Mengelwerk. De moord van Mc Kinley en een new-yorksche courant. Een londensch bevat een verhaal omtrent de wijze, waarop het bericht omtrent het doodelijk vewonden van president Mc Kinley in het bureau vaneen der grootste newyorksche bladen ontvangen werd en welke maatregelen toen genomen werden om het publiek zoo snel mogelijk op de hoogte van de tijding en van het grootst mogelijk aan' tal bijzonderheden te brengen. Het was juist 4 uur 29 des namiddags en de assistent-editor (vice hoofdredacteur) schreef brieven aan zijn bureau, toen de bel van de telefoon begon te luiden. • Allo!» •Allo! president Mc Kinley heeft te Buffalo twee revolverschoten inde borst gekregen en is doodelijk gewond!» De assistent-editor kreeg even een schok, maar hij bleef zichzelf meester en vroeg : •Wie zijt u?» »De Press Association.t „Is het alles wat u weet?» >Alles.' »Goed, dank u » Hierop belt de journalist af, neemt de spreekbuis en telefoneert: „Laat de zetterij een hoofd gereedmaken: ~Mc Kinley vermoord». De vetste letters! Roode inkt! Dit is de tekst: „De president heeft te Buffalo twee revolverschoten inde borst gekregen en is doodelijk gewond.’” Precies zeven minuten later (4 u. 36 min.) renden 200 courantenjongens de straten door met groote pakken bulletins onder den Ondertusschen had de assislenfedilor twee boodschappenloopers doen ontbieden en hun opgedragen, den een om den hoofdre dacteur en den anderen om den eigenaar der courant op te zoeken. De hoofdredacteur was drie huizen verder bij den barbier, met een geschoren en een ongeschoren wang kwam hij aanloopen. De eigenaar was in zijn club. Zes minuten na geroenen -to ~‘j 1. i-cIJ ccn cnh beoi voor do deur van het bureau. De hoofdredacteur schreed onmiddelijk op de telefoon toe, zonder zelfs zijn ondergeschikten om nadere bijzonderheden te vragen. »Alló ! verbind mij met een courant van Buffalo, het kan my nie: schelen met welke, de eerste de beste die vrij is Ic En toen: „Allo ! zijt u de Buffalo Herald, ja? Ik be taal u honderd dollars voor iedere minuut gesprek. Zeg mij si.es wat u weet.a En al luisterend dicteerde hij: »Het is in den muziektempel, dat de president is neergeschoten ; de moordenaar hield een zakdoek in zijn hand enz. enz. Om 4 u. 48 m , twaalf minuten later namelijk, verliet een nieuwe oplaag de bureaux der courant. Onder den titel stond: »Mc Kinley Extra no, 2». Zij bevatte een halve kolom bijzonderheden omtrent den moord, een portret van den president en een plan van de tentoonstelling te Buffalo. Van zijn kant telefoneerde de eigenaar der courant: »Spreek ik met den directeur der Hailroad ?.... ik bende eigenaar der..:;. News. Kunt u mij een extra-trein naar Buffalo geven? En binnen hoeveel tijd ?... Wat kost het ? .... All right l» Vijf en-twietig minuten later reed een extra trein naar Buffalo met twee fotografen, drie teekenaars en vijf reporters. Een van dezen, een z. g. descriptive reporter, die meer in het “bijzonder met het geven van beschrij vingen was belast, was in hemdsmouwen. Hij had geen tijd mogen verliezen en waï niet meer inde gelegenheid geweest om zijn jas, die ineen andere kamer van het bureau had gehangen, aan te schieten. Extra oplaag no. 3 en no. 4 volgden eU kaar snel op en een uur nadat de vreesel'yke tyding het bureau bereikt had, verkocht men de vijfde oplaag reeds op straat Deze bevatte niet minder dan twee geheele bladzijden, met