Amerika en 't Verre Oosten (Het jaar 1932) De groote Republiek Overzee heeft nu haar derde en bangste jaar van economische inzinking achter den rug. We zullen onze lezers niet vermoeien met een reeks van cijfers, om te doen uitnomen, hoe erg de malaise wel is in het tand van onbegrensde mogelijkheden Eén enkele opgaaf kan volstaan, ter kenschetsing van den jammerlijken toestand: In vergelijking met het jaar 1931 (toen men ook al dacht dat het diepste puntwas bereikt!) is het nationale inkomen der Unie met 30 pCt verminderd, de uitvoer met 34 pCt., de invoer met 36 pCt,, de „nieuwbouw" met 55, het vrachtverkeer met 24, de staalproductie met 47 en de autofabricage met 40 procent. Zal 1933 per saldo beter cijfers te zien geven? In het voorlaatste jaar kon men nog teren op reserves en overschotten uit de groote bloeiperiode, die er na der oorlog is geweest. Maar thans zijn die reserves snel aan het verdwijnen; de Staatsfinanciën zijn volkomen ontredderd het tekort beloopt een 2 miljard dollars handel, industrie en verkeer kwijnen, de landbouw maakt de kosten niet goed, de groote vervoerlichamen werken met verlies en de werkloosheid heeft verbijsterende afmetingen aangenomen. Spreekt men niet van 12 millioen werkloozen? De loonstandaard daalt nog steeds, en er wordt veel en groot gebrek geleden. De economische crisis moge dan een wereldverschijnsel zijn, het Amerikaansche volk stelt er de regeering van het oogenblik voor aansprakelijk, die de massa steeds met een kentering ten goede had gepaaid en tekort schoot, toen ze voor de harde werkelijkheid stond. Daaraan is het dan ook toe te schrijven, dat de republikeinsche partij bij de verkiezingen een zoo geducht echéc leed, al maakt niemand zich wijs, dat de Democraten reeds de rechte middelen kennen èn aanstonds toepassen zullen tot af doende bestrijding van de economische misère. De inzinking heeft in het afgeloopen jaar dieptepunten bereikt die niemand ooit had durven voorzeggen; maar er zijn er nu toch die bepaalde symptomen van opleving meenen te bespeuren. Als zulke verschijnselen, waarvan men in min of meer nabije toekomst dan heil verwacht, noemt men de beterende verstandhouding van schuldenaars en schuldeischers in binnen- en buitenlandsch verkeer; de bereidwilligheid der groote massa, waar het er om gaat zich aan te passen bij de veranderde levensomstandigheden; het streven om in elk geval de begrooting sluitend te maken; de geleidelijke overbrugging van de kloof die totnutoe tusschen productie en consumptie bestond, beter gezegd misschien: het uitgeput-raken der voorraden; en zoo nog een en ander meer. Maar zelfs de optimisten die een opleving waarschijnlijk achten, ontveinzen zich toch niet, dat er een periode van weifeling en onzekerheid zal intreden vóór er beslissende stappen zijn genomen ten einde de politiekeconomische hindernissen uit den weg té ruimen, die thans aan het herstel in den weg staan. Zal nu Roosevelt, de nieuwe president, met al die knappe koppen die straks hun medewerking zullen verleeft en, in staat blijken om die beslissende stappen, we zeggen niet: te doen, maar, voor te bereiden, opdat er later een blüder dag voor Amrika èn voor Europa aanbreke? Want daarvan is men nu ook overzee wel diep overtuigd, dat het één gemeenschappelijk teed is dat over oude en nieuwe wereld is gekomen, en dat op geen redres mag gehoopt tenzij langs den weg van internationale samenwerking. Maar