlog, die thans Woedt. Weinig opgaven van wie er gesneu-veld zijn, werden er nog gegeven, wie zal zeggen of z’n eigen zoon niet reeds het leven heeft moeten afleggen? MARY POS. De Balïlla marcheert. --- De Landdag van de N.S.B. Militaire training. De heer Mussert leert: Oog om oog en tand om tand. Italië's oorlogsbedrijven goedgepraat. (Vaneen onzer Redacteuren). De N.S.B. heeft Zaterdagavond in Den Haag een massavergadering gehouden, waaraan naar schatting ruim dertigduizend mannen en vrouwen hebben deelgenomen. De voorbereiding. Aangezien noch Rijk noch Gemeente terrein beschikbaar wilden stellen, had men aan den Leyweg eenige perceelen land gehuurd om daarop een hal te monteeren, die voor circa 35.000 menschen plaats biedt. Een werkkamp was daarvoor opgericht, waarin vrijwillige krachten gehuisvest waren, die onder leiding van eenige voormannen van de N.S.B. en van Duitsche monteurs het werk moesten opknappen. Tevens liepen hier een aantal leden van de W.A. rond in uniform, die als er vreemdelingen kwamen ze op den voet volgden, zelfs al stond het bezoek onder leiding van een officieele persoonlijkheid. Reeds die methode is voor Nederland wel een heel ongewone. Door het regenweer heeft de N.S.B. tegenslag gehad en hoewel men een paar dagen voor 5 October verzekerde, dat alles tijdig gereed zou zijn, heeft men den Landdag toch een week moeten uitstellen. Tevens zijn er in het kamp nog moeilijkheden geweest, omdat de vrijwilligers ontevreden waren met de behandeling. Dit was geen wonder. Als men gezien heeft hoe de menschen gehuisvest waren, is het verzet begrijpelijk. Als men in militairen dienst zoo onze jongens behandelde, zou het protesten regenen. Niettemin mag erkend worden, dat de organisatie van den Landdag goed opgezet was. Wie vormen de N.S.B.?. Met 24 extra treinen kwamen de deelnemers, die niet in Den Haag en omstreken woonden, aan. Dank zij de medewerking van de Overheid en organen van den democratischen staat, dien de N.S.B. vurig haat en ondermijnt, kwamen de deelnemers veilig op het terrein en op hun plaatsen en konden ze ook weer rustig vertrekken. Tijdens de pauze hebben we gelegenheid gehad eens de aanwezigen op te nemen. In het algemeen maken de meeste mannen en vrouwen den indruk te behooren tot den kleinen burgerstand, hoofdzakelijk voortkomend uit de steden. Daartusschen bevinden zich dan enkele „heeren” en hier en daar een arbeider. Wij zagen ook een groepje uit Nieuw-Weqrdinge, doch het luidruchtig verzet van één hunner tegen de onverbiddelijk getroffen ordemaatregelen, wees er nog niet op, dat hij al gepokt en gemazeld was in de leer. Merkwaardig ook hoe er gereageerd werd op de redevoeringen. Slechts als er met groote stemverheffing een dikke Bertha afgeschoten werd, loeide het applaus en dreunde het Hou Zee! geroep. Ik durf zeggen, dat elk goed spreker een even krachtig applaus uit deze menigte, die geen kennis heeft, gehaald had als hij direct na Mussert precies het tegenovergestelde had betoogd. Het gevaar zit dan ook niet in deze brave boeren en burgerlui, die zoo gemoedelijk hun mandje met etenswaren achter hun vrouwen aandroegen, net als ze wanneer een dag uit zijn. Als ze straks bemerken dat Mussert evenmin als Albarda of wie ook de crisis kan wegwerken, worden ze even gemakkelijk weer fascist af als ze het nu zijn. geworden. Wel gevaar zit in een ander element van deze beweging, n.1. de z.g. W.A., de weerafdeeling. Wij hebben een défilé meegemaakt van misschien duizend zwarthemden, dat veel herinnerde aan de beroemde parades in- Potsdam onder een zeker vorst. Als grimmige gezichten en hard stampen synoniem zijn met heldenmoed, dan beschikt Mussert inderdaad over een keurkorps. Doch spot daargelaten, dit défilé leerde, dat de N.S.B. een troep traint op zuiver militaire