INDRUKKEN. De bossche diocesanendag, den vorigen Zondag te Tilburg gehouden , levert stof tot velerlei bespreking. Dat kan wel niet anders. Zulk een dag is van historische beteekenis, omdat er de grondslag is gelegd tot veel arbeid, die later zal worden uitgevoerd. Dat zijn geen woorden. Herinnert u wat er gebeurd is sinds den eersten Katholiekendag, herinnert u de feiten. Hoe jhr. de la Court ontslag nam als bestuurder eener neutrale vereeniging, hoe alom verzet kwam tegen elk soort van neutraliteit; genootschappen van allerlei aard ontstonden, groeiden of tot nieuw leven kwamen; hoe mannen van eiken stand, die voorheen nooit met katholieke actie zich moeiden, aan den arbeid z\jn gegaan. En dan , die vergaderingen van den vorigen bondag. Wat was er een geestdrift, een erklust, een hartelijkheid vooral. Om eén ng te noemen: toen Mgr. v.d. Ven zeide, Z. D. H. onderhand te oud ging worden orn n0g veel van de vruchten der katholiekendagen te zien > toen ontstond er een plotseling rumoer en beweeg inde zaal;1 ’t Was of een vader aan zjjn kinderen het vermoeden vaneen naderend einde had kenbaar gemaakt, en de kinderen, dorr luide in-de-rede vallen, den vader wildtn beletten zóo te spreken. We zagen afwerer.de gebaren maken: zoö niet. Monseigneur, ’t Was een kort, maar een mooi oogenblik. Mooier zelfs dan dat stormachtig gejuich na Monseigneurs rede, ofschoon dat niet minder teekends de genegenheid der geloovigen voor hun Bisschop. ’t Was immers geen plichtmatig applaus wat er klonk, ’t was een geestdrift, die werd uitgeschreeuwd. En die paar duizend man zwaaiden met hun hoeden, drongen naar voren, alsof ieder afzonderlijk aan zijn goeden Bisschop een aparten huldegroet wilde zenden. Monseigneur V.d. Ven, kalm aanblikkend dat zoo goed, zoe-hartelijk gemeende rumoer, mgr. V.d. Ven, met een trilling van aana doening inde tot bedaren manende hand» beweging, leek ons een van die kerkvorsten uit de eerste eeuwen des Christendoms, om wie de geloovigen zich schaarden met den eed inde keel van te zullen sterven voor Christus. Nu kan men sceptisch zijn en beweren,' dat zoo’n oogenblik van geestdrift spoedig is vergeten. Maar dat moet bewezen worden. Wij zjjn geen opvliegende Fran&chen, die juichen voor een held van den dag. Wat daar Zondag» avond tot uiting kwam wgs opreohte genegenheid van kinderen tot hun geestelijken vader; wat daar sprak was blijde dankbaarheid jegens den kerkvorst, die verschijnen wil inde vergaderingen zijner geloovigen, om er te zegenen den arbeid dien zij, naar de mate hunner krachten, er brengen ter eere der Kerk. r*: • " 9 De groote indruk, die wy meenamen van den katholiekendag, was er een, die harte verheft. De heer Van Besouw heeft gezegd, dat hij hoopte dra te zullen bij wonen een algemeenen nederlandschen katholiekendag. Wat ons betreft, vrij zouden willen, dat het bisdom Breda zich dan eerst eens ging vjorbereiden, zooals Den Bosch het nusieds t vee jaren deed. Daar in 't oosten is zoo menige krachtige organisatie, welke wy nog missen. Er bestaan zooveel vereenigingen van verschillenden aird, waar men in ’t westen nog maarniet am schjjnt te denken. Er is zooveel meer bssef van ’t noodzakelijke der katholieke acth: ■JMen neme dat nu niet op als verwijt, er wordt in ’t westen onzer provincie ook gewerkt op velerlei gebied. Maar 'toosten is voor, dat dient erkend. De vele vrienden uit het westen, die wij in Tilburg spraken, erkenden dat ten volle. Ed allen verzuchtten ze, geestelijken zoowel als leeken: » mochten ook wy eenmaal zoo’n dag aanschouwen.