ook zoo zijn er niet weinigen die vastelijk gelooven, dat zelfs het geweldige Amerika met zijn onuitputteüjke hulpbronnen nooit meer het oude welvaartspeil zal kunnen bereiken, als het zijn productie- en consumptiestel-Sel niet radicaal wijzigt. Die beide moaten in evenwicht gebracht. De °ngebreidelde vrijheid op het stuk der concurrentie is de Unie noodlottig geworden. Ondernemers en politici hebn altijd volgehouden, en zelf ook ge-Oo*d, dat in Amerika slechts een onafgebroken voorwaarfsche beweging inde richting van „prosperity" mogelijk was. Om de zeven jaren dan een crisis, het is zoo, maar dan volgde weer een nieuwe stijging van het welvaartspeil. Maar nu heeft men ervaren, dat in Amerika ook onbegrensde mogelijkheden naar onderen zijn, en speurt dan naar de diepere oorzaken van de tegenwoordige misère, waarvoor men zoolang het oog gesloten hield. Mannen uit de praktijk komen thans verklaren dat zij onkundig zijn gebleven van, of blind geweest voor, de geweldige technologische krachten die, in het bijzonder gedurende het laatste dozijn jaren, het industrieele stelsel van onbeheerschte voortbrenging, concurrentie en verdeeling gestadig hebben ondermijnd. Een commissie van 500 leden, door Hoover ingesteld, kwam zelfs al tot de conclusie, dat openbare controle over de voornaamste bedrijven noodig is en dat nationale richtlijnen voor het economische en sociale leven noodzakelijk blijken. Zal het nu blijven bij een praten over het beste systeem om de productie op geheel andere basis te brengen öf mag men vertrouwen dat er voor solider fundeering van het bedrijfsleven za* worden gezorgd, nadat zorgvuldig onderzoek heeft aangetoond waar de kapitale fouten schuilen? Het wachten is op groote daden èn op de sterke mannen, die durven doortasten. De oude wereld rekent daarbij, nu af gezien vaneen vermindering of schrapping der schuldbetalingen, op verlaging der tarieven om de internationale economische samenwerking vruchtdragend voor allen te doen zijn. En ze hoopt daarbij dat Amerika zal willen meewerken aan een regeling of oplossing van alle groote quaesties, die voor het verkrijgen van de zoo onontbeerlijke politieke stabiliteit een onoverkomelijk beletsel vormen. Anders blijft de pacificatie der wereld toch een vrome wensch. Is het te hoog gemikt? Al zal de Unie wel nimmer tot den Yolkenbond toetreden, toch zou daarover bestaat geen twijfel haar bestendige steun aan het werk van Genéve van kwalijk te overschatten zedelijke en daadwerkelijke beteekenis zijn. Niet ónmogelijk, dat vooral de gang van zaken in het Verre Oosten Amerika zal nopen om in inniger politieke saamwerking heil te zoeken, tot bescherming van alle bedreigde „Westersche" belangen ginds. Immers zal dat Westen, hoe verdeeld ook en naijverig op elkander, zich niet afzijdig kunnen houden, als het drama van het Oosten aan zijn ontknooping toekomt. En al kan die nog lang toeven, wijze voorzorg kon het wel eens noodzakelijk maken, om aan zekere partij, die ter doelsbereiking nergens voor staat, een gebiedend „halt" toe te roepen. De wijze waarop Japan in Mandsjoerije een oorlog zonder oorlogsverklaring voert en zijn militaire en maritieme budgetten opvoert met de blijkbare bedoeling „gereed" te zijn, indien zijn politiek mocht leiden tot conflicten op groote schaal, doet velen gelooven, dat dit land zijn nationalistische doeleinden ten koste van alles zal trachten te bereiken. De gebiedende