leest en waarvan de bedoeling slechts voor één uitleg vatbaar is. De sprekers. Als sprekers traden op de heeren E. J. Roskam Hzn., D’Ansembourg en Ir. Mussert. De leiding berustte bij den algemeenen secretaris, den heer Van Geelkerken. Wij kunnen de redevoeringen van de beide eerste heeren laten voor wat ze zijn. De heer Roskam sprak van het Dietsche Imperium en de graaf, wiens Duitsche sympathieën reeds eerder bleken, meende, dat zonder Hitler Nederland nu communistisch zou zijn. Over de rede van den leider willen we iets meer zeggen. Feitelijk sprak hij tweemaal. Eerst bij de „Gelofte-aflegging”. Zie hier het slot dezer rede: „Uw levenshouding moet zoo worden’, daï alle verdachtmaking, alle ondermijning der Beweging afstuite als op een rots. Zij, onzq tegenstanders, hebben dit volk kapot gemaakt, afgetakeld en verweekelijkt. zij voeren het) maar den ondergang. Wij hebben tot taak het! weer op te bouwen. Wat zij goedvinden, vinden wij slecht, wat zij verheerlijken, minachten wij« wat zij aanbevelen, keeren wij den rug toe. En' omdat zij die chaos hebben gevormd en wij dit) volk weer moeten opbouwen, hebben zij altijdi ongelijk en wij altijd gelijk. Wij zullen ons volk toonen, hoe het jaar in, jaar uit is bedrogen en geleidelijk maar zeker zullen wij het door-, dringen van onze beginselen. Wij willen ons! volk, dat wij liefhebben, niet overweldigen, maar overtuigen en helpen. Lichamelijk geweld moet ons daarbij vreemd blijven, want) daarmede wint men de ziel van een volk niet, Onze tegenstanders schijnen hieruit het laat* ste jaar de conclusie getrokken te hebben, dat zij ons ongestraft kunnen aanranden. Deze vergissing moet hersteld. Ik verwacht van iederen weerbaren manlijken N.S.B.’er, dat bij elke poging tot aanranding hij zich onmiddellijk krachtig te weer stelt. De heeren moeten weten, dat het voor hun neus en hun ezelskinnebak onvoordeelig is om te probeeren een arm van een N.S.B.’er neer te halen.” Commentaar op zulk een inwijding achtenj we overbodig. Oog om oog en tand om tand, is de leer. Alleen bevelen we deze woorden nog eens bijzonder ter overweging aan, bij die deelnemers van den Landdag die in Den Haag bij „kameraden” werden ondergebracht omdat) ze godsdienstige bezwaren hadden tegen terugreizen per trein in den nacht van Zaterdag op Zondag. Zulke nauwgezette Christenen mogen deze taal en moraal wel eens toetsen aan de Heiligg Schrift. De strekking van de rede, De heer Mussert kwam ongeveer kwart voojf elf aan het woord. Hij kwam — zoo verzekerde hij — om het Nederlandsche volk, dat dag in dag uit wordt bedrogen — naar waarheid voor te lichten. Tegen duivelsche machten ging de strijd. En die duivelsche machten zijn niet enkel S.D.A.P. en Communisme, doch ook de Antirevolutionairen en de leider van onze Regeering. Ook de laatste is het te doen, volgens ded „waarheidlievenden” leider van de N.S.B. om grenzelooze verwarring en verwildering tg brengen in de geesten van onze volksgenooten, opdat zij weerloos ten prooi zullen vallen aan de vernietiging. Om aan te toonen, dat thans in ons land wat zwart is wordt voorgesteld als wit en wat slecht is verheerlijkt wordt, gaf hij 14 voorbeelden. Onder de 14 voorbeelden waren de volgende? „In de troonrede wordt verklaard „„dat het) vriendschappelijk karakter van de verhouding tot de andere Mogendheden ongerept bewaard bleef” ” (slechts een halve passage is hier uit de rede van H. M. de Koningin genomen, waardoor een valsche indruk -wordt gewekt), doch een paar weken later verklaart de (Nederlandsche) Minister van Buitenla-ndsche Zaken in Genève zich bereid om den oorlocf aan Italië te verklaren." „De AR. Partij is opgericht om de beginselen van de Fransche revolutie te bestrijden. Doch het vechten voor parlement, volkssouvereiniteit en democratie, alles