bijzonderheden omtrent den moord: te weten een kolom met telefonische berichten; een kolom levensbeschrijving, twee kolommen met portretten, plannen en teekeningen; verder interviews met senatoren, gouverneurs diplomaten, politici enz vijftien lijsten met protesten door honderd namen onderteekend; twee a, driehonderd telegrammen, bevattende condoleanties, symphatiebetuigingen enz.; de opinie van twee of drie der bekendste geneeskundigen van New York; een kolom met algemeene indrukken; de redacties door de voornaamste beurswaarden in Wall Street bij het ontvangen der tijding ondervonden, een biografie van den vice president Roosevelt, enz. En dit alleswas binnen het uur gereed gemaakt! lemand die getuige is geweest van deze verbazingwekkende ontwikkeling van werkkracht, verzekert, dat er geen oogenblik iets is geweest, dat naar wanorde zweemde: alles geschiedde zonder eenig leven. ledereen was op zijn post en een ieder had, als ge> ëlectriseerd, zijn energie, zijn levenskracht voelen toenemen: het waren geen menschen meer, die daar werkten, enkel machines, raderen, die zich stilzwijgend, met duizelingwekkende snelheid bewogen. Een koninklijke dandij. Een Eu* gelsch reporter heeft den kleermaker van koning Eduard geïnterviewd. Dezer dagen publiceerde de journalist in zijn courant verschillende weinig bekende bijzonderheden van het toilet van zijne majesteit, bijzonderheden, waarvan de verschillende dandy's aan de overiijde van het kanaal, die zich gaarne als hun koning willen kleeden, gretig gebruik zullen maken. De daghemden zijn zeer lang, vaufijn wit weefsel, versierd met bijna onwaarneembaar zwart borduursel. De hemden kosten zestien gulden het stuk. De kragen zijn volgens engelsch model, dat is omgeslagen met geronde hoeken, en zijn vijf en veertig milimeter hoog» Zij zijn natuurlijk aan het hemd vastgemaakt; De halswijdte is acht en veertig en een halve centimeter. Eduard VII draagt onderbroeken en ondervesten van zjjde. Deze voorwerpen kosten 15 gulden per stuk. De kleine zakdoeken dragen alle het mt nogram en een geborduurde kroon. Ze koste* veertig gulden het dozijn. De sokken (vuist dikte zes en twintig centimeter) zijn van gekleurde s(jde; De prys varieert van veertig tot vijftig galden het dozjjn. De handschoenen worden door eerste engelsche fabrieken geleverd. Zij zjjn altijd tamelijk sterk en worden met twee knoopjes dichtgemaakt. Het handschoennummer is 73/4. Jaarljjks gebruikt Zijne Majesteit driehonderd paar handschoenen van zes gulden het paar. De koning draagt grijze bretelles met licht blauw borduursel. Deze voorwerpen kosten zeven gulden vijftig. Men ziet dus, dat Eduard nog al aardig wat voor zijn kleeding over heeft. Een terechtstelling. Te Rouaan heeft de terechtstelling van Bouvier plaats gehad, die den 4-en April de kleine Madeleine Godalier mishandelde, vermoordde, in stukken sneed en den 4en juli deswege door het hof van Assises te Parjjs ter dood veroordeeld werd. Bij de 10.000 personen verdrongen zich op de plaats Bonne Nouvelle, het executie, terrein. Toen het schavot aankwam, moesten politie, gendarmerie en een eskadrons jagers het plein schoonvegen. Om 3.40 werd Bouvier door den directeus der gevangenis gewekt en hem meegedeeld, dat zijn vei zeek om gratie was afgewezen. „Heb moed», zei hij. Bouvier antwoordde: »Dien zal ik hebbent. De veroordeelde hoort de mis aan, rockt daarna een sigaret en drinkt twee glazen rum. Den advocaat-generaal Destable, die hem vraagt, of hjj de justitie iets heelt mee te deelen, antwoordt Bouvier ontkennend. Zjjn advocaat, mr. Mallet, vraagt hem, of hij nog iets te zeggen heeft. »Ik dank c.