eisch van expansie zou er dan toe noodzaken. Toch blijven niet weinigen van meening, dat Japan er zich wel voor zal wachten om den beslissenden stap te zetten op een weg, die zijn mogelijke militaire overwinning ineen financieele ramp zou doen verkeeren, met al de gevolgen vandien. En dat het daarom innig verheugd zou zijn, mdien het, door zich de vriendschap of onzijdigheid van andere belangstellende partijen te verzekeren, kon behouden wat het nu gegrepen heeft. De finale afrekening blijft dan voor later bewaard. Maar wat beteekent dan dat uitlokken of gebruik maken van nieuwe „incidenten" om op onbetwist Chineesch grondgebied nieuwe veroveringen te maken? De Chineesche regeering moge zich al te zwak weten om een oorlogsverklaring aan te durven, de Japansche actie heeft toch veel vaneen uitdaging aan de toeschouwende mogendheden, die immers de integriteit van het Chineesche rijk hebben gewaarborgd Reeds meer dan een jgar houdt Gerieve zich nu al met de Chineesch-Japansche quaestie bezig. Op 10 Dec. 1931 stelde de Raad van den Volkenbond de commissie Lytton samen, die in Mandsjoerije onderzoek zou doen naar de door Japan verrichte daden van wapengeweld. Zij werd ingesteld op Japans eigen verzoek aan den Volkenbond en bestond uiteen Amerijcaanschen, een Engelschen, een Franschen, een Duitschen en een Italiaanschen vertegenwoordiger, vijf zorgvuldig gekozen, verantwoordelijke mannen, onpartijdig en niet vooringenomen. Hun eenstemmig rapport kan daarom beschouwd worden als een gezaghebbende uiting van het oordeel dat de wereld zich na ernstige studie der feiten heeft gevormd; en men weet dat de conclusies in haar hoofdstrekking allerminst gunstig luidden voor Japans gedragingen in het gebied, dat vanouds aan China toebehoorde. In duidelijke bewoordingen werd verklaard, dat de genomen maatregelen niet gerechtvaardigd waren door het beroep op noodzakelijke zelfverdediging; dat de stichting van den Staat Mandsjoekwo niet wordt gedragen door den wil der bevolking; en daarop kwam het aan dat de Staat van dien naam niet door de Mogendheden kan worden erkend. Maar tegelijk werd weer voor verzoening van inzichten en belangen gepleit. Een nieuw regime, rekening houdend met de Japansche interessen, moest worden geschapen, met behoud van de Chineesche souvereiniteit, en tegelijk diende een Japansch-Chineesch verdrag van arbitrage en nonragressie èn tevens een handelsverdrag te worden afgesloten. Japan heeft ongetwijfeld de situatie verscherpt door de publicatie van het Lytton-rapport niet af te wachten, maar tot officieele erkenning van den nieuwen Staat creatuur van Tokio —- over te gaan. Blijkbaar poogt het zoodoende, vertrouwend op zijn militaire sterkte, de wereld t? overbluffen door den buit, waarop het de hand heeft gelegd, te beheeren als zijn eigendom» Maar dat hiermee het laatste woord zou gesproken zijn, is moeilijk aan te nemen. ’t Zou al te vernederend zijn voor de groote Westersche mogendheden, die aan het werk van den Volkenbond ten deze hun sanctie hebben gehecht. Men blijft het nog altoos mogelijk achten dat tenslotte een regeling wordt getroffen, waarmee beide partijen genoegen kunnen nemen, als ze maar overtuigd zijn, dat een andere beslissing, méér in hun voordeel, voorshands niet is te verkrijgen. Erkend moet intusschen, dat de nieuwste Japansche operatiën de kans op ’n vergelijk tot een minimum hebben gereduceerd, vooral nu in China