afkomstig van de Fransche Revolutie, geschiedt onder leiding van den Anti-revolutionairen Minister-president.” Sprekend over Abessynië verheerlijkt de leider van een beweging, die den „Christelijken” staat wil, een Negus van dat land, die eerst zijn zoon vermoordde en toen zich zelf dood schoot. Op de 14 punten volgde de hoofdrede, waarin Italië’s oorlogszucht werd opgehemeld en de Volkenbond werd voorgesteld als naar oorlog drijvende. Voor den heer Mussert is het probleem eenvoudig: „Italië heeft te kiezen tusschen abortus of Abessynië”. Een Christelijke probleemstelling is anders. Zoo het één, zoo het anderl Deze rede was vol halve waarheden, droop van platte demagogie. Daarna speelde de heer Mussert voor martelaar. Drie jaar lang was hij hier met modder gesmeten, doch in Indië had hij weer een vaderland gevonden. Waar deskundigen aarzelen, heeft dQ heer Mussert al uitgemaakt, dat Nieuw-Guinea met Nederlanders bevolkt zal worden. Japan draait dan direct de oogen af, Op zulke taal nu barst het lawaai los ëij schreeuwt men Hou zee! Dat het beginsellooze, vrijzinnige volksdeel zich daardoor laat vangen is al erg, dat menschen, die Christenen willen zijn zich door zulke drogredenen laten misleiden is droevig. --- FEUILLETON De familie War wiek (door Eveïyn Everett Green 33) nacht ging rustig voorbij. Mijnheer Anthony bleef slapen. , .°e° hij eindelijk wakker werd, was hij koortsvrij. Hij was Uiterst zwak, maar zijn geest was helder. Hij herkende mij, uiaar waste zwak om verrast te zijn. Ik geloof, dat hij inderdaad niet eens besefte, waar hij zich bevond; het zien vaneen bekend gelaat was hem genoeg. Om twaalf uur kwam de dokter, en was zeer tevreden over zijn patiënt, 't Zou nu wel Soed gaan, zeide hij, als er geen instorting kwam, maar hij Vereischte geruimen tijd de nauwlettendste zorg. Alles wat hem ■Verdriet of angst kon bezorgen, moest worden vermeden. . ,“en geheelen voormiddag sliep hij weer door en ontwaakte ftueen om de kleine beetjes versterkend voedsel te nemen, die herhaaldelijk werden toegediend. Natuurlijk kon hij zich piet herinneren, wat gedurende de laatste dagen was voorgevallen. ’t Was hem genoeg, dat hij bekende gezichten om zich sprokenf* Verstaan en wat tot hem werd ge-Inden voormiddag had ik geslapen, maar inden namiddag zat ik weer b.j hem En ik geloof, dat mijnheer Anthonv graag zag dat ik aan zijn bed zat, en gaarne door mij werd gevoed Plotseling werd de deur geoDend pn wcru gevoeu. kwam binnen. Ze had geen hoed op, en zag Vp! geheel op haar plaatswas. Haar gelaat was bleeker p * 26 «2 dan toen ik haar het laatst zag, maar dlglanfapr goeddealles; naar mijn overtuiging las ll?611 geweest. Ze liep rechtdoor naar het bed enlegSe LT T! het voorhoofd van den zieke. En dan riep zii hem 2 naam. Zijn oogen werden snel geopend en nu Tuït?*" dmik op haar. Daar kwam de zeldzame glimlach L UStte„Zijn m zijn geheele gelaat drukte groote • m I,ppei\e? blijdschap uit. 6 verw°ndermg en tegelijk „Roma," zeide hij, en lag maar stil haar aan te kijken „Ik ben hier gekomen, Anthony, om juffrouw wl-TL' helpen voor jou te zorgen. Dat êisch !k ïn I ?b°Ul» Hij waste zwak om te begrijpen wat dit TT ïeCT maar een groote kalmte en vredige rust beteekende, met de hand van juffrouw Davenant inde °V-e[ Tm’ T in slaap. Zij bleef bij hem totdat mevmuwS' f halen en toen sluimerde hij nog rustig haar kwam In ’t vervolg kwam zij iederen dag; mijnheer Rer Bracht haar ’s morgens en zijn vrouw haald* YaT J Kex ,r.afT weer op. Ik heb het nooit bijgewoond V m T,” “ap“ddag zwak was, zoo spoedig herstelde als’miinhp" Pft+lnt’ de Zf°f juffrouw Davenant was tornen zij het noemde, ofschoon ze niet anders deed dan bij hem zitten, met hem te praten of voor hem te zingen, juist naar de wensch van het oogenblik was. . Ik was