«, antwoordde hij, »breng mijn familie mijne laatste groeten.* Na zich gekleed te hebben, neemt de veroordeelde moedig plaats ineen wagen, die hem aan den voet van de guillotine brengt. De nieuwsgierigen verdringen zich zoo dicht om het toestel, dat de gendarmes moeite hebben hen er at te houden; De veroordeelde stapt alleen uit den wagen, kust bet crucifix en gaat naar de bascule.1 Een lichte trilling en een oogenbhk later valt het mes, terwijl uit de menigte kreten: ,Ter dood!* opstijgen. Gevecht tusschen turksche soldaten enAlbaneezen. Te Bela potje, een dorp gelegen op de grens van Turksch Albanië en het sandzjak Nour-Barsr eeH een gevecht plaats gehad tusschen turksche troepen en Albaneeren, waarbij aan weerszijden 54 dooden en gewonden vielen. Uit het bericht van dit tr. ffen moet blijken, dat het dePorte eindelijk ernst wordt om de uitspattingen van de weerbarstigs Albaneezen tegen te gaan. Het «Witte Hof* der Czarina: De bekende voorliefde der Czarina voor kleeren uit witte stoffen vervaardigd, was oorzaak, dat de vertrekken te Compiègne steeds met witte toiletten schitterden. ledere Fransche dame, die tot de Czarina werd teegelaten, had zich in het wit gekleed. Mme Loubet had drie witte eostuums een van wit brocaat, een tweede van wit atlas en een derde van pompadourzijda met een wit frond. Oe versiering bestond uit Alenfon-kant zijde mouseline en cheniile en bloemen. De dames der ministers en diplomaten tsaren eveneens in het wit. Mme Paul De* schanel droeg een kleed van witte lersche guipure met Lyonsche kant en mouseline* rozen. Alle eostuums waren in stjjl Louis XV, Louis XVI of Empire Men zegt, dat de Czsrina de eostuums zelf ontwierp en dat zij in het paleis vervaardigd werden. S al sou, de man die op de meest onhandige wyze, tijdens de parijsche tentoonstelling, een aanslag deed op den Sjah van Perzie, en daarvoor hij hield halsstarrig vol, dat het wel degelijk zijn doel was geweest den Sjah te dooien tot ievenslangen dwang! arbeid werd veroordeeld, is bljjkens een ui Cayenna ontvangen bericht op de lies di Salut overleden. Gruwelijke moord. Inde nabijheid van Gratz (Stiermarken) is een twaalfjarig meisje ineen bosch aangerand, vermoord en op een vuur verbrand. Op de plaats van de misdaad vond men nog de verkoolde beenderen. Men heeft een spoor van den dader, daar men iets verder op in het bosch den hoed vond vaneen beruchten dronkaard, die sinds eenigen tijd verdwenen was. Zonderlinge gewoonte van begraven. De Miau tsze, een volksstam in Azië, begraven een doode niet dan na eerst den grond aan een z.g, eiproef te hebben onderworpen. Dat gaat volgenderwjjze. Terwijl het ljjk voor de begrafenis wordt klaargezet en getooid, gaat een aantal Miau-tsze, onder wie de mannelijke bloedverwanten van den of de gestorvene, Daar de plaats, waar men de begrafenis wil doen plaats hebben, met medeneming vaneen grooten mand eieren. Nu laat men een ei zacht op den grond vallen, en breekt het, dan wordt dit als een kwaad voorteeken beschouwd, en wordt onraiddeüijk een andere plaats uitgekozene Op deze wijze kan het gebeuren, dat een begrafenisstoet uren en uren rondvandelt, en heel wat eiren stukmaakt, vóór