het nationaal verzet tegen den' overweldiger zoo sterk opwaakt. Het is niet doenlijk om van zoo verren afstand een zoo vertakt probleem als hier aan de orde is, nauwkeurig te omschrijven. Althans niet ineen kort bestek. Zeker zou men dat bestek te klein nemen, door enkel achtte slaan op het rapport der Lytton-commissie en zijn behandeling inde Volkenbondsstad. Want in het Verre Oosten woelen bewegingen en werken tendenzen, die ver uitgaan buiten het kader dat genoemde commissie voor haar taak heeft gesteld. China en Japan beiden zijn het tooneel vaneen nationale opleving, die in haar kern alles gemeen, maar in haar practijk alles anders heeft. In het Rijk van den Mikado leidt ze tot een nationale machtsconcentratie, die almeer het democratisch partijensysteem opzij schuift en den weg baant voor een doelbewuste politiek van actie tot in eiken uithoek der Japansche invloedssfeer. In China daarentegen verwekt zij de onzekerheid en oneenigheid, die men overal waarneemt waar een reeks van leiders met eigen oogmerken, en onderling tegengestelde volksbewegingen die elkaar de macht betwisten, overeen enorm gebied zijn uitgezaaid. Dat er de laatste weken een zoo algemeen verzet tegen Japan opkwam, en zelfs Kanton zijn steun aan Nanking beloofde, zegt natuurlijk niets voor de toekomst. De berichten stemmen hierin overeen, dat tusschen de 60 a 90 millioen Chineezen ouder communistischen daarom nog niet bolsjewistischen! invloed staan en dat verschillende legers er voortdurend op uit zijn om decentrale regeering te bestoken, die van alle communistische experimenten afkeerig blijft. Wat hieruit zal worden is nog niet te zeggen. Velen gelooven dat er eens, misschien in verre toekomst, een nieuw China, met ’n eigensoortig Chineesch communisme, zal verrijzen, doch nu gaat de bloedige worsteling om de hoogste zeggenschap nog onverpoosd door. Vaneen fundamenteele nationale eenheid is nog geen sprake. Er zal wel waarheid liggen inde verklaring van het Lytton-rapport, dat alle nationalistische tendenzen in het h®- dendaagsche China ondergeschikt moe ten worden gemaakt aan een werke lijke innerlijke reconstructie en unificatie van dit onmetelijk Rijk. Verdraagt echter het snelle tempo van het huidige wereldgebeuren zich met den langzamen gang van het proces van China's herstel en één-worden? En zal tegen dien tijd Rusland genoegzaam gereed zijn met de exploitatie van zijn Aziatisch gebied, om zijn volle gewicht in de schaal te werpen bij de groote worsteling om de hegemonie in het Verre Oosten? Er zouden nog veel meer vragen zijn te stellen, waarop niemand een antwoord kan geven. Dit alleen is nu reeds met genoegzame zekerheid te constateeren: het oude Azië. met zijn tradities van eeuwen her en verstarde maatschappelijke instellingen, is bezig zich radicaal te herzien, en dit proces van rijp-worden zal ook voor het „Avondland" van de grootste beteekenis blijken. Met den droom vaneen slapend of verdoofd Azië aan Europa’s horizon is het voorgoed gedaan. En heel het Westen ziet in groote spanning toe, hoe het proces van opwaking en geestelijken groei zich verder zal ontwikkelen. Alle Mogendheden met Aziatische interessen zijn er ten nauwste bij betrokken. Rusland misschien inde eerste plaats, maar Amerika zeker niet inde laatste, als het Pacific-probleem in vollen omvang aan zijn definitieve oplossing toe komt. --- Wijnkoop in ongenade. Een nieuwe ster aan het communistische