* Dit terloops. Wy geven hier ’n paar indrukkeD, meer niet. ’t Westen zal wel een beun krijgen, zoodra !t wenschehjke met ’t mogelyke vaststaat. Intusschen mogen we niet nalaten hulde te brengen aan het Uitvoerend Comité. De jongste katholiekendag was beter geregeld tan die van ’t vorig jaar. Al doende leert men. De sektie vergaderingen waren verdeeld over den heelen dag, men kon nu drie sekties minstens bij wonen. Dat het geven ven de gelegenheid hiertoe geen overbodigheid was, bleek uit üeo tuiino ••• . : loed van belockers aan de vergaderingen der sekties. Alle zalen waren te klein. En op alle afdeelingen schoot tijd te kort,' Dat laatste komt, omdat er te veel werd geredevoerd. Dat moet ons van ’t hart: er wordt door de verschillende sprekers al te dikwijls de pose van redenaar aangenomen. Verschillende voorzitters, die niets te doen hadden, dan een vergadering te openen met een woord van welkom, om daarna den inleider gelegenheid tot spreken te geven, hadden lange redevoeringen ten papier® gesteld en oreerden als hielden ze een rede op de avom – vergadering. Dat neemt te veel tyd weg. Ook de inleiders moesten zich wat meer beperken. Niet te veel redevoeren. ’tKomt ons voor, dat een inleider een punt ter tafel heeft te brengen in eenige korte uitgewerkte stellingen, welke dan door do hoorders kunnen worden bestreden. Sommige inleiders spraken een uur lang, en waren dan nog niet aan het eind. ’t Debat kwam zoodoende niet tot zijn recht, of verliep omdat intusschen &l weer andere sekties aan den gang waren. Ook is ’t voorgekomen, dat een inleider een rede hield, zitten ging en de verdediging vau zijn beweringen overliet aan anderen. Ons dunkt, dat deze dingen met een beetje goeden wil een volgenden keer kunnen worden vermeden. Wij geven onze opmerkingen te goeder trouw, uit verlangen, dat spoedig het volmaakte worde bereikt. De zucht tot prijzen is ineen deel onzer provinciale Pers haast een hartstocht geworden : we zouden er, naar aanleiding der verslagen van den joogsten katholiekendag treffende staaltjes over kunnen mededeelen. Daarom is ’t wel noodig, dat wij verklaren onze weinige opmerkingen te hebben gegeven uit verlangen naar volmaking der katholiekendagen. Niet uit zucht tot kritiek. De kleine schaduwvlakken, welke wij aanwezen, worden trouwens door het licht, dat aan alle kanten uitslaat, voldoende overschitterd. Zooals we reeds opmerkten bij den aanvang van dit artikel, de groote indruk van den katholie. kendag is een hartverheffende. Laten we eindigen met de hoop, dat onze provincie niet langer worde gedeeld in twee stukken, doch dra in haar geheel moge deelnemen aan een noord-brabantschen katholiekendag, opdat deze worde een heerschouw van de gehcele noord-brabantsche katholiciteit. --- BUITENLAND. DE OORLOG. Die engelsche leugenfabrikanten 1 Men weet, dat Kitchener Zaterdag seinde overeen aanval der Boeren op fort Itala, aan de grens van Zoeleeland en den driehoek van Transvaal, die tusschen Nu tal en Zoeloeland ligt. De Boeren werden afgeslagen, seinde Kitcfce .er. ' Dat is een gewone leugen. Bruce Hamilton seint nu, dat majoor Chapman, de bevelhebber van het fort, is teruggetrokken naar fort Prospect. Dus fort Itala heeft verlaten. De Boeren hebben gewonnen, weten wij nu. De Engelschen verloren zes officieren en honderd en twaalf man aan dooden en ge wonden; daarbij 193 paarden en 82 muilezels. En bovendien 63 vermisten. Die fabrikatie van leugens is toch een dom ding. De