het toeval wil dat de eierenschaal niet breekt; Nog een nieuwe proclamatie. Ditmaal is »Kladderadatsch« zoo bg de pinken, dat het ons de primeur kan brengen van de allernieuwste engelsche proclamatie, welke waarschijnlijk wel binnen niet al te langen tijd zal worden afgekondigd. Artikel 1. Alle Boeren, die nog in het veld zijn, zullen vanaf 15 September beschouwd worden «ls te zijn krijgsgevangenen. Art. 2. Alle kanonnen, alle wapens der Boeren zullen na IS September beschouwd worden als te zijn onbruikbaar. Art. 3. Alle Boeren, die zich niet onderwerpen aan art. 1, zullen ais gefusilleerd worden beschouwd. Art. 4. Wordt bepaald, dat vanaf 15 September de onderteekenaar dezer proclamatie een besproken plaats verkrijgt onder de helde» der geschiedenis. Alleen het wit. De beroemde operazanger Levassor, die in 1870 te Parijs gestorven is, ontving eens een bezoek van een pastoor uit de omstreken der stad, die hem verzocht met zijne sehoone stem iets te willen bijdragen, tot opluistering vaneen feest, dat tot een weldadig doel zou gegeven worden. Met pleizier nam Levassor de uitnoodiging des pastoors aan, alleen zijn naam op het program was reeds genoeg, om de onderneming een glansrijken uitslag te verzekeren De pastoor nu wilde den kunstenaar voor diens vriendeljjke medewerking zijn dank betuigen. Hg nam uit eigen kas 10 goudstukken , deed ze ineen rjjk versierd paaschei en liet dit den zanger thuis bezorgen. Toen Levassor de goudstukken vond, schreef hij den geestelijke aanstonds een briefje van den volgenden inhoud: „Mijnheer Pastoor; gg bewijst mg een lieve attentie ; gjj schijnt te weten hoezeer ik van eieren houd en daarom hebt ge mg een zeer schoon ei toegezonden. Hartelijk dank ! Maar één zaak schijnt ge niet te weten, en u zal mij wel veroorloven a daarvan in kennis te stellen. Ik ben gewoon alleen het wit van het ei te gebruiken; het geel of den dooier schenk ik immer aan de armen”. Bjj dit briefje sloot hij de 10 goudstukken weder in. Dit geval vereert den kunstenaar meer, dan zijne sehoone stem. Vernuftige ontdekking van een gestolen schilderij. Dank zij het vernuft vaneen politie beambte te Rome, is men er eindelijk in geslaagd een zeer mooie schilderij te ontdekken, waarvan het verdwijnen tegen het einde van Juli gecon> stateerd was. Het gold de „Madonna vf,t Rosaire* van Giovanni-Battista Salvi, meer bekend onder den n»am van II Sassoferrato, schilder uit de 17e eeuw, van wien hel voornaamste werk juist het gestolen schilderij de kerk van Sancto Sabine aan de Mont Aventin versierde. Na talrjjke onderzoekingen, hadden d« autoriteiten reeds deze zaak als opgegeven beschouwd, inde overtuiging, dat deze schilderij, dooreen Amerikaan meegenomen, zich aan de andere zijde van den Atlantischen Oceaan in veiligheid bevond. Een detective, die hierover volstrekt niel gesticht was, had alleen het onderzoek voort, gezet, ’t Gelukte hem eindelijk inde bladen een entrefilet te publiceeren, waarin hg meedeelde, dat een bekend koopman in schilderijen juist te Rome was aangekomen met de bedoeling stukken te koopen van oude meesters. Eenige uren daarna vroegen twee individuen den pseudo koopman te spreken, en de detective had toen de levendige voldoening voor z'ijn oogen het gestolen doek van Sassaferrato te zien ontrollen. Dit schilderij was door experts op een waarde geschat vaneen millioen franks. --- FEUILLETON. Op den drempel van ’t Paradijs. 