firmament. Naar het „Hbld.” verneemt heeft het congres der Communistische Partij Holland hesloten, den heer Wijnkoop (die sedert 1920 geen lid meer is van het partijbestuur) op de candidatenlijst voor de Tweede Kamer een zoodanige plaats toe te kennen, dat zijn herkiezing tot lid van de Kamer uitgesloten moet worden geacht. De plaats van den heer Wijnkoop zou, zoo deelt het blad verder mee, moeten worden ingenomen door den heer Beuzemaker, die pas geruimen tijd in Moskou heeft vertoefd en vandaar nieuwe instructies heeft medegebracht betreffende partij tactiek. De elimineering van den heer Wijnkoop is de voorloopige slotscène vaneen spel, door Moskou slim geënsceneerd. Indertijd heeft Moskou Wijnkoop toen deze buiten de Communistische Partij Holland een dissidente groep leidde, welke hij ook in het parlement vertegenwoordigde, overreed, zijn positie op te geven en tot de moederpartij terug te keeren. Wijnkoop heeft aan de stem van Moskou gehoor gegeven. Moskou maakte hier diplomatiek een buiging voor Wijnkoop, met wiens „individualisme” het zich niet kon vereenigen, doch dat het voorloopig aanvaardde wegens den invloed, dien Wijnkoop onder de communisten in Nederland bezat en wegens de tribune die hjj in; de Tweede Kamer bezette. Hoofdzaak was evenwel, de volgelingen van Wijnkoop in het net van Moskou te krijgen. Dit is Moskou gelukt, en thans meent de Ekki, het uitvoerend comité der Derde Internationale, dat de Communistische Partij Holland zich van Wijnkoop kon losmaken. Den heer Seegers, het Amsterdamsche gemeenteraadslid, zou een zelfde lot beschoren zijn. Ook deze zal zijn mandaat van de Communistische Partij Holland niet hernieuwd krijgen. --- De Conventie van Oslo. De toetreding van Finland. De Finsche bladen deelen mee dat Noorwegen, Zweden, Nederland en België hun goedkeuring hebben gehecht aan de toetreding van Finland tot de conventie van Oslo. Slechts Denemarken heeft nog niet geantwoord, hoewel het Finsche verzoek om tot de conventie te mogen toetreden reeds twee maanden geleden is ingediend. Hufvudstadt Bladet meent hieruit te mogen concludeeren, dat Denemarken zich tegen het opnemen van Finland inde conventie verzet. --- Alarmpistolen onder de vuurwapenwet. K. B. afgekondigd. In het Staatsblad is afgekondigd een Kon. Besluit, volgens hetwelk onder vuurwapenen mede worden verstaan alarmpistolen en an dere soortgelijke voor bedreiging o’ aldrei ging geschikte voorwerpen, met uitzonde ring van die, welke geen loop of een kennelijk verkorten loop hebben, en welke zoodanig ziin ingericht, dat zij enkel losse patronen vaneen kaliber niet grooter dan b m.M. kunnen bevatten, terwijl de ligplaats van die patronen en de gasuitlaat loodrecht staan op den loop of op de lengterichting van het voorwerp. --- De Buskruit-ontploffing te Muiden. Waardoor een halve eeuw geleden Nederland werd opgeschrikt. Den 19en dezer zal het 50 jaren geleden ziin, dat een groot deel der gebouwen van de Buskruitfabriek „De Krijgsman” te Muiden geteisterd werd dooreen explosie, welke van Zoodanige kracht was, dat tot op verren afstand gedacht werd aan een aardbeving. Helaas kostte deze ontploffing aan een 11-tal personen, die aldaar werkzaam waren, het leven. Onder de Muidenaren was er niet één, die iets anders dacht dan: „De Buskruitfabriek gaat de lucht in!” Alle huizen werden verlaten, wat temeer te begrijpen is, als men weet, dat van nagenoeg alle huizen