steeds bij hen, om toe te zien dat het gesprek met te opwindend werd, want hij was nog zeer zwak en zijn geestelijke vermogens werkten ook nog niet geheel op volle kracht. Zoo verkeerde hij inden waan, dat hij op de Hall ziek lag, en zij daar was gelogeerd. Het zou nog vele dagen duren, eer die ontwaking van de geestelijke functies terugkwam, waarop ik steeds met spanning en vrees had gewacht. Maar mijn vrees Was ongegrond. Op een dag, toen juffrouw Davenant weer binnenkwam, zag mijnheer Anthony haar a*n met een geheel veranderde uitdrukking op zijn gelaat, iets van zijn vroegeren, doordringenden blik. „Roma,” zeide hij, „waarom is u eigenlijk hier?” „Omdat het mijn recht is, hier te zijn, als ge mij noodig hebt,” antwoordde zij met een bekoorlijkheid, die ik bij haar had zien ontluiken en opbloeien, sinds zij was gekomen om mij inde zorg voor den lijder bij te staan. „Uw recht?” vroeg hij, terwijl hij dien blik strak op haar gericht hield. „Hoe zoo?” „Omdat wij elkander liefhebben, antwoordde zij onbevreesd. „Je hebt mij verteld van je liefde en ik weet, dat je geen man bent die zoo maar van gedachten verandert, en hier breng ik jou de mijne een hart vol liefde voor jou, ofschoon ik je 'die eens onthield.” Een groote blijheid kwam’ in zïjfl bogen, maat werd weldra verduisterd door twijfel en vrees. „Maar er is een schaduw tnsschen ons, Roma,” zeide hij. „En je zei, dat je nooit je leven zou verbinden aan iemand met een vlek op zijn verleden zooals ik heb.” Ze kwam naderbij, knielde bij zijn bed neer, en keek hem ïö de oogen. „Ik heb in mijn dwaasheid en trots veel dingen gezegd, waar» over ik nu berouw heb. Wie zijn wij, dat wij een ander durven veroordeelen! Wie heeft in Gods oogen een vlekkeloos very leden?” Hij sloot haar handen inde zijne; maar toch durfde hij zijn geluk niet zoo haastig aannemen. „Maar met mij is het erger,” beweerde hij, „’t*is een geheim* en ’t zou kunnen zijn, dat je eenmaal zou voelen, hoe het als een sluier tusschen ons hangt —»je zou kunnen denken, dat ik je niet volkomen mijn vertrouwen schonk, en dat zou erger zijn dan al het andere.” „Maar, Anthony, veronderstel nu eens, dat er geen geheim meer bestaat! Veronderstel, dat ik alles weet, wat ik moet weten hoe jij in zonde viel in je jeugd, toen de verzoeking over je kwam, en je iemand naast je had, die besloot den blaam ervan alleen te dragen iemand die jou tot geheimhouding verplichtte dooreen eed, en die stierf zonder jou van dien onbedachtzamen eed te hebben ontslagen? Veronderstel, dat ik dit alles weet, en ook, hoe jij hebt geleden door het houdeü van die belofte. En als ik nu dit alles weet, en ik mijn handen in die van jou leg, en zeg: „Anthony, ik heb je lief, wil jij mij dan van je wegzenden? Wil je dan nog mijn dwaze woorden herhalen en zeggen, dat er een schaduw tusschen ons hangrtZ'' (Wordt vervolgd.) --- Advertentie Staat uui naam a in dit boek? Zoo Zoo niet meld U aan vóór 20 Oct. (afsluiting copie Decembergids) Tarief 1 Nov. J35 enkelv aansl. f 5.- p. maand. Prijs per gesprek 2 ct. Recht van aansl. (éénmaal te voldoen) f 15.* Inl. afd. abonnementen, tel. 30004, Heerengracht 295. GemeentefelefoDii Amsterdam. (Adv.) --- Advertentie T"\e „kennis" neemt af, het .kerkelijk besef’ wordt zwakker zoo hoort men tegenwoordig in onze kerken meer malen klagen. Heraut geeft zt)n lezers wekelijks: Populaire studie over eeD belangrijk leerstuk: Meditatie; Behandeling van gebeurtenissen en stroomingen in het kerkelijk leven in Nederland en elders; Praktische kerkeiyke kwesties; Be. schouwingen over Zending en Evan. gelisatie; Boekbespreking; Kinderver haal; enz, enz. Abonnementsprijs f 1.50 per kwartaal OpggyQ van abonnementen aan de Administratie N.Z. VOORBURGWAL 58-60,A'DAM (C.) --- Advertentie Werft Abonné’s voor ons Blad ---