47 Neen, ze was hare dienstbode, maar metvrouw Von Stamm was eene zeer ontwikkel- En boe zou zij dan aan de middelen gekomen zijn, om als barones op te treden. Deze vraag viel BrUneck buitengewoon zwaar, dat zag men hem aan, hij belet op zijne lippen, om de ontroering te bedwingen, _ „Dat is een donker' punt, dat nog dient opgeheldord te worden. De koopman Muller Weet niet, hoe zij aan dat geld is gekomen in het testament der overledene dame stond ze niet vermeld. Juffrouw' Ritter zal ze,lf het best in staat wezen, om den oorsprong van haar fortuin te verklaren. Het kan evengoed der overledene ontstolen zijn als ” Bruneck liet den man geen tijd, den volzin voltooien. ,Hoe heet u?” >,lk behoef de waarheid niet te* verzwij-Ss,), ik ben Schmidt, handelsreiziger der fir-111 a Lamprecht.” „ »Heeft u nog meer te zeggen ia deze zaa^j», niet.” r ui iUlleck hoog dieper over de .voor hem lige papieren, zrootei zweetdroppels stondjn edel gevormd voorhoofd, hij was de ï ■■ 4 'let PaP’er *n zijne hand. „Mijnheer -enter, zou u zoo goed willen weze,n om tot de confrontatie over te gaan,” vroeg hij schor. „Ik bid u, zou u niet willen voortgaan met de behandeling der zaak, me dunkt, dat ze den heer Staatsanwalt nader betreft.” Brnueck antwoordde dooreen afwijzende beweging der hand. • „Als u 't volstrekt verlangt. Barones Kargor, wil u ons zeggen, of u den man kent?” Manon was gedurende de laatste oogen blikken vreeselijk veranderd. Schaamt© en berouw stonden op haar gelaat te lezen. Ze gevoelde, dat do blikken van allen op haar gericht waren, behalve) van oen enkele, die haar nooit weer een blik zou waardig achten, dit wist ze met eenei verpletterende zekerheid. Zij zag en gevoelde den spot en de verachting, hoorde het wreed© lachen van Emrny Von Huber, die behagen schepte in hare vernedering, hoorde de afkeurende iitroepen van madame Wullbradt en de overige dames, die inde open deur stonden, waarlijk, haar oordeelwas geveld, dit moest zei mede nemen in haar eenzaam verwoestleven, omdat ze den raad der slang had opgevolgd, en een blik in het paradijs ge,worpen had, welks poorten zich voor altijd voor haar sloten. Manon was eruit verbannen, geen weg voerde erin terug. Maar wat waren schaamte: en schande tegenover het? bewustzijn, dat zij Raimund Bruneck had: bedrogen? Manon hijgde naar adem. Maar iets kon zei nog herstellen, en dit was ze hem schuldig, dien streng aan de waarheid houdenden man zij schudde den last diei op haar drukte met geweld van zich af en begon: „Ik ken dezen man niet, maar ik heb hem eens gezien; het was op den dag, dat ik M. verliet.” Manons stem had eenen vreemden klank, elke wellevendheid was er uit verdwenen. „U wil toch niet zeggen dat u te M. heeft gewoond V’ Het scheen alsof de rechter de verklaringen van den handelsreiziger niet goed kon gelooven. „Wat die lieer zegt is waar,” zij hield op, want er was iemand naast haar gekomen, dis har© hand greep en halfluid zoide: „U is ziek en weet niet, wat u zegt. U moet uitgeput zijn, vraag derhalve om verdaging.” ’t Was de assessor Buchhall, die aldus sprak. Zij gevoelde den raad heter dan ze helm begreep maar zij volgde hem niet, integendeel, ze herhaalde!: „Alles is waar!” „Heet u gelijk Smidt zegt: Manon Ritter? en droeg u uw tegenwoordigen naam zonder er recht op te hebben?1' „Ja, ook dat is waar eP. .1 het geld, het vermoeden omtrent het geld