de ruiten vernield werden, de dakpannen werden afgerukt en deuren en ramen uit hun verband werden gerukt. De ramp ontstond, doordat ineen der z.g. kruitstoven de droogkamers het buskruit ontplofte. Waaraan dat toe te schreven was, is zelfs op dit oogenblik nog niet met zekerheid te zeggen. Naast alle ellende, welke de ramp het stadje bracht, mag als een gelukkige omstandigheid worden aangemerkt, dat van de 60 arbeiders, die des nachts om 4 uur inde fabriek aan het werk waren gegaan, de meesten om half acht de fabriek hadden verlaten, om thuis te gaan ontbijten. Hadden de explosies een half uur eerder plaats gehad, dan zouden véél meer menschenlevens te betreuren zijn geweest. Degenen, die door de drie ontploffingen het leven verloren, waren: de fabrieksbaas Karsemeijer, voorts: G. van Ravenzwaajj, G. Jongkind, S. v.d. Weijden, D. Dolleman, Ë. Klok, J. Ruijsendaal, G. Kreunen, J. van Wilsum, J. Vis Jr. en L. v.d. Sluis. Wy behoeven wel nauwelijks te zeggen, dat er ook tal van gekwetsten waren, wier verwondingen – vreemd genoeg over het algemeen echter niet van zeer ernstigen aard waren. In het stadje speelden zich hartverscheurende tooneelen af, want ieder vreesde, dat echtgenoot of vader onder de slachtoffers zou zjjn. Spoedig kwamen militairen uit Naarden en later ook uit Amsterdam, om hulp te bieden bjj het blusschingswerk niet alleen, maar ook om de menigte op een afstand te houden. De nieuwsgierigheid ook bij de Amsterdammers was zóo groot, dat de Gooische Stoomtram rijtuigen te kort kwam, om hen te vervoeren, die het terrein van de ramp in oogenschouw wilden nemen. Wy behoeven wel nauwelijks te zeggen, dat de directie der Buskruitfabriek alies in het werk heeft gesteld, om den weduwen en weezen zooveel mogclijk te hulp te komen. Bovendien kwamen uit geheel Nederland giften in, zoodat in totaal een bedrag ontvangen werd van ƒ 28.805.55, ...door rendeering aangegroeid tot ƒ 29,098.18.” In 1886 werd, nadat de vereischte Kon. toestemming was verkregen, de Buskruitfabriek opnieuw te Muiden opgebouwd, doch op geheel anderen grondslag, opdat ontploffingen vaneen omvang als de bovengeschetste, in het vervolg buitengesloten zouden zijn. --- Venten met bloemen op Zondag. Bedoeling van den wetgever. Op de vragen van het Tweede Kamerlid van den Bergh betreffende het toestaan van venten met bloemen op Zondagen, waarop volgens de Winkelsluitingswet de verkoop van bloemen in bloemenwinkels i? geoorloofd, heeft Minister Verschuur, Minister van Economische Zaken en Arbeid geantwoord. dat dit verbod niet voortvloeit uit een onwillekeurig verzuim van den wetgever, dóch geheel in overeenstemming is roet de uitdrukkelyke bedoeling van den wetgever om bp de regeling inde Winkelsluitingswet nopens het venten de bepalingen der Zondagswet, welke uitsluitend bet venten met geringe eetwaren toestaat intact te laten. Dit destijds te dezer zake door den wetgever ingenomen algemeene standpunt overheerscht de vraag, of het hier besproken verbod al dan niet gewenscht is, waarbij intusschen zü opgemerkt, dat in verschillende gemeenten krachtens het bepaalde in art. 9, eerste lid, der Winkelsluitingswet een afwijkende regeling is tot stand gekomen, welke daar ’t venten met bloemen op Zondag in beperkte mate mogelijk maakt. --- BOND TEGEN HET VLOEKEN. Te Siddeburen werd in het lokaal der Geref. Kerk een vergadering gehouden, onder leiding van Ds. J. Lqs, waarin als spreker