waarheid breekt toch door. Nauwelyks was Zaterdag onze krant op de pers, of we vernamen al, dat de Boeren vele dooden en gewonden begroeven. De Engelschman wilde hiermede aanduiden, dat de Boeren klop hadden gekregen. Maar al te duidelijk bleek er toch uit, dat de Boeren meester van het slagveld waren gebleven. Later kwam er bericht, dat Bruce Hamilton was uitgezonden om de Boeren te»vangen." De engelsche troepen, die de Boeren »verslagen" hadden, bleken toen reeds versterkingen noodig te hebben. Intusschen komt een nieuw bericht zeggen, dat de Boeren nu ook fort Prospect hebben omsingeld. Nu bedenke men, dat de Engelschen, verslagen bij fort Itala, ziju teruggetrokken naar fort Prospect. Dat is nu ook al omsingeld! ’t Gaat er goed. Er wordt hardnekkiger gevochten dau ooit, seinen de engelsche correspondenten. Zou het den jingo’s nu niet opvallen, dat de Boeren altijd aanvallend optreden? Nu zelfs forten bestormen ? Intusschen komt vrijwel uit, wat wy de vorige week schreven, Botha w;l de engelsehe forten aar de grens van Zoeloeland weg hebberj, opdat hy ruimte krijge voor een inval Na tal. Hield hg Je forten inden rug, dan ware hij immers geen oogenblik zeker. Wij zijn nieuwsgierig naar hetj.6 :n Jle engelsche bladen zullen zeggen, nu Kitchener zoo op heeterdaad is betrapt op leugen. De Engelschen zullen natuurlijk vragen, of Kitchener gewoon is zóo te liegen. En oi daarom de toestand niet heel anders is, dan zij het zich voorstellen. Wat ons betreft, wjj hebben weer een duchtige eDgelsche nederlaag te boeken. Hoera voor de Boeren. Wij hebben opnieuw de bevestiging gekregen, dat hun zaak goed staat. Als Botha slaagt, dan is de oorlog voor ’t eToo*ste cieei overgebracht op engelsch grondgebied. De Boeren inde Kaapkolonie gaan immers ook maar steeds hun gang. En de mannen in Zuid-Afrika zullen lesren begrijpen, dat de onderwerping aan Engeland onzin is, omdat het britsche rijk geen enkele zijner onderdanen kan beschermen. ’tls zooals De la Rey zegt in zyn antwoord op de proclamatie van lord Kitchener. «Ondanks de geweldige krjjgsmacht van Manken zooals als inlanders , door den vjjand inde zuidatrikaansche republiek gehouden, is Zijne Britsche Majesteit toch_nooit in staat geweest ora iemand, die zich inde zuidafrikaansche republiek of den Oranje Vrijstaat aan hem onderwierp, te beschermen; neen hij vermag zelfs niet eens zijn eigen onderdanen inde Kaapkolonie te beschermen, die genoodzaakt zijn bij elkaar te kruipen ia de steden, ten einde hun kudde en have te behouden. »Alle burgers worden dus gewaarschuwd geen gehoor aan de proclamatie van Lord Kitchener te geven en den vijand op geeneriei wijze, hetzij door woorden of daden bijstand te verleenen. Doen zij het, dan maken zij zich aan hoogverraad schuldig en zullen zij gestrengelijk, overeenkomstig de wet, worden behandeld, niet alleen wat betreft hun personen, maar ook wat betreft hun goederen enz.« --- De moderne Eunnen. Een engelsch soldaat schrijft: >Wjj vertrokken van Pretoria naar Stan* derton en daarna naar Bethal. Den tweeden dag reeds begonnen de Boeren enkele schoten op ons telossen. Verschillende malen hadden wij gelegenheid hen aan te vallen. Bethal is een lief stadje, maar nadat wjj er twee dagen in hadden doorgebracht, legden wjj het in de aseb.,:» De schrijver betreurt het in denzelfden brief zeer, dat hij van het dikwijls mooie meubilair der Boeren-hoeven niet het noodige mee kan nemen om in Australië een huishouden te beginnen. Een paar piano’s werden echter