is onwaar.” „O, mijnheer de rechter, wellicht vraagt u de dame, waar zij het geld var'daan heeft, als mijne vermoedens ongegrond zijn”, viel Schmidt haar in dei rede. „Ik heb niets meer te verliezen en wil ook niets meer verzwijgen. De vader van Lucie Von Stamm schonk mij een klein kapitaal, op den dag van de uitvaart zijner tante, die ik tot haren dood toe had verpleegd.” „Houd u toch op, ik bid er u om,” fluisterde Buchhall ontroerd. Maar Manon zag immers geen mensch in do geilede zaal, haar oogen konden niet zien door hare tranen heen slechts dien éénen een enkelen, wiens hart ze gestolen en die zich nu zoo plotseling van haar had afgewend, alsof de verachting hem dreigde te dooden. „Ik wil niets .verzwijgen”, ging ze hartstochtelijk voort, zij legde hom. immers, dien ernstige» biecken man, hem allee» slechts legde zij hare bekentenis af. En Bruneick ? Hij stond over de papieren gebogen, alsof de geheole zaak hem geen zier aanging • slechts zijne hand, deze schoone zachte hand hield zich vast aantafel en beefde alsof de koorts hem verteerde. De rechter keerde, zich om, het was liem niet duidelijk, of Manon door verwarring of uit trots zoo zonderling sprak. „Mijnheer de Staatsanwalt, ik benklaar, gelief u thans uwe plicht te doen." „Door de bekentenis van juffrouw Manon Ritter is er eene nieuwe, wending gekomen in de opname der verschillende getuigenissen en vraag ik een uitstel aan, omdat wede identiteit van deize: dame moeten vaststellen.” Bruneck streek met de hand over het voorhoofd. „Wil u ook niet deze- dame laten arresteeren ?” ,,Neteiu” antwoordde Bnineck hard. Een, algemeen© kreet van verbazing en schrik ging er op in den corridor. Emmy Von Iluber in hechtenis genomen wegens opzettelijken moord, gepleegd op Amelie Wullbradt. „Mijn huis heeft voor altijd eenen slechten naam — dat- zal ik niet lang over-' leven.” Kitty bracht hare fneesteres naar hare mers, waar ze in snikken uitbarstte. Lilly en Daisy beproefden nog Manott de band te drukken, gebruik makende van de algemeen® verwarring. . ,Wij zullen, om geen noodelo03 opzien te baren en ook uit beleefdheid, freule Von Huber tot nader bevel hier in kamerarrest laten, totdat hot onderzoek verder zal gevorderd wezen”,'zeide de voorzitter. (Wordt vervolgd.) --- Advertentie Om te kiii bui aan de gratis verloting van 2000 gulden. in verschillende trekkingen,uitsluitend in geldprijzen, overeenkomstig ons gepubliceerd verlotingsplan, zijn | Genummerde bewijzen van aandeel gezonden aan ALLE abonnés op het Dagblad van SNoord-Brabant. _ ’ Men gelieve dit LOT zorgvuldig te bewaren. Elkeen kan bij de trekking dan zelf nazien of hij de gelukkige winner is. Wie niat meer ABON29È mocht zijn op het tijdstip der trekking, heeft geen aanspraak op uitkeering vaneen getrokken bedrag. Als TWEEDE TREKKING der gratis verloting kondigen wij voor de week van 29 Sept, tot 5 Oct. aan een bedrag van IBCOIN'IDEIRJD G-TTXiIDIEW, ■ verdeeld ineen prijs van f5O, een van f25, een van fl5 en een van f 10* _ _ Nieuwe abonné’s bekomen aaaeiijk genummerde bewezen van aandeel. M Vll,ip onderstaand inteekenbiljet in; INTEEKEN BILJET. De ondergeteekende abonneert zich op het DAGBLAD VAN NOORD-BRABANT, (voorheen Nieuwe Bredasche Courant,) uitgave van GEBB. OUKOOP, te Breda, legen f 1.25 Ver drie maanden in Breda, of f 1.50 buiten Breda, of tegen f 0,10 per week, bij vooruitbetaling. Woonplaats; Naam; ---