optrad de heer J. Baas, van den Helder met het onderwerp: „Een heilige oorlog”, of de strijd tegen de ontheiliging van Gods Naam, de poepende zonde van bet Nederlandsche volk. De rede werd dooreen aandachtig gehoor met veel belangstelling gevolgd, Bijna alle aanwezigen gaven zich op als lid van den Bond tegen het vloeken. --- UIT DE TEXTIELINDUSTRIE. De loonsverlaging te Almelo. De werkgevers- en werknemersorganisaties, betrokken bjj dein de Alm el osche textielindustrie aangekondigde loonsverlaging, zijn door den rijksbemiddelaar Prof. Josepf us Jitta bijeengieroePen 'n een conferentie, welke op Woensdag a.s. ten gemeentehui ze van Almelo zal worden gehouden. --- DE VLIEGTOCHT VAN HET ECHTPAAR v.d. LEEUW. De heer en mevrouw v.d. Leeuw zijn •isterpchtend te 8.3 Q uur (pl. t.) uit Sirte véWrafcked en te 11.30 uur (pl. t.) te Trpolis geland. --- Voornaamste Nieuws. Alarmpistolen onder de Vuurwapenwet. (pag. IJ Wijnkoop in ongenade gevallen. (pag. 1) De duin-aankoop in Noord-Holland. (pag. 2) De 100.000 speenvarkens. Een gedeelte op de buitenlandsche markt gebracht. (uag 2 > Verhooging varkensvleesch-accijns van 9 op 10 ct. per K.G. geslacht. (pag. 2) Een ontwerp tot tijdelijke korting op de Indische pensioenen spoedig te wachten. (pag. 2) De verwikkelingen in het Verre Oosten. Allerlei vragen: wat zal de Volkenbond doen; blijft Japan onverzettelijk? Een verklaring van den Franschen premier. Ongerustheid in Engeland. Waarschuwing van Amerika aan Japan? (pag. 3) De koude in Duitschland plotseling ingevallen. (pag. 3) Vrouw te Nijmegen ernstig gewond. (pag. 4) Te Hoensbroek is een vrouw doodgestoken. (Pag. 4) Twee ton effecten verdwenen. (pag. 4) Post-verduisteringen te Maassluis. (pag. 4) Bii een auto-botsing onder Munster een aantal Nederlanders gewond. (pan. 4) De Beurs van heden Wederom ongeanimeerde handel bij weinig koersverandering. Beleggingen licht verdeeld. Nieuwe Nederl. Staatsleening (niet officieel) blijft onder pari. --- ZONDAGSBLAD. Meditatie, door Ds. J. L. de Vries. Het sociale Jezus-beeld. 11, door Dr. J. C. Rullmann. Quartencirkel, door Jan Zwart. De vrouw van Calvin Coolidge, door G. H. J. v.d. M. Leert de Fra.ische jeugd teveel?, door onzen Parijseken correspondent. Hoe de sigaret over de wereld kwam, door Dr. H. Westerman. De Ijsvogel, loot G. D. Een onderzoek in onbekend ijsgebied, door Kapitein Rüser Larsen. Het offer, door A. Brouwers. Pagina’s voor onze Vrouwen en onze Jeugd, Tijdschrifte-aschouw, enz. --- Wat de Bilt verwacht Naar waarnemingen, verricht inden morgen van 14 Jan. Medegedeeld door het Kon. Ned. Met. Instituut te De Bilt. Barometerstand: Hoogste: 778.2 Memel. Laagste: 710.4 Akureyri. Verwachting tot den avond van lo Jan.. Zwakke tot matige, Oostelijke tot Zuid-Oöstelijke of Zuidelijke wind; nevelig of half bewolkt; weinig of geen neerslag; lichte tot matige vorst des nachts; overdag om het vriespunt. --- LICHTEN OP: 14 Jan 16 Jan 17 Jan Lampen en Lantaarns I” 48 >" |H ZON 11 Jan °P s,otj onder nnr MAAN H Jan op 19.24 – onder H.30 ui r LAATSTE KWARTIER: 19 Jan. NIEUWE MAAN: 25 Jan. EERSTE KWARTIER: 2 Febr. VOLLE MAAN: 10 Febr. --- THERMOMETERSTAND; Vrijdagmorgen . mu 39 gi F Zaterdagmorgen • 9- um 30 9T I' --- Advertentie n.v. GLOEILAMPENFABRIEK „RADIUMÏ-TILBURG RADIO RECORD vanap\ --- Advertentie CEXTR. VERWARMING OP ELK GEBIED. Opgrericht 1848 J. 6. KORSTEN Heorengr. 40S Amsterdam. HILVERSUM HEEMSTEDE BREDA. ---